Rasjidoen-kalifaat
Die Rasjidoen-kalifaat (Arabies: الخلافة الراشدة), ook bekend as die Reggeleide Kalifaat, is gelei deur die eerste vier kaliefs in die Islamitiese geskiedenis. Die kalifaat is in 632 gestig ná die dood van Mohammed.
Op sy hoogtepunt het die Kalifaat gestrek van die Arabiese Skiereiland tot by die Levant, Kaukasus en Noord-Afrika in die weste, en tot die Iranse hooglande en Sentraal-Asië in die ooste. Dit was tot in daardie tyd die grootste ryk in die geskiedenis.[1].
Geskiedenis [wysig]
Ná Mohammed se dood in 632 het die inwoners van Medina gedebatteer oor wie van hulle die Profeet sou opvolg om die sake van die Moslems te bestuur. Daar is besluit op Aboe Bakr, wat die eerste Khalifa Rasul Allah ("Opvolger van die Boodskapper van God") geword het. Hy het veldtogte onderneem om Islam en die boodskap van God te versprei.
Abu Bakr en die drie kaliefs ná hom (Omar ibn al-Khattab, Oethman ibn Affan en Ali ibn Abi Talib) was die sogenaamde "reggeleide" kaliefs. Hierna is die kalifaat opgeëis deur verskeie dinastieë, soos die Omajjadiese, die Abbasidiese en die Ottomaanse Kalifaat, en vir kort periodes deur ander mededingende dinastieë in Noord-Afrika.
Mustafa Kemal Atatürk het die laaste kalifaat, die Ottomaanse Kalifaat, in 1924 amptelik afgeskaf en die Republiek van Turkye gestig.
Verwysings [wysig]
- ↑ Rein Taagepera (1979), "Size and Duration of Empires: Growth-Decline Curves, 600 B.C. to 600 A.D.", Social Science History, Vol. 3, 115-138
-
Hierdie artikel is vertaal vanuit die Engelse Wikipedia
