Gaan na inhoud

David Coulthard

in Wikipedia, die vrye ensiklopedie
David Coulthard

Geboortedatum 27 Maart 1971 (1971-03-27) (54 jaar oud)
Geboorteplek Twynholm, Kirkcudbrightshire, Skotland
Nasionaliteit Vlag van Verenigde Koninkryk Brit
Aktiewe jare 1994–2008
Ou span(ne) Williams, McLaren, Red Bull
Inskrywings 247
Kampioenskappe 0
Oorwinnings 13
Podiums 62
Loopbaanpunte 533
Voorste wegspronge 12
Vinnigste rondtes 18
Eerste F1-wedren 1994 Spaanse Grand Prix
Eerste wen 1995 Portugese Grand Prix
Laaste wen 2003 Australiese Grand Prix
Laaste inskrywing 2008 Brasiliaanse Grand Prix

David Marshall Coulthard, MBE (* 27 Maart 1971 in Twynholm, Skotland), met die bynaam "DC", is 'n voormalige Britse Formule Een renjaer en TV-kommentator. Coulthard het 13 Grands Prix oor 15 seisoene (van 1994 tot 2008) gewen en was die naaswenner in die 2001 Formule Een-wêreldbestuurderskampioenskap, terwyl hy vir McLaren gejaag het.

Coulthard is in Skotland gebore en getoë, en het op 11-jarige ouderdom begin kartry en vroeë sukses behaal voordat hy tot motorrenne in die Britse Formule Ford-kampioenskap en die Formule 3000-reeks gevorder het. Hy het die eerste keer in Formule Een vir Williams in die 1994-seisoen gery en die oorlede Ayrton Senna opgevolg. Die volgende jaar het hy sy eerste Grand Prix in Portugal gewen, en toe vir die 1996-seisoen verskuif na McLaren. Nadat hy twee wedrenne in die 1997-seisoen gewen het, het hy in die 1998-seisoen derde geëindig in die Wêreldjaerskampioenskap.

Hy het vyf wedrenne gedurende 1999 en 2000 gewen voordat hy tweede geëindig het in die bestuurderskampioenskap na Michael Schumacher in 2001. Nog twee oorwinnings het tussen 2002 en 2003 gevolg voordat hy McLaren aan die einde van 2004 verlaat het. Hy het in 2005 na Red Bull verskuif en 'n jaar later hul eerste podium verseker. Coulthard het aan die einde van 2008 uit Formule Een getree, nadat hy 13 oorwinnings, 12 voorwegspronge, 18 vinnigste rondtes en 62 podiums behaal het.

Nadat hy uit Formule Een getree het, het Coulthard voortgegaan om saam met Red Bull as konsultant te werk en by die BBC aangesluit as kommentator en kenner vir hul dekking van Formule Een. Hy het in 2010 na aktiewe motorsport teruggekeer en by Mücke Motorsport in DTM aangesluit en aan die einde van 2012 uitgetree. Coulthard het ook aan die Race of Champions deelgeneem, in 2008 as naaswenner in die Bestuurdersbeker geëindig en die kompetisie in 2014 en 2018 gewen. Sedert 2016 werk hy as kommentator en ontleder vir Channel 4 nadat hulle die BBC se terrestriële televisieregte oorgeneem het. In 2022 het hy by die Nordiese stroomdiens Viaplay aangesluit. Daar verskyn hy tydens Formule Een-rennaweke as verslaggewer en kundige kommentator saam met Mika Häkkinen en Tom Kristensen.

In 2019 is hy verkies tot president van die British Racing Drivers' Club (eienaar van die Silverstone-renbaan).[1]

Coulthard se Formule 3000-motor wat hy in die 1993-seisoen vir Pacific Racing bestuur het
Coulthard in die geslote area by die 1993 Britse Grand Prix as Williams-toetsjaer

Formule Een-loopbaan

[wysig | wysig bron]

Williams (1994–1995)

[wysig | wysig bron]

1994

[wysig | wysig bron]
Coulthard by die 1994 Britse Grand Prix

Coulthard was gedurende 1993 en 1994 in diens van die Williams-span as hul amptelike toetsbestuurder. Williams se nommer-eenjaer, Ayrton Senna, het in die 1994 San Marino Grand Prix verongeluk, wat beteken het dat die span 'n tweede jaer sou benodig. Coulthard het 'n telefoonoproep van spanbaas Frank Williams ontvang om die Williams-renmotor oor vier dae by die Jerez-renbaan te toets, wat veroorsaak het dat hy 'n Formule 3000-ren by Pau misgeloop het.[2]

Coulthard het sy debuut in Spanje gemaak, in die agtste posisie gekwalifiseer, en sou 'n punt aanteken voordat sy enjin 34 rondtes van die eindpunt die gees gegee het. Hy het dit opgevolg deur sy eerste punte aan te teken met 'n vyfde plek in Kanada. Williams het Coulthard vir die volgende wedren in Frankryk weg gelaat, wat die 1992-jaerskampioen Nigel Mansell toegelaat het om 'n eenmalige verskyning te maak weens druk van enjinverskaffer Renault.[3] Die skuif het die verhouding tussen Williams en Coulthard versuur,[4] wat vir die Britse Grand Prix teruggekeer het en vyfde geëindig het. Vir Duitsland het Williams 'n hersiene weergawe van hul motor, die Williams FW16B, bekendgestel. Nadat die motor twee keer gefaal het, is in drie agtereenvolgende renne punte aangeteken - insluitend 'n podium met 'n tweede plek in Portugal. Mansell het later teruggekeer om Coulthard se plek vir die laaste drie wedrenne van die seisoen te vul. Coulthard het die seisoen in die agtste plek afgesluit met Williams eerste in die vervaardigerskampioenskap. Vir sy rol is Coulthard as "BBC Young Sports Personality of the Year" bekroon en hy het ook 'n toekenning by die "BBC Scottish Sports Personality of the Year" ontvang.[5]

In November 1994 het Coulthard in 'n kontrakdispuut gewikkel geraak. Tydens die Australiese Grand Prix het Coulthard verkies om Williams te verlaat en 'n kontrak met McLaren gesluit.[6] Williams het egter daarop aangedring dat hulle die reg het om hul opsie uit te oefen om Coulthard, wat op 'n driejaarkontrak by die span was, te behou.[2] Coulthard se bestuur het aangevoer dat die Williams-opsie nie bindend was nie.[7] Die dispuut het in Formule Een se kontrakerkenningsraad gedraai, wat op 14 Desember ten gunste van Williams beslis het, wat Coulthard gedwing het om by die span aan te bly.[8]

1995

[wysig | wysig bron]

In 1995 het Coulthard weer vir Williams meegeding, saam met sy spanmaat Damon Hill. Hy was optimisties vir die seisoen en het gesê: "Ek dink ek kan vanjaar 'n Grand Prix wen. Dit is regtig my doel, plus om punte in soveel wedrenne as moontlik aan te teken."[9] Coulthard se seisoen het met omstredenheid begin toe hy en Benetton-jaer Michael Schumacher in die eerste ronde in Brasilië gediskwalifiseer is weens brandstofonreëlmatighede, waar Coulthard tweede geëindig het.[10] Op appèl is die oorspronklike resultate van albei bestuurders weer ingestel.[11] Die volgende vyf wedrenne het vier uitvalle aan Coulthard besorg, plus 'n vierde plek in San Marino.[12]

Ten spyte van sy swak vorm vroeg in die seisoen, het Coulthard vier opeenvolgende podiums verseker, met 'n verdere twee uitvalle in België en Italië. Vir Portugal het Williams 'n hersiene weergawe van hul motor, die Williams FW17B, bekendgestel.[13] Coulthard het die voorwegspringposisie ingeneem en meeste van die wedren gelei om sy eerste Formule Een-renoorwinning te behaal.[14] Hy het nog twee podiums by die Nürburgring en Pasifiese Grand Prix ingepalm, by Suzuka getol en berug in die 19de rondte in die kuipemuur vasgery terwyl hy in Adelaide voorgeloop het.[15][16] Coulthard het die seisoen derde in die bestuurderskampioenskap geëindig, wat Williams gehelp het om die tweede plek in die vervaardigerskampioenskap te verseker.[17]

McLaren (1996–2004)

[wysig | wysig bron]

1996

[wysig | wysig bron]
Coulthard tydens die 1996 San Marino Grand Prix

Vir 1996 was Coulthard se McLarenspanmaat die ervare bestuurder Mika Häkkinen en hy het geglo dat daar 'n kans was om wedrenne te wen, hoewel 'n uitdaging vir die Wêreldkampioenskap onwaarskynlik was tot 1997 of 1998. [18] Sy seisoen het sleg begin; hy het 'n versnellerprobleem in Australië ondervind, insluitend 'n botsing met die Jordan-bestuurder Martin Brundle in die eerste rondte. Coulthard het in Brasilië uitgetol en in Argentinië sonder punte geëindig. Coulthard het egter 'n podiumplek by die Nürburgring verseker en die wedren in San Marino gelei voordat hy 'n hidrouliese fout opgedoen het.[12]

Hy het die uitslag opgevolg met 'n tweede plek in die nat wedren by Monaco voordat hy 'n ongeluk in die eerste rondte in die nat wedren in Spanje gemaak het. Voor die 1996 Kanadese Grand Prix het Coulthard 'n verlenging van sy kontrak geteken wat hom tot 1998 by McLaren sou hou. [19] Coulthard het punte aangeteken in die volgende vier wedrenne, voordat hy in drie agtereenvolgende renne moes onttrek. Hy het hierna buite die punteplekke in Portugal en Japan geëindig. Coulthard het daarin geslaag om die sewende plek in die Bestuurderskampioenskap te verower.[12]

1997

[wysig | wysig bron]

In 1997 het Coulthard weer saam met Häkkinen by McLaren gejaag. Hy het sy seisoen begin deur 'n oorwinning in die eerste rondte in Australië te behaal.[20] Coulthard kon nie in die volgende vier rondes punte aanteken nie, weens 'n botsing in Argentinië en onbetroubaarheid met sy motor. Die faktor van onbetroubaarheid het dwarsdeur die seisoen 'n impak gehad, wat in Kanada opmerklik geword het toe Coulthard 'n kuipstop moes maak terwyl hy voor was en die motor koppelaarprobleme ontwikkel het. Hy moes in die seisoen nog vier keer onttrek, maar kon die Italiaanse Grand Prix wen.[21] Hy kon nog twee podiumplekke in Oostenryk en Jerez behaal, toe Coulthard die tweede plek aan sy spanmaat Häkkinen onder spanbevele afgestaan het.[22] Coulthard het daarin geslaag om die derde plek in die Bestuurderskampioenskap in te neem, gelykop in punte met die Benetton-bestuurder Jean Alesi.[23]

1998

[wysig | wysig bron]
Coulthard tydens die Kanadese Grand Prix van 1998

In 1998 het Coulthard by McLaren gebly, steeds met Häkkinen as spanmaat. Die seisoen het kontroversieel in Australië vir die McLaren-span begin toe Coulthard, wat voor was, Häkkinen verbygelaat het om die wedren te wen. Coulthard het later 'n ooreenkoms voor die wedren deur die span onthul dat wie ook al in die eerste draai in die eerste rondte die wedren sou lei, toegelaat sou word om te wen.[24] Die wedren het egter 'n reeks bestendige resultate gekenmerk, met Coulthard wat drie verdere podiumplekke behaal het, insluitend 'n oorwinning in San Marino.[25] Coulthard het uit drie van die volgende vier wedrenne onttrek, en het dit opgevolg deur 'n verdere vyf podiumplekke gedurende die res van die seisoen te behaal, insluitend 'n onttrekking in Italië.[26]

Sy enigste resultaat buite die punteplekke was in België, na 'n 7de plek. In nat toestande het Coulthard aanvanklik in die eerste rondte gebots, wat 'n enorme botsing tussen verskeie motors veroorsaak het. Die wedren is herbegin, en hy was later betrokke in 'n omstrede botsing met Michael Schumacher toe hy verbygesteek is, wat tot 'n woedende konfrontasie in die kuipelaan gelei het.[27] Coulthard het vyf jaar later erken dat die ongeluk sy fout was..[28][29] Coulthard het derde in die Bestuurderskampioenskap gekom, agter Schumacher en Häkkinen,[30] en McLaren gehelp om die Vervaardigerskampioenskap te beklink.[31] Coulthard is bekroon met die Hawthorn-gedenktrofee, 'n jaarlikse toekenning wat toegeken word aan die suksesvolste Britse of Statebondsbestuurder in Formule Een oor die verloop van een seisoen.[32]

1999

[wysig | wysig bron]
Coulthard tydens die Kanadese Grand Prix van 1999

Coulthard het vir 1999 by McLaren gebly, saam met Häkkinen. Sy seisoen het afgeskop met twee agtereenvolgende uittrede in Australië en Brasilië wat onderskeidelik weens hidrouliese en ratkasfoute veroorsaak is. Coulthard het daarin geslaag om tweede plek in San Marino te behaal voordat hy nog 'n ratkasprobleem in Monaco ondervind het. Hy het sy tweede podiumplek van die jaar in Spanje behaal voordat Coulthard later buite die puntetellingposisies in Kanada geëindig het en in Frankryk weens elektriese probleme uitgetree het.[12]

Coulthard het daarin geslaag om ses agtereenvolgende afwerkings binne die puntelys te verseker, insluitend oorwinnings in Brittanje en België en podiumplekke in Oostenryk en Hongarye. Sy seisoen is afgerond deur drie agtereenvolgende uittrede in die laaste rondes van die seisoen. Oor die algemeen het Coulthard in die vierde plek in die Bestuurderskampioenskap geëindig, ses punte agter Jordan se bestuurder Heinz-Harald Frentzen,[33] en McLaren gehelp om die tweede plek in die Vervaardigerskampioenskap te behaal.[34]

2000

[wysig | wysig bron]
Coulthard tydens die 2000 Belgiese Grand Prix

Vir 2000 het Coulthard sy skedule vir die seisoen herorganiseer, gekonsentreer op sy vertonings en minder tyd spandeer aan promosieveldtogte. Baie motorsportkritici het 2000 as Coulthard se "maak of breek"-jaar bestempel.[35]

Die eerste rondtes van die seisoen was moeilik vir Coulthard; In die openingsronde in Australië het hy weens enjinprobleme onttrek en tweede in Brasilië geëindig voordat hy gediskwalifiseer is omdat die voorste vlerk-eindplate van sy motor 7 mm laer as die vereiste 50 mm bo die verwysingsvlak was.[36] Coulthard het hierdie terugslae oorkom en in die volgende vyf wedrenne op die podium geëindig, wat oorwinnings in Brittanje en Monaco ingesluit het. In Junie het Coulthard 'n verlenging van sy kontrak onderteken, wat bevestig het dat hy vir 2001 by McLaren sou bly.[37] 'n Nie-punte-aantekening in Kanada, gevolg deur 'n oorwinning in Frankryk, 'n oorwinning wat hy later beskryf het as die mees onvergeetlike van sy loopbaan, wat ook McLaren se enigste oorwinning ooit by die Magny-Cours-renbaan was.[38] 'n Driekuns van podiumplekke het in die volgende drie rondes gevolg en 'n vierde plek in België verseker. Coulthard was tydens die eerste rondte in Italië betrokke in 'n botsing tussen verskeie motors. Dit sou gekenmerk word deur punte in die laaste drie rondes aan te teken, insluitend podiumplekke in Japan en Maleisië . Coulthard het derde in die Bestuurderskampioenskap geëindig, met 73 punte, en McLaren het tweede in die Konstruksiekampioenskappe geëindig.[12] Vir sy pogings gedurende die seisoen is Coulthard sy tweede Hawthorn-gedenktrofee toegeken.[32]

2001

[wysig | wysig bron]
Coulthard volg Ralf Schumacher tydens die Kanadese Grand Prix van 2001

McLaren-spanhoof Ron Dennis was ambisieus oor Coulthard se vooruitsigte vir die nuwe seisoen en het gesê: "David is uiters opgewonde. Hy is sterk en wil soveel as moontlik toets. Ek voel eerlikwaar dat David vanjaar die wêreldkampioenskap kan wen."[39] Coulthard het goed presteer in die eerste sewe wedrenne en veertig punte aangeteken, insluitend oorwinnings in Brasilië en Oostenryk. In Kanada het hy sy eerste uittrede van die seisoen beleef toe sy motor enjinprobleme ontwikkel het terwyl hy in die vierde posisie gehardloop het.[40] Coulthard het sy nie-einde opgevolg met 'n podiumplek by die Nürburgring en deur vierde te eindig in Frankryk.[12]

Die oorblywende sewe wedrenne het Coulthard by nog drie geleenthede onttrek en vier verdere podiumplekke behaal: in Hongarye, België, die Verenigde State en Japan. Oor die algemeen het Coulthard 'n loopbaanbeste tweede plek in die Bestuurderskampioenskap behaal, 58 punte agter Wêreldkampioen Michael Schumacher.[12] Gevolglik is Coulthard bekroon met sy tweede agtereenvolgende Hawthorn-gedenktrofee, en derde algeheel (1998, 2000 en 2001).[32]

2002

[wysig | wysig bron]

Die 2002-seisoen was die eerste waarin Coulthard die meer ervare bestuurder in sy span was. Hy was optimisties oor die nuwe seisoen en het gesê: "As hulle 'n mening benodig, moet hulle vanjaar met my kom praat. In die verlede het hulle dit nie gedoen nie. Maar dit gesê, dit is belangrik vir my om nie vasgevang te raak in die geskiedenis van wat in die verlede gebeur het nie. Ons moet net vorentoe beur."[41] Hy het 'n moeilike begin verduur: Sy motor het aan ratkasprobleme gely en hy het na 35 rondtes onttrek;[42] en in die volgende wedren in Maleisië het albei motors na 24 rondtes weens enjinfaling onttrek. Twee weke later, in die Brasiliaanse Grand Prix, het Coulthard sy eerste podiumplek van die seisoen met 'n derde plek verseker. Als het verbeter vir Coulthard wat vier agtereenvolgende resultate binne die puntelys behaal het; dit het sy enigste oorwinning van die seisoen in Monaco ingesluit.[43]

By die Kanadese Grand Prix het Coulthard sy tweede agtereenvolgende podiumplek behaal deur tweede te eindig.[44] Hy het uit die volgende wedren by die Europese Grand Prix op die Nürburgring onttrek weens 'n botsing met Williams-bestuurder Juan Pablo Montoya.[45] Dit was egter 'n keerpunt, aangesien Coulthard daarin geslaag het om in vyf uit die volgende agt wedrenne punte aan te teken, met slegs 'n onttrekking in die laaste rondte van die seisoen in Japan. Coulthard het die seisoen vyfde in die Bestuurderskampioenskap met 41 punte afgesluit.[12] Coulthard is sy derde agtereenvolgende Hawthorn-gedenktrofee toegeken vir sy pogings gedurende die 2002-seisoen.[32]

2003

[wysig | wysig bron]

Coulthard jaag weereens in 2003 vir McLaren met Kimi Räikkönen as spanmaat. Die voormalige wêreldbestuurderskampioen Niki Lauda het sy twyfel uitgespreek oor Coulthard se vermoë om druk van spanmaat Räikkönen oor die komende seisoen te hanteer en gesê: "Coulthard het die voordeel van ervaring - soos ek bo Prost - maar in kwalifisering het Räikkönen hom onder baie druk geplaas."[46]

Coulthard het die seisoen begin deur in Australië te wen en het in Maleisië uitgeval toe sy motor 'n elektriese probleem ontwikkel het. Hy het daarin geslaag om agtereenvolgens punte in Brasilië en San Marino te behaal nadat hy ná 'n botsing in Spanje uitgeval het. In Augustus het Coulthard 'n verlenging van sy kontrak geteken wat hom tot 2004 by McLaren sou hou.[47] Coulthard kon nog twee podiumplekke in Duitsland en Japan verseker. Coulthard het sewende in die Bestuurderskampioenskap geëindig en 51 punte aangeteken.[12] Na die einde van die seisoen het McLaren aangekondig dat Coulthard aan die einde van 2004 uit die span gelaat en deur Juan Pablo Montoya vervang sou word.[48] Coulthard het sy vierde agtereenvolgende Hawthorn-gedenktrofee vir sy pogings gedurende die seisoen verdien.[32]

2004

[wysig | wysig bron]
Coulthard jaag by die 2004 Kanadese Grand Prix

Coulthard het die 2004-seisoen met McLaren afgeskop met die wete dat hy sy rensitplek aan die einde van die jaar sou verloor. Hy het egter daarop aangedring dat hy sy span se steun het,[49] en belowe dat sy benadering vir 2004 meer aggressief sou wees.[50] Hy het 'n bestendige begin gehad: hy het twee keer agtereenvolgens punte aangeteken in die eerste twee wedrenne in Australië en Maleisië, ten spyte daarvan dat hy uit vorm was.[12] Tydens die wedren in Bahrein is beide McLaren-bestuurders gedwing om te onttrek weens enjinprobleme na vyftig rondtes.[51] Coulthard kon nie in die volgende vier wedrenne enige punte aanteken nie, wat opeenvolgende uitvalle in Monaco en by die Nürburgring ingesluit het. Hy kon egter punte behaal tydens die volgende twee wedrenne in Kanada en die Verenigde State.[12]

McLaren het 'n hersiene weergawe van hul motor, die McLaren MP4-19B, in Frankryk bekendgestel.[52] Die verandering van motor het betroubaarheid en resultate verbeter, wat Coulthard gehelp het om sesde plek tydens die Grand Prix te behaal, en verdere punte in vier verdere wedrenne gedurende die seisoen verseker het,[12] en slegs een verdere uitval weens 'n botsing met Ferrari-bestuurder Rubens Barrichello in Japan.[53] Uiteindelik het Coulthard tiende in die Bestuurderskampioenskap geëindig, gelykop in punte met Ralf Schumacher.[54] Hy het geen podiumplekke gedurende die seisoen behaal nie.[12]

Red Bull (2005–2008)

[wysig | wysig bron]

2005

[wysig | wysig bron]
Coulthard in aksie by die 2005 Kanadese Grand Prix

Na die aankoop van die Jaguar-span deur Red Bull, het Coulthard op 17 Desember 2004 aangekondig dat hy vir die 2005-seisoen na Red Bull sou skuif. Hy het 'n eenjaarkontrak vir 'n gerapporteerde £1,8 miljoen geteken om saam met die Oostenrykse bestuurder Christian Klien te ry.[55] Coulthard is 'n toetsrol by Ferrari aangebied, maar hy het dit van die hand gewys omdat hy besluit het om in 'n renstoel te bly.[56]

Coulthard het die seisoen begin deur punte in vier van die eerste vyf wedrenne aan te teken. Voor die San Marino Grand Prix is Klien vervang deur Red Bull-toetsbestuurder Vitantonio Liuzzi, wat vir die volgende vier wedrenne as Coulthard se spanmaat gedien het.[57] Die gedwonge onttrekking van alle spanne wat Michelinbande gebruik het, insluitend Red Bull, by die omstrede Grand Prix van die Verenigde State, het beteken dat Coulthard vir die eerste keer in sy loopbaan nie 'n wedren begin het nie.[58] In Julie is aangekondig dat Coulthard vir 2006 by Red Bull sou bly.[59] Dit het 'n keerpunt in sy seisoen gemerk, aangesien Coulthard nie punte in ses van die nege oorblywende wedrenne aangeteken het nie. Hy het drie keer punte behaal gedurende hierdie tydperk — in Duitsland, Turkye en Japan. Hy het die seisoen in die twaalfde plek afgesluit met Red Bull sewende in die Vervaardigerskampioenskap.[12]

2006

[wysig | wysig bron]
Coulthard by die 2006 Verenigde State Grand Prix

Coulthard het in 2006 by Red Bull gebly, steeds met Klien as spanmaat. Coulthard het sy seisoen begin deur net een punt in die eerste ses wedrenne aan te teken en drie keer te onttrek.[12] Coulthard het Red Bull Racing se eerste podiumplek verseker deur derde in Monaco te eindig.[60] Hy het daarin geslaag om die volgende tien wedrenne waaraan hy deelgeneem het, te voltooi, insluitend punte in Kanada, die Verenigde State en Hongarye.[12]

In Augustus is aangekondig dat Coulthard sy kontrak met Red Bull vir 2007 verleng het, met Williams-bestuurder Mark Webber as sy spanmaat.[61] Voor die Chinese Grand Prix, het Klien sy sitplek by Red Bull verloor, dus was Coulthard se spanmaat nou Robert Doornbos.[12] Coulthard het die seisoen afgesluit deur 13de in die Bestuurderskampioenskap te eindig, met 14 punte.[62][12]

2007

[wysig | wysig bron]
Coulthard by die 2007 Britse Grand Prix

Coulthard het in 2007 as 'n bestuurder by Red Bull voortgegaan, saam met Webber. Hy het 'n moeilike begin in die eerste drie wedrenne gehad as gevolg van betroubaarheidsprobleme en ook 'n ongeluk.[63][64][65] Hy kon sy eerste punte van die seisoen aanteken met 'n vyfde plek in Spanje.[66] Coulthard het opeenvolgend uitgeval in Kanada en die Verenigde State, voordat hy die vyfde plek in die 2007 Europese Grand Prix verseker het. In Julie is aangekondig dat Coulthard in 2008 by Red Bull sou bly.[67] Coulthard het die tiende plek in die Bestuurderskampioenskap verseker, met 14 punte.[12]

2008

[wysig | wysig bron]
Coulthard by die 2008 Europese Grand Prix

Coulthard het die seisoen begin met 'n onttrekking nadat hy met Ferrari-bestuurder Felipe Massa gebots het.[68] In Maleisië het Coulthard tydens oefening 'n veringprobleem met sy motor opgedoen, wat daartoe gelei het dat Red Bull vir motorveiligheid ondersoek is.[69] Coulthard is later toegelaat om te jaag, en het daarin geslaag om 9de te eindig.[70] Hy kon nie punte aanteken tot Kanada nie, toe hy derde op die podium geëindig het. Voor die Britse Grand Prix, waar hy in die eerste rondte uitgeval het toe hy deur Toro Rosso-bestuurder Sebastian Vettel getref is, het Coulthard aangekondig dat hy aan die einde van die seisoen uit Formule Een sou aftree, hoewel hy by Red Bull as 'n toets- en ontwikkelingskonsultant sou aanbly..[71]

Oor die volgende vyf wedrenne kon Coulthard almal klaarmaak, alhoewel sonder enige punte. Hy het die laaste punte van sy loopbaan met 'n sewende plek in Singapoer aangeteken.[72] In sy laaste wedren in Brasilië, is Coulthard se Red Bull RB4 versier in die kleure van "Wings for Life", 'n liefdadigheidsorganisasie wat toegewy is aan die bewusmaking van rugmurgbeserings.[73] Hy kon nie die wedren voltooi nie, toe sy motor deur Williams-bestuurder Nico Rosberg getref is en sy motor in die pad van Rosberg se spanmaat Kazuki Nakajima gestuur is.[74]

Formule Een-uitslae

[wysig | wysig bron]

(Renne in vetdruk is voorste wegspringplek; renne in skuinsdruk is vinnigste rondte)

Seisoen Inskrywer Onderstel Enjin 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 Plek Punte
1994 Rothmans Williams Renault Williams FW16 Renault RS6 3.5 V10 BRA PAS SMR MON SPA
Ret 		KAN
5 		FRA GBR
5 		DUI
Ret 		HON
Ret 		BEL
4 		ITA
6† 		POR
2 		EUR JPN AUS 8ste 14
1995 Rothmans Williams Renault Williams FW17 Renault RS7 3.0 V10 BRA
2 		ARG
Ret 		SMR
4 		SPA
Ret 		MON
Ret 		KAN
Ret 		FRA
3 		GBR
3 		DUI
2 		HON
2 		BEL
Ret 		ITA
Ret 		POR
1 		EUR
3 		PAS
2 		JPN
Ret 		AUS
Ret 		3de 49
1996 Marlboro McLaren Mercedes McLaren MP4/11 Mercedes FO 110/3 3.0 V10 AUS
Ret 		BRA
Ret 		ARG
7 		EUR
3 		SMR
Ret 		MON
2 		SPA
Ret 		KAN
4 		FRA
6 		GBR
5 		DUI
5 		HON
Ret 		BEL
Ret 		ITA
Ret 		POR
13 		JPN
8 		7de 18
1997 West McLaren Mercedes McLaren MP4/12 Mercedes FO 110E 3.0 V10 AUS
1 		BRA
10 		ARG
Ret 		SMR
Ret 		MON
Ret 		SPA
6 		KAN
7 		3de 36
Mercedes FO 110F 3.0 V10 FRA
7† 		GBR
4 		DUI
Ret 		HON
Ret 		BEL
Ret 		ITA
1 		OOS
2 		LUX
Ret 		JPN
10† 		EUR
2
1998 West McLaren Mercedes McLaren MP4/ Mercedes FO 110G 3.0 V10 AUS
2 		BRA
2 		ARG
6 		SMR
1 		SPA
2 		MON
Ret 		KAN
Ret 		FRA
6 		GBR
Ret 		OOS
2 		DUI
2 		HON
2 		BEL
7 		ITA
Ret 		LUX
3 		JPN
3 		3de 56
1999 West McLaren Mercedes McLaren MP4/14 Mercedes FO 110H 3.0 V10 AUS
Ret 		BRA
Ret 		SMR
2 		MON
Ret 		SPA
2 		KAN
7 		FRA
Ret 		GBR
1 		OOS
2 		DUI
5 		HON
2 		BEL
1 		ITA
5 		EUR
Ret 		MAL
Ret 		JPN
Ret 		4de 48
2000 West McLaren Mercedes McLaren MP4/15 Mercedes FO 110J 3.0 V10 AUS
Ret 		BRA
DSQ 		SMR
3 		GBR
1 		SPA
2 		EUR
3 		MON
1 		KAN
7 		FRA
1 		OOS
2 		DUI
3 		HON
3 		BEL
4 		ITA
Ret 		VSA
5 		JPN
3 		MAL
2 		3de 73
2001 West McLaren Mercedes MP4-16 Mercedes FO 110K 3.0 V10 AUS
2 		MAL
3 		BRA
1 		SMR
2 		SPA
5 		OOS
1 		MON
5 		KAN
Ret 		EUR
3 		FRA
4 		GBR
Ret 		DUI
Ret 		HON
3 		BEL
2 		ITA
Ret 		VSA
3 		JPN
3 		2de 65
2002 West McLaren Mercedes McLaren MP4-17 Mercedes FO 110M 3.0 V10 AUS
Ret 		MAL
Ret 		BRA
3 		SMR
6 		SPA
3 		OOS
6 		MON
1 		KAN
2 		EUR
Ret 		GBR
10 		FRA
3 		DUI
5 		HON
5 		BEL
4 		ITA
7 		VSA
3 		JPN
Ret 		5de 41
2003 West McLaren Mercedes McLaren MP4-17D Mercedes FO 110M/P 3.0 V10 AUS
1 		MAL
Ret 		BRA
4 		SMR
5 		SPA
Ret 		OOS
5 		MON
7 		KAN
Ret 		EUR
15† 		FRA
5 		GBR
5 		DUI
2 		HON
5 		ITA
Ret 		VSA
Ret 		JPN
3 		7de 51
2004 West McLaren Mercedes McLaren MP4-19 Mercedes FO 110Q 3.0 V10 AUS
8 		MAL
6 		BHR
Ret 		SMR
12 		SPA
10 		MON
Ret 		EUR
Ret 		KAN
6 		VSA
7 		10de 24
McLaren MP4-19B FRA
6 		GBR
7 		DUI
4 		HON
9 		BEL
7 		ITA
6 		CHN
9 		JPN
Ret 		BRA
11
2005 Red Bull Racing Red Bull RB1 Cosworth TJ2005 3.0 V10 AUS
4 		MAL
6 		BHR
8 		SMR
11 		SPA
8 		MON
Ret 		EUR
4 		KAN
7 		VSA
DNS 		FRA
10 		GBR
13 		DUI
7 		HON
Ret 		TUR
7 		ITA
15 		BEL
Ret 		BRA
Ret 		JPN
6 		CHN
9 		12de 24
2006 Red Bull Racing Red Bull RB2 Ferrari 056 2.4 V8 BHR
10 		MAL
Ret 		AUS
8 		SMR
Ret 		EUR
Ret 		SPA
14 		MON
3 		GBR
12 		KAN
8 		VSA
7 		FRA
9 		DUI
11 		HON
5 		TUR
15† 		ITA
12 		CHN
9 		JPN
Ret 		BRA
Ret 		13de 14
2007 Red Bull Racing Red Bull RB3 Renault RS27 2.4 V8 AUS
Ret 		MAL
Ret 		BHR
Ret 		SPA
5 		MON
14 		KAN
Ret 		VSA
Ret 		FRA
13 		GBR
11 		EUR
5 		HON
11 		TUR
10 		ITA
Ret 		BEL
Ret 		JPN
4 		CHN
8 		BRA
9 		10de 14
2008 Red Bull Racing Red Bull RB4 Renault RS27 2.4 V8 AUS
Ret 		MAL
9 		BHR
18 		SPA
12 		TUR
9 		MON
Ret 		KAN
3 		FRA
9 		GBR
Ret 		DUI
13 		HON
11 		EUR
17 		BEL
11 		ITA
16 		SIN
7 		JPN
Ret 		CHN
10 		BRA
Ret 		16de 8

Verwysings

[wysig | wysig bron]
  1. ↑ "David Coulthard appointed British Racing Drivers' Club president". BBC. 27 September 2019. Besoek op 29 September 2019.
  2. ↑ Hunston, Hugh (21 Mei 1994). "Coulthard bound for Barcelona to replace Senna". The Herald. Glasgow: Newsquest. Besoek op 23 Augustus 2014.
  3. ↑ Hill, Damon (1995). Grand Prix Year: Damon Hill - The Inside Story of a Formula One Season. Macmillan Publishing. p. 146. ISBN 0-333-62308-8.
  4. ↑ "A Sporting Nation - David Coulthard's best season 2001". BBC Sport. BBC. Besoek op 18 Augustus 2014.
  5. ↑ Couldwell, Clive (2003). Formula One: Made in Britain. Random House. ISBN 978-1448132-942.
  6. ↑ "Coulthard for McLaren". GrandPrix.com. Inside F1, Inc. 25 September 1995. Besoek op 17 Augustus 2014.
  7. ↑ "Legal formula to solve dispute". The Herald. Glasgow: Newsquest. 2 Desember 1994. Besoek op 17 Augustus 2014.
  8. ↑ Fielding, Kelvin (14 Desember 1994). "FIA rules in favour of Williams in Coulthard dispute". Paris: Motorsport.com. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 1 Julie 2016. Besoek op 17 Augustus 2014.
  9. ↑ "Scotch with ice". Motor Sport (April 1995). Motor Sport Ltd: 331–334.
  10. ↑ Williams, Richard (27 Maart 1995). "Schumacher and Coulthard Disqualified". The Independent. Independent Print Limited. Besoek op 18 Augustus 2014.
  11. ↑ Henry, Alan (Desember 1995) [1995]. "1995 Grands Prix: Brazilian Grand Prix". Autocourse 1995–96. Hazleton Publishing. p. 90. ISBN 1-874557-36-5.
  12. ↑ 12,00 12,01 12,02 12,03 12,04 12,05 12,06 12,07 12,08 12,09 12,10 12,11 12,12 12,13 12,14 12,15 12,16 12,17 12,18 "David Coulthard". Motor Sport. Besoek op 31 Julie 2021.
  13. ↑ "Now watch out for Hill". GrandPrix.com. Inside F1, Inc. 18 September 1995. Besoek op 23 Augustus 2014.
  14. ↑ Campion, James; Campion, Mary Jo (15 Oktober 1995). "David Coulthard is making solid mark in Formula One". The Reading Eagle. p. D12.
  15. ↑ "1995: Coulthard, David". Formula One. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 18 Februarie 2014. Besoek op 19 Augustus 2014.
  16. ↑ Maher, Thomas (11 Oktober 2025). "Why David Coulthard's £2.5million crash in 1995 wasn't entirely his own fault". PlanetF1.com. Besoek op 12 Oktober 2025.
  17. ↑ "1995 Formula One Drivers' Championship Standings". Formula One. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 20 November 2014. Besoek op 19 Augustus 2014.
  18. ↑ "Coulthard throws cold water on McLaren hopes". GrandPrix.com. Inside F1, Inc. 4 Maart 1996. Besoek op 18 Augustus 2014.
  19. ↑ "Coulthard stays at McLaren". GrandPrix.com. Inside F1, Inc. 3 Junie 1996. Besoek op 23 Augustus 2014.
  20. ↑ "Formula One - 1997 race summaries". BBC News. BBC. 24 Oktober 1997. Besoek op 19 Augustus 2014.
  21. ↑ "Coulthard wins the Italian Grand Prix". Atlas F1. Haymarket Publications. 7 September 1997. Besoek op 22 Augustus 2014.
  22. ↑ Fearnley, Paul (25 Oktober 2012). "The understated David Coulthard". Motor Sport. Motor Sport Ltd. Besoek op 4 Februarie 2020.
  23. ↑ "1997 Formula One Drivers' Championship Standings". Formula One. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 20 November 2014. Besoek op 19 Augustus 2014.
  24. ↑ "Protest lodged against Hakkinen win". BBC News. BBC. 9 Maart 1998. Besoek op 18 Augustus 2014.
  25. ↑ Goren, Biranit (26 April 1998). "Coulthard wins San Marino Grand Prix". Atlas F1. Haymarket Publications. Besoek op 18 Augustus 2014.
  26. ↑ "1998: Coulthard, David". Formula One. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 23 Junie 2014. Besoek op 18 Augustus 2014.
  27. ↑ "Hill wins as Schumacher storms out". BBC News. BBC. 30 Augustus 1998. Besoek op 17 Augustus 2014.
  28. ↑ "Crash was my fault, Coulthard admits". Sydney Morning Herald. Reuters. 7 Junie 2003. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 23 Junie 2007. Besoek op 28 September 2006.
  29. ↑ "Coulthard issues stark warning". BBC Sport. 6 Julie 2003. Besoek op 10 Februarie 2024.
  30. ↑ "1998 Formula One Drivers' Championship Standings". Formula One. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 20 November 2014. Besoek op 18 Augustus 2014.
  31. ↑ "Mika wins as Schu let down by puncture". BBC News. BBC. 2 November 1998. Besoek op 18 Augustus 2014.
  32. ↑ 32,0 32,1 32,2 32,3 32,4 "David Coulthard wins Hawthorn Memorial Trophy" (PDF). Motor Sports Association. 17 Julie 2003. Geargiveer vanaf die oorspronklike (PDF) op 26 Augustus 2014. Besoek op 19 Augustus 2014.
  33. ↑ "1999 Formula One Drivers' Championship Standings". Formula One. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 20 November 2014. Besoek op 22 Augustus 2014.
  34. ↑ "1999 Formula One Constructors' Championship Standings". Formula One. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 14 April 2014. Besoek op 22 Augustus 2014.
  35. ↑ "Coulthard: Scotland's fastest man". BBC News. BBC. 2 Mei 2000. Besoek op 19 Augustus 2014.
  36. ↑ "Coulthard Disqualified from the Brazilian GP". Atlas F1. Haymarket Publications. 26 Maart 2000. Besoek op 19 Augustus 2014.
  37. ↑ "Coulthard signs new one-year deal at McLaren". GrandPrix.com. Inside F1, Inc. 30 Junie 2000. Besoek op 20 Augustus 2014.
  38. ↑ "David Coulthard Q&A". BBC Sport. BBC. 7 Maart 2006. Besoek op 21 Augustus 2014.
  39. ↑ "Dennis backs Coulthard". GrandPrix.com. Inside F1, Inc. 14 Januarie 2001. Besoek op 18 Augustus 2014.
  40. ↑ "Canadian Grand Prix: Ralf leads home Schumacher double". The Telegraph. 10 Junie 2001. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 12 Januarie 2022. Besoek op 18 Augustus 2014.
  41. ↑ "Coulthard upbeat about new season prospects". GrandPrix.com. Inside F1, Inc. 19 Januarie 2002. Besoek op 17 Augustus 2014.
  42. ↑ "Grand Prix Results: Australian GP, 2002". GrandPrix.com. Inside F1, Inc. 3 Maart 2002. Besoek op 17 Augustus 2014.
  43. ↑ "Coulthard Wins in Monaco". The New York Times. 27 Mei 2002. Besoek op 19 Augustus 2014.
  44. ↑ Henry, Alan (11 Junie 2002). "Don't write us off, say Team Coulthard". The Guardian. Besoek op 21 Augustus 2014.
  45. ↑ "Coulthard: Montoya needs to cool it". BBC Sport. British Broadcasting Company. 23 Junie 2002. Besoek op 21 Augustus 2014.
  46. ↑ "Coulthard 'faces tough 2003'". BBC Sport. BBC. 17 Oktober 2002. Besoek op 21 Augustus 2014.
  47. ↑ Benson, Andrew (22 Augustus 2003). "Coulthard stays at McLaren". BBC Sport. BBC. Besoek op 17 Augustus 2014.
  48. ↑ Henry, Alan (18 November 2003). "Montoya edges out Coulthard at McLaren". The Guardian. Besoek op 21 Augustus 2014.
  49. ↑ "McLaren get behind Coulthard". BBC Sport. BBC. 30 Januarie 2004. Besoek op 21 Augustus 2014.
  50. ↑ Agence France-Presse (29 Januarie 2004). "Coulthard set to enjoy McLaren swansong". ABC News. Australian Broadcasting Corporation. Besoek op 21 Augustus 2014.
  51. ↑ "Grand Prix Results: Bahrain GP, 2004". GrandPrix.com. Inside F1, Inc. 4 April 2004. Besoek op 21 Augustus 2014.
  52. ↑ "McLaren to debut new car". itv-f1.com. ITV Plc. 30 Junie 2004. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 3 Julie 2004. Besoek op 21 Augustus 2014.
  53. ↑ "Schumi storms to Japan win". BBC Sport. BBC. 10 Oktober 2004. Besoek op 21 Augustus 2014.
  54. ↑ "2004 Formula One Drivers' Championship Standings". Formula One. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 12 Julie 2014. Besoek op 21 Augustus 2014.
  55. ↑ Henry, Alan (18 Desember 2004). "Coulthard signs for year with Red Bull". The Guardian. Besoek op 17 Augustus 2014.
  56. ↑ "Coulthard rejected Ferrari test". BBC Sport. BBC. 8 Februarie 2005. Besoek op 18 Augustus 2014.
  57. ↑ "Liuzzi given a chance to take the Red Bull by the horns". ABC News. Australian Broadcasting Corporation. Reuters. 6 April 2005. Besoek op 19 Augustus 2014.
  58. ↑ Benson, Andrew (20 Junie 2005). "Formula farce nears end of road". BBC Sport. BBC. Besoek op 19 Augustus 2014.
  59. ↑ Garside, Kevin (6 Julie 2005). "New Coulthard contract a bonus for Red Bull". The Telegraph. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 12 Januarie 2022. Besoek op 18 Augustus 2014.
  60. ↑ Garside, Kevin (29 Mei 2006). "Bullish Coulthard back on podium". The Telegraph. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 12 Januarie 2022. Besoek op 23 Augustus 2014.
  61. ↑ "Webber to join Coulthard at Red Bull Racing". Formula One. 7 Augustus 2006. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 24 Desember 2011. Besoek op 18 Augustus 2014.
  62. ↑ "Matador no more - Klien bids Red Bull farewell". Formula One. 15 September 2006. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 14 Oktober 2012. Besoek op 21 Augustus 2014.
  63. ↑ Elizalde, Pablo (18 Maart 2007). "Coulthard apologises to Wurz". Autosport. Haymarket Publications. Besoek op 21 Augustus 2014.
  64. ↑ Elizalde, Pablo (8 April 2007). "Coulthard hit by brake pedal problem". Autosport. Haymarket Publishing. Besoek op 21 Augustus 2014.
  65. ↑ "Driveshaft failure halts aggressive Coulthard". The Times. Malta: Allied Newspapers Limited. 15 April 2007. Besoek op 6 September 2014.
  66. ↑ "Grand Prix Results: Spanish GP 2007". GrandPrix.com. Inside F1, Inc. 13 Mei 2007. Besoek op 21 Augustus 2014.
  67. ↑ "Red Bull confirm Coulthard for 2008". Formula One. 6 Julie 2007. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 23 Maart 2008. Besoek op 23 Augustus 2014.
  68. ↑ "Massa says he'll apologize when he does something wrong". ESPN. Reuters. 2 April 2008. Besoek op 23 Augustus 2014.
  69. ↑ "Coulthard misses P2, Red Bull summoned by stewards". Formula One. 21 Maart 2008. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 5 November 2012. Besoek op 6 September 2014.
  70. ↑ Aikman, Richard (23 Maart 2008). "Raikkonen claims Malaysian win". TheGuardian.com. Besoek op 6 September 2014.
  71. ↑ Pablo Elizalde (3 Julie 2008). "Coulthard announces retirement from F1". Autosport. Haymarket Publishing. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 4 Mei 2009. Besoek op 17 Augustus 2014.
  72. ↑ "Coulthard scoops seventh in Singapore". The Galloway Gazette. Johnston Publishing. 29 September 2008. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 24 September 2015. Besoek op 6 September 2014.
  73. ↑ "DC to run charity livery at finale". ITV-F1.com. ITV plc. 30 Oktober 2008. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 3 November 2008. Besoek op 21 Augustus 2014.
  74. ↑ "Coulthard 'gutted' after last Grand Prix ends in retirement". Formula One. 2 November 2008. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 6 November 2008. Besoek op 21 Augustus 2014.
Ontsluit van "https://af.wikipedia.org/w/index.php?title=David_Coulthard&oldid=2842854"