Vlag van Venezuela

in Wikipedia, die vrye ensiklopedie
Spring na: navigasie, soek
Vlag van Venezuela
Vlag van  Venezuela
Gebruik Burgerlike vlag en vaandel Burgerlike vlag en vaandel
Verhouding 2:3
Goedgekeur 12 Maart 2006[1]
Ontwerp Drie horisontale bane in geel, blou en rooi met agt wit vyfpuntige sterre in ’n halfmaan in die blou baan.
Wisselvormvlag van  Venezuela
Gebruik Staats- en Oorlogsvlag en Staats- en Vlootvaandel Staats- en oorlogsvlag en staats- en vlootvaandel
Verhouding 2:3
Goedgekeur 12 Maart 2006[1]
Ontwerp Drie horisontale bane in geel, blou en rooi met agt wit vyfpuntige sterre in ’n halfmaan in die blou baan en die land se wapenskild in die skildhoek.

Die nasionale vlag van Venezuela is op 12 Maart 2006 amptelik in gebruik geneem. Die vlag vertoon drie horisontale bane in geel, blou en rooi met agt wit vyfpuntige sterre in ’n halfmaan in die blou baan.

Geskiedenis[wysig]

Oorspronklike vlag[wysig]

Detail van Die Slag van Carabobo (1887) deur Martín Tovar y Tovar

Die vlag is in wese steeds dieselfde as die een wat deur Francisco de Miranda ontwerp is vir sy mislukte ekspedisie in 1806 om Venezuela te bevry en wat in 1811 deur die Nasionale Kongres aangeneem is. Dit het bestaan uit drie horisontale bane in geel, blou en rooi. Miranda se vlag is ook die inspirasie vir die vlae van Colombia en Ecuador. Die oorspronklike ontwerp is vir die eerste keer op 12 Maart 1806 vertoon in Jacmel, Haïti toe Miranda se ekspedisie voorbereidings getref het vir die laaste been van hul tog na Venezuela. Die vlag is vir die eerste keer op 3 Augustus 1806 op Venezuelaanse bodem vertoon by La Vela de Coro. Tot 2006 is Vlagdag in Venezuela op 12 Maart gevier, maar sedertdien is dit op 3 Augustus.

Miranda het ten minste twee inspirasies vir sy vlag gelys. In ’n brief aan graaf Simon Romanowitsj Woronzof in 1792 sê Miranda dat die kleure gebaseer is op die teorie van primêre kleure wat deur die Duitse skrywer en filosoof Johann Wolfgang von Goethe gegee is. Miranda het ’n laataand-gesprek wat hy met Goethe tydens ’n feestelikheid in die winter van 1785 in Weimar gehad het, beskryf. Goethe was in so ’n mate bekoor deur Miranda se wedervaringe in die Amerikaanse Rewolusionêre Oorlog en sy reise deur Europa en die Amerikas, dat hy aan Miranda gesê het “Jou lot is om in jou land ’n plek te skep waar die primêre kleure nie versteur is nie.” Miranda verduidelik in die briaf wat Goethe bedoel het:

Hy het eers aan my verduidelik hoe die iris lig in die drie primêre kleure opbreek […] waarna hy gewys het waarom geel die warmste, edelste en naaste aan [wit]lig is; waarom blou ’n mengsel van opwinding en helderheid, ’n afstand wat skadu’s oproep; en waarom rooi die verheerliking van geel en blou is, die sintese, die verdwyning van lig in die skadu.

Dit is nie so dat die wêreld uit gele, bloue en rooie bestaan nie; dit is dat die mens op hierdie manier, asof met ’n oneindigende kombinasie van hierdie drie kleure, die wêreld sien. […] [Goethe se gevolgtrekking was dat] ’n Land begin met ’n naam en ’n vlag en soos wat die mens se lot vervul, so word die land daardie simbole.

Nadat Miranda later sy vlag ontwerp het met hierdie gesprek as basis, het hy hom herinner dat hy ’n muurskildery deur Lazzaro Tavarone in die Palazzo Belimbau in Genua gesien het wat Christophorus Columbus afgebeeld het waar hy ’n soortgelijk gekleurde vlag ontrol in Veragua gedurende sy vierde reis.[2]

In sy militêre dagboek gee Miranda ’n ander moontlike inspirasie vir sy vlag: die geel, blou en rooi van die vaandel val Hamburg se Bürgerwache, wat hy ook gesien het tydens sy reise in Duitsland.[3][4]

In 1801 se plan vir ’n weermag om Spaans-Amerika te bevry wat sonder sukses deur Miranda ingedien is by die Britse kabinet, het hy materiaal versoek vir “tien vlae waarvan die kleure rooi, blou en geel in drie sones sal wees.”[5]

Die simboliek wat aanvanklik aan die kleure toegeskryf is, is dat die geel die rykdom van die grond voorstel, rooi stel moed voor en blou stel die onafhanklikheid van Spanje voor, of kortweg: “goue” Amerika geskei van bloedige Spanje deur die diep blou see.

19de-eeuse veranderinge[wysig]

Gedurende die eerste helfte van die 19de eeu is sewe sterre tot die vlag toegevoeg wat die sewe ondertekenaars van die Venezuelaanse onafhanklikheidsverklaring, nl. Caracas, Cumaná, Barcelona, Barinas, Margarita, Mérida en Trujillo.

Na die veldtog van Guayana het Simón Bolívar ’n agtste ster tot die nasionale vlag toegevoeg (die sogenaamde vlag van Angostura) in verteenwoordiging van die nuutbevryde provincie. Bolívar het die volgende verordening uitgevaardig:

Simón Bolívar. Opperleier van die Republiek en Gesagvoerder van die weermagte van Venezuela en Nueva Granada. Sedert die aantal provinsies wat die Republiek van Venezuela opmaak vermeerder het, het die nasionale vlag van Venezuela ook een ster meer as simbool vir die provinsie van Guayana. Daar sal dus van nou af agt sterre op die vlag wees. Deur my onderteken en gestempel met die land se amptelike stempel in die regeringspaleis in die stad van Angorusta op 20 November 1817.[6]

Veranderinge van 1954[wysig]

Die Wet op die Nasionale Vlag, Wapenskild en Volkslied het die wapenskild tot die vlag toegevoeg op 19 Februarie 1954. Die wapenskild is nie tot die burgerlike of vlootvaandel toegevoeg, wat bedoel is vir nie-regeringsdoeleindes soos burgerlike gebruik, koopvaardyskepe en internasionale sportkompetisies, nie.

Veranderinge van 2006[wysig]

In 2006 het president Hugo Chávez planne aangekondig om ’n agtste ster tot die vlag toe te voeg om ’n late nakoming van Bolívar se verordening van 1817 te vervul. Die agtste ster verteenwoordig die Guayana Provinsie, een van die provinsies van Venezuela ten tyde van die onafhanklikheidsverklaring. Hoewel die nuwe vlag deur die Venezuelaanse regering goedgekeur is, het dit ’n mate van kontroversie veroorsaak. Ten tyde van die onthulling van die vlag het Óscar Pérez, ’n woordvoerder vir die Nasionale Weerstandsbeheer verklaar dat die opposisie nie die nuwe vlag sou gebruik nie.[7]

Die opposisie het gekla oor die noemenswaardige koste verbonde aan die aanpassing teen 2011 van alle vlae en daarmee saam alle dokumente waarop die vlag of die wapenskild verskyn, soos deur die regering voorgestel. Die regering het egter gesê dat die voorgestelde datum van 2011 genoegsame tyd voorsien vir die infasering van die nuwe vlag deur burgers, besighede en ander organisasies.

Die verandering van die perd op die wapenskild het ook ’n mate van kontroversie veroorsaak onder die opposisie, kommentators en komediante wat opgemerk het dat die perd se “hardloop na links” ’n minder subtiele refleksie is van Chávez se linkse politieke neigings. Die nuwe wet noem slegs dat die rigting van die perd te make het met “onafhanklikheid en vryheid”.

Met die afsluiting van die Mej. Heelal 2010-skoonheidskompetisie, het Stefanía Fernández, die wenner van 2009 ’n Venezuelaanse vlag met sewe sterre vertoon.[8]

Ander vlae[wysig]

Simboliek[wysig]

Kleure[wysig]

Kolumbische Farben.png

Die kleure van die Venezuelaanse vlag stel die volgende voor: geel stel die welvaart van die land voor, blou stel die territoriale water van Venezuela voor en rooi stel die bloed van die patriotte voor wat gevloei het in die onafhanklikheidstryd.

Sterre[wysig]

Sewe van die agt sterre in die vlag simboliseer die sewe provinsies wat aan die begin van die negentiende eeu teen die Spanjaarde in opstand gekom het; Caracas, Cumaná, Barcelona, Barinas, Margarita, Mérida en Truillo. Die ander ster stel oorwinning en toekoms voor. Die agtste ster verwys moontlik ook na die Venezuelaanse aanspraak op ’n groot deel van Guyana en Trinidad en Tobago.

Ontwerp[wysig]

In die grondwet van Venezuela staan dat die hoogte-breedteverhouding 2:3 is en dat die vlag horisontaal verdeel is in drie gelyke bane in geel, blou en rooi. Die agt vyfpuntige sterre is in ’n boog waarvan die buitenste punte van die sterre hulle op die lyn van ’n sirkel staan. Artikel 3 van die Wet op Vaderlandsimbole (Ley de los Símbolos Patrios) stel dit so:

Die Nasionale Vlag is geïnspireer deur die vlag wat die Kongres in 1811 aangeneem het. Dit is gevorm deur due kleure geel, blou en rooi in verenigde bane, gelyk en in ’n horisontale volgorde van die voormelde kleure van bo na onder en in die middel van die blou baan agt wit sterre met vyf punte, geplaas in die boog van ’n sirkel met die konveks na bo.[9]

Hierdie wet lê geen benaming vir die kleure vas nie en bepaal ook nie die presiese kleure wat gebruik moet word nie. Aan die hand van verskeie bronne kan die volgende egter dien as riglyn:

Kleurskema Geel Blou Rooi
RGB 252, 191, 73 117, 170, 219 132, 53, 17
Pantone (druk) 116 C / 109 C 286 C / 280 C 186 C / 032 C
Heksadesimaal FCD116 0038A8 CE1126

Protokol[wysig]

Gebruike en regulasies[wysig]

Soos met die meeste ander nasionale vlae moet die Venezuelaanse vlag daagliks van 7:00 tot 18:00 vertoon word deur die wetlik geregistreerde openbare instellings. Privaatinstellings, besighede en burgers behoort die vlag op nasionale vakansiedae te vertoon te word, of op dae wat deur die nasionale uitvoerende gesag vasgestel is. Instellings wat verplig is om die vlag te vertoon, is:

  • die Federale Wetgewende Palys wanneer die Nasionale Vergadering in sitting is en geboue waarin ’n wetgewende raad gehou word;
  • openbare nasionale, staats- en munisipale kantore op openbare vakansiedae en ander dae soos vasgestel deur ’n besondere besluit van die relevante owerhede;
  • ambassades, gesantskappe, konsulate en ander nasionale agente in die buiteland, op nasionale vakansiedae of soos verlang deur die gasnasie;
  • Miraflores-palys, die gebou waarin die kantoor van die President van die Bolivariaanse Republiek van Venezuela is;
  • Geboue van die weermag, forte en ander militêre geboue soos vastgestel deur die wet en geldende voorskrifte; en
  • Venezuelaanse koopvaardyskepe wat die burgerlike vaandel gebruik, aangesien hulle in ’n burgerlike kapasiteit optree.

Daar is tans geen regulasie wat die dimensies van die vlag, die gebruik binne privaat of openbare instellings of deur die publiek in die algemeen, die vorm en protokol, reguleer nie. Die verdrae wat bestaan is vrylik vasgestel. Nietemin volg opvoedkundige instellings tans ’n protokol wat geskoei is op regulasies wat vir die weermag uitgevaardig is om die vlag op spesiale dae te hys.

Uit respek vir die vlag behoort die volkslied gespeel te word en alle teenwoordiges behoort op aandag te staan en die hoed van die hoof te verwyder.

Vou van die vlag[wysig]

Hoewel daar geen regulasie is oor die vou van die vlag nie, is daar, soos in ander lande, ’n prosedure met wydverspreide aanvaarding in skole, verkennersgroepe en militêre instellings. Die oorsprong is nie bekend nie, maar daar is verskeie moontlikhede, soos dat die “vouprotokol” oorgeneem is van ander lande. In die Venezuelaanse geval is daar twee maniere waarop die vlag opgevou kan word, afhangend van op dit ’n burgerlike of staatsvlag is.

  • Vir die staatsvlag word die vlag gestryk en geneem na die plek waar dit gevou gaan word. Dit word deur ten minste twee mense aan die vier punte gehou. Die erooi baan word oor die blou baan gevou en die geel baan weer daaroor sodat die geel baan met die wapen bo is en die blou baan met die sterre onder. Die vlag word dan na onder in ’n driehoek gevou van die wapperkant na die vlagpaalkant sodat die oorblywende materiaal aan die einde ingevou word en slegs ’n geel driehoek met die wapenskild oorbly.
  • Vir die burgerlike vlag word die vlag ook gestryk soos hierbo maar die geel baan word hier eerste ingevou en dan die rooi baan sodat die blou baan met die sterre na onder wys. Die vlag word dan na bo in ’n driehoek gevou sodat dit uitloop op ’n blou driehoek met sterre.

Eksterne skakels[wysig]

Verwysings[wysig]

Commons-logo.svg
Wikimedia Commons het meer media verwant aan:
Vlae van Venezuela (kategorie)
  1. 1,0 1,1 (en) Venezuela”. Flags of the World: 2006. URL besoek op 10 April 2013.
  2. Serpa Erazo, Jorge, [opsomming van Ricardo Silva Romero se] "La Bandera del Mundo." Pañol de la Historia. Deel 1, Seksie 1 (30 Julie 2004). ISSN 1900-3447. URL besoek op 2 Desember 2008
  3. Dousdebés, Pedro Julio, "Las insignias de Colombia," Boletín de historia y antigüedades, Augustus 1937, 462, aangehaal in Nelson González Ortega, "Formación de la iconografía nacional en Colombia: una lectura semiótico-social," Revista de Estudios Colombianos, No. 16 (1996), 20.
  4. Miranda, Francisco; Josefina Rodríguez de Alonso and José Luis Salcedo-Bastardo (1983), Colombeia: Segunda sección: El viajero ilustrado, 1787-1788, 4, Caracas: Ediciones de la Presidencia de la República, p. 415, ISBN 84-499-6610-8, "19 April: […] Ongeveer 5:30 in die aand had ek die plesier om die Bürgerwache te sien verbygaan met wapperende vlae en ’n tromgeroffel, wat elke dag op presies dieselfde tyd gebeur […] Die [offisiere van die] infanterie het rooi aangehad met ’n geel embleem en die artillerie blou met ’n rooi embleem." 
  5. Miranda, Francisco; Josefina Rodríguez de Alonso and José Luis Salcedo-Bastardo (1978), Colombeia: Primera parte: Miranda, súbdito español, 1750-1780, 1, Caracas: Ediciones de la Presidencia de la República, p. 80, ISBN 978-84-499-5163-3 
  6. (es) Vlag van Venezuela”. URL besoek op 14 April 2013.
  7. (en) Morsbach, Greg, "Nuwe Venezuela-vlag verdeel nasie", BBC News, 13 Maart 2006. URL besoek op 19 September 2010.
  8. (en) "Die slagvelde van Caracas", Investors Business Daily, 25 Augustus 2010.
  9. (es) Wet op die Nasionale Vlag, Volkslied en Wapenskild van die Bolivariaanse Republiek van Venezuela”. 2006.


Hierdie artikel is in sy geheel of gedeeltelik vanuit die Nederlandse Wikipedia vertaal.