Marina Abramović

in Wikipedia, die vrye ensiklopedie
Jump to navigation Jump to search
Marina Abramović
Marina Abramović - The Artist Is Present - Viennale 2012 (cropped).jpg
Abramović in 2012
Gebore 30 November 1946 (1946-11-30) (72 jaar oud)
Sterf
Veld Uitvoerende kunstenaar
Werke Rhythm Series (1973–1974)
Balkan Baroque (1997)
The Artist is Present (2010)
Webwerf marinaabramovic.com

Marina Abramović (Serwies Cyrillies: Марина Абрамовић, uitgespreek [marǐːna abrǎːmoʋitɕ]; gebore 30 November 1946) is 'n Serwiëse uitvoerende kunstenaar.[1] Haar werk verken die verhouding tussen kunstenaar en gehoor, die beperkinge van die liggaam, en die moontlikhede van die verstand. Abramović verwys na haarself as die "ouma van uitvoerende kunste" aangesien sy vir meer as vier dekades al aktief is.[2] Sy was die pionier van 'n nuwe idee van identiteit deur die deelname van waarnemers in te sluit waar sy fokus daarop om "pyn, bloed, asook die fisiese limiete van die liggaam te konfronteer".[3]

Lewensloop[wysig | wysig bron]

Sy studeer vanaf 1965 tot 1970 aan die Akademie vir Beeldende Kunste in Belgrado.In die begin van haar loopbaan het sy hoofsaaklik van klank eksperimente gebruik gemaak. Na 'n rukkie het haar vertonings al hoe meer intens geword. In 1974 het 'n vertoning in Galleria Studio Mona in 'n geveg geëindig en is dit vroegtydig beëindig. Selfskade en uitputting is kenmerkend van haar optredes. Nog 'n vertoning, Rhythm 0, het geëindig met Abramović wat deur die publiek beseer is. Abramović: 'Die meeste mense vermy wat hulle as bedreigend of onbekend beskou. Deur sulke dinge korrek te doen, maak jy jouself oop vir nuwe ervarings. Met ons optredes het ons ook gehoop om ons gehoor deur daardie opening te stoot. '

Van 1976 tot 1988 het sy saamgewerk met die kunstenaar Ulay, met wie sy ook saam gewoon het. Die voortbestaan van langtermyn fisiese pyn was deel van hul werk. In alles het Ulay en Abramović hul fisiese of geestelike stamina op die toets gestel. Byvoorbeeld, die insluiting van Breathing In - Breathing Out (1977) blyk op die eerste oogopslag 'n intieme kus te wees. Maar hul neuse is gesluit met sigaretfilters, sodat die duo mekaar se asem vir negentien minute moet inasem. In die Nightsea Crossing-reeks sit hulle ure lank op verskillende plekke ter wêreld sonder kos of drank aan weerskante van 'n lang tafel. In 1988 het die intensiewe samewerking van die duo tot 'n einde gekom. In hul laaste vertoning het hulle oor die Groot Muur gestap, en elkeen begin aan die een kant om mekaar na drie maande halfpad te ontmoet.

Van 14 Maart tot 31 Mei 2010 het die Museum vir Moderne Kuns in New York 'n retropespektief oor die werk van Abramović getiteld Marina Abramović: The Artist is Present. Die uitstalling is georganiseer deur kurator Klaus Biesenbach en het dokumentêre materiaal ingesluit, sowel as heropvoerings van ouer optredes van Abramović en Ulay.

Marina Abramović tydens haar kunswerk, The Artist Is Present, in 2010.

Dit was die eerste retrospektiewe uitstalling in die MoMA wat heeltemal toegewy was aan uitvoeringskuns en met meer as 850 000 besoekers is ook een van die suksesvolste uitstallings in die geskiedenis van die museum. By hierdie geleentheid het Abramović self ook 'n nuwe opvoering verrig, ook onder die titel The Artist is Present. Vir hierdie vertoning, wat soos die uitstalling ongeveer drie maande geduur het, het die kunstenaar gedurende die openingstye van die MoMA stil op 'n stoel in die atrium van die museum gesit. Besoekers kon op 'n stoel oorkant Abramović sit om haar in die oë in die oë te kyk so lank as wat hulle wou. Op die eerste dag van die vertoning het Ulay Abramović aangesluit, wat gevolg het in 'n emosionele oomblik gevolg deur applous. In totaal het Abramović vir 736 uur en 30 minute op die stoel gesit en oogkontak met meer as 1500 mense gemaak. Elkeen is gefotografeer deur die Italiaanse fotograaf Marco Anelli. Hierdie portrette, met die tyd en duur van hul ontmoeting met die kunstenaar, kan gesien word op die webwerf van die uitstalling en gebundel in die boek Portraits in the Presence of Marina Abramović.

Die Amerikaanse regisseur Matthew Akers het 'n dokumentêre dokumentasie gemaak met die vervaardiger Jeff Dupre oor die vertoning, wat in 2012 by die Sundance Film Festival vertoon is.

In die somer van 2014 het sy 'n vertooning getiteld 512 uur in die Serpentine Gallery in Londen. In drie wit ruimtes is slegs 160 besoekers gelyktydig toegelaat, wat op sekere plekke geplaas is waar hulle genooi is om die oomblik ten volle te ervaar. Sy is bygestaan deur ses helpers in swart geklee. Selfone, kameras en selfs horlosies was ongewens.[4]

In September 2016 het 'n Amsterdamse regter beslis dat die uitvoerende kunstenaar €250 000 aan haar voormalige vennoot, Ulay, moet betaal.[5] Abramovic moet hierdie aansienlike bedrag betaal omdat sy nie die kopiereg van Ulay in ag geneem het toe hy onder meer met Adidas gewerk het nie.

Bibliografie (seleksie)[wysig | wysig bron]

Marina Abramović, Kristine Stiles, Klaus Biesenbach, Chrissie Iles. London; New York, NY: Phaidon 2008, ISBN 9780714848020

Marina Abramovic. Student Body, Workshops 1979–2003, Performances 1993–2003, Edizioni Charta, Milano 2003, ISBN 8881584492

Marina Abramovic. 512 Hours: Serpentine Gallery, Julia Peyton-Jones, Hans-Ulrich Obrist, Sophie O'Brien. London. 2014, ISBN 3863355822.

Eksterne skakels[wysig | wysig bron]

  • (en) (sr) (de) (fr) Balkan Baroque (1999), 'n kunstenaarsbeeld van Marina Abramović uit 1999 geregisseerd deur Pierre Coulibeuf

Verwysings[wysig | wysig bron]

  1. РТС :: Марина Абрамовић: Ја сам номадска екс-Југословенка!. Rts.rs (Julie 27, 2016). URL besoek op 2017-03-10.
  2. Christiane., Weidemann, (2008). 50 women artists you should know. Larass, Petra., Klier, Melanie, 1970-. Munich: Prestel. ISBN 9783791339566. OCLC 195744889.AS1-onderhoud: extra punctuation (link)
  3. (Augustus 2004) “The Performative Body of Marina Abramovic”. European Journal of Women's Studies 11 (3).
  4. Marina Abramovic: Audience in tears at 'empty space' show n.a.v. 512 hours, bbc.com/news, 11 Junie 2014
  5. NRC, 22 September 2016
Hierdie artikel is in sy geheel of gedeeltelik vanuit die Nederlandse Wikipedia vertaal.