Jean-Yves Ollivier

in Wikipedia, die vrye ensiklopedie
Jump to navigation Jump to search
Jean-Yves Ollivier
’n Beeld van die betrokke persoonlikheid.
Geboortenaam Jean-Yves Ollivier
Gebore 8 Oktober 1944
Algiers
Nasionaliteit Algerië
Beroep Sakeman, diplomaat

Jean-Yves Ollivier (gebore op 8 Oktober 1944 in Algiers, Algerië) is 'n Franse sakeman wat hoofsaaklik werk in die kommoditeite sektor in ontluikende markte.[1]

Benewens sy sake-ondernemings, is Jean-Yves Ollivier ook aktief as 'n parallel-diplomaat, wat sy persoonlike verhoudings met die hoofde van state gebruik om mediasie- en vredeprosesse in Afrika te fasiliteer.[2]

Hy is die President van die Brazzaville Foundation (Brazzaville-stigting).[3]

Loopbaan[wysig | wysig bron]

Jean-Yves Ollivier het sy loopbaan in die 1960's begin. Hy het begin werk vir maatskappye wat sake doen tussen Europa en Afrika, insluitend Strauss Turnbull & Co, JA Goldschmidt SA en Grainex.[4]

Gedurende die eerste helfte van die 1970's, na aanleiding van die eerste wêreldwye olieskok, het hy begin werk in die olie- en gas-sektor. In 1980, het hy sy eie olie-maatskappy, Vitank, in samewerking met Henk Vietor, Peter de Savary en Arhmed Mannai gestig.

Vanaf 1984 tot 1989, was hy hoof van die Coal Trading Corporation (CTC).

In 1994, het hy Gestilac SA gestig, en in 2002, PanAf Consultancy GmbH (Zurich) en Pan-Afrika Consulting (Hong Kong). Hy het later dié drie maatskappye saamgesmelt om die Fort Groep te stig.

In 2009, fasiliteer hy die verkoop van 25% van Marine XII, in die Republiek van die Kongo, van ENI en SNPC na die Londen-gebaseerde maatskappy New Age.[5]

Paralleldiplomasie[wysig | wysig bron]

In die 1980's, was Jean-Yves Ollivier die raadgewer oor Afrika-sake aan die burgemeester van Parys, Jacques Chirac. Hy het adviseur vir Jacques Chirac gebly toe Chirac eerste minister geword het.[6]

In 1985,het Jacques Chirac hom gevra om 'n geheime sending te onderneem vir die bevryding van vier Franse gyselaars wat in Libanon aangehou was (Marcel Fontaine, Marcel Carton, Jean-Paul Kaufmann en Michel Seurat).

Op 7 September, 1987, op die aanloopbaan van die lughawe in Maputo, Mosambiek, is 133 Angolese soldate en 50 SWAPO-vegters van Namibië bevry deur die Suid-Afrikaanse owerhede, in ruil vir kaptein Wynand du Toit, van die Suid-Afrikaanse Weermag. Du Toit was 2 jaar vroeër in Angola gevange geneem, terwyl hy en sy manne probeer het om olie-infrastruktuur in Cabinda, te saboteer, tydens Operation Cabinda. Jean-Yves Ollivier het hierdie grootskaalse gevangene-uitruiling in die geheim onderhandel. Dit het ook gelei tot die bevryding van twee anti-apartheid militantes, die Fransman Pierre-Andre Albertini en Nederlander Klaas de Jong, wat in Suid-Afrika aangehou was.[7]

Op 13 Desember 1988, het die Brazzaville-protokol vasgestel dat die 50 000 Kubaanse soldate in Angola die land sou verlaat, dat die Suid-Afrikaanse troepe sou onttrek, en dat Namibië onafhanklik sou word. Namibia was, tot dan, onder Suid-Afrikaanse beheer en gebruik as 'n basis vir die Suid-Afrikaanse weermag asook gasheer van Unita-leier en Angolese rebelle-leier Jonas Savimbi.[8]

Jean-Yves Ollivier het die onderhandelinge vir die Brazzaville-protokol gefasiliteer deur sy vriend Kongolese president, Denis Sassou Nguesso, as bemiddelaar te gebruik.

In 1989, het Jean-Yves Ollivier begin met 'n bemiddelingsproses in Comore-eilande nadat die Franse huursoldaat, Bob Denard, die eilande in 'n staatsgreep geplaas het. Hy oortuig Denard om die eilande te verlaat.

In 1990, organiseer hy die nuwe Suid-Afrikaanse president, FW de Klerk se besoek aan Frankryk. Dit was die eerste besoek deur 'n Suid-Afrikaanse president in Frankryk in 40 jaar. Die Franse president, François Mitterrand, het de Klerk persoonlik ontvang.[9]

In 2002, was Jean-Yves Ollivier betrokke in gesprekke by Sun City, wat uiteindelik gelei tot 'n magsdeling-ooreenkoms in die Demokratiese Republiek van die Kongo (DRK), tussen President Joseph Kabila en verskeie rebelle-leiers, insluitend Jean-Pierre Bemba, die hoof van die Mouvement pour la Liberation du Kongo (MLC).

Jean-Yves Ollivier is die president van die Brazzaville-stigting, 'n nie-winsgewende organisasie wat hom toewy aan die oplossing van konflik en natuurbewaring. Die Stigting dien as 'n eerlike bemiddelaar tussen strydende partye, in die strengste vertroulikheid, en op die basis van 'n openhartige en direkte dialoog.

Eerbewyse[wysig | wysig bron]

In 1987 ontvang Jean-Yves Ollivier die Orde van Goeie Hoop van Buitelandse minister Pik Botha. In 1995 is hy verhef tot die graad van Grootoffisier van die Orde van Goeie Hoop deur Suid-Afrikaanse president Nelson Mandela vir sy rol in die beëindiging van Apartheid. Jean-Yves Ollivier is tot dusver die enigste Franse nie-regeringsgeaffilieerde individue om hierdie lof te ontvang.[10]

Jean-Yves Ollivier hou ook die titel van Officier de la Legion d'honneur en Chevalier de l'Ordre National du Merite in Frankryk, asook die titel van Commandeur de l'Ordre de Merite Congolais in die Republiek van die Kongo, en Grand Officier de l'ETOILE d'Anjouan in die Comore-eilande.[11]

Bronne[wysig | wysig bron]

Verwysings[wysig | wysig bron]