Eksistensialisme
Eksistensialisme is 'n filosofiese denkrigting wat 'n aantal onderliggende temas en eienskappe in die menslike bestaan sien, soos angs, vrees, vryheid, 'n doodsbesef en die bewussyn van bestaan. Eksistensialisme is ook 'n lewensbeskouing wat fokus op die betekenis en sin van die lewe en bestaan. Hierdie betekenis staan bo alles anders, ook bo ander wetenskaplike en filosofiese aktiwiteite. Dit is 'n beskouing wat nou saam kan val met sekere teologiese beskouings.
Eksistensialisme het hoofsaaklik in die werk van skryfers soos Friedrich Nietzsche, Søren Kierkegaard, Jean-Paul Sartre, Simone de Beauvoir, en Albert Camus ontwikkel, en kom in albei christelike en ateïstiese vergawes voor. Omdat hy die vroegste artikulator van die sentrale leerstellings van Eksistensialisme was, word die deense filosoof Søren Kierkegaard dikwels beskou as die vader van moderne Eksistensialisme, alhoewel Sartre en ander eksistensiële van Kierkegaard verskil het oor of die bestaan van God nodig (of belangrik) is in die eksistensiële se projek.[1] Die term "eksistensialisme" is vir die eerste keur deur Sartre gebruik om die denkrigting te identifiseer.[2]
In die literatuur word die werke van Oostenrykse skrywer Franz Kafka en Russiese romanskrywer Fyodor Dostoevsky ook beskou as verkennings van die temas van eksistensialisme. Die denkrigting het veral na die Tweede Wêreldoorlog populariteit gebou, as 'n manier om klem te toon op menslike vryheid en individualiteit.[3]
[wysig] Eksterne skakels
[wysig] Bronne
- ^ Robert C. Solomon, Existentialism (McGraw-Hill, 1974, pp. 1–2).
- ^ L'Existentialisme est un Humanisme (Editions Nagel, 1946); English Jean-Paul Sartre, Existentialism and Humanism (Eyre Methuen, 1948)
- ^ Guignon, Charles B. and Derk Pereboom. Existentialism: basic writings (Hackett Publishing, 2001, p. xiii).
