Jesaja

in Wikipedia, die vrye ensiklopedie
Jump to navigation Jump to search

Jesaja is die 23ste boek in die kanon van Hebreeuse Geskrifte wat as Ou Testament in die Bybel opgeneem is. Die boek Jesaja (1-39) handel oor die tyd van Jesaja (740-690 v.C.) toe Juda en Israel gevaar geloop het om deur die Assiriërs ingeneem en in ballingskap weggevoer te word. Jesaja waarsku die verbondsvolk om net op die Here te vertrou en om hulle te weerhou van koalisies met ander nasies. Die Here eis bekering, 'n lewe van reg en geregtigheid en geloof en vertroue in Hom. Jesaja lê veral nadruk daarop dat die Here heilig is en die sonde van die volk, onder ander die vormgodsdiens en onreg aan hulpeloses, vernietigend gaan straf. Tog sal Hy sy volk laat wees soos 'n afgekapte stomp waaruit 'n nuwe lootjie uitloop, want hy is God, Hy regeer. Hy handhaaf sy verbondsverhouding met sy volk en sal hulle red, onder ander deur 'n persoon wat op 'n besondere manier daarvoor toegerus is, 'n koning uit die stam van Dawid (7:14 e.v.;9:1-6;11:1-10). Dan sal die ander nasies die Here dien in sy vrederyk.

Jesaja (40-66) handel oor die tyd toe Juda in ballingskap was, ongeveer een en 'n half eeu na die tyd van die profeet Jesaja. Die gedeelte is gerig aan 'n platgeslane volk en verkondig dat die Here die Skepper en Verlosser is, die regeerder van alles. Daarom kan hy red. Die profeet maak aan sy volk die blye boodskap van die redding uit die ballingskap bekend (40-55). Daar is hoop vir die toekoms (56-66).

Miga was 'n tydgenoot van Jesaja.

Bron[wysig | wysig bron]

Eksterne skakels[wysig | wysig bron]