Atoombomaanvalle van Hiroshima en Nagasaki

Op 6 en 9 Augustus 1945 het die Verenigde State twee atoombomme oor onderskeidelik die Japannese stede Hiroshima en Nagasaki laat ontplof. Die bomaanvalle het tussen 129 000 en 226 000 mense doodgemaak, van wie die meeste burgerlikes was, en bly die enigste gebruik van kernwapens in 'n gewapende konflik. Japan het op 15 Augustus aan die Geallieerdes oorgegee, ses dae ná die bombardement van Nagasaki, die Sowjetunie se oorlogsverklaring teen Japan en die inval in die Japannese besette Mantsjoerye. Die Japannese regering het die instrument van oorgawe op 2 September onderteken, wat die oorlog effektief beëindig het.

In die laaste jaar van die Tweede Wêreldoorlog het die Geallieerdes voorberei vir 'n duur inval op die Japannese vasteland. Hierdie onderneming is voorafgegaan deur 'n konvensionele bom- en brandbomveldtog wat 64 Japannese stede verwoes het. Die oorlog in die Europese teater het geëindig toe Duitsland op 8 Mei 1945 oorgegee het, en die Geallieerdes het hul volle aandag op die Stille Oseaan-oorlog gevestig. Teen Julie 1945 het die Geallieerdes se Manhattan-projek twee tipes atoombomme vervaardig: "Little Boy", 'n verrykte uraangeweer-tipe splytingswapen, en "Fat Man", 'n plutonium-inploffing-tipe kernwapen. Die 509ste saamgestelde groep van die Amerikaanse weermag se lugmagte is opgelei en toegerus met die gespesialiseerde Silwerplaat-weergawe van die Boeing B-29 Superfortress, en na Tinian in die Mariana-eilande ontplooi. Die Geallieerdes het in die Potsdam-verklaring op 26 Julie 1945 'n beroep gedoen op die onvoorwaardelike oorgawe van die Keiserlike Japannese gewapende magte; die alternatief was "spoedige en algehele vernietiging". Die Japannese regering het die ultimatum geïgnoreer.

Die toestemming van die Verenigde Koninkryk is verkry vir die bombardement, soos vereis deur die Quebec-ooreenkoms, en bevele is op 25 Julie deur generaal Thomas Handy, die waarnemende stafhoof van die Verenigde State se weermag, uitgereik dat atoombomme teen Hiroshima, Kokura, Niigata en Nagasaki gebruik moet word. Hierdie teikens is gekies omdat dit groot stedelike gebiede was wat ook militêr belangrike fasiliteite gehad het. Op 6 Augustus is "Little Boy" op Hirosjima laat val. Drie dae later is "Fat Man" op Nagasaki laat val. Oor die volgende twee tot vier maande het die uitwerking van die atoombomaanvalle tussen 90 000 en 146 000 mense in Hirosjima en tussen 60 000 en 80 000 mense in Nagasaki gedood; ongeveer die helfte het op die eerste dag plaasgevind. Vir maande daarna het baie mense aanhou sterf aan die gevolge van brandwonde, bestralingsiekte en beserings, vererger deur siekte en wanvoeding. Alhoewel Hiroshima 'n aansienlike militêre garnisoen gehad het, was die meeste van die dooies burgerlikes.

Geleerdes het omvattend die uitwerking van die bomaanvalle op die sosiale en politieke karakter van die daaropvolgende wêreldgeskiedenis en populêre kultuur bestudeer, en daar is steeds baie debat oor die etiese en wetlike regverdiging vir die bomaanvalle. Ondersteuners beweer dat die atoombomaanvalle nodig was om 'n einde aan die oorlog te bring met minimale ongevalle; kritici glo dat die bomaanvalle 'n oorlogsmisdaad was en onnodig vir die einde van die oorlog, en beklemtoon die morele en etiese implikasies van die opsetlike kernaanval op burgerlikes.

Atomic Bomb Casualty Commission - ABCC

Die Atomic Bomb Casualty Commission (kommissie vir atoombom slagoffers) was 'n kommissie wat in 1946 gestig is in ooreenstemming met 'n presidensiële riglyn van Harry S. Truman. Die enigste doel van die kommissie was om navorsing te doen oor oorlewendes van atoombomme, omdat hulle geglo het dat hulle hierdie kans nie weer sou kry voordat 'n volgende wêreldoorlog sou plaasvind. Daarom het hierdie kommissie die gesondheid van die Hibakusha ondersoek, maar hulle nie behandel nie. Die Amerikaanse leiers het die behandeling van die Hibakusha as erkenning van die verantwoordelikheid vir hulle beserings beskou. As gevolg hiervan het die Hibakusha gevoel dat hulle as proefpersone deur die ABCC-kommissie behandel is.

Die ABCC-kommissie het ook gefokus op die Nishiyama distrik van Nagasaki. Tussen die hipokentrum en Nishiyama was daar berge wat beteken dat die straling en hitte van die ontploffing nie direk tot in Nishiyama kon bereik nie, en daar was ook geen skade nie. Maar weens die neerdalende as en reën was daar steeds 'n groot hoeveelheid straling teenwoordig. Daarom is daar na die oorlog gesondheidsondersoeke gedoen sonder om die bevolking oor die doel daarvan in te lig. Aanvanklik is die ondersoeke in Nishiyama deur die Amerikaanse weermag uitgevoer, maar later is dit aan die ABCC-kommissie oorgedra.

'n Paar maande na die atoombombardemente het die mense in Nishiyama 'n betekenisvolle toename in die aantal witbloedselle getoon. By diere kan leukemie ontstaan na blootstelling van die hele liggaam, so hulle wou ondersoek wat by mense gebeur. Osteosarcoom is ook by mense vastgesteld na die orale inname van radioaktiewe materiaal. Volgens die verslag wat die ABCC-kommissie geskryf het, was die inwoners van die Nishiyama-distrik, wat nie direk deur die atoombombardemente getref is nie, 'n ideale bevolking om die effekte van reststraling te observeer.

Die VSA het die navorsing oor reststraling voortgesit nadat Japan onafhanklik geword het, maar die resultate is nooit aan die inwoners van Nishiyama deurgegee nie. As gevolg hiervan het die inwoners na die Tweede Wêreldoorlog in landbou volgehou en het die aantal leukemiepasiënte toegeneem en het meer mense gesterf.

Na die atoombombardemente wou Japanse wetenskaplikes navorsing doen om die hibakusha te help genees, maar die SCAP het nie Japannese toegelaat om navorsing oor die skade deur die atoombom te doen nie. Veral die reëls tot 1946 was streng, wat gelei het tot meer sterfgevallen weens straling.

As die Hibakusha weier om roetine mediese ondersoeke te ondergaan, het die ABCC gedreig om hulle voor die oorlogshof te bring weens oorlogsmisdade. Boonop, as die Hibakusha gesterf het, het die ABCC persoonlik hulle huise besoek en hulle liggame vir 'n autopsie weggeneem. Die ABCC-kommissie het ook probeer om die liggame van 'n doodgeboren tweeling vir navorsing mee te neem. Daar word geglo dat minstens 1 500 organe na die Armed Forces Institute of Pathology in Washington gestuur is.

Intimideer die Sowjets

In 2003 het Nelson Mandela, wat teen Apartheid in Suid-Afrika gekant was, die volgende oor die Hiroshima- en Nagasaki-bomaanvalle gesê.

57 jaar gelede, toe Japan op alle fronte aan die onttrek was, het hulle (die VSA) besluit om die atoombom op Hiroshima en Nagasaki te laat val. Hulle het baie onskuldige mense doodgemaak wat steeds ly onder die gevolge van daardie bomme. Daardie bomme was nie teen die Japannese gerig nie. Hulle was gerig teen die Sowjetunie. Om te sê: kyk, dit is die mag wat ons het. As jy dit waag om ons teen te staan, is dit wat met jou gaan gebeur. Omdat hulle so arrogant is, het hulle besluit om onskuldige mense in Japan dood te maak wat steeds daaronder ly.

Hierdie verklaring is gemaak tydens besprekings oor die Irakoorlog. Mandela het ook gesê dat Amerika onsêbare gruweldade gepleeg het en ’n land is wat nie omgee vir mense nie.

Die historikus Kai Bird voer aan dat die VSA in Julie 1945 Japannese diplomatieke telegramme onderskep het wat getoon het dat Japan vrede gesoek het, met die primêre voorwaarde dat die keiserstelsel behoue bly. Ondanks dit het die VSA voortgegaan met die bomaanvalle. Bird stel ook voor dat die bom deels gebruik is om 'n strategiese boodskap aan die Sowjetunie te stuur binne die ontluikende naoorlogse konteks.

Negatiewe Impak op die VSA se Militêre en Buitelandse Beleid

Die Franse skrywer en ekonoom Frédéric Saint Clair het daarop gewys dat die atoombomaanvalle op Hiroshima en Nagasaki in die Amerikaanse militêre strategie ingegraveer is as 'n "suksesvolle ervaring", wat daartoe gelei het dat die Verenigde State op die verkeerde aanname opgetree het dat "om die vyand met geweld te onderwerp" effektief sou wees in latere oorloë—soos die Vietnamoorlog en die Irakoorlog—en sodoende langtermyn negatiewe gevolge veroorsaak het.

Die gebeure van 6, 9 en 10 Augustus 1945 ondersteun die tesis wat Amerikaanse militariste steeds in gedagte hou—en wat hulle oor dekades herhaaldelik herleef het. Tog was daar baie teenvoorbeelde. Die ramp van die Varkbaaikonflik in 1961. Die klinkklare fiasko van die Vietnamoorlog, van 1955 tot 1975. Die eindelose oorlog in Afghanistan, wat ná die gebeure van 11 September 2001 begin is. Die mislukking van die Irakoorlog, wat in 2003 begin het, ten spyte van die VSA se "oorwinning" en die val van die diktator—indien ’n mens die chaos in ag neem wat sedertdien in die streek geheers het. En dit is nie 'n volledige lys nie.

Dit was ook die Amerikaanse historikus van moderne Japan, John Dower, wat daarop gewys het dat die Verenigde State se positiewe voorstelling van sy besetting van Japan en die atoombomaanvalle later negatiewe gevolge gehad het. Hy het aangevoer dat Japan waarskynlik sou oorgegee het selfs sonder ’n VSA-inval—mits die VSA ingestem het tot die voortbestaan van die keiser, wat hulle uiteindelik wel gedoen het.

Dower het ook die Bush-administrasie gekritiseer omdat hulle Japan aangebied het as 'n suksesvolle voorbeeld van demokratisering in 'n nie-Westerse konteks. Hy het daarop gewys dat dit nie net die voortgesette en dikwels omstrede debatte in Japan oor die besettingsperiode geïgnoreer het nie, maar ook versuim het om die groot verskille tussen Japan en Irak raak te sien. Ten spyte van hierdie verskille, het die administrasie probeer om Japan as 'n modelgeval te gebruik.

As ’n voorbeeld het Dower genoem dat Japan reeds demokratiese ontwikkelings ondergaan het, soos die aanneming van die Meiji-grondwet ná die Meiji-restourasie en die Taisho-demokrasie. Hy het ook klem gelê op Japan se geografiese isolasie as ’n eilandnasie, sy lang geskiedenis van gedeelde identiteit, en die relatiewe afwesigheid van diep sosiale skeidings gebaseer op godsdiens of etnisiteit.

Hierdie neiging het tot in 2024 voortgeduur, toe Lindsey Graham aangevoer het dat, aangesien die Verenigde State twee atoombomme op Japan aan die einde van die Tweede Wêreldoorlog laat val het, Israel ook alle soorte bomme in die Gazastrook moet gebruik. Alex Lo, ’n rubriekskrywer in Hongkong, het geskryf dat die Amerikaanse heersende elite hul verstand verloor en een Amerikaanse oorlogsmisdaad of volksmoord na die ander aanhaal om die Israeliese volksmoord te regverdig. Tim Walberg en Randy Fine het ook dieselfde siening gedeel en soortgelyke opmerkings gemaak.