Apollo-maanmodule

in Wikipedia, die vrye ensiklopedie
Jump to navigation Jump to search
Apollo 16 se maanmodule

Die Apollo-maanmodule was die landingstuig van die Apollo-ruimtetuig wat gebou is om met twee persone op die maan te land en ook weer veilig terug te keer om met die wentelende Apollo-beheermodule te dok.

Herkoms[wysig | wysig bron]

Die maanmodule is deur Grumman Aerospace gebou. Dit is ontwerp vir maanwentel-koppelings en het bestaan uit 'n landing- en 'n opstyg-gedeelte. Die maanmodule is deur die beheermodule na 'n maan-wentelbaan vervoer. Nadat die maanmodule gebruik is, is daarvan ontslae geraak. Dit is ontwerp om slegs in die buitenste ruimte te kan werk en kon glad nie in die aarde se atmosfeer vlieg nie. Dit is die eerste voorwerp wat ontwerp is om slegs in 'n vakuum te werk. Dit is die enigste bemande vaartuig wat op 'n natuurlike voorwerp in die heelal geland het.

Werking[wysig | wysig bron]

Skets van die maanmodule

Tydens die lansering van die Saturn V-vuurpyl is die maanmodule, met sy landingspote ingetrek, onder die Apollo-beheer en diensmodule (BDM) gestoor, in die tussentydse stadium. Sodra die vuurpyl oppad maan toe was, het die BDM hom van die derde fase losgemaak en die tussenstadium van Saturnus V geopen. Dit het die maanlander vrygelaat. Met 'n maneuver het die BDM aan sy neus met die MM gekoppel, waarna die BDM die maanlander uit die derde vuurpylstadium getrek het. Die ruimtevaarders kon via 'n verbindingslot deurstap.

Die maanmodule het twee ruimtevaarders na die maanoppervlak geneem en weer terug na die BDM, wat steeds met die derde ruimtevaarder om die maan bly wentel het. Die maanmodule het uit twee dele bestaan: die onderste gedeelte was die dalende deel, die boonste deel die stygende deel. Die afdaaldeel het gedien as 'n wegspringplek vir die tuig om die maan te verlaat en het dus op die maan agtergebly. In geheel was dit sewe meter hoog. Die skottels onderaan die pote het 'n deursnee van 90 sentimeter gehad. Die massa was 14 500 kg.

Albei ruimtevaarders staan binne-in die kajuit, dus was 'n klein venster voldoende om steeds voldoende uitsig te hê (as die ruimtevaarders sou sit, sou 'n groot konvekse venster nodig wees, soos in 'n helikopter). Hulle het gerus en in 'n hangmat van Apollo 12 geslaap.

Die moederskip, die CSM, het in 'n wentelbaan om die maan gebly. Die voordeel hiervan was dat dit nie nodig was om vir brandstof voorsiening te maak vir die terugreis na die maanoppervlak nie. Dit het aansienlike brandstofbesparings beteken.

Met die Apollo 15-, 16- en 17-sendings het die maanmodule ook 'n maankarretjie saamgedra.

Noodgeval tydens Apollo 13[wysig | wysig bron]

Tydens die vlug van Apollo 13 het die maanmodule Aquarius as 'n reddingsboot vir die bemanningslede Lovell, Haise en Swigert gedien. As gevolg van 'n aantal foute tydens die toets van 'n suurstoftenk by die vervaardiger North American Rockwell, het 'n ontploffing plaasgevind in hierdie suurstoftenk van die bevel-/diensmodule tydens die uitwaartse reis na die maan. Die ruimtevaarders het die reis van vier dae terug aarde toe oorleef deur gebruik te maak van die suurstof, elektrisiteit en vuurpylmotor van die maanmodule.

Name[wysig | wysig bron]

Elke bevelsmodule en elke maanmodule het 'n naam gekry wat vir kommunikasie tydens die vlug gebruik is:

Missie CSM Maanlander
Apollo 9 Gumdrop Spider
Apollo 10 Charlie Brown Snoopy
Apollo 11 Columbia Eagle
Apollo 12 Yankee Clipper Intrepid
Apollo 13 Odyssey Aquarius
Apollo 14 Kitty Hawk Antares
Apollo 15 Endeavour Falcon
Apollo 16 Casper Orion
Apollo 17 America Challenger

Eksterne skakels[wysig | wysig bron]