Apokriewe boeke

in Wikipedia, die vrye ensiklopedie
Jump to navigation Jump to search
'n foto van 'n bybel

Die apokriewe (van die Griekse woord apokrief, wat beteken "om iets weg te steek") is die Joodse geskrifte wat nie in die Hebreeuse Bybel of in meeste moderne Bybels ingesluit is. Met die term apokriewe boeke word dié geskrifte aangedui wat oënskynlik Bybels is omdat hulle aan die naam van 'n geïnspireerde skrywer gekoppel word of aanvullende mededelings doen oor Bybelse gegewens, maar nie amptelik as Bybelboeke aanvaar word nie. Apokrief beteken hier nie-kanoniek, oftewel nie deel van die Bybel nie. Onder Protestante word die Ou-en-Nuwe Testamentiese Appokriewe beskou as boeke wat nie in die bybel hoort omdat:

  • Dit nie onder God se gesag geskryf is
  • Dit verkeerde idees bevat
  • Dit inteenstelling staan met die ander 66 boeke

Die Rooms-Katolieke se opinie daaroor verskil. In 1546 het die Rooms-Katolieke kerk by die Sinode van Trente formeel bevestig dat die ekstra Ou-Testamentiese boeke, wat nie in die Hebreeuse ou-testament is, Volgens hulle as gesagvol aanvaar is.

Wanneer bepaal moet word watter boeke as apokrief bestempel moet word, is daar een belangrike verskil in opvatting tussen Protestante en Rooms-Katolieke. Dit gaan egter nie om die Nuwe Testament nie: AI die legendariese verhale wat afsonderlik van die Nuwe Testament ontstaan het, soos byvoorbeeld die sogenaamde evangelies oor die jeug van Jesus en "handelinge" van verskillende apostels, is deur Protestante sowel as Rooms-Katolieke eenparig as deel van die Bybel verwerp.

Wat die Ou Testament betref, bestaan daar wel 'n meningsverskil. By Protestante het die benaming apokriewe boeke in die algemeen gedui op 'n bepaalde groep boeke wat geskrifte genoem moet word, maar waarvan die meeste wel as kanonieke boeke deur Rooms-Katolieke aanvaar word. Dit is hoofsaaklik 'n reeks geskrifte wat nie in die Hebreeuse Bybel voorkom nie, maar wel in die ou Griekse Bybelvertaling, die Septuagint. Die Rooms-Katolieke dui dié geskrifte aan met die tegniese term "deuterokanonieke boeke". Hulle is as aanhangsel in ou uitgawes van die Nederlandse Statebybel opgeneem; ook in die uitgawe van die nuwe Bybelvertaling van die Evangelies-Lutherse Kerk, kan 'n mens die meeste daarvan in 'n afsonderlike afdeling tussen die Ou en Nuwe Testament kry.

Ou Testamentiese apokriewe[wysig | wysig bron]

Die Hebreeuse ou-testament bevat 39 boeke, wat in drie afdelings opgedeel kan word:

  • Die wet (As gesaghebbend aanvaar teen ongeveer 450 vC)
  • Die profete (As gesaghebbend aanvaar teen ongeveer 200 vC)
  • Die geskrifte (As gesaghebbend aanvaar teen ongeveer 100 nC)

Na die balingskap van die Jode was daar baie Jode buite Palestina wat nie Hebreeus of Aramees kon verstaan, maar nogsteeds belang gestel het om die ou-testament in 'n skrif en taal te lees wat hulle wel doen. In die derde eeu het werk begin op 'n griekse vertaling van die Hebreeuse bybel. 'n proses wat tot die eerste helfte van die eerste eeu vC geduur het. Die Griekse vertaling van die Ou-Testament staan bekend as die Septuagint (Afgekort as LXX). In die vertaalproses het dit egter gebeur dat daar verskille gekom het tussen die twee weergawes. Die apokriewe was gebore in die proses.

Bekende kerkleiers deur geskiedenis het die apokriewe beskou as gesagvol. Selfs Augustinus (±354-430 nC) het die ou-testamentiese apokriewe beskou as volwaardig deel van die ou-testament. 'n Duidelike indikasie van die Septuagint se impak. Jesus Christus het wel

'n weergawe van die Ou-Testamentiese apokriewe in engels
Die Ou-Testamentiese Apokriewe sluit in[wysig | wysig bron]


Nuwe Testamentiese apokriewe[wysig | wysig bron]

Daar moet egter nie met die twee testamentiese apokriewe 'n verwarring onstaan. Dit is twee verskillende groep boeke met 'n verskillende geskiedenis en waarde vir die kerk.

Eers toe die kerk in die vierde eeu staatskerk geword het, was daar amptelike openbare uitsprake oor watter boeke gesagvol is, en watter nie. Die bepalende faktor in die aanskouing van die nuwe-testamentiese boeke deur die kerke, is vertroubaarheid - watter boeke hulle nog altyd gesien het as gesagvol.

Geleerdes in die gelowige skrif stem nie altyd ooreen oor watter boeke as nuwe-testamentiese apokriewe beskou moet word. Voorbeelde van die nuwe-testamentiese apokriewe is as volg:

Evangelies[wysig | wysig bron]

Handelinge[wysig | wysig bron]

Briewe[wysig | wysig bron]

Openbarings[wysig | wysig bron]

  • Openbaring van Petrus
  • Openbaring van Paulus
  • Openbaring van Tomas

Bron[wysig | wysig bron]

  • Apokriewe ou en nuwe Testament. Verlore boeke uit die Bybelse tyd. 2005. Jan van der Watt. Francois Tolmie. ISBN 1-77000-192-1
  • Wêreldspektrum, Volume 2, bl.39, ISBN 0908409419