Siviele sameswering

in Wikipedia, die vrye ensiklopedie
Jump to navigation Jump to search

'n Siviele sameswering of samespanning is 'n ooreenkoms tussen twee of meer partye om 'n derde party van wettige regte te ontneem of om 'n derde party te mislei om 'n onwettige doel te bereik. 'n Sameswering kan ook verwys na 'n groep mense wat 'n ooreenkoms maak om 'n vennootskap te vorm waarin elke lid die agent of 'n vennoot van elke ander lid word en beplan of instem om 'n daad te pleeg. Dit is nie nodig dat die samesweerders in alle fases van die beplanning betrokke is of van alle besonderhede bewus is nie. Die vrywillige ooreenkoms en openlike optrede deur een samesweerder ter bevordering van die plan is die belangrikste elemente wat nodig is om 'n sameswering te bewys.

Daar kan 'n sameswering bestaan, hetsy wettige middele word gebruik om onwettige resultate te bewerkstellig, of onwettige middele wat gebruik word om iets wettigs te bewerkstellig. In Suid-Afrika is die misdaad van sameswering beperk tot ooreenkomste om 'n misdaad te pleeg,[1] en sluit wel dade soos terrorisme en sabotasie in, terwyl in ander jurisdiksies word dit wyer geïnterpreteer en selfs as daar geen misdaad betrokke is nie, kan die persone wat beskadig is, 'n siviele saak teen sameswering aanhangig maak.[2]

Die wettige elemente wat nodig is om 'n siviele sameswering tot stand te bring, is wesenlik dieselfde as vir die totstandkoming van 'n kriminele sameswering, dit wil sê daar is 'n ooreenkoms tussen twee of meer natuurlike persone om die wet op 'n sekere tyd in die toekoms te oortree of 'n wettige doelwit op onwettige wyse te bereik. Die strafreg vereis dat een van die samesweerders 'n openlike stap neem om die onwettige daad te bewerkstellig om die werklikheid van hul voorneme om die wet te verbreek, te demonstreer, terwyl in 'n siviele sameswering is 'n openlike stap om die onregmatige doel te bereik nie nootwendig nodig nie.

Etimologies kom die term van die Latynse con- "met, saam" en spirare "om asem te haal".

Verwysings[wysig | wysig bron]

  1. Artikel 18 2(a) van die Wet op Oproerige Vergaderings, Wet 17, 1956, Unie van Suid-Afrika
  2. Snyman, CR (Maart 1984). "The history and rationale of criminal conspiracy". The Comparative and International Law Journal of Southern Africa (in Engels). 17 (1): 65–77. Besoek op 28 Oktober 2019.