Superholte

in Wikipedia, die vrye ensiklopedie
Spring na: navigasie, soek
Die heelal tot 1 miljard ligjare van die Aarde af, met die naaste superswerms en superholtes.

Superholtes is in sterrekunde leë ruimtes tussen superswerms en filamente (die grootste strukture in die heelal) waarin geen of min sterrestelsels voorkom. Hulle is in 1978 die eerste keer ontdek tydens ’n studie deur Stephen Gregory en Laird A. Thompson by die Kittpiek-sterrewag in Arizona, VSA.[1] Superholtes het gewoonlik ’n deursnee van 11 tot 150 miljoen parsek. Superholtes in digte omgewings is gewoonlik kleiner as dié in laedightheidsones.[2]

Die Lokale Superswerm, waarvan ook ons Melkweg deel uitmaak, grens aan die Noordelike Lokale Superholte (op ’n afstand van 86 miljoen parsek en met ’n deursnee van 146 miljoen parsek) en die Suidelike Lokale Superholte (afstand 135 miljoen parsek; deursnee 158 miljoen parsek).

Die Noordelike Lokale Holte is die naaste aan die Aarde. Dit word omring deur die Lokale, Coma- en Hercules-superswerms. Dit is nie heeltemal leeg nie, maar bevat slegs enkele sterrestelsels.

Verwysings[wysig]

  1. Freedman, R.A., & Kaufmann III, W.J. (2008). Stars and galaxies: Universe. New York City: W.H. Freeman and Company.
  2. U. Lindner, J. Einasto, M. Einasto, W. Freudling, K. Fricke, E. Tago (1995). “The Structure of Supervoids I: Void Hierarchy in the Northern Local Supervoid The structure of supervoids. I. Void hierarchy in the Northern Local Supervoid”. Astron. Astrophys. 301: 329.

Eksterne skakels[wysig]