Steeleik

in Wikipedia, die vrye ensiklopedie
Jump to navigation Jump to search
Steeleik
Blare en akkers
Bewaringstatus

Status iucn3.1 LC af.svg
Veilig (IUBN 3.1)

Wetenskaplike klassifikasie
Koninkryk: Plantae
(klade): Angiosperms
(klade): Eudicots
(klade): Rosids
Orde: Fagales
Familie: Fagaceae
Genus: Quercus
Seksie: Quercus
Spesie: Q. robur
Binomiale naam
Quercus robur
L.
Natuurlike verspreiding
Natuurlike verspreiding

Die steeleik (Quercus robur) is 'n indringerplant en groot tot massiewe boom wat in woudrande, langs paaie en rivieroewers in grasveld en fynbos groei. Die boom staan ook bekend as die Europese of Engelse eik en is inheems aan Engeland, Europa en Wes-Asië.

Voorkoms[wysig | wysig bron]

'n Steeleik
Boomstam

Die boom kan tot 30 m hoog word en is bladwisselend met 'n breë, geronde kroon. Die bas is donkerbruin en grof. Die enkelvoudige blare is ovaal, groen met geskulpte lobbe. Die steeleik se heldergroen jong blare verdonker namate die seisoen vorder. Die blommetjies is gelerig in neerhangende bloeiwyses. Die vrug is die kenmerkende akker. Dit is in 'n doppie. Die boom lewer aantreklike geelbruin hout wat baie gewild is vir onder meer die vervaardiging van meubels en wynvate.

Aanplanting aan die Kaap[wysig | wysig bron]

Volgens oorlewering is die eerste eikebome in Suid-Afrika deur die volksplanter Jan van Riebeeck waarskynlik in 1656 geplant. Later het die goewerneur Simon van der Stel en sy seun Willem Adriaan in die jong Kaapkolonie se timmerhoutbehoeftes voorsien deur tussen 1679 en 1706 duisende groot eike in Kaapstad, Stellenbosch, Drakensberg en die Paarl aan te plant. Die oudste lewende eikebome in die land is omstreeks 1797 in Stellenbosch, ewe goed bekend as die Eikestad, geplant. Hulle is meer as 200 jaar oud en tot nasionale gedenkwaardighede verklaar.[1]

Sien ook[wysig | wysig bron]

Bron[wysig | wysig bron]

Verwysings[wysig | wysig bron]

  1. Lynette van Hoven: Louere vir die eik. In: Suid-Afrikaanse Panorama, Julie/Augustus 1990, bl. 86

Eksterne skakels[wysig | wysig bron]