Emil Gilels

in Wikipedia, die vrye ensiklopedie
Jump to navigation Jump to search
Gilels in 1938

Emil Grigoryevich Gilels (somtyds vertaal as Hilels;[1][2] Oekraïens: Емі́ль Григо́рович Гі́лельс, Russies: Эми́ль Григо́рьевич Ги́лельс, Emiľ Grigorievič Gileľs; 19 Oktober 1916 – 14 Oktober 1985) was 'n Sowjet pianis, wat beskou word as een van die beste pianiste van die 20ste eeu.[3][4]


Opnames[wysig | wysig bron]

Gilels word op universele wyse bewonder vir sy uitstekende tegniese beheer en sy helderheid van toon.[5]. Gilels het beskik oor 'n breedvoerige repertoire; van Barokmusiek na laat-romantiese musiek asook die werke van 20ste eeuse komponiste.

Sy interpretasies van die sentrale Duits-Oostenrykse klassieke werke het die kern van sy repertoire gevorm, en dan veral Ludwig van Beethoven, Johannes Brahms en Robert Schumann se werke. Gilels was egter ewe tuis in Domenico Scarlatti se werke en in 20de eeuse komponiste soos Claude Debussy, Sergei Rachmaninoff, en Sergei Prokofiëf se werke. Sy opname van Franz Liszt se Hongaarse Rapsodie No. 9 en Sonata in B mineur het klassieke status in sommige kringe verwerf.[6]

Gilels was besig met die voltooiing van 'n opname-siklus van Ludwig van Beethoven se klaviersonatas vir die Duitse handelsmerk Deutsche Grammophon toe hy skielik oorlede is in 'n hospitaal in Moskou.[7][8] Sy opname van Ludwig van Beethoven se Hammerklavier Sonata het die Gramophone toekenning in 1984 ontvang.

Gilels het saam met sy dogter opnames gemaak, insluitende Wolfgang Amadeus Mozart se Dubbele Klavierkonsert met Karl Böhm en die WeenseWene Filharmoniese Orkes en Franz Schubert se Fantasie in F mineur vir klavierduet. Hy het ook briljante kamerorkes opnames gemaak met die violis Leonid Kogan en die tjellis Mstislav Rostropovich.

Pryse, toekennnings en Erebewyse[wysig | wysig bron]

Sowjet Unie[wysig | wysig bron]

  • 1ste Prys, Sowjet Unie Klavierkompetisie, 1933
  • 2de Prys, Weense Internasionale Klavierkompetisie, 1936
  • 1se Prys, Concours Eugène Ysaÿe, Brussel, 1938
  • Stalinprys, USSRSowjetunie, 1946
  • Die Mense se Kunstenaar van die USSRSowjetunie, 1954
  • Drie ordes van Lenin, USSR, insluitende 1961
  • Leninprys, 1962
  • Held van SosialistieseSosialisme Arbeid, 1976
  • Orde van die Rooibanier van Arbeid
  • Orde van die Vriendskap van die Mense
  • Orde van die Wapen van Eer

Buitelandse Eerbewyse[wysig | wysig bron]

  • Commandeur, Ordre de Mérite Culturel et Artistique de Paris, 1967
  • Goue Medalje van die Stad van Parys, Frankryk
  • Orde van Leopold (België)
  • Erelid, Accademia Nazionale di Santa Cecilia, Rome
  • Erelid, Koninklike Musiekakademie, Londen
  • Honorêre Professor, Franz Liszt Academie van Musiek, Boedapest

Noemenswaardige Opnames[wysig | wysig bron]

  • 1935 – Franz Liszt: Fantasie op Temas van Mozart se Huwelik van Figaro.
  • 1951 – Liszt: Hongaarse Rapsodie No. 9.
  • 1954 – Camille Saint-Saëns: Klavierkonsert No. 2 in G mineur, Op. 22 (dir. Cluytens)*.
  • 1954 – Nikolai Medtner: Klaviersonata No. 5 in G Mineur, Op. 22.
  • 1955 - Pyotr Ilyich Tchaikovsky: Klavierkonsert No. 1 [dir. Fritz Reiner]
  • 1955 – Sergei Rachmaninoff: Klavierkonsert No. 3 in D mineur, Op. 30 (dir. Cluytens).
  • 1957 – Beethoven: Klavierkonsert No. 4 (dir. Ludwig).
  • 1957 – Scriabin: Klaviersonata No. 4 in F # majeur , Op. 30*.
  • 1957 – Weinberg: Klaviersonata No. 4 in B Mineur.
  • 1968 - Beethoven: Klavierkonserte 1 - 5; solo klavierstukke (Beethoven) (Cleveland Orkes dir. George Szell).
  • 1958 – Brahms: Klavierkonsert No. 2 in B moll majeur, Op. 83 (dir. Reiner).
  • 1961 – Prelude in B mineur (J. S. Bach, gerangskik Siloti)* (Moskou)
  • 1968 – Nikolai Medtner: Klaviersonata No. 10 in A mineur, Op. 38 No. 1. Sonata Reminiscenza * (Moskou)
  • 1968 – Liszt: Rapsodie espagnole* (Leningrad)
  • 1971 – Brahms: klavierkonsert No. 2 in B moll majeur, Op. 83 (dir. Mario Rossi) (Köln)*.
  • 1970 – Beethoven: klavierkonsert No. 3 in C Mineur, Op. 37, Lewendige Opname in Lausanne, (Orchestre National de l'ORTF), (Claves Records).
  • 1972 – Tsjaikowski: Klavierkonsert No. 2 in G majeur, Op. 44 (dir. Maazel).
  • 1972 – Brahms: Klavierkonsert No. 1 in D mineur, Op. 15 en Klavierkonsert No. 2 in B moll majeur, Op. 83 (dir. Jochum).
  • 1973 – Beethoven: Klaviersonata No. 23 in F mineur, Op. 57 Appassionata.
  • 1973 – Debussy: Beelde, Boek 1*.
  • 1973 – Mozart: Klavierkonsert No. 27 in B moll majeur, K595 (dir. Boehm).
  • 1974 – Grieg: Liriese Stukke [1].
  • 1974 – Prokofiëf: Sonata No. 3 in A mineur, Op. 28 (Köln)*.
  • 1974 – Prokofiëf: Sonata No. 8 in B moll majeur, Op. 84.
  • 1976 – Schubert: Forellekwintet Kwintete vir Klavier, Viool, Tjello en Kontrabas in A Majeur D667 (met Amadeus Quartet)
  • 1977 – Rachmaninoff, Prelude in C # mineur Op. 3 No. 2* (Moskou)
  • 1978 – Chopin: Klaviersonata No. 3 in B mineur, Op. 58.
  • 1979 – Tsjaikowski: Klavierkonsert No. 1* (New York)
  • 1982 – Beethoven: Klaviersonata No. 29 in B moll majeur, Op. 106 Hammerklavier (Berlyn)
  • 1984 – Beethoven: Klaviersonata No. 29 in B moll majeur, Op. 106 Hammerklavier* (Moskou)
  • 1984 – Scriabin: Derde Sonata* (Moskou)
  • 1984 – Schumann: Simfoniese Studies* (Japan)
  • Lewendige opname.

Verwysings[wysig | wysig bron]

  1. Johnson, Hewlett (1941). The Soviet Power; the Socialist Sixth of the World. New York: International Publishers. bl. 214. OCLC 407142.
  2. U.S.S.R. Speaks for Itself Volume Three: Democracy in Practice. London: Lawrence & Wishart. 1941. bl. 46. OCLC 13487651
  3. John Rockwell (1985-10-16). "Emil Gilels, Soviet Pianist, Dies at 68". The New York Times. Opgespoor 2015-01-10
  4. "The 10 Greatest Pianists Of All Time". Limelight Magazine. 7 Januarie 2015. Opgespoor 30 October 2017
  5. "Emil Gilels", In Memory of Emil Gilels, 2007. Toegang gekry op 3 Junie 2007
  6. International Piano Quarterly, Winter 2001, Orpheus Publications Limited
  7. Andrew Clements (2006-12-21). "Emil Gilels: The Early Recordings". The Guardian. opgespoor op 2015-01-10.
  8. John Rockwell (1985-10-16). "Emil Gilels, Soviet Pianist, Dies at 68". The New York Times. Opgespoor op 2018-08-05.