Christa Ludwig

in Wikipedia, die vrye ensiklopedie
Jump to navigation Jump to search
Christa Ludwig in 2015.

Christa Ludwig (16 Maart 1928) is 'n afgetrede Duitse dramatiese mezzosopraan wat bekend is om haar opvoerings van opera, Lieder, oratorios, en ander belangrike gewyde werke soos Misse, Passies en solostukke uit die simfoniese literatuur. Haar loopbaan het vanaf die laat 1940's tot die vroeë negentigerjare gestrek. Sy word wyd erken as een van die belangrikste en mees gewaardeerde sangers van die 20ste eeu, "met 'n stem van uitmuntende rykdom en, wanneer dit nodig was, asemrowende amplitudes." [1]

Professionele loopbaan[wysig | wysig bron]

Ludwig is in Berlyn in 'n musikale gesin gebore; haar vader, Anton Ludwig, was 'n tenoor en 'n operabestuurder; en haar moeder die mezzosopraan Eugenie Besalla-Ludwig, wat in Herbert von Karajan se era gesing het. Ludwig se eerste stemonderwyseres was haar ma. Ludwig het haar buiging in 1946 op 18-jarige ouderdom as Orlovsky in Die Fledermaus in Frankfurt gemaak, waar sy tot 1952 gesing het. Sy was van 1952 tot 1954 'n lid van die Darmstadt Opera, en het daarna tydens die 1954–1955 seisoen by die Staatsoper Hannover gesing. Sy het in 1955 by die Staatsopera van Wene aangesluit, waar sy een van die vernaamste kunstenaars geword het, en in 1962 as Kammersängerin aangestel is. Sy het vir meer as dertig jaar saam met die operageselskap opgetree. In 1954 het Ludwig haar buiging tydens die Salzburg-fees gemaak as Cherubino in Die huwelik van Figaro en gereeld tot 1981 daar verskyn. Ludwig het haar debuut as Brangäne in Tristan und Isolde in 1966 gemaak. In 1960 het sy die rol van Adalgisa vertolk (saam met Maria Callas as Norma) in Bellini se gelyknamige opera met dieselfde titel vir EMI.

Ludwig het haar Amerikaanse buiging in 1959 gemaak by die Lyric Opera of Chicago as Dorabella in Così fan tutte. Dieselfde jaar het sy haar buiging by die Met in New York gemaak as Cherubino in Le nozze di Figaro. Sy het deur die jare 121 opvoerings in 15 verskillende rolle by die operageselskap vertolk. By die Metropolitan Opera, waar sy spoedig een van die gunstelinge van die gehoor geword het, het haar repertorium The Dyer's Wife, in die Met se eerste opvoering van Die Frau ohne Schatten; die titelrol en later die van Marschallin in Der Rosenkavalier; Klytemnestra in Elektra, Ortrud in Lohengrin, Brangäne in Tristan und Isolde, Fricka in beide Das Rheingold en Die Walküre, Waltraute in Götterdämmerung, Kundry in Parsifal, die titelrol in Fidelio, Didon in Les Troyens, Charlotte in Werther, en Amneris in Aida ingesluit. Sy het in 1969 vir die eerste keer in die Royal Opera House, Covent Garden verskyn as Amneris in Aida.

Terwyl Ludwig se stem volle volwassenheid bereik het, het sy haar repertorium van liriese en spinto mezzo-sopraanrolle tot dramatiese rolle uitgebrei. Haar aansienlike repertorium het uiteindelik ook prinses Eboli in Don Carlo ingesluit wat sy gesing het by La Scala in Milaan, in Salzburg en in Wene, die titelrol in Carmen, Ulrica (Un ballo in maschera), Monteverdi se Octavia (L'incoronazione di Poppea), Dido (Les Troyens), Kundry (Parsifal), Klytemnestra (Elektra) asook kontemporêre rolle deur von Einem en Orff ingesluit. Sy het ook vlugtig die spinto en dramatiese sopraanrepertorium betree met opvoerings van Verdi se Lady Macbeth (Macbeth) , Strauss se Dyer's Wife (Die Frau ohne Schatten), die Marschallin (Der Rosenkavalier) en Beethoven se Leonore (Fidelio).

Benewens haar opera-opvoerings het Ludwig gereeld opvoerings van Lieder (saam met die Duitse pianis Sebastian Peschko en by geleentheid, Leonard Bernstein) gegee en as solis opgetree saam met orkeste. Haar opvoerings van die musiek van Schubert, Schumann, Brahms, Wolf, Mahler en Strauss is wyd bewonder. Sy het ook werke van Bach opgevoer, en die meeste van sy belangrikste vokale werke opgevoer en opgeneem. Van 1957 tot 1970 is Ludwig met die bas-bariton Walter Berry getroud; die egpaar het gereeld saam opgetree, veral in Die Frau ohne Schatten. In 1972 het sy met die Franse teaterakteur Paul-Emile Deiber getrou.

In 1993-1994 het Ludwig in verskeie stede 'n reeks afskeidsopvoerings gegee en haar afskeidsopvoering by die Metropolitan Opera, New York, gelewer as Fricka in Die Walküre.

Toekennings en pryse[wysig | wysig bron]

  • 1962: Oostenrykse Kamermusiek sanger
  • 1969: Oostenrykse Dekorasie vir Wetenskap en Kuns
  • 1980: Goue Ring van die Weense Staatsopera
  • 1980: Silwer Roos van die Weense Filharmoniese Orkes
  • 1980: Goue Gustav Mahler Medalje
  • 1980: Hugo Wolf Medalje (Oostenryk)
  • 1981: Erelid van die Weense Staatsopera
  • 1981: Ridder van die Ordre des Arts et des Lettres (Frankryk)
  • 1988: Goue eremedalje van Salzburg
  • 1989: Kommandeur van die Orde van Kunste en Lettere (Frankryk)
  • 1989: Ridder van die Erelegioen (Frankryk)
  • 1994: Groot Dekorasie van Eer vir Dienste aan die Republiek van Oostenryk
  • 1995: Bear (B.Z. Kultuur-prys)
  • 2003: Offisier van die Erelegioen (Frankryk)
  • 2004: Merietekruis van die Federale Republiek van Duitsland
  • 2007: Groot Dekorasie van Eer in Silwer vir Dienste aan die Republiek van Oostenryk[2]
  • 2008: Toekenning vir lewenslange prestasie by Midem
  • 2008: Saeculum-Glashütte oorspronklike Musiekfees-prys tydens die Dresden Musiekfees
  • 2008: Eredoktoraat: Fryderyk Chopin Universiteit van Musiek (Warskou)
  • 2010: Kommandeur van die Erelegioen (Frankryk)
  • 2010: Hugo Wolf Medalje (Duitsland)
  • 2012: Goue eremedalje van die provinsie van Stiermarke
  • 2014: Opera News-toekenning vir uitsonderlike prestasie
  • 2016: Gramophone-tydskrif lewenslange prestasie-toekenning

Verwysings[wysig | wysig bron]

  1. Ted Libbey. The NPR Listener's Encyclopedia of Classical Music New York: Workman Publishing, 2006 p. 437
  2. "Reply to a parliamentary question" (pdf) (in Duits). p. 1788. Geargiveer (PDF) vanaf die oorspronklike op 1 Mei 2020. Besoek op 29 Januarie 2013.

Eksterne skakels[wysig | wysig bron]