Gaan na inhoud

Samuel Barber

in Wikipedia, die vrye ensiklopedie
Samuel Barber
Samuel Barber, gefotografeer deur Carl van Vechten in 1944
Agtergrondinligting
Gebore9 Maart 1910
OorsprongVSA
Sterf23 Januarie 1981
Beroep(e)Komponis, musiekpedagoog

Samuel Osborne Barber II (9 Maart 1910 – 23 Januarie 1981) was 'n Amerikaanse komponis van orkestrale-, opera-, koor-, en klaviermusiek. Hy is een van die mees gevierde komponiste van die 20ste eeu. Volgens die musiekkritikus Donal Henahan het "waarskynlik geen ander Amerikaanse komponis sulke vroeë, konsekwente en ewigdurende lof geniet nie."[1]

Sy Adagio vir Strykinstrumente (1936) word nog gereeld opgevoer. Die Pulitzerprys vir musiek is twee keer aan Barber toegeken: vir sy opera Vanessa (1956–57) en vir die Klavierconcerto (1962). Nog 'n werk wat wyd opgevoer word is sy Knoxville: Summer of 1915 (1947), 'n toonsetting vir sopraan en orkes ná 'n teks deur James Agee. By Barber se dood was byna al sy komposisies reeds opgeneem.[1]

Biografie

[wysig | wysig bron]

Vroeë jare

[wysig | wysig bron]
Tuiste van Samuel Barber gedurende sy jeug, West Chester, Pennsilvanië

Barber is in West Chester, Pennsilvanië gebore as die seun van Marguerite McLeod (née Beatty) en Samuel Le Roy Barber.[2] Hy is gebore in huislike omstandighede wat gemaklik was en in 'n opgevoede, sosiale en vooraanstaande Amerikaanse familie. Sy vader was 'n dokter, en sy moeder was 'n pianis van Engels-Skots-Ierse (Britse) afkoms wie se familie reeds sedert die tyd van die Amerikaanse Onafhanklikheidsoorlog in die VSA woonagtig was.[3] Sy tante van moederskant, Louise Homer, was een van die voorste kontralto-stemme by die Metropolitan Opera; sy oom, Sidney Homer, was 'n komponis van Amerikaanse kunsliedere. Louise Homer is bekend daarvoor dat sy Barber se belangstelling in musiek vir die die stem beïnvloed het. Deur sy tante is Barber blootgestel aan vele groot sangers en liedere.

Barber het op 'n baie vroeë ouderdom belangstelling in musiek getoon. Dit was duidelik dat hy beskik het oor groot musikale talente en vermoëns. Hy het op 6-jarige ouderdom die klavier begin studeer en op 7-jarige ouderdom het hy sy eerste werk, getiteld Sadness, gekomponeer, 'n soloklavierstuk in C mineur.[1] Ten spyte van Barber se belangstelling in musiek wou sy familie gehad het dat hy 'n tipiese ekstroverte en atleties-geboude Amerikaanse seun word. Dit het in besonder ingehou dat hulle hom aangemoedig het om Amerikaanse voetbal te speel. Barber was egter op geen wyse 'n tipiese seun nie, en op 9-jarige ouderdom het hy aan sy moeder geskryf:[4]

Liefste Moeder: Ek skryf hierdie brief om jou van my geheim te vertel. Moet asseblief nie huil wanneer jy dit lees nie, want dit is nòg jou skuld, nòg myne. Ek veronderstel dat ek dit seker nou sal moet vertel sonder enige fieterjasies. Om mee te begin, is ek nie 'n atleet (in die oorspronklike brief foutief gespel in Engels as "athlet") nie. Ek wil 'n komponis wees, en ek is seker ek sal een word. Ek sal jou nog één ding vra.- Moenie van my verwag om hierdie ongemaklike kwessie te vergeet en voetbal te gaan speel nie.—Asseblief—Somtyds het ek my al soveel bekommer oor hierdie aangeleentheid dat dit my boos maak (nie baie nie).[5]

[6]

Barber het op die ouderdom van tien 'n poging aangewend om sy eerste opera, The Rose Tree, te skryf. Op die ouderdom van twaalf het hy 'n orrelis by 'n plaaslike kerk geword. Toe hy veertien was het hy by die Curtis Institute of Music in Philadelphia ingeskryf waar hy klavier onder Isabelle Vengerova, Musikale vorm/komposisie onder Rosario Scalero en George Frederick Boyle[7][8] en vokale musiek onder Emilio de Gogorza studeer het.[1] Hy het in sy laat-tienerjare ernstig begin komponeer. Op hierdie tydstip het hy sy skoolmaat Gian Carlo Menotti ontmoet, wat sy metgesel sowel as sy vennoot in hul gedeelde professie sou word. By die Curtis Institute was Barber 'n "wonderkind" in komposisie, stem, en klavier. Hy het spoedig 'n gunsteling geword van die konservatoria se stigter, Mary Louise Curtis Bok. Mev. Bok het Barber bekendgestel aan sy lewenslange uitgewers, die Schirmer-familie. Op 18 het Barber die Joseph H. Bearns-prys van Columbia-universiteit vir sy vioolsonate gewen (nou verlore, of deur die komponis vernietig).[1]

Middeljare

[wysig | wysig bron]

Van sy vroeë tot laat-twintiger jare het Barber 'n klomp suksesvolle werke geskryf wat hom in die kalklig van die klassieke musiek wêreld geplaas het. Sy eerste orkestrale werk, die ouverture tot die opera The School for Scandal, is in 1931 gekomponeer toe hy maar 21 was. Die werk is twee jaar later vir die eerste keer suksesvol opgevoer deur die Philadelphia Simfonieorkes onder leiding van Alexander Smallens.[1] Baie van sy komposisies is aangevra of vir die eerste keer opgevoer deur uitgelese kunstenaars soos Vladimir Horowitz, Eleanor Steber, Raya Garbousova, John Browning, Leontyne Price, Pierre Bernac, Francis Poulenc en Fischer-Dieskau. In 1935 is die American Prix de Rome aan die 25-jarige Barber toegeken; hy het ook 'n Pulitzer-reisbeurs ontvang, wat hom in staat gestel het om van 1935 tot 1936 oorsee te studeer. In 1946 is 'n Guggenheim-genootskap aan hom toegeken.[1]

In 1938, toe Barber 28 was, is sy Adagio vir Strykinstrumente deur die NBC Simfonieorkes uitgevoer onder leiding van Arturo Toscanini, tesame met sy eerste Essay vir Orkes. Die Adagio is 'n rangskikking van die stadige beweging van Barber se Strykkwartet, Op. 11. Toscanini het voorheen slegs by rare geleentheid musiek deur Amerikaanse komponiste opgevoer ('n Uitsondering was Howard Hanson se Tweede Simfonie, wat Toscanini in 1933 gedirigeer het).[9] Teen die einde van die eerste repetisie van die stuk het Toscanini opgemerk, "Semplice e bella" (eenvoudig en pragtig).

In 1942, nadat die VSA by die Tweede Wêreldoorlog betrokke geraak het, het Barber aangesluit by die Amerikaanse Leër se Lugkorps. Hy is versoek om sy Tweede Simfonie te skryf, 'n werk hy later sou misken. Die werk is in 1943 gekomponeer met die oorspronklike titel: Simfonie Opgedra aan die Lugmagte, en die eerste opvoering daarvan het vroeg in 1944 plaasgevind onder Serge Koussevitsky en die Boston Simfonieorkes. Barber het die simfonie in 1947 hersien en dit is gevolglik in 1950 gepubliseer deur G. Schirmer[10] en die volgende jaar opgeneem deur die New Symphony Orchestra of London wat deur Barber gedirigeer is.[11]

Volgens sommige bronne het Barber in 1964 die partituur van die werk vernietig.[12] Hans Heinsheimer was 'n ooggetuie daarvan en het gerapporteer dat hy Barber begelei het na die uitgewer se kantoor waar hulle al die musiek uit die biblioteek geneem het, waarna Barber "hierdie pragtige, duursaam-gekopieerde materiale met sy eie hande opgeskeur het".[13] Die verhaal is moeilik te glo, aangesien dit onwaarskynlik is dat Heinsheimer, 'n beampte van G. Schirmer, Barber sou toelaat in die Schirmer-kantore om toe te kyk hoe Barber die musiek opskeur waarin sy maatskappy groot bedrae geld belê het.[14] Die partituur is later gerekonstrueer uit die instrumentele dele[15] en vrygestel as deel van 'n 1988 Vox Box "Stradivari Classics" opname deur die Nieu-Seelandse Simfonieorkes onder leiding van Andrew Schenck.[16]

In 1943 het Barber en Menotti 'n huis in voorstedelike Mount Kisco, New York, noord van Manhattan, gekoop.[17]

Barber het die Pulitzerprys twee keer gewen: in 1958 vir sy eerste opera Vanessa, en in 1963 vir sy Klavierconcerto.[18]

Latere jare

[wysig | wysig bron]

Barber het hom vir 'n aantal jare teruggetrek in isolasie na die verwerping van sy derde opera, Antony and Cleopatra. The opera is geskryf vir die Metropolitan Opera en het sy premiére ontvang tydens die opening van die nuwe Metropolitan Opera House op 16 September 1966. Na hierdie terugslag het Barber tot op byna 70-jarige ouderdom voortgegaan om musiek te skryf. Die Derde Essay vir Orkes (1978) was sy laaste groot werk. Hy het gedurende hierdie jare aan depressie gely en was ook 'n alkoholis. [19]

Barber het op 23 Januarie 1981 op die ouderdom van sewentig jaar by sy woonstel in Manhattan aan kanker beswyk.[20] Die begrafnis is drie dae later by die Eerste Presbiteriaanse Kerk in New York gehou. Hy is ter aarde bestel in Oaklands Cemetery in sy tuisdorp West Chester, Pennsilvanië.[21]

Musiek

[wysig | wysig bron]

Orkestrale musiek

[wysig | wysig bron]

Barber se musiek; soos sy Ouverture tot The School for Scandal (1931), Music for a Scene from Shelley (1933), Adagio vir Strykinstrumente (1936), (Eerste) Simfonie in Een Beweging (1936), (Eerste) Essay vir Orkes (1937) en Vioolconcerto (1939); is opgevoer deur van die wêreld se voorste dirigente, soos Artur Rodziński, Eugene Ormandy, Dimitri Mitropoulos, Bruno Walter, Charles Munch, George Szell, Leopold Stokowski en Thomas Schippers.

Sy werke vir orkes is onder andere die vier concertos, een elk vir onderskeidelik die viool (1939), tjello (1945) en klavier (1962) en die nieu-klassieke stuk Capricorn Concerto vir fluit, hobo, trompet en strykorkes (1944). Hy het ook 'n concertante werk vir orrel en orkes, die Toccata Festiva, geskryf (1960).

Barber se finale werk was die Canzonetta vir hobo en strykorkes (1977–78), Op. 48, wat oorspronklik bedoel is as die tweede beweging van 'n Hoboconcerto.[22]

Klavier

[wysig | wysig bron]

Barber se belangrikste werke vir die klavier is sy Excursions, Op. 20, klaviersonate in E-mol mineur, Op. 26. en die Nocturne ("Homage to John Field"), Op. 33.

Opera

[wysig | wysig bron]

Menotti het die libretto vir Vanessa voorsien.[23] (Menotti het ook die libretto vir Barber se opera, A Hand of Bridge, voorsien.) In 1956 het Barber, met gebruikmaking van sy vokale opleiding, die partituur van Vanessa opgevoer vir die Metropolitan Opera se algemene bestuurder, Rudolf Bing, wat die werk aanvaar het. Die werk het in Januarie 1958 sy premiére ontvang. Vanessa het die 1958 Pulitzerprys vir musiek gewen en is geprys as die eerste groot Amerikaanse opera.

Barber se Antony and Cleopatra is in 1966 aangevra om die nuwe Metropolitan Opera House by die Lincoln Center te open. Die opvoering van die opera deur Franco Zeffirelli is egter oorval deur die een ongeluk na die ander. Barber se musiek is oordonder, en die opvoering is deur die meeste kritici afgemaak as ongewoon swak en onoorspronklik. Die kritiese verwerping van musiek wat Barber beskou het as van sy beste, het hom baie depressief gemaak. In onlangse jare is 'n hersiene weergawe van Antony and Cleopatra egter suksesvol opgevoer.[24][25]

Viool

[wysig | wysig bron]

In 1939 het die industrialis Samuel Simeon Fels 'n vioolconcerto vanaf Barber aangevra vir Fels se pleegkind, Iso Briselli, 'n gegradueerde van die Curtis Institute of Music (net soos Barber).[26] Die Barber-biografieë geskryf deur Nathan Broder (1954) en Barbara B. Heyman (1992) bespreek die ontstaan van die concerto. Heyman het Briselli, en andere wat bekend was met die geskiedenis daarvan, vir haar boek ondervra. Aan die einde van 2010 is ongepubliseerde briewe deur Fels, Barber en Albert Meiff (Briselli se vioolafrigter in daardie tydperk) vir die eerste keer beskikbaar gemaak vir die algemene publiek. [27]

Noemenswaardige komposisies

[wysig | wysig bron]
  • Dover Beach (vir stem en strykkwartet) (Op. 3, 1931)
  • The School for Scandal ouverture (Op. 5, 1931)
  • Tjellosonate (Op. 6, 1932)
  • Music for a Scene from Shelley (Op. 7, 1933)
  • (Eerste) Simfonie in Een Beweging (Op. 9, 1936)
  • Adagio vir Strykinstrumente (1936 rangskikking van die tweede beweging van die Strykkwartet, Op. 11, 1936)
  • Essay vir Orkes (Op. 12, 1937)
  • Vioolconcerto (Op. 14, 1939)
  • Reïnkarnasies, vir gemengde koor, (Op. 16, 1939–1940); woorde deur Antoine Ó Raifteiri - vertaling deur James Stephens
  • Tweede Essay vir Orkes (Op. 17, 1942)
  • Excursions (Op. 20, 1942–44)
  • Capricorn Concerto (Op. 21, 1944)
  • Tjelloconcerto (Op. 22, 1945)
  • Medea (ballet) (Op. 23, 1946)
  • Knoxville: Summer of 1915 (vir sopraan en orkes) (Op. 24, 1948)
  • Klaviersonate (Op. 26, 1949)
  • Hermit Songs (Op. 29, 1953)
  • Prayers of Kierkegaard (vir sopraan, koor en orkes) (Op. 30, 1954)
  • Summer Music for Wind Quintet (Op. 31, 1956)
  • Vanessa (opera) (Op. 32, 1957)
  • Nocturne (Homage to John Field) (klavier) (Op. 33, 1959)
  • A Hand of Bridge (kameropera (Op. 35, 1959)
  • Toccata Festiva (vir orrel en orkes) (Op. 36, 1960)
  • Klavierconcerto (Op. 38, 1962)
  • Antony and Cleopatra (Op. 40, opera, 1966, hersien in 1974)

Verwysings

[wysig | wysig bron]
  1. 1 2 3 4 5 6 7 Donal Henahan (24 Januarie 1981). "Samuel Barber, Composer, Dead: Twice Winner of Pulitzer Prize". The New York Times.
  2. ↑ Broder 1985, pp. 9–10.
  3. ↑ Heyman 1992, 8.
  4. ↑ Gorman, Robert F. (2008). Great Lives From History: The 20th Century. Pasadena, California: Salem Press. p. 230. ISBN 9781587653452.
  5. ↑ Heyman 1992, 7.
  6. ↑ Uit die oorspronklike Engels.
  7. ↑ Records International. Opgespoor op 21 Oktober 2014
  8. ↑ Verifikasie word benodig, datum=September 2016
  9. ↑ Heyman 1992, 164.
  10. ↑ Samuel Barber, Second Symphony, op. 19, G. Schirmer's Edition of Study Scores of Orchestral Works & Chamber Music, no. 55 (New York: G. Schirmer, 1950; reprinted 1990).
  11. ↑ Samuel Barber: Symphony no. 2, op. 19, LP recording, 10-inch, London LPS 334 (New York and London: London Records, 1951); reissued as Samuel Barber: Symphony no. 2, op. 19; Medea Ballet Suite, op. 23, LP recording, 12-inch, London LL 1328 (London: London Records, 1956); reissued in this same pairing on 12-inch LP recording, Everest SDBR 3282 (Los Angeles, CA: Everest Records, 1970); reissued as Samuel Barber: Symphony no. 2, op. 19; Concerto for Violoncello and Orchestra, op. 22; Media, op. 23: Orchestral Suite from the Music to the Ballet Cave of the Heart, with Zara Nelsova (cello), CD recording, Pearl GEM 1051 (Wadhurst, E. Sussex, England: Pearl, 2001).
  12. ↑ Schenck 1988.
  13. ↑ Heinsheimer 1968.
  14. ↑ Wright 2010, 95.
  15. ↑ Vox Records liner notes
  16. ↑ Heyman, Barbara B. (2012). Samuel Barber: A Thematic Catalogue of The Complete Works. New York: Drukpers van die Universiteit van Oxford. p. 513. ISBN 9780199744640.
  17. ↑ Smith 2002.
  18. ↑ Rodger, Liam; Bakewell, Joan (2011). "Barber, Samuel". Credo Reference (in Engels). Geargiveer vanaf die oorspronklike op 24 Februarie 2019. Besoek op 20 Mei 2018. {{cite web}}: Cite has empty unknown parameter: |dead-url= (hulp)
  19. ↑ Heyman 1992, 461.
  20. ↑ Quinn, Iain (April 2011). "Samuel Barber's Organ Music". Tempo - A Quarterly Review of Modern Music. 65: 50 – via ProQuest.
  21. ↑ Wilson, Scott. Resting Places: The Burial Sites of More Than 14,000 Famous Persons, 3d ed.: 2 (Kindle Location 2498). McFarland & Company, Inc., Publishers. Kindle Edition.
  22. ↑ Heyman 2001.
  23. ↑ Osborne, Charles (2004). "Samuel Barber". The Opera Lover's Companion. New Haven, Connecticut: Drukpers van Yale-universiteit. ISBN 978-0-300-10440-0.
  24. ↑ Smith 2002, met Heyman 1992 as algemene verwysing.
  25. ↑ Heyman 1992, 455–58, met Henahan 1975 en Valente 1983 as gesag.
  26. ↑ "Archived copy" (in Engels). Geargiveer vanaf die oorspronklike op 6 September 2017. Besoek op 29 Maart 2014.{{cite web}}: CS1 maint: archived copy as title (link)
  27. ↑ Mostovoy 2010.

Nog leesstof

[wysig | wysig bron]
  • Brévignon, Pierre. 2011. Samuel Barber, un nostalgique entre deux mondes. Paris: Editions Hermann. ISBN 978-2-7056-8186-9.
  • Broder, Nathan (1985) [1954]. Samuel Barber. Westport, Connecticut: Greenwood Press. ISBN 978-0-313-24984-6 {{cite book}}: Ongeldige |ref=harv (hulp), herdruk van Schirmer, New York (1954).
  • Heinsheimer, Hans W. 1968. "The Composing Composer: Samuel Barber". ASCAP Today 2:7.
  • Henahan, Donal. 1975. "Juilliard Rehabilitating Antony and Cleopatra". The New York Times (8 Februarie).
  • Heyman, Barbara B. 1992. Samuel Barber: The Composer and His Music. New York en Oxford: Drukpers van die Universiteit van Oxford. ISBN 978-0-19-509058-1.
  • Heyman, Barbara B. 2001. "Barber, Samuel (Osmond)". The New Grove Dictionary of Music and Musicians, tweede uitgawe, geredigeer deur Stanley Sadie en John Tyrrell. Londen: Macmillan Publishers.
  • Károlyi, Ottó. 1996. Modern American Music: From Charles Ives to the Minimalists. Londen: Cygnus Arts; Madison [N.J.]: Fairleigh Dickinson University Press. ISBN 978-0-8386-3725-8; ISBN 978-1-900541-00-8 (sagteband).
  • Lee, Douglas A. 2002. Masterworks of 20th-Century Music: The Modern Repertory Of The Symphony Orchestra. New York: Routledge. ISBN 0-415-93846-5
  • Mostovoy, Marc. 2010. "Iso Briselli, Samuel Barber, and the Violin Concerto, op. 14: Facts and Fiction". Iso Briselli-webtuiste. (Besoek op 8 Desember 2010)
  • Simmons, Walter. 2004. Voices in the Wilderness: Six American Neo-Romantic Composers. Lanham, Md.: Scarecrow Press. ISBN 0-8108-4884-8. Sagteband, herdrukte uitgawe, Lanham, Md.: Scarecrow Press, 2006. ISBN 0-8108-5728-6.
  • Smith, Patricia Juliana. 2002. "Barber, Samuel". glbtq: An Encyclopedia of Gay, Lesbian, Bisexual, Transgender, and Queer Culture, geredigeer deur Claude J. Summers. Chicago: glbtq, Inc.
  • Staubrand, Jens. 2009. Kierkegaard International Bibliography: Music Works and Plays: Appendix: About The Seducers Diary and the Illness and Death of Søren Kierkegaard, nuwe uitgawe. Kopenhagen: Eget Forlag; i kommission hos Forlaget Underskoven. ISBN 978-87-92259-91-2.
  • Valente, Erasmo. 1983. "A Spoleto rinasce Cleopatra". L'unità (27 Junie).
  • Wade, Graham. 2003. A Concise Guide to Understanding Music. Pacific, MO: Mel Bay Publications. ISBN 978-0-7866-4981-5.
  • Warrack, John Hamilton, and Ewan West. 1992. The Oxford Dictionary of Opera. Oxford en New York: Drukpers van die Universiteit van Oxford ISBN 0-19-869164-5
  • Wright, Jeffrey Marsh II. 2010. "The Enlisted Composer: Samuel Barber's Career 1942–1945". PhD diss. Chapel Hill: University of North Carolina at Chapel Hill.
  • Brévignon, Pierre. 2011. Samuel Barber, un nostalgique entre deux mondes. Paris: Editions Hermann. ISBN 978-2-7056-8186-9.
  • Heyman, Barbara B. 1992. Samuel Barber: The Composer and His Music. New York: Drukpers van die Universiteit van Oxford. ISBN 0-19-509058-6
  • Wittke, Paul. 1994. Samuel Barber. G. Schirmer Inc.
  • Tuisblad van Capricorn, the French Samuel Barber Society. (In Engels en Frans)
  • Article "Barber, A Composer Between Two Worlds", deur die Capricorn Society on American Center France
  • Smith, Patricia. Barber, Samuel.
  • "Samuel Barber", Fyne Times

Eksterne skakels

[wysig | wysig bron]
Ontsluit van "https://af.wikipedia.org/w/index.php?title=Samuel_Barber&oldid=2955616"