Hebreeus
in Wikipedia, die vrye ensiklopedie
| Hebreeus עברית, Ivrit |
||
|---|---|---|
| Gepraat in: |  Israel Palestynse Owerheid |
|
| Gebied: | Wes-Asië | |
| Totale sprekers: | 5 miljoen[1] | |
| Rang: | 77 | |
| Taalfamilie: | Afro-Asiaties Semities Wes-Semities Hebreeus |
|
| Skrifstelsel: | Hebreeuse alfabet | |
| Amptelike status | ||
| Amptelike taal in: | Israel |
|
| Gereguleer deur: | Akademie van die Hebreeuse taal (האקדמיה ללשון העברית) | |
| Taalkodes | ||
| ISO 639-1: | he | |
| ISO 639-2: | heb | |
| ISO 639-3: | heb | |
| Nota: Hierdie bladsy kan IFA fonetiese simbole in Unicode bevat. | ||
Hebreeus (עברית, Ivrit) is 'n semitiese taal wat deur baie Jode in Israel as moedertaal gebesig word. Die Ou Testament van die Bybel (deur die Jode Tanach genoem) is hoofsaaklik geskryf in Hebreeus.
Bybelse Hebreeus kan minstens in Oud-Hebreeus, Middel-Hebreeus en Laat-Hebreeus onderverdeel word. Laat-Hebreeus is bekend vir heelwat Aramaïsmes, terwyl Oud-Hebreeus dikwels kripties is. Die lidwoord word ook dikwels uitgelaat. Verdere ontwikkelinge van die Hebreeuse taal is Rabbynse Hebreeus, Middeleeuse Hebreeus en Moderne Hebreeus wat herleef het met die opkoms van die moderne staat Israel. Moderne Hebreeus is ook bekend as Ivrit.
Sien ook [wysig]
Verwysings [wysig]
