Charles Maurice de Talleyrand-Périgord

in Wikipedia, die vrye ensiklopedie
Spring na: navigasie, soek
Charles Maurice de Talleyrand-Périgord
Charles Maurice de Talleyrand-Périgord

Charles Maurice de Talleyrand-Périgord deur François Gérard (1808)


Franse Ambassadeur na Londen
Ampstermyn
6 September 1830 – 13 November 1834
Voorafgegaan deur Pierre de Montmercy-Laval
Opgevolg deur Horace Sébastiani de La Porta

Eerste Minister van Frankryk
Ampstermyn
8 Julie 1815 – 26 September 1815
Opgevolg deur Armand-Emmanuel du Plessis de Richelieu

Minister van buitelandse sake
Ampstermyn
13 Mei 1814 – 19 Maart 1815
Voorafgegaan deur Antoine de Laforêt
Opgevolg deur Louis de Caulaincourt

Persoonlike besonderhede
Geboorte (1754-02-02)2 Februarie 1754
Parys, Frankryk
Sterfte 17 Mei 1838 (op 84)
Parys, Frankryk
Alma mater Universiteit van Parys
Religie Rooms-Katoliek
Handtekening Charles Maurice de Talleyrand-Périgord signature.svg

Charles Maurice de Talleyrand-Périgord, (Prins van Benevento en later Prins Talleyrand, 2 Februarie 1754 – 17 Mei 1838) was 'n biskop, diplomaat en staatsman wat in diens van Frankryk gestaan het.

Hy het as priester gestudeer, is in 1779 geordende en in 1788 as Biskop van Autun aangestel. Met die uitbraak van die Franse Rewolusie word hy namens die geestelikes lid van die 1789 Nasionale Konstitusionele Vergadering (Assemblée nationale constituante). Daar ondersteun hy revolusionêre beginsels en is in 1791 deur Pous Pius VI geskors. Dieselfde jaar is die kerkseiendom deur die staat onteien, dus verloor hy sy inkomste van die bisdom van Autun en hy bedank as biskop.

In 1797 word hy minister van buitelandse sake waar hy in ooreenstemming met Napoleon gekom het. Saam met Lucien Napoleon, het hy deelgeneem in die staatsgreep van 1799 en hy is deur Napoleon beloon om weer minister van buitelandse sake te word. In 1807, toe Napoleon Spanje ingeval het, besef hy dat Napoleon nooit Spanje sal oorwin nie en bedank hy as minister. Hy bly 'n kritikus van Napoleon se buitelandse beleid en nadat Napoleon in 1814 afgesit is, word hy alweer minister van buitelandse sake, dié keer vir die Franse monargie onder Loedewyk XVIII. Hy het Frankryk by die Kongres van Wene verteenwoordig en in Julie 1815 word hy eerste minister van Frankryk. In September 1815 bedank hy as eerste minister en tot 1830 was hy 'n kritikus van die regering. Na die 1830 opstand is die Franse monargie gerformeerd en Lodewyk-Philippe word koning in plaas van Karel X. Hy is toe as Franse ambassadeur na die Verenige Koninkryk aangestel.

Bibliografie[wysig | wysig bron]