Hans Bethe

in Wikipedia, die vrye ensiklopedie
Jump to navigation Jump to search
Hans Bethe
Hans Bethe.jpg
Hans Bethe

Gebore (1906-07-02)2 Julie 1906
Strasbourg, Duitse Keiserryk
Oorlede 6 Maart 2005 (op 98)
Ithaca, New York, VSA
Burgerskap Duitsland
VSA
Alma mater Johann Wolfgang Goethe-universiteit (Frankfurt)
Universiteit van München
Bekend vir Kernfisika
Sterre kernsintese
Kwantumelektrodinamika
Kristalveldteorie
Bethe – Salpeter vergelyking
Bethe-Slater kurwe
Bethe-formule
Kwantum meganiese verstrooiing van foton en kern
Bethe-Heitler-formule
Bethe – Feynman-formule
Mott-Bethe formule
Bethe-matriks
Bethe ansatz
Bethe – Weizsäcker- formule
Bethe – Weizsäcker proses
Waterstofbom

Hans Albrecht Bethe ( 2 Julie 19066 Maart 2005) was 'n Duits-Amerikaanse kernfisikus wat belangrike bydraes gelewer het tot astrofisika, kwantumelektrodinamika en vaste toestand fisika, en wat in 1967 die Nobelprys vir Fisika gewen het vir sy werk oor die teorie van sterre kernsintese.[1][2] Die grootste deel van sy loopbaan was Bethe professor aan die Cornell-universiteit.[3]

Gedurende die Tweede Wêreldoorlog was hy hoof van die Teoretiese Afdeling by die geheime Los Alamos-laboratorium en deel van die Manhattan-projek waar die eerste kernwapens ontwikkel is. Daar het hy 'n sleutelrol gespeel in die berekening van die kritieke massa van hierdie wapens en die ontwikkeling van die teorie onderliggend tot die inploffingsmetode wat in die Trinity-kernwapentoets gebruik was. Voorts werk hy ook op die Fat Man wapen wat in Augustus 1945 in Nagasaki ontplof is.

Na die oorlog het Bethe ook 'n belangrike rol gespeel in die ontwikkeling van die waterstofbom, hoewel hy oorspronklik by die projek aangesluit het met die hoop om te bewys dat dit nie gemaak kon word nie. Bethe het later 'n veldtog gevoer met Albert Einstein en die Noodkomitee van Atoomwetenskaplikes teen kernwapentoetsing en die kernwapenwedloop. Hy het gehelp om die administrasies van Kennedy en Nixon te oorreed om onderskeidelik die 1963-verdrag vir gedeeltelike verbod op kerntoetse en die verdrag teen anti-ballistiese missiele (SALT I) van 1972 te onderteken.

Sy wetenskaplike navorsing het nooit opgehou nie en hy het tot in sy negentigerjare artikels gepubliseer, wat hom een van die min wetenskaplikes gemaak het wat gedurende elke dekade van sy loopbaan ten minste een groot artikel in sy vakgebied gepubliseer het, wat in Bethe se geval byna oor sewentig jaar gestrek het. Freeman Dyson, eens sy doktorale student, noem hom die "grootste probleemoplosser van die 20ste eeu".[4]

Verwysings[wysig | wysig bron]

  1. Lee, S.; Brown, G. E. (2007). "Hans Albrecht Bethe. 2 July 1906 -- 6 March 2005: Elected ForMemRS 1957". Biographical Memoirs of Fellows of the Royal Society. 53: 1. doi:10.1098/rsbm.2007.0018.
  2. Horgan, John (1992). "Illuminator of the Stars". Scientific American. 267 (4): 32–40. Bibcode:1992SciAm.267d..32H. doi:10.1038/scientificamerican1092-32.
  3. Available at www.JamesKeckCollectedWorks.org [1] Geargiveer 9 Mei 2019 op Wayback Machine are the class notes taken by one of his students at Cornell from the graduate courses on Nuclear Physics and on Applications of Quantum Mechanics he taught in the spring of 1947.
  4. Wark, David (11 Januarie 2007). "The Supreme Problem Solver". Nature. 445 (7124): 149–150. Bibcode:2007Natur.445..149W. doi:10.1038/445149a.

Eksterne skakels[wysig | wysig bron]

Hierdie artikel is in sy geheel of gedeeltelik vanuit die Engelse Wikipedia vertaal.