Humboldt-pikkewyn

in Wikipedia, die vrye ensiklopedie
Jump to navigation Jump to search

Humboldt-pikkewyn
Spheniscus humboldti 20070116.jpg
Op Islas Ballestas, Peru
Wetenskaplike klassifikasie edit
Domein: Eukaryota
Koninkryk: Animalia
Filum: Chordata
Klas: Aves
Orde: Sphenisciformes
Familie: Spheniscidae
Genus: Spheniscus
Spesie:
S. humboldti
Binomiale naam
Spheniscus humboldti
Meyen, 1834
Humboldt Penguin.png
Distribution of the Humboldt penguin. 80% of the world's population lives in the protected areas of the Northern Chilean regions III and IV

Die Humboldt-pikkewyn (Spheniscus humboldti) is 'n Suid-Amerikaanse pikkewyn wat hoofsaaklik in die Pingüino de Humboldt Nasionale Reservaat in die noorde van Chili woon, hoewel sy habitat die grootste deel van die kus van Peru beslaan. [2] Die naaste familielede daarvan is die Afrika-pikkewyn, die Magellaanse pikkewyn en die Galápagos-pikkewyn. Die Humboldt-pikkewyn en die koue waterstroom waarin hy swem, is vernoem na die ontdekkingsreisiger Alexander von Humboldt. Die spesie word deur die IUCN as kwesbaar gelys sonder dat daar 'n bevolkingsherstelplan bestaan. [3] Die huidige bevolking bestaan ​​uit 32.000 volwasse individue en gaan af. [4] Dit is 'n migrerende spesie. [4]

Humboldt-pikkewyne is mediumgrootte pikkewyne, wat 56-70 cm lank is en met 'n gewig van 3,6-5,9 kg. [5] [6] Hulle het 'n swart kop met 'n wit rand wat agter die oog loop, rondom die swart oordekbed en ken, en by die keel aansluit. Hulle het swartgrys rugkant en witterige borskant, met 'n swart borsband wat langs die sye tot by die bobeen strek. Hulle het 'n vlesige-pienk basis aan die snawel. Jeugdiges het donker koppe en geen borsband nie. Hulle het stekels op hul tong wat hulle gebruik om hul prooi te hou.

Humboldt-pikkewyne maak nes op eilande en rotsagtige kusstede; hulle put gate uit in guano en gebruik soms skrape of grotte. In Suid-Amerika word die Humboldt-pikkewyn net langs die Kus van die Stille Oseaan aangetref, [7] en die omvang van die Humboldt-pikkewyn oorvleuel dié van die Magellaanse pikkewyn aan die sentrale Chileense kus. Dit is woeker in Ecuador en Colombia. [8] Daar is bekend dat die Humboldt-pikkewyn in gemengde soorte kolonies met die Magellaanse pikkewyn op ten minste twee verskillende plekke in die suide van Chili woon. [9] [10]

Etymology[wysig | wysig bron]

Beide die Humboldt-pikkewyn en die Humboldt-stroom is vernoem na Alexander von Humboldt. Dit staan ​​in Peru bekend as die "pajaro-niño", wat na "babavogel" vertaal word, vanweë hul waggelende gang en vlerklose vleuels wat uithou, wat die beeld voorstel van 'n kleuter wat op die strand kleuter. [12]

Verspreiding en habitat[wysig | wysig bron]

Die Humboldt-pikkewyn is 'n top roofdier wat endemies is aan die weskus van Suid-Amerika. [13] [14]

Die teling van die Humboldt-pikkewyn wissel van suidelik Chili langs die droë en droë kusstreke van die Atacama-woestyn tot die subtropiese Isla Foca in die noorde van Peru. Die verspreidingsgebied daarvan is beperk tot die kus- en aflandige eilande wat deur die Humboldt-stroom geraak word, wat 'n deurlopende voorraad voedingsstowwe en voedsel bied, wat groot bevolking seevoëls ondersteun. [15] In Chili is die belangrikste broeikolonie by Isla Chañaral. [13]

Ekologie[wysig | wysig bron]

Dieet[wysig | wysig bron]

Die Humboldt-pikkewyn voed hoofsaaklik op pelagiese skoolvisse. [16] Die verbruik van koppotiges en skaaldiere wissel tussen populasies. [17] Noordelike kolonies verbruik hoofsaaklik garfish, terwyl die suidelike bevolking hoofsaaklik ansjovis, Araucanian haring en silwer kant verbruik. [17] Daar is seisoenale verskille in die dieet van die Humboldt-pikkewyn wat die veranderinge in die beskikbaarheid van visspesies oor seisoene weerspieël. [17]

Voedingsgedrag[wysig | wysig bron]

Die Humboldt-pikkewyn is 'n visuele jagter. [18] Humboldt-pikkewyne verlaat hul eilande om na sonopkoms te voed, en verskillende bevolkings het verskillende voedingsafstande van die kolonie af. [16] Hulle foerageritme hang af van die ligintensiteit. [19] Hulle spandeer meer tyd om kos te soek tydens oornagtogte. [20] Vis word meestal van onder af aangegryp deur kort, vlak duike. [16]

Die voedingsreeks van Humboldt-pikkewyne is tussen 2 en 92 km vanaf Pan de Azúcar, met 90% van die voedergewasse vanaf 35 km om die eiland en 50% vanaf 5 km. [17] Die maksimum bereikte diepte is 54 m. [14]

Mislukte telers neem langer kosreise met langer en dieper duike. [21] Hulle duik ook minder gereeld as broeiende pikkewyne.

Vokalisering[wysig | wysig bron]

Die Humboldt-pikkewyn het verskillende oproepe wat hy gebruik om op verskillende maniere te kommunikeer. Die funksie van sy oproepe is konsekwent onder Spheniscus - spesies.

As 'n individu te naby aan 'n volwasse Humboldt-pikkewyn kom, is die Yell 'n waarskuwingsoproep wat gevolg word deur pik of jaag as dit geïgnoreer word. [22] 'N Hoër digtheid pikkewyne lei tot meer territoriale en aggressiewe gedrag, wat lei tot meer skree. [22]

Die Throb is 'n sagte oproep tussen die pare by die nes, wat gebruik word deur voëls te broei wanneer hul maats na die nes terugkeer. [22]

Die Haw is 'n kort oproep deur jeugdiges alleen in die water en deur gepaarde voëls wanneer die een op die water is en die ander op die land. [22] Dit het 'n beduidende variasie in duur en frekwensie. [22]

Die Bray is 'n lang oproep wat gebruik word om 'n maat te lok en 'n gebied te adverteer tydens die voorlegging en voor uitbroei. [22] Dit is 'n afsonderlike oproep in alle veranderlikes: lettergrepe per oproep, duur, tussen-lettergrepe intervalle, duur van lettergrepe en frekwensie. [22] Wanneer hy roep, wys die voël sy kop opwaarts en klap sy flippers stadig wanneer hy roep. [22]

Die Courtship Bray is soortgelyk aan die Bray, maar 'n ander houding word aanvaar en word tydens die voorleggingstydperk sinchronies deur pare gegee: die voëls staan ​​saam en wys hul nekke en kop na bo, met flippers na buite. [22]

Die Peep word gegee deur kuikens wat smeek om kos. [22]

Vervelling[wysig | wysig bron]

Die meeste pikkewyne ruig tussen middel Januarie en middel Februarie, maar die inisiasie wissel met breedtegraad en gunstige toestande soos die oorvloed van voedsel. [23] [24] Humboldt-pikkewyne is tot die land beperk totdat hulle klaar is met die vervelling. [13] Hulle word hiperfagies gedurende die periode voor die vervelling. [24] Die vere gaan binne twee weke verlore en vervang. [25]

Geslagsdimorfisme[wysig | wysig bron]

Die geslag van die Humboldt-pikkewyn kan nie deur verskille in verekleed herken word nie, aangesien dit monomorf is. Die mannetjie is swaarder en groter as die wyfies. [26] Hul geslag kan bepaal word deur die kopwydte en die lengte van die snawel; die mannetjie het 'n langer snawel as die wyfie. [26]

Hofmakery[wysig | wysig bron]

Tydens hofmakery buig die Humboldt-pikkewyne hul koppe vir mekaar en wissel alternatiewelik onderling met mekaar. [27] In die ekstatiese uitstalling om 'n maat te lok, strek die voël sy kop vertikaal, sak sy borskas inmekaar, slaan sy vlerke toe en gee 'n luide oproep wat lyk soos die bruis van 'n donkie. [25] Die onderlinge vertoon bestaan ​​uit die paar wat langs mekaar staan ​​en die aksies van die ekstatiese vertoning herhaal. [25]

Voortplanting[wysig | wysig bron]

Die Humboldt-pikkewyn neste in los kolonies, met die meeste pare wat twee eiers van dieselfde grootte 4 dae uitmekaar lê wat 41 dae inkubasie benodig. [28] [14] Hul teelrooster word aangepas na gelang van die oorvloed voedsel. [24] Hulle broei onmiddellik na vervelling, wanneer voedsel volop is en sonstraling verminder word. [24]

Die Humboldt-pikkewyn lê eiers van Maart tot Desember, maar ook met pieke in April en Augustus-September, omdat individue 'n tweede koppelaar het. [28] [24] Die helfte van die wyfies het suksesvol twee koppelaars per jaar, en die meeste was dubbelbroodjies. [27] [28] [24] As pare gedurende die eerste broeiseisoen hul eiers verloor, lê hulle binne 1-4 maande 'n nuwe koppelaar. [28] Die inkubasieverskuiwings duur gemiddeld 2,5 dae voordat die een ouer oorneem en die ander toelaat om te voer. [20] Daar is geen verskille in die bydrae tot die voorsiening van mans en vroulike ouers nie. [20]

Kuikens broei gewoonlik twee dae uitmekaar uit. [28] Kuikens is semi-altricial en nidicolous en word deur een ouer bewaak terwyl die ander voed. [14] Kuikens word net een keer per dag gevoer. [28] Kuikens word na 'n sekere ouderdom sonder toesig op die nesplek gelaat en albei ouers voer gelyktydig. [14]

Teelplekke[wysig | wysig bron]

Die historiese broeiplekke van hierdie spesie is gate in guano-lae. [27] Neste van die Humboldt-pikkewyn kan ook gevind word by grotte, holtes, kranse, strande en skrape wat deur plantegroei bedek is. [12] [28] Hulle maak ook nes op enkele Peruaanse eilande waar ware grond vir grawe gevind kan word. [27] Die meerderheid pikkewyne broei op kranse. [28]

Migrasie[wysig | wysig bron]

Humboldt-pikkewyne is sittend gedurende die broeiseisoen, bly naby hul neste en toon getrouheid aan die broeiplek. [14] [28] Dit kan groot afstande aflê, veral as gevolg van voedseltekorte of veranderinge in die omgewingstoestande. [29] [14] Hulle is 'n ware trek tussen Peru en Chili. [29]

Bedreigings[wysig | wysig bron]

El Niño-La Niña dinamika[wysig | wysig bron]

Die ekosisteem van die Humboldt-stroom word beïnvloed deur die El Niño-verskynsel. Gedurende die El Niño word die opbou van voedingsryke bodemwater in die suidoostelike Stille Oseaan onderdruk, sowel as die oppervlak temperatuur anomalie (SSTA) waarde. [30] [14] Massiewe sterftes, veral by jeugdiges, verlies van nes en gebrek aan voortplanting vind plaas. [30] Humboldt-pikkewyne migreer suid namate die mariene produktiwiteit afneem na aanleiding van die ansjovisvoorrade. [14] Humboldt-pikkewyne spandeer meer tyd en energie om te voed namate SSTA toeneem. [14]

Visserye[wysig | wysig bron]

Die geskatte energieke eise van die totale Humboldt-pikkewynpopulasie gedurende broeiseisoen beloop tot 1400 ton vis. [17] Die Humboldt-pikkewyn is afhanklik van kommersieel uitgebuite, opvoedkundige spesies [17], insluitend ansjovis. [31] Dit maak hulle vatbaar vir veranderinge in die beskikbaarheid van prooi as gevolg van oorbevissing. [17] Hulle is ook vatbaar vir verstrengeling in visnette. [32]

Menslike teenwoordigheid[wysig | wysig bron]

Humboldt-pikkewyne is uiters sensitief vir menslike teenwoordigheid, met min habituasiepotensiaal. [11] As u op 'n afstand van 150 m van 'n Humboldt-pikkewyn broei, word 'n reaksie uitgelok, wat die grootste reaksie-afstand tot dusver vir pikkewyne gerapporteer is, wat dit die skugterste pikkewynspesie maak wat tot dusver bestudeer is. [11] Humboldt-pikkewyne benodig tot 'n halfuur om weer na normale hartklop te herstel ná menslike benadering, maar hierdie keer neem af met herhaalde besoek. [11] Opeenhopende spanning deur gereelde besoeke en vertraagde terugkeer van voedingsmaats lei tot verlatenheid van die nes, wat gevolglik 'n verminderde broeisukses op gereeld besoekte terreine veroorsaak. [11] [19]

Habitatversteuring en wilde spesies[wysig | wysig bron]

Die bekendstelling van wilde bokke op die Puñihuil-eilande het die Humboldt-pikkewynpopulasie nadelig beïnvloed. [9] Die wilde bokke blaai deur die plantegroei wat die pikkewyne gebruik om hul neste op te bou, en hulle kan tot stortbome lei. [9] Die verbinding van die eiland met die vasteland het ook gelei tot die beweging van soogdiere na die eiland. [9]

In Sentraal-Chili wei Europese konyne en Noorse rotte op die plantegroei. [33] Noorse rotte en swart rotte het ook eiers. [34] Wilde katte en honde verorber kuikens, vlugtelinge en volwasse Humboldt-pikkewyne. [33]

Industriële ontwikkeling[wysig | wysig bron]

Sommige Humboldt-pikkewynkolonies word deur opkomende druk as gevolg van industriële ontwikkeling ondervind; die bou van steenkoolkragstasies en mynvoorstelle in Chili. Die grootste kolonie van Peru staan ​​voor die vooruitsig van 'n nuwe groot industriële hawe naby Punta San Juan, die grootste kolonie van die land. Oliestortings het voorheen 'n uitwerking op sommige kolonies gehad. Die kolonie van 800 voëls in Cachagua is blootgestel aan twee oliestortings in 2015-'16. [35] Oliestortings wat verband hou met hawe- en skeepvaartaktiwiteite het baie soorte pikkewyne in die suidelike halfrond beïnvloed.

Andes Iron het in 2017 voorgestel om 'n mineraal-uitvoerhawe te bou naby die Humboldt Penguin National Reserve in die Coquimbo-streek in Chili. Die voorstel is van die hand gewys omdat die omgewingsimpak onaanvaarbaar sou wees. Die besluit is deur toeroperateurs en omgewingsbewaarders verwelkom. Oceana was een van die nie-regeringsorganisasies wat hom beywer vir die verwerping van die hawe-voorstel. [36] Andes Iron betwis die besluit, [37] en uiteindelik word die omgewingsgoedkeuring vir die Dominga-myn en die Cruz Grande-haweprojek toegestaan. Oceana betwis sedertdien die nakoming van die voorstanders op die werf en gaan vanaf 2020 voort om te streef na die verlating van die projek en die beskerming van die ryk mariene biodiversiteit in die streek. [38] As dit gebou word, sal die Dominga-kompleks 'n oopgroef-kopermyn, verwerkingsaanleg, ontsoutingsaanleg en hawe insluit. [39]

Geskiedenis van bevolkingsafname[wysig | wysig bron]

Oorbenutting van guano[wysig | wysig bron]

Die historiese broeiplekke vir die Humboldt-pikkewyn was guano-lae wat eilande van die Peruaanse en noordelike Chileense kuste bedek het waarin die voëls kon grawe. [27] Die guano, 'n ryk kunsmis en bron van inkomste vir die Peruaanse regering, en eiers van die Humboldt-pikkewyn was gereeld gesog. [40] [12] [27] Die voëls is ook gereeld deur vissermanne en guano-werkers doodgemaak weens hul olie en vel. [12] Die agteruitgang van die Humboldt-pikkewynpopulasie word toegeskryf aan die oes van guano in die 1800's, wat gelei het tot die vernietiging van broeiplekke en menslike versteuring. [30] [12]

1982-83 El Niño verskynsel[wysig | wysig bron]

Voor die El Niño-gebeurtenis 1982-83 is die totale aantal individue van Humboldt-pikkewyn-individue geskat op 20.000. [30] Die fenomeen El Niño van 1982 tot 1983 het gelei tot 'n groot afname in die Humboldt-pikkewynpopulasie. [30] Die kombinasie van 'n omgewing wat verander is deur menslike ontwikkelinge, asook die lang duur en sterk intensiteit van die gebeurtenis daardie jaar, het gelei tot groot gevolge vir die vrugbaarheid en oorlewing van die Humboldt-pikkewyne. [30] Die gevolge was 'n afname van 65% in die Humboldt-pikkewynpopulasie, migrasie na die suide en die mislukking van die 1982-broeiklas. [30] Die oorlewende bevolking in 1984 word geraam op tussen 2.100 en 3.000 pikkewyne en almal volwassenes. [30]

Bewaring[wysig | wysig bron]

Humboldt-pikkewyne het in 1977 wetlike beskerming gekry deur die Peruaanse regering en gelys in Aanhangsel I van die Konvensie vir Internasionale Handel van Bedreigde Spesies (CITES). [41] Beide Peru en Chili het die CITES ingevolge nasionale wetgewing geïmplementeer. [41] Dit word geklassifiseer as kwesbaar as gevolg van uiterste skommelinge in die bevolkingsgrootte, verspreide groepering en die grootste bedreigings vir die spesie wat nie mettertyd verbeter word nie. [41] [4] [42] In Augustus 2010 is beskerming verleen aan die Humboldt-pikkewyn van Chili en Peru ingevolge die Amerikaanse Wet op Bedreigde Spesies. [43] Die meeste pikkewyne broei binne beskermde gebiede. [42]

Peruaanse wetgewing kategoriseer die spesie as bedreig en verbied die jag, besit, vang, vervoer en uitvoer van die voël vir kommersiële doeleindes. [42] Chili het in 1995 'n jagverbod van dertig jaar ingestel wat jag, vervoer, besit en kommersialisering van pikkewyne verbied. [42]

In 2017 is 'n groot mynbouprojek wat deur die maatskappy Andes Iron in Chili voorgestel is, geveto omdat die moontlike impak op die pikkewyne op die omgewing was, [44] alhoewel die besluit daarna omgekeer is.

Met ingang van Augustus 2018 word die spesie as kwesbaar op die IUCN-rooilys gelys, met 'n dalende bevolking van 32.000 volwasse volwassenes. [45] Klimaatsverandering, kommersiële oorbevissing van hoof prooispesies (sardientjies en ansjovis) en byvangs in kommersiële en ambaglike visserye dra alles by tot die afname van die spesie. Rotte, wilde katte en honde-aanvalle bedreig sommige kolonies. Histories is die Humboldt-pikkewynpopulasie beïnvloed deur die onttrekking van guano uit hul broeikolonies, wat die beskikbare habitat vir grawe en nes verminder het.

In gevangenisskap[wysig | wysig bron]

Benewens hul tuiswaters naby Suid-Amerika, kan Humboldt-pikkewyne in dieretuine regoor die wêreld aangetref word, waaronder Spanje, Duitsland, [46] Indië, Ierland, [47] [48] Japan, [49] die Verenigde Koninkryk, [ 50] die Verenigde State [51] en ander plekke.

Meneer Sea[wysig | wysig bron]

Die oudste pikkewyn in Woodland Park Zoo en een van die oudste pikkewyne in Noord-Amerika, Mr. Sea, is doodgemaak na 'n afname in aktiwiteit en eetlus. Hy het twee maande kort na sy 32ste verjaardag. Die gemiddelde ouderdom vir 'n Humbolt-pikkewyn wat sy eerste jaar oorleef, is 17,6 jaar. Hy het 12 lewensvatbare kleinkinders, agterkleinkinders en agter-agterkleinkinders. [52]

Ontsnap uit die dieretuin van Tokio[wysig | wysig bron]

Een van die 135 Humboldt-pikkewyne van die Tokyo Sea Life Park (Kasai Rinkai Suizokuen) het 82 dae lank in Tokioabaai gedy nadat hy blykbaar die 4 meter hoë muur afgeskaal het en daarin geslaag het om deur 'n doringdraadheining tot in die baai te kom. [53] Die pikkewyn, wat net aan sy nommer (337) bekend is, is einde Mei 2012 weer deur die dieretuinwagters gevang. [54]

VSA ontdekking[wysig | wysig bron]

In 1953 is 'n Humboldt-pikkewyn in The Bronx, VSA, gevind. Dit is nie bekend of die dier uit 'n privaat versameling ontsnap het of dat dit 'n swerwer was nie, maar die bevolking van die plaaslike dieretuin is volledig verantwoord. [55]

Opvoeding van dieselfde geslag van kleintjies[wysig | wysig bron]

In 2009 in die Bremerhaven-dieretuin in Duitsland het twee volwasse Humboldt-pikkewyne 'n eier aangeneem wat deur sy biologiese ouers verlaat is. Nadat die eier uitgebroei het, het die twee pikkewyne die kuiken grootgemaak, beskerm, versorg en op dieselfde manier gevoer dat heteroseksuele pikkewynpare hul eie nageslag grootmaak. 'N Verdere voorbeeld van hierdie soort gedrag is in 2014, toe Jumbs en Kermit, twee Humboldt Penguins by Wingham Wildlife Park, die middelpunt van internasionale media-aandag geword het, aangesien twee mans wat 'n aantal jare tevore gebind het en dan suksesvol uitgebroei en grootgemaak het. 'n eier wat aan hulle as plaasvervangende ouers gegee is nadat die moeder dit halfpad deur die inkubasie laat vaar het. [56]

Galery[wysig | wysig bron]

In gevangenskap by Brookfield Zoo

Verwysings[wysig | wysig bron]

  1. BirdLife International (2013). "Spheniscus humboldti". IUCN Red List of Threatened Species. 2013. Besoek op 26 November 2013.AS1-onderhoud: ref=harv (link)