Callisto (maan)

in Wikipedia, die vrye ensiklopedie
Spring na: navigasie, soek
Callisto   
Callisto
Callisto, soos waargeneem deur die Galileo-wenteltuig in Mei 2001.
Ontdekking
Ontdek deur Galileo Galilei
Datum 7 Januarie 1610[1]
Alternatiewe name Jupiter IV
Wentelbaaneienskappe
Periapside 1 869 000 km[b]
Apoapside 1 897 000 km[a]
Semi-hoofas 1 882 700 km[2]
Eksentrisiteit 0,007 4[2]
Wentelperiode 16,689 018 4 d[2]
Gem. omwentelingspoed 8,204 km/s
Inklinasie 0,192° (tot onveranderbare vlakte)[2]
Satelliet van Jupiter
Fisiese eienskappe
Gem. radius 2410,3 ± 1,5 km
(0,378 Aardes)[3]
Oppervlakte 7,307 km2
(0,143 Aardes)[c]
Volume 5,910 km3
(0,0541 Aardes)[d]
Massa 1,075 938 ± 0,000 13723 kg
(0,018 Aardes)[3]
Gem. digtheid 1,834 4 ± 0,003 4 g/cm3[3]
Oppervlak-
aantrekkingskrag
1,235 m/s2 (0,126 g)[e]
Ontsnapping-
snelheid
2,440 km/s[f]
Rotasieperiode sinchronies[3]
Aksiale neiging geen[3]
0,22 (geometries)[4]
Oppervlak-temp.
   Kelvin[4]
min gem. maks
80 ± 5 134 ± 11 165 ± 5
Skynmagnitude 5,65 (opposisie)[5]
Atmosfeer
Oppervlakdruk 7,5 pbar[6]
Samestelling ~48 cm−3 Koolstofdioksied[6]
tot 210 cm−3 molekulêre Suurstof(O2)[7]


Callisto (Grieks: Καλλιστώ; ook Jupiter IV) is die tweede grootste maan van die planeet JupiterGanymedes, en ook die derde grootste maan in die sonnestelselTitan. Callisto is effens kleiner as die planeet Mercurius en sy digtheid is met 1,834 g/cm³ effens kleiner as dié van Ganymedes, maar aansienlik kleiner as dié van die mane Europa en Io. Die vier Galileiaanse mane is met 'n teleskoop sigbaar. In vergelyking met die ander Galileiaanse mane het Callisto 'n baie donker oppervlak met 'n Albedo van 0,2, wat beteken, dat 20% van die ontvangene sonlig weerspieël word.

Galileo Galilei het die maan se bestaan op 7 Januarie 1610 geregistreer, saam met die drie ander Galileiaanse mane Europa, Ganymedes en Io. Die maan is vernoem ná Callisto, 'n nimf van Artemis en 'n geliefde van Zeus in die Griekse mitologie.

Verwysings[wysig]

  1. Galilei, G.; Sidereus Nuncius (13 Maart 1610)
  2. 2,0 2,1 2,2 2,3 Planetary Satellite Mean Orbital Parameters”. Jet Propulsion Laboratory, California Institute of Technology.
  3. 3,0 3,1 3,2 3,3 3,4 Anderson, J. D.; Jacobson, R. A.; McElrath, T. P.; et al. (2001). “Shape, mean radius, gravity field and interior structure of Callisto”. Icarus 153 (1): 157–161. DOI:10.1006/icar.2001.6664.
  4. 4,0 4,1 Moore, Jeffrey M.; Chapman, Clark R.; Bierhaus, Edward B. et al. (2004). "Callisto". Jupiter: The planet, Satellites and Magnetosphere. Ed. Bagenal, F.; Dowling, T.E.; McKinnon, W.B.. Cambridge University Press. 
  5. Classic Satellites of the Solar System”. Observatorio ARVAL. URL besoek op 2007-07-13.
  6. 6,0 6,1 Carlson, R. W.; et al. (1999). “A Tenuous Carbon Dioxide Atmosphere on Jupiter's Moon Callisto” (PDF). Science 283 (5403): 820–821. DOI:10.1126/science.283.5403.820.
  7. Liang, M. C.; Lane, B. F.; Pappalardo, R. T.; et al. (2005). “Atmosphere of Callisto” (PDF). Journal of Geophysics Research 110 (E2): E02003. DOI:10.1029/2004JE002322.