Barend du Plessis

in Wikipedia, die vrye ensiklopedie
Spring na: navigasie, soek
Barend Jacobus du Plessis

Minister van Finansies
Ampstermyn
1984 – 1992
President Pieter Willem Botha
Frederik Willem de Klerk
Voorafgegaan deur Owen Horwood
Opgevolg deur Derek Keys

Minister van Opvoeding en Opleiding
Ampstermyn
23 November 1983 – 1984
President Marais Viljoen
Ampstermyn
23 November 1983 – 1984

Persoonlike besonderhede
Gebore 19 Januarie 1940
Johannesburg
Politieke party Nasionale Party

Barend Jacobus du Plessis (19 Januarie 1940, Johannesburg, Suid-Afrika) is 'n eertydse Suid-Afrikaanse politikus en vorige lid van die Nasionale Party, asook die Minister van Finansies vanaf 1984 tot 1992.

Sy ouers was Jan Hendrik en Martie du Plessis. Hy is met Antoinette (née Van den Berg) getroud, maar is later weer geskei. Saam het hulle vier kinders.

Skolastiese opleiding[wysig]

Hy word groot in Boksburg waar hy sy skolastiese opleiding begin aan die Laerskool Baanbreker en matrikuleer in 1956 aan die Hoërskool Voortrekker. Hy verkry die graad B.Sc. in 1960 van die Potchefstroomse Universiteit vir Christelike Hoër Onderwys (tans Noordwes-universiteit) en in 1961 voltooi hy ook sy Transvaalse Hoëronderwysdiploma. Gedurende sy studies het hy ‘n aktiewe rol gespeel in die Transvaalse Onderwysopleidingskollege-unie. Alhoewel die organisasie hoofsaaklik handel oor studente- en opleidingaangeleenthede, kan dit gesien word as sy eerste treë in die politieke arena. Hy was gekies as voorsitter van die studenteraad, wat hom in staat gestel het om oorsee te reis na lande soos Holland, Duitsland en België waar hy ander studenteleiers ontmoet het.

Van onderwys tot finansies[wysig]

In 1962 begin hy as wiskunde onderwyser by die Hoër Seunskool Helpmekaar in Johannesburg, asook die Johannesburg Tegniese Kollege. Later word hy aangestel as administratiewe beampte van die Hoof Ingenieur by die Suid-Afrikaanse Uitsaai Korporasie (SAUK). Hy word bevorder na die nuwe data verwerkings eenheid waar hy opleiding kry in rekenaar tegnologie. Hy word verder bevorder en verplaas na die kantoor van die Direkteur Generaal as administratiewe sekretaris. Na sy bedanking by die SAUK in 1968, werk hy by die internasionale rekenaarmaatskappy IBM tot 1974. Hier ontvang hy opleiding in banksake en finansies. Hy woon ook die IBM Gegradueerde Skool in Banksake in Princeton in die Verenigde State van Amerika by.

Politieke loopbaan[wysig]

Du Plessis se vader was ‘n aktiewe lid van die Nasionale Party en politieke belangstelling was deel van sy lewe van jongs af. Hy werk vir die Nasionale Party gedurende verkiesings en die Republiek referendum. In 1966 word hy ‘n amptelike lid van die Nasionale Party. Nadat hy sy eerste stap in gemeenskapsdiens betree in 1972 as verkose beampte tot die Roodepoort Stadsraad, Hier gaan hy met rasse skrede vooruit en word in 1974 as onder-burgemeester gekies. Hy staan as NP kandidaat in Florida in dieselfde jaar en raap die setel weg van die Verenigde Party. Gedurende hierdie tydperk bly hy ‘n werknemer by IBM.

In sy hoedanigheid as kabinetsminister dien hy as lid van die Verkose Komitee oor Publieke Rekeninge vanaf 1976 tot 1981. Hy word ook verkies tot sekretaris van die Nasionale Party Studie Groep oor Finansies van 1979 tot 1981. Hy was ook die inligtings offisier vir die Nasionale Party vanaf 1977 en 1981. In 1982 word hy verkies tot voorsitter van die komitee wat die Suid Afrikaanse Uitsaaiwese bestudeer het, maar hy bly geïnteresseerd in finansies en ekonomie en was uiteindelik verkies tot onder minister van Buitelandse sake en Inligting. Tot en met hierdie aanstelling het hy as Direkteur van 12 maatskappye gedien.

As onderminister was hy gemoeid met die Regering se verhouding met die pers. In sy eerste paar weke maak hy die kontroversiële stelling aangaande die SAUK se uitsaai van Konserwatiewe Party propaganda en die te kort verslagdoening oor regeringsake. Hy was ook teenwoordig, tesame met Minister Pik Botha, minister van Buitelandse Sake met die onderhandelinge met Angolese leiers te Ilha do Sal.

Op 23 November 1983 word hy aangestel as die Minister van Opvoeding en Opleiding. Hier het hy te doen gekry met die skool boikotte in Atteridgeville, Pretoria waar hy persoonlik met die studente leiers onderhandel het om na hulle probleme te luister. In ‘n poging om die spanning te verlig na die dood van ‘n leerling gedurende polisie aksie, het hy met Biskop Desmond Tutu beraadslaag maar teen Mei 1984 is ses Atteridgeville en Saulsville skole gesluit. Hy poog om die rol van van die swart gemeenskap by skole te herorganiseer en wys daarop dat enige ouer of student ‘n direkte kommunikasie met hom as Minister het.

In 1984, gedurende die begrotings rede van sy department in die Parlement het senior swart onderwysers die debat bygewoon. Hy verklaar dan ook dat daar voortaan geen rasse beperkings in die Departement van Opvoeding sal wees nie.

Barend du Plessis word aangestel as die Minister van Finansies in Augustus 1984. Hy volg dr. Owen Horwood op en neem die uiters komplekse portfolio op. Suid Afrika was in finansiële moeilikheid as gevolg van verskeie faktore waaronder die daling in die goudprys. Die Rand/Dollar wisselkoers was ook op ‘n lae punt en die land was in ‘n algemene droogte gehul. Uitvoere was besig om te daal. In 1985 sit hy met die dilemma om Suid Afrikaanse internasionale krediet te herstruktureer aangesien buitelandse banke hulle kort termyn krediet aan Suid-Afrika verlaag het. Hy dien as Minister van Finansies in die laaste deel van P.W. Botha se kabinet en in die eerste deel van F.W. de Klerk se administrasie. Hy word later die voorsitter van die Nasionale Party se Federale Inligtings Komitee en lid van die Uitvoerende Nasionale Party in Transvaal.