Vlag van Argentinië

in Wikipedia, die vrye ensiklopedie
Spring na: navigasie, soek
Vlag van Argentinië
Vlag van  Argentinië
Gebruik Nasionale vlag en vaandel Nasionale vlag en vaandel
Verhouding 5:8
Goedgekeur 27 Februarie 1812[1]
Ontwerp Drie horisontale bane van bo na onder in ligblou, wit en ligblou met die Meison in die middel van die wit baan.
Ontwerp deur Manuel Belgrano
Wisselvormvlag van  Argentinië
Gebruik Burgerlike vlag en vaandel Burgerlike vlag en vaandel
Verhouding 5:8
Goedgekeur 27 Februarie 1812
Ontwerp Drie horisontale bane van bo na onder in ligblou, wit en ligblou.
Ontwerp deur Manuel Belgrano

Die nasionale vlag van Argentinië is op 27 Februarie 1812 amptelik in gebruik geneem. Die vlag vertoon drie horisontale bane van bo na onder in ligblou, wit en ligblou met die Meison in die middel van die wit baan.

Die vlag is deur Manuel Belgrano ontwerp, in lyn met die onlangse skepping van die kokarde van Argentinië en is vir die eerste maal vertoon in die stad Rosario in 1812 gedurende die Argentynse Onafhanklikheidsoorlog. Die Nasionale Monument aan die Vlag is later op die plek van die eerste vertoning opgerig. Die Eerste Driemanskap het nie die gebruik van die vlag goedgekeur nie maar die Asamblea del Año XIII het die gebruik van die vlag as oorlogsvaandel toegestaan. Dit was die Kongres van Tucumán wat die vlag uiteindelik in 1816 as die nasionale vlag aangewys het. In 1818 is ’n geel Meison in die middel toegevoeg.

Die volle vlag met die son op word die Amptelike Seremoniële Vlag (Spaans: Bandera Oficial de Ceremonia) genoem. Die vlag sonder die son word beskou as die Siervlag (Spaans: Bandera de Ornato). Hoewel albei weergawes as die nasionale vlag beskou word, moet die siervlag altyd laer gehys word as die Amptelike Seremoniële Vlag. In vlagterminologiese terme is Amptelike Seremoniële Vlag die burgerlike, staats- en oorlogsvlag en -vaandel en die Siervlag ’n alternatiewe burgerlike vlag en vaandel.

Geskiedenis van die vlag[wysig]

Die Argentynse kokardes: wit-blou (1810), rooi (1811), blou-wit-blou (1812).
Die huidige Argentynse kokarde.

Die vlag van Argentinië is deur Manuel Belgrano geskep gedurende die Argentynse Onafhanklikheidsoorlog. Terwyl hy in Rosario was het hy agtergekom dat die koningsgesinde en patriotiese magte dieselfde kleure gebruik het nl. Spanje se rooi en geel. Belgrano het die kokarde van Argentinië geskep wat op 18 Februarie 1812 deur die Eerste Driemanskap goedgekeur is. Nege dae later het hy op die rug van die onlangse sukses met die kokarde, ’n vlag in dieselfde kleure ontwerp. Hy het die kleure gebruik wat deur die Criollos gebruik is gedurende die Mei-rewolusie in 1810. Onlangse navorsing en studies het egter aan die lig gebring dat die kleure gekies is na aanleiding van die wapenskild van die Huis van Bourbon, die Spaanse koninklike familie, en dat die kleur wat deur die Criollos gebruik is gedurende die Mei-rewolusie, in werklikheid rooi was. Die meeste portrette van die skepping of eerste gebruik van die vlag dui die moderne ontwerp aan maar die oorspronklike (wat in ’n museum in Sucre, Bolivia gebêre word) was eintlik ’n vertikale driebanige vlag met twee wit bane buite en ’n ligblou een in die middel.[2] Die vlag is vir die eerste keer vertoon voor soldate wat op 27 Februarie 1812 getrouheid aan die vlag gesweer het op die Batería Libertad (Vryheidsbattery) aan die Paranárivier. Belgrado het op daardie dag gesê:

Soldate van die Vaderland, ons het voorheen die eer gehad om die nasionale kokarde te dra: daar (wysend na die Onafhanklikheidsbattery) op die Onafhanklikheidsbattery waar ons regering onlangs aangewys is, sal ons wapens hul glorie vermeerder. Laat ons sweer om ons vyande, intern en ekstern, te oorwin en Suid-Amerika sal die tempel van Onafhanklikheid en Vryheid word. As bewys dat u met my saamstem, sê saam met hy: “LANK LEWE DIE VADERLAND!” (na die eed) “Kaptein en troepe wat vir die eerste keer vir die Onafhanklikheidsbattery gekies is: gaan, neem eienaarskap van die land en kom die eed na wat u vandag gesweer het.

—Manuel Belgrano, [3][4]

Manuel Belgrano

Belgrano het ’n brief uitgevaardig wat gerig was aan die Eerste Driemanskap waarin hy genoem het van die nuutgeskepte vlag. Anders as met die kokarde het die Driemanskap nie die gebruik van die vlag aanvaar nie: teen daardie tyd was die internasionale beleid om te noem dat die regering namens Ferdinand VII, die gevange Spaanse koning, regeer het en dat die skep van ’n nuwe vlag ’n onafhanklikheidsgebaar was. Die Driemanskap het dus ’n waarskuwing aan Belgrano gerig om nie onder die nuwe vlag te veg nie maar teen die tyd dat die boodskap van die Driemanskap aangekom het, het Belgrano reeds noordwaards vertrek na aanleiding van ’n vroeëre bevel waarin hy versoek is om die patriotiese posisie in die Opper-Peru te versterk na die oorwinning oor Juan José Castelli tydens die Slag van Huaqui. Intussen is die vlag vir die eerste keer op 23 Augustus 1812 in Buenos Aires bo-aan die Sint-Nicholas van Bari-kerk gehys (vandag is die Obelisk van Buanos Aires op hierdie plek). Steeds onwetend van die Driemanskap se weiering, het Belgrano die vlag by San Salvador de Jujuy gehys is dit deur die plaaslike kerk laat seën op die tweede herdenking van die Mei-rewolusie. Teen die tyd dat Belgrano die bevel van die driemanskap gekry het, het hy dit aanvaar en gestaak om die vlag te gebruik. Aangesien soldate reeds ’n eed teenoor die vlag afgelê het, het Belgrano gemeen dat hy die vlag sal spaar vir die gebruik by ’n groot oorwinning.

Die priester Juan Ignacio Gorriti seën die vlag.

Nadat die Eerste Driemanskap vervang is deur die Tweede Driemanskap met ’n meer liberale ideologie, is die Asamblea del Año XIII uitgeroep. Ten spyte daarvan dat dit een van die oorspronklike doelwitte was, het dit nie onafhanklikheid verklaar nie en dus ook nie die gebruik van ’n nasionale vlag goedgekeur nie; die vlag wat deur Belgrano gemaak is, is egter goedgekeur om as oorlogsvlag te dien. Die eerste eed aan die pas goedgekeurde vlag is op 13 Februarie 1813 gemaak aan die oewer van die Saladorivier. Dié rivier staan sedertdien bekend as die Rio Juramento (Eedrivier). Die eerste slag waartydens die goedgekeurde vlag gevoer is, was die Slag van Salta wat gely het tot ’n beslissende oorwinning vir die patriotte en wat die totale nederlaag van die koningsgesinde Pío Tristán tot gevolg gehad het.

Die Vlag van die Andes

Die vlag sou uiteindelik tydens die Kongres van Tucumán op 20 Julie 1816, kort na die verklaring van onafhanklikheid, as die nasionale vlag verklaar word. Die voorstel is gemaak deur Juan José Paso en die teks is geskryf deur José Serrano, die afgevaardigde van Charcas. Op 25 Februarie 1818 het die Kongres vanuit Buenos Aires die Meison tot die oorlogsvlag toegevoeg op voorstel van ene Chorroarín. Die son was ’n afbeelding van dié wat in 1813 op die eerste Argentynse munt verskyn het. Gevolglik is besluit om dit deel van die standaard vlag te maak; dit son verteenwoordig dus nie meer oorlog nie.

José de San Martín was bewus van die nuwe vlag maar het dit nie gebruik gedurende die Kruistog van die Andes in 1817 nie. Aangesien dit ’n gesamentlike operasie van Argentynse en Chileense magte was, het hy gedink dat ’n nuwe vlag ’n beter idee sou wees as om die Argentynse óf Chileense vlag te gebruik. Gevolglik is die Vlag van die Andes geskep wat in die Kruistog gebruik is. Dié vlag word tans gebruik as die provinsiale vlag van Mendoza.

Op 8 Junie 1938 het president Roberto Ortiz die nasionale wet Nº 12.361 bekragtig waarin 20 Junie tot “Vlagdag” en nasionale vakansiedag verklaar word. Die datum waarop besluit is, is die herdenking van Belgrano se afsterwe in 1820. In 1957 is die Nasionale Vlagmonument (’n kompleks van ruim 10,000 m²) in Rosario ingehuldig om die skepping van die vlag te herdenk. Die amptelike Vlagdagseremonies vind sedertdien op in Rosario plaas.

In 1978 is gespesifiseer dat die Amptelike Seremoniële Vlag 140 cm by 90 cm moet wees en dat die son daarop geborduur moet wees.

Ontwerp[wysig]

Volgens oorlewering verteenwoordig die kleure van die Argentynse vlag die lug, wolke en die son; daar is ook liedere soos “Aurora” en “Saluut aan die vlag” wat dit so noem. Geskiedkundiges verwerp egter hierdie idee en skryf die kleure eerder toe aan lojaliteit teenoor die Huis van Bourbon.

Ontwerp en grootte[wysig]

Sedert 1978 is die vlag se amptelike proporsies 9:14 en die amptelike grootte 90 cm by 140 cm. Dit bestaan uit drie horisontale bane in hemelsblou, wit en hemelsblou. Elke baan is 30 cm hoog. In die middel van die wit baan is daar ’n embleem bekend as die Meison (Spaans: Sol de Mayo), ’n goue son. Die son is geskoei op die simbool van Inti, die Inca-songod. Vlae met die proporsies 1:2 en 2:3 is ook in gebruik.

Kleure[wysig]

Bandera argentina.jpg

Die kleure word amptelik gedefinieer deur die CIE 1976-standaard te gebruik:

Kleurskema Hemelsblou Geel Bruin
CIE (L*, a*, b*) 67.27, -6.88, -32.23 74.97, 29.22, 81.58 44.53, 27.16, 22.48
*Swart en wit is soos normaal. *Bron: http://www.manuelbelgrano.gov.ar/bandera_colores.htm

Die volgende word gegee vir rekenaar, tekstiel, druk en plastiese gebruik:

Kleurskema Hemelsblou Geel Bruin
RGB 117, 170, 219 252, 191, 73 132, 53, 17
Pantone (tekstiel) 16-4132 TC 14-1064 TC 18-1441 TC
Pantone (druk) 284 C / 284 U 1235 C / 116 U 284 C / 284 U
Pantone (plastiek) Q 300-4-1 Q 030-2-1 Q 120-2-4
Heksadesimaal 75AADB FCBF49 843511
*Bron: ibid.

Die Spaanse woord celeste (hemelsblou) is gebruik om die kleur van die blou bane te beskryf.

Meison[wysig]

Die eerste Argentynse munte van 1813

Die son, genaamd die Meison, is ’n replika van ’n gravering op die eerste Argentynse munte wat in 1813 goedgekeur is en waarvan die waarde agt escudos (een Spaanse daalder) was. Dit het sestien reguit en 16 golwende sonstrale.

In 1978 is die kleur van die son gespesifiseer as goudgeel (Spaans: amarillo oro) en die binnedeursnee is gespesifiseer as 10 cm met die buitedeursnee as 25 cm (die deursnee van die son is gelyk aan 5/6 die hoogte van die wit baan. Die gesig van die son is 2/5 van die hoogte). Daar is 32 strale waarvan dit afwisselend 16 golwend en 16 reguit is.

Ander vlae[wysig]

Invloed van die Argentynse vlag[wysig]

Die Argentynse kommandeur Louis-Michel Aury het die Argentynse vlag gebruik as model vir die blou-wit-blou-vlag van die eerste onafhanklike staat in Sentraal-Amerika. Dit is in 1818 opgerig in Isla de Providencia, ’n eiland aan die ooskus van Nicaragua. Hierdie land het bestaan tot 1821 voordat Colombia beheer van hierdie eilande oorgeneem het. In 1823 is die vlag weer gebruik as model vir die vlag van die Verenigde Provinsies van Sentraal-Amerika, ’n konfederasie van die huidige Sentraal-Amerikaanse state van Guatemala, Honduras, El Salvador, Nicaragua en Costa Rica, wat van 1823 tot 1838 bestaan het. Na die ontbinding van die Unie het die vyf lande onafhanklik geword. Vandag nog kan ’n duidelik ooreenkoms van dié lande se vlae (behalwe vir Costa Rica s’n) gesien word met die vlag van Argentinië. Die vlag van Argentinië het ook as inspirasie gedien vir die vlae van Uruguay en Paraguay.

Lofsange aan die vlag[wysig]

Aurora[wysig]

’n Gaúcho tydens die Vlagdag in Rosario
Aurora
Alta en el cielo, un águila guerrera
Audaz se eleva en vuelo triunfal.
Azul un ala del color del cielo,
Azul un ala del color del mar.

Así en el alta aurora irradial.
Punta de flecha el áureo rostro imita.
Y forma estela el purpurado cuello.
El ala es paño, el águila es bandera.

Es la bandera de la patria mía,
del sol nacido que me ha dado Dios.
Es la bandera de la Patria Mía,
del sol nacido que me ha dado Dios.
Vertaling: Daeraad
Hoog in die lug vlieg ’n arend
met durf in sy triomfantelike vlug
een vlerk is blou, soos die lug;
een vlerk is blou, soos die see.

In die hoë stralende daeraad
lyk die goue gesig soos ’n pylpunt.
En sy hoof laat ’n oproep.
Die vlerk is lap, die arend is ’n vlag.

Dit is die vlag van die tuisland
wat God my gegee het, gebore uit die son.
Dit is die vlag van die tuisland
wat God my gegee het, gebore uit die son.

Salve Argentina[wysig]

Die nasionale monument van die vlag in Rosario
Salve Argentina
Salve, argentina
bandera azul y blanca.
Jirón del cielo
en donde impera el Sol.
Tú, la más noble,
la más gloriosa y santa,
el firmamento su color te dio.

Yo te saludo,
bandera de mi Patria,
sublime enseña
de libertad y honor.
Jurando amarte,
como así defenderte,
mientras palpite mi fiel corazón.
Vertaling: Lank lewe Argentinië
Heil, Argentynse
blou en wit vlag
deel van die lug
waar die son regeer
jy, die edelste
die mees glorieryke en heilige
die lug het aan jy sy kleur gegee

Ek salueer jou
vlag van my moederland
grootse simbool
van vryheid en eer
ek sweer om jou lief te hê
en jou te verdedig
vir so lank sy my getroue hart klop.

Mi Bandera[wysig]

Die langste vlag ter wêreld op 20 Junie 2006
’n Wapperende Argentynse vlag
Mi Bandera
Aquí está la bandera idolatrada,
la enseña que Belgrano nos legó,
cuando triste la Patria esclavizada
con valor sus vínculos rompió.

Aquí está la bandera esplendorosa
que al mundo con sus triunfos admiró,
cuando altiva en la lucha y victoriosa
la cima de los Andes escaló.

Aquí está la bandera que un día
en la batalla tremoló triunfal
y, llena de orgullo y bizarría,
Ja San Lorenzo se dirigió inmortal.

Aquí está, como el cielo refulgente,
ostentando sublime majestad,
después de haber cruzado el Continente,
exclamando a su paso: ¡Libertad!
¡Libertad! ¡Libertad!
Vertaling: My Vlag
Hier is die vereerde vlag
die vlag wat Belgrano agtergelaat het
toe die droewige geknegde tuisland
dapper sy bande gebreek het.

Hier is die luisterryke vlag
wat die wêreld met sy oorwinning verras het
toe hy verwaand en oorwinnend in die geveg
na die spits van die Andes geklim het.

Hier is die vlag wat eendag
triomfantelik opstyg in die middel van die slag
en, vol trots en dapperheid,
onsterflik na San Lorenz gegaan het.
Hier is dit soos die glansende lug
toonbeeld van sublieme grootsheid
nadat hy die kontinent deurkruis het
en onderweg geroep het: “Vryheid!”
“Vryheid!” “Vryheid!”

Verwysings[wysig]

  1. (en) Republiek van Argenitinië”. Flags of the World. URL besoek op 15 Januarie 2013.
  2. (es) Gutierrez, Rafael. “La Primera Bandera y su destino”. Museo Historico del Norte. URL besoek op 16 Januarie 2013.
  3. Die oorspronklike eed in Spaans: Soldados de la Patria, en este punto hemos tenido la gloria de vestir la escarapela nacional; en aquél (señalando la batería Independencia) nuestras armas aumentarán sus glorias. Juremos vencer a nuestros enemigos interiores y exteriores y la América del Sud será el templo de la Independencia y de la Libertad. En fe de que así lo juráis decid conmigo: ¡Viva la Patria!" "Señor capitán y tropa destinada por la primera vez a la batería Independencia: id, posesionaos de ella y cumplid el juramento que acabáis de hacer.
  4. (es) Proklamasie gerig deur M. Belgrano aan sy manskappe om die vlag te laat wapper”. Ministerio de Educación de la Nación. URL besoek op 16 Januarie 2013.

Bronne[wysig]

  • (es) Carlos A. Ferro: Historia de la Bandera Argentina. Ediciones Depalma, Buenos Aires 1991, ISBN 950-14-0610-5
  • (es) Pedro Ignacio Galarza: Historia de la bandera nacional según el Archivo Capitular de Jujuy. in: Instituto Nacional Belgraniano - Segundo Congreso Nacional Belgraniano, 1994. El Instituto, Buenos Aires 1995.
  • (es) Dardo Corvalán Mendilaharsu: Los símbolos patrios. in: Academia Nacional de la Historia - Historia de la Nación Argentina. El Ateneo, Buenos Aires, 1962.
  • (es) Guillermo Palombo und Valentín A. Espinosa, Documentos para la historia de la bandera argentina, Buenos Aires, 2001, ISBN 999-98761-0-5.

Eksterne skakels[wysig]

Commons-logo.svg
Wikimedia Commons het meer media verwant aan:


Hierdie artikel is in sy geheel of gedeeltelik vanuit die Engelse Wikipedia vertaal.