Vlag van Japan

in Wikipedia, die vrye ensiklopedie
Spring na: navigasie, soek
Vlag van Japan
Vlag van  Japan
Bynaam (ja) Nisshōki[1] of Hinomaru[2]
Gebruik Burgerlike- en staatsvlag en vaandel Burgerlike en staatsvlag en -vaandel
Verhouding 2:3[1]
Goedgekeur 27 Februarie 1870
Ontwerp ’n Wit agtergrond met ’n rooi skyf in die middel.
Wisselvormvlag van  Japan
Gebruik Vlootvaandel Vlootvaandel
Verhouding 2:3[3]
Goedgekeur Aanvanklik bekendgestel op 7 Oktober 1889; aanvaar op 30 Junie 1954

Die nasionale vlag van Japan is op 27 Februarie 1870 in gebruik geneem met klein wysigings wat op 13 Augustus 1999 aanvaar is. Die vlag vertoon ’n ’n wit agtergrond met ’n groot rooi skyf in die middel. Die vlag se amptelike naam in Japannees is Nisshōki (日章旗 "sonvlag"?) maar die vlag is beter bekend as as Hinomaru (日の丸 "sonskyf"?).

Die Nisshōki is aangewys as die nasionale vlag in die Wet op die Nasionale Vlag en Volkslied wat gepromulgeer is en op 13 Augustus 1999 in werking getree het. Hoewel geen vroeëre wetgewing ’n nasionale vlag gespesifiseer het nie was die “sonskyf” reeds die de facto nasionale vlag van Japan. Twee proklamasies wat in 1870 deur die Daijō-kan, die regerende liggaam van die vroeë Meijiperiode, uitgevaardig is het elk voorsiening gemaak vir die ontwerp van ’n nasionale vlag. ’n Sonskyfvlag is onder proklamasie 57 van Meiji 3 (uitgevaardig op 27 Februarie 1870) aanvaar as die nasionale vlag vir handelskepe en as die nasionale vlag wat deur die vloot gebruik is onder proklamasie 651 van Meiji 3 (uitgevaardig op 27 Oktober 1870). Gebruik van die Hinomaru is ernstig beperk gedurende die vroeë jare van die besetting van Japan na die Tweede Wêreldoorlog; hierdie beperkinge is later verslap.

Die son speel ’n belangrike rol in die Japannese mitologie en geloof waar dit vertel word dat die keiser ’n direkte afstammeling van die songodin Amaterasu is en dat die legitimiteit van die Japannese keisershuis gerus het op die goddelike aanstelling en afstamming van die hoof-godheid van die oorheersende Sjintoïsme. Die naam van die land asook die ontwerp van die vlag weerspieël hierdie sentrale belangrikheid van die son. Die antieke geskiedenis (Shoku Nihongi) voer aan dat Keiser Monmu in 701 ’n vlag gebruik het wat die son voorgestel het; dit is die eerste opgetekende gebruik van ’n vlag in Japan met ’n sonmotief. Die oudste bestaande vlag word bewaar in Unpō-ji-tempel in Kōshū, Yamanashi wat dateer uit voor die 16de eeu, en ’n antieke legende wil dit hê dat die vlag deur Keiser Go Reizei in die 11de eeu aan die tempel gegee is.[4][5][6]

Openbare persepsie oor die nasionale vlag wissel. Vir sommige Japannese stal die vlag Japan voor en kan dit nie vervang word nie. Westerse en Japannese bronne beweer dat die vlag geskiedkundig ’n kragtige en blywende simbool van Japan was. Sedert die einde van die Tweede Wêreldoorlog (die Pasifiese Oorlog), is die gebruik van die vlag en die nasionale volkslied Kimigayo ’n omstrede onderwerp vir Japan se openbare skole. Geskille oor die gebruik daarvan het gelei tot protesoptogte en regsgedinge. Die vlag word nie gereeld in Japan vertoon nie weens die vlag se verbintenis met ultranasionalisme. Vir Okinawaers verteenwoordig die vlag die gebeure van die Tweede Wêreldoorlog en die gevolglike militêre teenwoordigheid van die V.S.A. Vir sommige lande wat deur Japan beset is, is die vlag ’n simbool van aggressie en imperialisme. Die Hinomaru is gebruik as werktuig teen geokkupeerde nasies vir intimidasiedoeleindes, om Japan se oorheersing te handhaaf en onderwerping. Verskeie militêre baniere van Japan is op die Hinomaru gebaseer, insluitend die bestraalde Vlootvaandel. Die Hinomaru dien ook as sjabloon vir ander Japannese vlae in openbare en privaatgebruik.

Geskiedenis[wysig]

Voor 1900[wysig]

Die vloot van Kuki Yoshitaka in 1594.
Die oorlogskip Asahi Maru van die Tokugawa-sjogoenaat in 1856.

Die presiese oorsprong van die Hinomaru is onbekend[7] maar dit blyk dat die opkomende son reeds so vroeg as die 7de eeu simboliese betekenis gehad het (die Japannese argipel is oos van die Asiese vasteland en dus waar die son “opkom”). In 607 is ’n amptelike korrespondensie wat begin is met “van die keiser van die opkomende son” na Keiser Yang van Sui van Sjina gestuur.[8] Daar word dikwels na Japan as die “land van die opkomende son” verwys.[9] In die 12de-eeuse werk Heike Monogatari is geskryf hoe verskillende samoerai sketse van die son op hul waaiers vertoon het.[10] Een verbandhoudende legende word aan die Boeddhistiese priester Nichiren toegeskryf. Nichiren het kwansuis gedurende ’n 13de-eeuse Mongoolse inval in Japan ’n sonbanier aan die sjogoen gegee om na die slagveld te vat.[11] Die son is ook nou verwant aan die Japannese Keiserhuis omdat die keiserlike troon neergedaal het van die songodin Amaterasu.[12][13]

Een van Japan se oudste vlae word bewaar in die Unpō-ji-tempel in die Yamanashi Prefektuur. Volgens oorlewering is dit deur Keiser Go-Reizei aan Minamoto no Yoshimitsu gegee en is dit vir die afgelope 1000 jaar as familieskat deur die Takeda-familiestam hanteer[14] en dit dateer uit ten minste voor die 16de eeu.

Die vroegste aangetekende vlae in Japan dateer uit die tydperk van unifikasie in die laat-16de-eeu. Die vlae het aan elke daimyō behoort en is hoofsaaklik op die slagveld gebruik. Die meeste vlae was lang baniere waarop die mon (familiewapen) van die Daimyō-opperheer aangebring is. Lede van dieselfde familie het verskillende oorlogsvlae gebruik. Die vlae het identifikasiedoeleindes gehad en is deur soldate op hul rûe en perde vertoon. Generaals het ook hul eie vlae gehad wat verskil het van dié van die soldate in die opsig dat hulle vierkantig was.[15]

In 1854, gedurende die Tokugawa-sjogoenaat, is Japannese skepe beveel om die Hinomaru te vertoon om hulself te onderskei van buitelandse skepe.[10] Voor dié tyd is verskillende tipes van die Hinomaru-vlag gebruik op skepe wat met Amerika en Rusland handel gedryf het.[7] In 1870 is die Hinomaru as die vlag van Japan verorden en van 1870 tot 1885 was dit die wettige nasionale vlag van Japan (dit was die eerste nasionale vlag van Japan).[16][17]

Hoewel die idee van nasionale simbole ’n vreemde konsep vir die Japannese was, het die Meiji-regering dit benodig om met die buitewêreld te kommunikeer. Dit het veral belangrik geword na die aanlanding van Kommodoor Matthew Perry van die V.S.A. in Yokohamabaai[18] Die implementerings van die Meiji-regering het nog meer identifikasies aan Japan gegee, insluitend die Kimigayo en die keiserlike seël.[19] In 1885 is alle vorige wette wat nie in die Amptelike Gaset van Japan gepubliseer is nie, afgeskaf.[20] As gevolg van hierdie beslissing deur die nuwe Japannese kabinet, was die Hinomaru die de facto nasionale vlag aangesien geen wet in plek was na die Meiji-restourasie nie.[21]

Vroeë konflikte en die Pasifiese Oorlog[wysig]

Foto van ’n militêre inskrywing in die 1930’s. Die Hinomaru word op die huis vertoon en deur verskeie kinders vasgehou.
Propagandaplakkaat wat harmonie onder Japannese, Sjinese en Mantsjoe’s bevorder. Die onderskrif in Sjinees: “Met Japannese, Sjinese en Mantsjoekwo-samewerking kan die wêreld in vrede wees”.

Die gebruik van die nasionale vlag het toegeneem na gelang van Japan se versugting om ’n ryk te ontwikkel en die Hinomaru is gebruik op vieringe na oorwinnings in die Eerste Sjinees-Japannese en Russies-Japannese Oorloë. Die vlag is ook gebruik in oorloë deur die land.[22] In 1934 het ’n Japannese propagandafilm buitelandse nasionale vlae as onvolledig of gebrekkig in hul ontwerpe voorgestel terwyl die Japannese vlag perfek in alle opsigte was.[23] In 1937 het ’n groep meisies van die Hiroshima Prefektuur solidariteit met Japannese soldate wat in Sjina diens gedoen het gedurende die Tweede Sjinees-Japannese Oorlog, getoon deur “vlagmaaltye” te eet wat bestaan het uit umeboshi en rys. Die Hinomaru bentō het tot die 1940’s die grootste simbool van Japan se oorlogsmobilisering en solidariteit met haar soldate geword.[24]

Japan se vroeë oorwinnings in die Sjinees-Japannese Oorlog het tot gevolg gehad dat die Hinomaru in die vieringe daarvan gebruik word. Talle Japannese het dit in parades vertoon.[22]

Handboeke gedurende hierdie periode het ook die Hinomaru met verskeie slagspreuke opgehad wat toewyding aan die Keiser en die land verkondig het. Aan Japannese kinders is die deur van patriotisme geleer. Uitdrukkings van patriotisme soos vlagvertoon en daaglikse verering van die Keiser was deel daarvan om ’n “goeie Japannees” te wees.[25]

Die vlag was ’n werktuig van Japannese imperialisme in die besette Suidoos-Asiese areas gedurende die Tweede Wêreldoorlog: mense moes die vlag vertoon[26] en skoolkinders het soggens tydens vlagparades Kimigayo gesing.[27] Gebruik van plaaslike vlae is vir sommige areas toegestaan soos in die Filippyne, Indonesië en Mantsjoekwo.[28][29][30] In Korea, wat deel van die Japannese Keiserryk uitgemaak het, is die Hinomaru en ander simbole gebruik om te verklaar dat die Koreane onderdane van die ryk was.[31]

Vir die Japannese was die Hinomaru die “Opkomende Son-vlag wat lig sou gee aan die ganse donker wêreld.”[32] Vir Westerlinge was dit een van die Japannese weermag se kragtigste simbole.(en) [33]

Amerikaanse besetting[wysig]

Die Hinomaru word gestryk in Seoel op 9 September 1945, die dag van oorgawe.

Die Hinomaru was die de facto vlag vir die verloop van die Tweede Wêreldoorlog en die tydperk van besetting.[21] Gedurende die besetting van Japan na die Tweede Wêreldoorlog moes toestemming van die Opperbevelhebber van die Geallieerde Magte verkry word om die Hinomaru te vertoon.[34][35] Bronne verskil oor die mate waarin die gebruik van die Hinomaru beperk is; sommiges gebruik die term “verbied”;[36][37] maar hoewel die oorspronklike beperkinge swaar was, is gebruik van die vlag nooit regstreeks verbied nie.[21]

Na die Tweede Wêreldoorlog is ’n vaandel van die Amerikaanse Vlootskeepsbeheerowerheid vir Japannese Handelskepe deur burgerlike Japannese skepe gebruik.[38] Die vaandel, ’n gewysigde weergawe van die “E”-seinvlag, is van September 1945 gebruik tot aan die einde van die Amerikaanse besetting van Japan.[39] Amerikaanse skepe wat in Japannese waters gevaar het het ’n gewysigde “O”-seinvlag as hul vaandel gebruik.[40]

Op 2 Mei 1947 het Generaal Douglas MacArthur die verbod op die vertoon van die Hinomaru op die terrein van die Nasionale Diet-gebou, die Keiserlike Paleis, die woning van die Eerste Minister en die Hooggeregshofgebou gelig met die bekragtiging van die nuwe Japannese Grondwet.[41][42] Die beperkinge is in 1948 verder verslap en mense is toegelaat om die vlag op nasionale vakansiedae die vlag by hul huise te vertoon. In Januarie 1949 is die beperkinge totaal afgeskaf en enigiemand kon sonder toestemming die Hinomaru enige plek vertoon. Die gevolg was dat burgers tot in die vroeë 1950’s aangemoedig is om die Hinomaru te vertoon.[34]

Na-oorlogse tydperk tot 1999[wysig]

Die Hinomaru word voor die hoofkwartier van die Verenigde Nasies gehys in 1956

Sedert die Tweede Wêreldoorlog is Japan se vlag gekritiseer weens sy verbintenis met die land se militaristiese verlede. Soortgelyke besware is ook geopper oor die Kimigayo.[14] Die gevoelens oor die Hinomaru en die Kimigayo het ’n algemene verskuiwing van ’n patriotiese gevoel oor “Dai Nippon” – Groot Japan – na die pasifistiese en anti-militêre “Nihon”. As gevolg van hierdie ideologiese verskuiwing is die vlag na afloop van die oorlog in ’n mindere mate gebruik selfs al is die beperkinge in 1949 opgehef.[35][43]

Soos Japan haarself diplomaties begin hervestig het, is die Hinomaru oorsee gebruik as politieke wapen. Tydens ’n besoek deur Keiser Hirohito en Keiserin Kōjun aan Nederland, is die Hinomaru verbrand deur Nederlandse burgers wat daarop aangedring het dat die twee na Japan teruggestuur word of dat Japan voor die hof gedaag word vir die dood van Nederlandse krygsgevangenes gedurende die Tweede Wêreldoorlog.[44] In Japan was die Hinomaru nie eens gebruik in proteste teen die onderhandelinge vir ’n nuwe Status van Magte-akkoord tussen Amerika en Japan nie. ’n Rooi vlag is algemeen gebruik deur vakbonde en ander opstandelinge.[45]

’n Probleem met die Hinomaru en die nasionale lied is weer geopper toe Tokio die Olimpiese Somerspele 1964 aangebied het. Voor die Olimpiese Spele is die grootte van die skyf verander, deels omdat gevoel is dat dit nie treffend was wanneer dit saam met ander nasionale vlae vertoon is nie.[35] Tadamasa Fukiura, ’n kleurkundige het voorgestel om die skyf op twee derdes van die vlag se lengte te plaas. Fukiura het ook die vlag se kleure vir die 1964 asook vir die Olimpiese Winterspele 1998 in Nagano, gekies.[46]

In 1989 het die afsterwe van Keiser Hirohito morele probleme met nasionale vlag weer geopper. Konserwatiewes het gevoel dat indien die vlag tydens seremonies gebruik kan word sonder om ou wonde oop te maak, hulle ’n kans het om die Hinomaru as die nasionale vlag voor te stel sonder om aangevat te word oor die betekenis van die vlag.[47] Gedurende ’n amptelike sesdaagse routydperk is vlae dwarsoor Japan halfstok gehang van ’n swart gors voorsien.[48] Ten spyte van betogers wat die Hinomaru gevandaliseer het op die dag van die Keiser se begrafnis,[49] het die reg van skole om sonder voorbehoud die Hinomaru halfstok te hang, sukses aan die konserwatiewes verleen.[47]

Sedert 1999[wysig]

Die Wet op die Nasionale Vlag en Nasionale Volkslied soos dit in die Amptelike Gaset van 15 Augustus 1999 verskyn

Die Wet op die Nasionale Vlag en Volkslied is in 1999 gepromulgeer en het die Hinomaru en die Kimigayo as Japan se nasionale simbole aangewys. Die deurvoering van die wet het voortgespruit uit die selfmoord van die hoof van Hoërskool Sera (Ishikawa Toshihiro) in Hiroshima wat nie daarin kon slaag om ’n dispuut oor die gebruik van die Hinomaru en die Kimigayo tussen onderwysers en die skool se beheerliggaam op te los nie.[50][51] Die wet is een van die mees kontroversiële wette wat deur die Japannese Nasionale Vergadering deurgevoer is sedert die “Wet op Samewerking met die Verenigde Nasies Vredes- en ander operasies”, ook bekend as die “Internasionale Vredesamewerkingswet” van 1992.[52]

Keizō Obuchi van die Liberale Demokratiese Party (LDP) en Eerste Minister van Japan het in 2000 die besluit geneem om wetgewing te ontwerp wat die Hinomaru en Kimigayo as amptelike simbole van Japan vestig. Die Sekretaris-generaal van die Kabinet, Hiromu Nonaka, wou die wetgewing gereed hê vir die 10de herdenking van Keiser Akihito se inhuldiging.[53] Dit is nie die eerste keer dat wetgewing oorweeg is vir die amptelike vestiging van albei simbole nie. In 1974, teen die agtergrond van die teruggawe van Okinawa aan Japan in 1972 en die oliekrisis van 1973, het Eerste Minister Tanaka Kakuei voorgestel dat wetgewing opgestel word wat albei simbole in Japan veranker.[54] Hiermee saam is skole aangesê om die Kimigayo aan leerlinge te leer, dat vlagparades elke oggend gehou word en dat ’n morele kurrikulum wat gebaseer was op sekere elemente van die Keiserlike Onderwysedik wat in 1890 deur Keiser Meiji verklaar is.[55] Kakuei was nie suksesvol in sy pogings om die wetgewing deurgevoer te kry nie.[56]

Die LDP en die die Komeito het die wetsontwerp gesteun terwyl die Sosiale Demokratiese Party en die Kommunistiese Party die teengestaan het weens die verband wat die simbole met die oorlogstydperk gehad het. Die Kommunistiese Party het die wetsontwerp ook teengestaan omdat die publiek nie ’n sê daarin gehad het nie. Intussen kon die Demokratiese Party van Japan (DPJ) nie konsensus oor die saak bereik nie. Die president van die DPJ, Naoto Kan, het gesê dat die DPJ die wetsontwerp moet steun omdat die party reeds die simbole as dié van Japan aanvaar het.[57] Die adjunk-sekretaris-generaal en toekomstige Eerste Minister, Yukio Hatoyama, was van mening dat die wetsontwerp verdere verdeling in gemeenskappe en skole sou veroorsaak. Hatoyama het egter die wetsontwerp gesteun terwyl Kan daarteen gestem het.[53]

Voor die stemming is gevra dat die wetsontwerpe in die Diet geskei word. Prof. Norihiro Kato van die Waseda-universiteit het gesê dat die Kimigayo ’n ingewikkelder kwessie as die Hinomaru is.[58] Pogings deur die DPJ en ander partye gedurende die stemming om slegs die Hinomaru as nasionale vlag te aanvaar is in die Diet verwerp.[59] Die Huis van Verteenwoordigers het die wetsontwerp op 22 Julie 1999 deurgevoer met 403 stemme teen 86.[60] Die wetgewing is op 28 Julie na die Huis van Raadslede gestuur en op 9 Augustus finaal deurgevoer. Op 13 Augustus is die wet gepromulgeer.[61]

Op 8 Augustus 2009 is ’n foto geneem by ’n DPJ-byeenkoms met die oog op die verkiesing van die Huis van Verteenwoordigers, waarop ’n banier van die plafon gehang het. Die banier het bestaan uit twee Hinomaru-vlae wat opgeknip is en aanmekaar gestik is om die vorm van die DJP se logo aan te neem. Dit het die LDP en die Taro Aso, die Eerste Minister kwaad gemaak en hy het gesê dat dit ’n onvergeeflike daad is. In reaksie hierop het Yukio Hatoyama, president van die DPJ (wat ten gunste van die Wet op die Nasionale Vlag en Volkslied gestem het[53]) gesê dat die banier nie die Hinomaru is nie en dat dit ook nie so beskou behoort te word nie.[62]

Ontwerp[wysig]

Konstruksietekening

Proklamasie 57 van die Eerste Minister wat in 1870 deurgevoer is, het twee bepalings in verband met die nasionale vlag bevat. Die eerste bepaling het gespesifiseer wie die vlag mag vertoon, en hoe; die tweede het gespesifiseer hoe die vlag gemaak is.[7] Die verhouding was 7:10. Die rooi skyf, verteenwoordigend van die son, is bereken op drie vyfdes van die totale grootte van die breedte. Die wet het bepaal dat die skyf in die middel moes wees maar dit is dikwels een honderdste na die vlagpaalkant verplaas.[63][64] Op 3 Oktober van dieselfde jaar is regulasies oor die ontwerp van die handelsvaandel en ander vlootvlae deurgevoer.[65] Vir die handelsvlag was die verhouding 2:3. Die grootte van die skyf het dieselfde gebly maar die skyf is een twintigste na die vlagpaalkant geskuif.[66]

Toe die Wet op die Nasionale Vlag en Volkslied deurgevoer is, is die dimensies van die vlag effens aangepas.[1] Die algehele verhouding van die vlag is verander na 2:3. Die rooi skyf is na die middel verskuif maar die algehele grootte van die skyf het dieselfde gebly.[2] Die agtergrond van die vlag is wit en die sonskyf is rooi (紅色 beni iro) maar die presiese kleure is nie in die wet van 1999 gedefinieer nie.[1] Die enigste verwysing na die kleur is dat dit ’n “diep” skakering moet wees.[67]

Verwysings[wysig]

  1. 1,0 1,1 1,2 1,3 (ja) 国旗及び国歌に関する法律
  2. 2,0 2,1 (en) Basiese / Algemene Inligting oor Japan”. Konsulaat-Generaal van Japan in San Francisco: 1 Januarie 2008. URL besoek op 19 November 2009.
  3. (ja) 自衛隊法施行令
  4. (ja) 日の丸の御旗”. Yamanashi Tourism Organization. URL besoek op 17 Julie 2011.
  5. (ja) 宝物殿の案内”. Unpoji. URL besoek op 17 Julie 2011.
  6. (en) Axelrod, Alan (2009). Onbekende oorloë met ’n groot en blywende impak: die keerpunte in ons geskiedenis waarvan ons meer behoort te weet. Fair Winds, 54. ISBN 1-59233-375-3. 
  7. 7,0 7,1 7,2 (en) Nasionale Vlag en Volkslied”. (PDF) Japannese Ministerie van Buitelandse Sake: 2000. URL besoek op 11 Desember 2009.
  8. Dyer 1909, p. 24
  9. Edgington 2003, pp. 123–124
  10. 10,0 10,1 Itoh 2003, p. 205
  11. Feldman 2004, pp. 151–155
  12. Ashkenazi 2003, pp. 112–113
  13. Hall 1996, p. 110
  14. 14,0 14,1 (en) Hongo, Jun. "Hinomaru, 'Kimigayo' express conflicts both past and future [dooie skakel]", The Japan Times, 17 Julie 2007. URL besoek op 11 Januarie 2008.
  15. Turnbull 2001
  16. Goodman, Neary 1996, pp. 77–78
  17. (ja) レファレンス事例詳細”. National Diet Library: 2 Julie 2009. URL besoek op 20 November 2009.
  18. Feiler 2004, p. 214
  19. Ohnuki-Tierney 2002, pp. 68–69
  20. Rohl 2005, p. 20
  21. 21,0 21,1 21,2 Befu 1992, pp. 32–33
  22. 22,0 22,1 Befu 2001, pp. 92–95
  23. Nornes 2003, p. 81
  24. Cwiertka 2007, pp. 117–119
  25. Partner 2004, pp. 55–56
  26. Tipton 2002, p. 137
  27. Newell 1982, p. 28
  28. (en) "Die Oorsese Kamera: Die Japannese Volk het teen grensaksie gestem", TIME, 21 Junie 1937, p. 75. URL besoek op 19 Januarie 2010.
  29. (en) Die kontroversiële Filippynse nasionale vlag”. (PDF) National Historical Institute: 2008. URL besoek op 19 Januarie 2010.
  30. Taylor 2004, p. 321
  31. Goodman, Neary 1996, p. 102
  32. Ebrey 2004, p. 443
  33. Hauser, Ernest. "Seun van die Hemel", LIFE, 10 Junie 1940, p. 79. URL besoek op 17 Januarie 2010.
  34. 34,0 34,1 (ja) 国旗,国歌の由来等”. Ministry of Education: 1 September 1999. URL besoek op 1 Desember 2007.
  35. 35,0 35,1 35,2 Goodman, Neary 1996, pp. 81–83
  36. Citefout: Invalid <ref> tag; no text was provided for refs named Wesiman
  37. (en) Hardarce, Helen; Adam L. Kern (1997). New Directions in the Study of Meiji Japan. Brill, 653. ISBN 90-04-10735-5. 
  38. (ja) 吉田 藤人. “邦人船員消滅”. URL besoek op 2 Desember 2007.
  39. (en) University of Leicester (1987). The Journal of Transport History. Manchester, Verenigde Koninkryk: University of Leicester, 41. 
  40. Carr, Hulme 1956, p. 200
  41. (en) , (ja) Yoshida, Shigeru (2 Mei 1947). “Letter from Shigeru Yoshida to General MacArthur dated May 2, 1947”. National Diet Library. URL besoek op 3 Desember 2007.
  42. (en) MacArthur, Douglas (2 Mei 1947). “Letter from Douglas MacArthur to Prime Minister dated May 2, 1947”. National Archives of Japan. URL besoek op 10 Desember 2009.
  43. Meyer 2009, p. 266
  44. Large 1992, p. 184
  45. Yamazumi 1988, p. 76
  46. (ja) Fukiura, Tadamasa (2009) (TV), ブラックマヨネーズ, Japan: New Star Creation 
  47. 47,0 47,1 Borneman 2003, p. 112
  48. Chira, Susan. "Hirohito, 124th Emperor of Japan, Is Dead at 87", The New York Times, 1989-01-07. URL besoek op 2010-01-30.
  49. Kataoka 1991, p. 149
  50. Aspinall 2001, p. 126
  51. (en) "Vote in Japan Backs Flag and Ode as Symbols", The New York Times, 23 Julie 1999. URL besoek op 13 Oktober 2010.
  52. Williams 2006, p. 91
  53. 53,0 53,1 53,2 Itoh 2003, pp. 209–210
  54. Goodman, Neary 1996, pp. 82–83
  55. (en) "Onderwys: Tanaka v. die Onderwysers", Time (tydskrif), 17 Junie 1974. URL besoek op 13 Oktober 2010.
  56. Okano 1999, p. 237
  57. (ja) 国旗国歌法制化についての民主党の考え方”. Democratic Party of Japan: 1999-07-21. URL besoek op 2010-01-17.
  58. (2005) Contemporary Japanese Thought. Columbia University Press, 211. ISBN 978-0-231-13620-4. Besoek op 2010-10-14. 
  59. (ja) 国旗・国歌法案、衆院で可決 民主党は自主投票”. Democratic Party of Japan: 1999-07-22. URL besoek op 2010-01-18.
  60. (ja) 第145回国会 本会議 第47号”. National Diet Library: 1999-07-22. URL besoek op 2010-01-17.
  61. (ja) 議案審議経過情報: 国旗及び国歌に関する法律案”. House of Representatives: 1999-08-13. URL besoek op 2010-01-17.
  62. (ja) "【日本の議論】日の丸裁断による民主党旗問題 国旗の侮辱行為への罰則は是か非か", Sankei Shimbun, Sankei Digital, 30 Augustus 2009. URL besoek op 6 September 2009.
  63. 明治3年太政官布告第57号
  64. Takenaka 2003, pp. 68–69
  65. 明治3年太政官布告第651号
  66. Takenaka 2003, p. 66
  67. (en) Nasionale Vlag & Volkslied”. Kabinetskantoor, Regering van Japan: 2006. URL besoek op 2 Januarie 2010.

Bibliografie[wysig]

Ander leesstof[wysig]

Eksterne skakels[wysig]

Commons-logo.svg
Wikimedia Commons het meer media verwant aan:
Vlae van Japan (kategorie)
  • (en) Japan by Flags of the World.


Hierdie artikel is in sy geheel of gedeeltelik vanuit die Engelse Wikipedia vertaal.