Pierre Curie

in Wikipedia, die vrye ensiklopedie
Spring na: navigasie, soek
Pierre Curie
Pierrecurie.jpg
Pierre Curie, ca. 1906

Gebore 15 Mei 1859
Parys, Frankryk
Oorlede 19 April 1906 (op 46)
Parys, Frankryk
Blyplek Vlag van Frankryk Frankryk
Vakgebied Chemie, fisika
Alma mater Sorbonne
Doktorale promotor(s) Gabriel Lippmann
Doktorale student(e) Paul Langevin
André-Louis Debierne
Marguerite Catherine Perey
Bekend vir Radioaktiwiteit
Curie se wet
Toekennings Davy-medalje (1903)
Nobelprys vir fisika (1903)
Matteucci-medalje (1904)
Elliott Cresson-medalje (1909)
Pierre Curie signature.svg

Pierre Curie (15 Mei 185919 April 1906) was 'n Franse fisikus en die eggenote van Marie Curie. Hy het studeer aan die Sorbonne en word die Professor van Algemene Fisika aan die École de Physique et de Chimie in 1895 en later beklee hy dieselfde pos aan die Sorbonne in 1904. Sy eerste navorsingswerk het gegaan oor magnetisme in kristalle. Saam met sy broer Paul-Jean Curie ondersoek hulle piësoëlektrisiteit in kristalle in 1880. Sy werk oor magnetiseerbaarheid lei tot Curiese Wet terwyl Curie se Punt die kritiese temperature punt is waar magnetisme skielik verdwyn. Pierre Curie ontvang in 1903, saam met Henri Becquerel en sy eggenote Marie, die Nobelprys vir fisika.[1]

Hy sterf in 'n ongeluk toe 'n perdkar oor hom ry in Parys op 19 April 1906. Pierre en sy vrou het twee dogters gehad: Ève en Irène.

Verwysings[wysig | wysig bron]

  1. (en) "The Nobel Prize in Physics 1903". Nobelprize.org. Verkry op 8 Oktober 2017. 

Bron[wysig | wysig bron]

  • Collier's Encyclopedia, Crowell-Collier Educational Corporation, Volume 7, Bladsy 566.

Eksterne skakels[wysig | wysig bron]