Manie Maritz

in Wikipedia, die vrye ensiklopedie
Spring na: navigasie, soek
Salomon Gerhardus Maritz
26 Julie 1876 – 20 Desember 1940 (64 jaar oud)
Manie Maritz
Bynaam(e) Manie Maritz
Geboorteplek Kimberley, Griekwaland-Wes
Plek van afsterwe Pretoria, Unie van Suid-Afrika
Lojaliteit Vlag van Zuid-Afrikaansche Republiek Zuid-Afrikaansche Republiek
Veldslae/oorloë Eerste Wêreldoorlog

Salomon Gerhardus (Manie) Maritz was 'n boeregeneraal en leier in die Rebellie van 1914.

Herkoms en jeug[wysig | wysig bron]

Maritz is op 26 Julie 1876 in Kimberley in die Kaapkolonie gebore. Hy was dus 'n gebore Britse onderdaan. Sy ouers was Johannes Stephanus Maritz en Anna Coetzee, en hy beweer hy was 'n direkte afstammeling van die voortrekker Gerrit Maritz. Hy skryf dat geleentheid vir onderwys maar skraal was: Hy moes om die beurt vee oppas en skoolgaan. Hy vertrek op 19-jarige ouderdom na Johannesburg waar hy sy oom gehelp het om met 'n kapkar 'n "keb" te bestuur. Tydens die Jameson-inval het hy as vrywilliger die fort in Johannesburg opgepas. Dit het hom geregtig gemaak op burgerskap van die Zuid-Afrikaansche Republiek. Dit het hom geregtig gemaak om lid te word van die Zuid-Afrikaansche Republiek Politie, die ZARPs.[1]

Tweede Anglo-Boereoorlog[wysig | wysig bron]

In 1899, met die uitbreek van die oorlog, neem hy saam met die Boksburgse kommando aan gevegte in Natal deel.[2] Later het hy by die Johannesburg polisie se kommando aangesluit en hulle is na Colesberg gestuur.[3] Later sluit hy by Danie Theron se verkennerskorps aan.[4] Toe het hy onder Wynand Malan die Kaapkolonie ingevaar.[5] Daarna is hy na die Noordweste van die kolonie.[6] Hy skryf dat hy daar as hoofkommandant verkies is.[7] Maar hy het dit skynbaar nie aanvaar nie. Dan skryf hy dat Jan Smuts hom as veggeneraal aangestel het.[8] Kort daarna het die slagting by Leliefontein plaasgevind.

Leliefontein[wysig | wysig bron]

Leliefontein is ’n plaas in die noordweste van die Noord-Kaap. Eeue gelede is dit aan die plaaslike Namakwastam toegeken. In 1816 is 'n Wesleyaanse sendingstasie daar opgerig. In Januarie 1902 het Manie Maritz en sy kommando daar verbygegaan. Maritz se weergawe is dat hy "'n proklamasie" by die sendingstasie wou aflewer. Aldus die proklamasie moes die Hottentotte hul rustig gedra en nie enige diens vir die Engelse verrig nie. Een van die Namas vloek hom toe en sê dat die Engelse hul regering is. Hy slaan Maritz toe oor die kop met ’n kierie. 'n Geveg het toe uitgebreek. ’n Paar van die Namas is doodgeskiet en Maritz en sy manne het ontsnap. Die volgende oggend is hulle terug na die sendingstasie en het nog 30 Namas doodgeskiet. Hulle het ’n totaal van 38 doodgemaak.[9] Deneys Reitz skryf dat hy met generaal Jan Smuts by Leliefontein besoek afgelê het. Die plek was verwoes en afgebrand. Die lyke van die Namas het nog daar gelê asook ’n paar voorlaaiers. Behalwe vir die hou oor die kop, stem sy weergawe ooreen met dié van Maritz. Volgens Reitz was Maritz se optrede roekeloos en onregverdigbaar. Generaal Smuts het niks gesê nie, maar alleen die veld ingestap. Met sy terugkeer was Smuts nukkerig en kortaf omdat hy ontevrede was.[10]

Daarna[wysig | wysig bron]

In April 1902 het Smuts na Vereeniging vertrek vir vredesonderhandeling.[11] Maritz het geweier om die wapen neer te lê en hy het oor die grens na Duitswes geglip en per boot na Europa gegaan. Daarvandaan is hy Madagaskar toe.[12]

Madagaskar[wysig | wysig bron]

Reitz het Maritz na die oorlog in Madagaskar teëgekom.[13] Laasgenoemde het met hope geld daar opgedaag in Maart 1903.[14] Hy vertel dat hy na die oorlog oor die Duitswes-grens geglip en eindelik in Parys, Frankryk, aangekom het. Daar het hy 'n miljoenêr, Jacques Lebaudy, ontmoet en dié het hom na Madagaskar gestuur om grond te koop.[15] Reitz en Maritz het daarna die binneland van die eiland verken en eindelik by die Itasy-meer aangekom. Maritz was so beïndruk met die plek dat hy net daar wou bly.[16] Hulle het egter almal malaria opgedoen en toe hy gesond word, is Maritz terug na die hoofstad. Maritz het anderskleuriges gehaat[17] Reitz en Maritz het saam Madagaskar verlaat, Reitz terug na Suid-Afrika en Maritz na Europa.[18]

Terug in Suid-Afrika[wysig | wysig bron]

Maritz het teruggekeer na Suid-Afrika en by Paarl met perde geboer. Hy het ook die Duitsers gaan help met een of ander opstand deur die Herero's. Daarna is hy Transvaal toe, maar word arresteer omdat hy nie die eed van getrouheid wou teken nie. Hy is toe maar weer terug Kaap toe. Toe die Vrystaat selfregering kry het hy daar gaan boer en met Emma Nel getrou.[19]

Verraad[wysig | wysig bron]

Toe die Unie van Suid-Afrika se verdedigingsmag op die been gebring is, is Maritz 'n kommissie in die burgermag aangebied en hy het aangesluit. Aan die begin van Augustus 1914 is hy bevorder na luitenant-kolonel en as bevelvoerder van die Uniale magte in die rigting van Upington en Kakamas aangestel. Die aanstelling is gesamentlik gemaak deur Smuts (die betrokke minister) en die hoof van die burgermag, generaal Beyers.[20] Maritz het met die Duitsers begin heul selfs voor die oorlog uitgebreek het.[21] Op 23 September is Maritz beveel om, ter ondersteuning van luitenant-kolonel Lukin se inval in Duitswes, met ’n groot mag in die rigting van die grens te beweeg.[22] Maritz het geweier om dit te doen.[23] Hy het geweier om sy bevel af te staan. Hy het geweier om na Pretoria te gaan.[24] Hy het eindelik op 9 Oktober 1914 besluit om te rebelleer. Dit was die dag waarom by sy kommando van sy planne in kennis gestel het.[25] Op 11 Oktober het hy Keimoes beset.Maritz is op 22 Oktober in die knie gewond en hy is na Duitswes geneem.[26]

Terug na Suid-Afrika[wysig | wysig bron]

Daarna wyk hy uiteindelik uit na Angola. Die Portugese stuur hom in 1916 na Luanda en later na Portugal. Vier jaar later gaan hy na Duitsland. Dieselfde jaar kom hy na veel struikelblokke in Lourenço Marques (Maputo) aan en word in hegtenis geneem vir hoogverraad toe hy die Unie binnekom.

In Kaapstad is hy in die Hooggeregshof van hoogverraad aangekla. Hy is skuldig bevind en tot drie jaar gevangenisstraf gevonnis.[27] Generaal Hertzog se Nasionale Party het egter aan bewind gekom en Maritz is na drie maande losgelaat.[28]

Sy anti-Joodse uitlatings in sy boek, My Lewe en Strewe, het hom weer met die gereg laat bots. Hy is skuldig bevind op 'n aanklag dat hy rasseverhoudings vertroebel en rassehaat aangewakker het. Hy moes ’n boete van £75 betaal.[29]

Hy sterf op 20 Desember 1940 in Pretoria op die ouderdom van 64.

Bronne[wysig | wysig bron]

Verwysings[wysig | wysig bron]

  1. Maritz, infra, p. 5.
  2. Maritz, infra, p. 10.
  3. Maritz, infra, p. 18.
  4. Maritz, infra, p. 21.
  5. Maritz, infra, p. 25.
  6. Maritz, infra, p. 29.
  7. Maritz, infra, p. 46.
  8. Maritz, infra, p. 47.
  9. Gen Manie Maritz, My lewe en strewe, uitgegee deur die skrywer in 1939, pp. 48-50.
  10. Deneys Reitz (Commando), Commando: A Boer journal of the Boer War, Kindle uitgawe, 2015, loc.4220-4224.
  11. Maritz, supra, p. 53.
  12. Maritz, supra, p. 55.
  13. Reitz (Commando), supra, loc. 4609.
  14. Deneys Reitz (Trekking On), Trekking On, Kindle uitgawe, 2016, loc. 360.
  15. Reitz (Trekking On), supra, loc. 366.
  16. Reitz (Trekking On), supra, loc. 380.
  17. Reitz (Trekking On), supra, loc. 482.
  18. Reitz (Trekking On), supra, loc. 602.
  19. Maritz, supra, pp.58-60.
  20. Britz, infra, p. 16. Contra: Unie van Suid-Afrika, Report on the Outbreak of the Rebellion and the Policy of the Government with regard to its Suppression, 1915, p.8
  21. Britz, infra, p. 19.
  22. Britz, infra, p.71.
  23. Britz, infra, p. 72.
  24. Britz, infra, p. 80.
  25. Britz, infra, pp. 100-110.
  26. Britz, infra, p. 111. Sien ook Unie van Suid-Afrika, supra, p. 22-26.Sien Maritz,supra, vanaf p.65, vir sy eienaardige weergawe van die gebeure.
  27. Britz, Jurgens Johannes, Genl S G (Manie) Maritz se aandeel aan die rebellie van 1914–1915, ongepubliseerde M.A.-verhandeling, Universiteit van Pretoria, 1979, p. 2.
  28. Britz, supra, p. 184.
  29. Britz, supra, p. 185.