Matteo Salvini

in Wikipedia, die vrye ensiklopedie
Jump to navigation Jump to search
Matteo Salvini
Matteo Salvini

Visepremier van Italië
Ampstermyn
1 Junie 2018 – 5 September 2019
Eerste minister Giuseppe Conte
Voorafgegaan deur Angelino Alfano (2014)
Opgevolg deur Angelino Alfano

Minister van binnelandse sake
Ampstermyn
1 Junie 2018 – 5 September 2019
Eerste minister Giuseppe Conte
Voorafgegaan deur Marco Minniti
Opgevolg deur Luciana Lamorgese

Federale sekretaris van Lega Nord
Ampsbekleër
Termynaanvang
15 Desember 2013
Voorafgegaan deur Roberto Maroni

Lid van die senaat van die Republiek
Ampsbekleër
Termynaanvang
23 Maart 2018

Lid van die Europese Parlement
Ampstermyn
14 Julie 2009 – 22 Maart 2018
Ampstermyn
20 Julie 2004 – 7 November 2006

Lid van die kamer van afgevaardigdes
Ampstermyn
29 April 2008 – 13 Julie 2009

Persoonlike besonderhede
Gebore 9 Maart 1973 (1973-03-09) (46 jaar oud)
Milaan, Italië
Politieke party Lega Nord
Eggenoot/eggenote Fabrizia Ieluzzi(t. 2001; s. 2010)
Elisa Isoardi (2015–2018)
Francesca Verdini (2019–)
Kind(ers) 2
Handtekening Firma Matteo Salvini.jpg

Matteo Salvini (Italiaanse uitspraak: [matˈtɛːo salˈviːni];[1][2] gebore 9 Maart 1973) is 'n Italiaanse joernalis en politikus wat tussen 1 Junie 2018 en 5 September 2019 as die visepremier van Italië en minister van binnelandse sake in die 66ste naoorlogse Italiaanse regering gedien het.[3][4][5] Hy verteenwoordig die federalistiese party Lega (Nord).[6]

In April 2019 het die Amerikaanse tydskrif Time Matteo Salvini onder die 100 invloedrykste persoonlikhede ter wêreld gereken en hom derhalwe op die Time 100-lys geplaas. [7]

Politieke standpunte[wysig | wysig bron]

Kritiek op EU-beleid[wysig | wysig bron]

Die Europese Unie se sanksies teen Rusland het talle Italiaanse uitvoerders van landbouprodukte, luukse goedere soos handvervaardigde skoene en ander produkte swaar getref. Salvini, wat as groot bewonderaar van Rusland se president Wladimir Poetin beskou word en "ekstatiese gevoelens" by Marine Le Pen, voorsitter van die Franse Rassemblement National gewek het[8], het EU-sanksies weens Rusland se Krim-anneksasie skerp gekritiseer en daarop gewys dat Turkye met Noord-Siprus selfs 'n deel van die amptelike EU-gebied militêr beset het sonder dat sanksies teen dié land ingestel is.[9][10]

Verwysings[wysig | wysig bron]

  1. Migliorini, Bruno; Tagliavini, Carlo; Fiorelli, Piero. Tommaso Francesco Borri (red.). "Dizionario italiano multimediale e multilingue d'ortografia e di pronunzia". dizionario.rai.it. Rai Eri. Besoek op 12 February 2016.
  2. Canepari, Luciano. "Dizionario di pronuncia italiana online". dipionline.it. Besoek op 12 February 2016.
  3. Le prime cose che vuole fare Salvini al Ministero dell’Interno
  4. Angela Giuffrida (8 Augustus 2019). Italy's Matteo Salvini calls for fresh elections as coalition fractures. The Guardian. URL besoek op 9 Augustus 2019.
  5. Angela Giuffrida (9 Augustus 2019). Italy moves closer to fresh elections that could bolster far right. The Guardian. URL besoek op 9 Augustus 2019.
  6. How to defuse the threat that Matteo Salvini poses to the euro. The Economist (11 Julie 2019). URL besoek op 16 Julie 2019.
  7. Time 100 2019: Matteo Salvini time.com, 17 April 2019. Besoek op 1 Augustus 2019
  8. (it) www.repubblica.it, 30 November 2014: Francia, Salvini "manda in estasi" Marine Le Pen. Besoek op 28 April 2019
  9. (de) Zeit Online, 20 Julie 2018: Matteo Salvini - Italiens Innenminister verteidigt Russlands Krim-Annexion. Besoek op 28 April 2019
  10. (en) www.euractiv.com, 18 Oktober 2018: Salvini ‘at home’ in Moscow, denounces EU sanctions on Russia. Besoek op 28 April 2019
Politieke poste
Voorafgegaan deur
Angelino Alfano
Visepremier van Italië
2018–2019
Dien saam met: Matteo Salvini
Sittend
Voorafgegaan deur
Marco Minniti
Minister van binnelandse sake
2018–2019