Martin Lane

in Wikipedia, die vrye ensiklopedie
Jump to navigation Jump to search
Martin Lane
Lêer:Tinus2.2006.jpg
Martin Lane
Agtergrondinligting
GeboortenaamTinus Esterhuizen
Ook bekend asMartin Lane
Gebore1946
Germiston, Suid-Afrika
GenresInstrumentaal
Beroep(e)Pianis
InstrumenteKlavier, orrel
Jare aktief40 jaar plus
Webwerfwww.martinlane.co.za/
Martin Lane en Quinn Reeds

Martin Lane (Tinus Esterhuizen) (gebore 5 Maart 1946 in Germiston) is 'n Suid-Afrikaanse pianis en klawerbord kunstenaar. Lane was die hoof van musiek by RSG (Radio Sonder Grense) vanaf 1966. Hy het meer as 25 albums oor sy musiekloopbaan opgeneem.

Vroeë lewe[wysig | wysig bron]

Van die ouderdom van 14 jaar, het Martin opgetree as die orrelis in die Carletonville NG gemeente. Hy het ook by begrafnisse en troues opgetree en was ook deel van die orkes wat musiek gemaak het vir danse by die plaaslike hoërskool. Met die inkomste van die dienste wat hy gelewer het, kon hy musiek gaan studeer aan die einde van sy skoolloopbaan. Tydens sy diensplig in die weermag, het hy ook 'n orkes gestig en het die geleentheid gehad om voor 1 200 troepe in die Grote Kerk, Kaapstad, te begelei tydens die Republikefees in 1971.

Hy het die rang van tweede luitenant in die Suid-Afrikaanse Weermag behaal en bereik ook die rang van majoor in die Suid-Afrikaanse Burgermag. Hy het gereeld die troepe met klavierspel vermaak tydens sy drie-maande weermagkamp tydens die grensoorlog in Angola.

Lane het in sy loopbaan kunstenaars begelei soos: Dana Winner, Kobus Muller, Helene Bester, Die Broers, Steve Hofmeyr en Lance James. Hy het ook die orrelbegeleiding behartig vir Zak van Niekerk, Nico van Rensburg en Flippie van Vuuren se begrafnisse.

In die vroeë negentigerjare is hy genooi om klavier te speel vir 'n funksie by die Presidensia in Pretoria. Nadat hy as klankman by die SAUK begin werk het, het hy die geleentheid gekry om saam met Groep Twee, die Esmé Euvard Spaanse dansgroep en Francois en Lucille op te tree. Later het hy by Springbokradio die pos gekry as musiekopsteller en het ook musiek vir Radio Hoëveld, Radio Orion en Radio Allegro opgestel. In 2011 het hy afgetree as hoof van musiek by Radio Sonder Grense. Tydens die kort tydperk wat hy as musiekregiseur in die musiekdepartement van die SAUK gewerk het, het hy 'n eretoekenning ontvang vir sy bydrae en bevordering van Boeremusiek.

Lane was ook die regiseur vir twee seisoene vir die televisiereeks, Boerekompetisie en vir vyf jaar het hy die Tradisionele Boeremusiek kompetisie administreer wat oor die radio uitgesaai is. In 2014 ontvang Lane 'n goue plaat vir die samestelling Luister saam met Riaan Cruywagen.

In sy loopbaan het hy 69 goue en platinumtoekennings ontvang en hy was ook verantwoordelik vir die reëlings van 12 van die Sarie-toekenningsaande, verskeie Artes-aande, beoordeelaar van onder andere: skoonheidskompetisies, die Universiteit van Johannesburg se Serrie-en toneelaande, die SAMA-toekenningsaande, ATKV - FAK-toekenningsaande. Tydens sy loopbaan het hy 28 CD's vrygestel en drie langspeelplate uitgereik.

Hoogtepunte[wysig | wysig bron]

Hoogtepunte van Martin Lane se musiekloopbaan sluit in die begeleiding van die sanggroep Romanz, Navi Redd, Sarah Theron, Lieb Bester, Chris Chameleon, Jakkie Louw, Nic Potgieter, Tobie Jooste en verskeie klassieke kunstenaars en sangers. Sy dubbele album van konsertina en pyporrel duette saam met die musikant Nic Potgieter was vir hom 'n persoonlike hoogtepunt.

Martin komponeer ook graag en het al 168 liedjies en wysies uitgereik, waarvan talle opgeneem word deur kunstenaars soos Carike Keuzenkamp, Sonja Herholdt, Vicki du Preez en Rina Hugo. Lane is 'n beoordelaar van die SAMA-, Aitsa en Ghoema-toekennings. In Januarie 2020 word Lane saam met 110 ander Suid-Afrikaanse ikone uit die vermaaklikheidswêreld vereer by die Museum van Legendes, Pretoria. Hy het ook 'n gewilde weeklikse radio-insetsel op Pretoria fm.

“Martin is lief vir sy medemens, hulle kom altyd eerste en om vir soveel jare lank musiek te maak en mense ter vermaak wil gedoen wees.” - Mimi Coertze.

Albums[wysig | wysig bron]

  • Clear Blue Skies (1992)
  • Pipe Organ Magic (1996)
  • Danny Boy (1996)
  • More Clear Blue Skies (1996)
  • Bless this House (1997)
  • Pipe Organ Magnificent (1998)
  • Crying Piano (1998)
  • Intimate Piano (1998)
  • Crying Piano 2 (1999)
  • Candlelight Classics (2000)
  • Crying Piano 3 (2000)
  • Martin Lane: The Entertainer (2001)
  • Piano Moods (2002)
  • Piano Moods 2 (2004)
  • Gospel Orrel (2004)
  • Greatest Hits (2005)
  • Klavier Treffers (2006)
  • Piano Love Songs (2007)
  • Dierbare Kruis (2007)
  • Heavenly Organ 2 (2008)
  • Klavier en Panfluit Treffers: Martin Lane & Ryan Walt (2009)
  • Heavenly Organ 3 (2010)
  • Heavenly Piano (2010)
  • Orrel en Konsertina Tranetrekkers (2011)
  • Mooiste Mooiste Klaviertreffers (2012)

Televisie[wysig | wysig bron]

Lane het op verskeie televisieprogramme verskyn waar hy by die musiekproduksie betrokke was:

  • Gaskunstenaar op DKNT
  • Gaskunstenaar op DKNT - Gospel
  • Gaskunstenaar op Jukebox
  • Tree op as beoordelaar by Supersterre
  • Tree op as beoordelaar by Crescendo
  • Tree op as beoordelaar by Solis vir Christus
  • Tree op as beoordelaar by Sing in Harmonie
  • Tree op as musiekkenner in Johan Stemmet se program Kollig
  • Tree op as musiekkenner vir die kykNET-reeks, Legendes van Musiek

Film[wysig | wysig bron]

Lane vertolk 'n cameo rol in die rolprent Die spook van Uniondale - in dieselfde film begelei hy ook die kinderkoor en was verantwoordelik vir die komponering van insidentele musiek. Sy tweede rolprent verskyning was saam met Rina Hugo en die Drakensberg seunskool in die Franz Marx-film, Susanna van Biljon.

Toekennings[wysig | wysig bron]

  • Eretoekenning van SAUK vir sy bydrae en bevordering van Boeremusiek
  • Japan-prys: vir tegniese en musikale versorging van die Engelse kinderreeks "what do you know?" vir die destydse Radio South Africa.
  • ATKV-toekenning: Vir die bevordering van Afrikaanse musiek (2011)
  • Vonk-toekenning: Beste instrumentalis
  • Ghoema-nominasie: Beste instrumentalis (2012)
  • Tempo-nominasie: Beste instrumentalis (2012)

Eksterne skakels[wysig | wysig bron]