Simón Bolívar

in Wikipedia, die vrye ensiklopedie
Jump to navigation Jump to search
Simón Bolívar
Simón Bolívar

President van die Tweede Republiek van Venezuela
Ampstermyn
7 Augustus 1813 – 16 Julie 1814
Voorafgegaan deur Francisco de Miranda
(as 3de president van die Eerste Republiek van Venezuela)
Opgevolg deur Homself

President van die Derde Republiek van Venezuela
Ampstermyn
Oktober 1817 – 17 Desember 1819
Voorafgegaan deur Homself
Opgevolg deur Jose Antonio Paez
(as 1ste president van Venezuela)

1ste President van Gran Colombia
Ampstermyn
17 Desember 1819 – 4 Mei 1830
Vise Francisco de Paula Santander
Voorafgegaan deur Amp geskep
Opgevolg deur Domingo Caycedo

1ste President van Bolivië
Ampstermyn
12 Augustus 1825 – 29 Desember 1825
Voorafgegaan deur Amp geskep
Opgevolg deur Antonio José de Sucre

8ste President van Peru
Ampstermyn
8 Februarie 1824 – 28 Januarie 1827
Voorafgegaan deur José Bernardo de Tagle y Portocarrero, Marquis of Torre Tagle
Opgevolg deur Andrés de Santa Cruz

Persoonlike besonderhede
Geboorte 24 Julie 1783
Caracas, Kapteinskap-generaal van Venezuela, Spaanse Ryk (tans Venezuela)
Sterfte 17 Desember 1830
Santa Marta, Groot-Colombia (tans Colombia)
Eggenoot/eggenote María Teresa Rodríguez del Toro y Alaysa
Religie Rooms-Katolieke Kerk
Handtekening Simón Bolívar Signature.svg

Simón José Antonio de la Santísima Trinidad Bolívar y Palacios Ponte y Blanco (24 Julie 178317 Desember 1830), algemeen bekend as Simón Bolívar, was 'n Venezolaanse vryheidsvegter en politieke leier. Hy het verskeie Suid-Amerikaanse lande, soos Venezuela, Colombia, Ecuador, Peru en Bolivië van die Spanjaarde bevry. Hy was ook vir 'n paar jaar die president van Groot-Colombia, 'n land wat nie meer bestaan nie. Die land Bolivië is na hom vernoem. Hy word vandag as een van die mees invloedryke politici in die geskiedenis van Suid-Amerika beskou. Hy staan in Latyns-Amerika as El Libertador, oftewel Die Bevryder bekend.[1]

Ambisie[wysig | wysig bron]

Hy het in Madrid gestudeer en in 1810 na sy tuisland Venezuela teruggekeer, waar hy aan verskeie opstande deelgeneem het. Op 29-jarige leeftyd het hy reeds generaal geword. Ná 'n veldtog van drie maande het hy Caracas triomfantlik binnegetrek en diktatoriale mag oor die gebied van die huidige Venezuela verkry.

In 1815 moes hy egter voor die Spanjaarde vlug en na Jamaika uitwyk. Die Llaneros (inwoners van die laagland van Venezuela) het kort daarna teen die Spanjaarde in opstand gekom. Bolivar het teruggekeer in 1817. Maar hy kon eers die onafhanklikheid van die gebied in 1819 ná die val van Bogota herstel.

Verwysings[wysig | wysig bron]

  1. HAT Taal-en-feitegids, Pearson, Desember 2013, ISBN 978-1-77578-243-8

Bron[wysig | wysig bron]

Eksterne skakels[wysig | wysig bron]