Europese Parlement

in Wikipedia, die vrye ensiklopedie
Jump to navigation Jump to search
Die Europese Parlement in Brussel
Die Europese Parlement in Straatsburg
Die huidige president Antonio Tajani

Die Europese Parlement (EP) is die volksverteenwoordiging van die Europese Unie.

Die Europese Parlement bestaan uit 751 lede, waaronder 'n voorsitter (president genoem), en word elke vyf jaar gekies (volgende verkiesings in Mei 2019).

Die EP is gevestig in Brussel en Straatsburg.

Bevoegdhede en "gewone prosedures"[wysig | wysig bron]

Die parlement het talle bevoegdhede, hoewel daar ook bevoegdhede is wat ander parlemente gewoonlik besit en wat ontbreek. Nuwe wette kan byvoorbeeld net deur Europese Kommissie voorgestel word. Die EP het geen inisiatiefregte nie. Die EP kan die Kommissie vra om voorstelle te maak, maar hulle kan dit weier.[1]

Die EP kan die Kommissie dwing om af te tree. Dit vereis tweederde meerderheid en het een keer gebeur (die Kommissie Santer), maar die aanstelling van die Kommissie word gedeel met die Europese Raad wat bestaan uit regerings- en staatshoofde van die lidstate. Die Raad stel die nuwe President van die Kommissie voor en die Parlement kan hom verkies of afwys. Die nuwe president stel die res van die Kommissie saam. Die EP kan nie indiwiduele lede afwys nie. [1]

Die EP het die reg om vrae te stel. Dit kan skriftelik of mondeling wees. Die tyd vir mondelinge vrae aan Kommissarisse in die vergadering is taamlik beperk. Die meeste vrae is skriftelik en hulle moet binne 3 or 6 weke beantwoord word. [1] Daar is heelparty permanente kommissies van die parlement wat se bestaan en prosedures in die Verdrae (soos van Lissabon) wettelik erken is. Lissabon het ook tydelike Kommissies van Ondersoek ingestel. Die parlement kan dus moontlike korrupsie of ander wanbeleid aan navorsing onderwerp.[1]

Lissabon het ook die "gewone wetgewende prosedure" vasgelê. Die beskryf hoe die parlement met die Raad en die Kommissie saamwerk om nuwe wetgewing tot stand te bring. Hierdie deel van die Lissabonverdrag beteken dat Raad en Kommissie nie sonder die parlement kan regeer nie en dit verleen aan die parlement 'n aansienlike politieke betekenis en mag. Hierdie grondwettelike posisie van die parlement is versterk deur uitsprake van die Europese Hof (soos die Isoglukose-uitspraak) wat sterk nadruk op die politieke betekenis van die oorlegprosedure tussen die EP en die Kommissie gelê het. Wetgewing wat die Kommissie sonder oorleg met die EP ingevoer het, is deur die Hof nietig verklaar. [1]

Sien ook[wysig | wysig bron]

Verwysings[wysig | wysig bron]

Eksterne skakels[wysig | wysig bron]