Morfologie (taalkunde)

in Wikipedia, die vrye ensiklopedie
Spring na: navigasie, soek

Morfologie is die veld van taalkunde wat die studie van die interne struktuur van woorde behels. Morfologie kan gesien word as 'n stelsel van aanpassings waarvolgens in die vorm van van woorde wat bydra tot die manier waarop sprekers hulle uitlatings geïnterpreteer wil hê.[1]

Terwyl woorde, saam met klitika, die kleinste eenheid van sintaksis, is dit duidelik dat in meeste, indien nie alle tale nie, woorde met mekaar in verband gebring kan word deur reëls. Dit is byvoorbeeld vir 'n Afrikaanse spreker duidelik dat die woorde groot, groter, grootste, grote, grootte, grootbek ens. verwant is. Afrikaanse sprekers herken die verhouding oor die algemeen uit hulle onderliggende kennis van die reëls vir woordvorming in Afrikaans. Hulle kan byvoorbeeld intuïtief aanvoel dat groter teen groot staan soos kleiner teenoor klein staan; net so is groot verwant aan grootbek op dieselfde manier as wat klein verwant is aan kleinletter. Die reëls wat deur die spreker verstaan word weerspieël spesifieke patrone in die manier waarop woorde gevorm word uit kleiner eenhede en hoe die kleiner eenhede in spraak op mekaar inwerk. Morfologie is dus die tak van taalkunde wat die patrone van woordvorming binne en oor tale bestudeer en wat poog om reëls te formuleer wat die kennis van die sprekers van die tale modelleer.

Verwysings[wysig]