Chris Heunis

in Wikipedia, die vrye ensiklopedie
Jump to navigation Jump to search
Chris Heunis
Chris Heunis
Chris Heunis in 1985

Ampstermyn
19 Januarie 1989 – 15 Maart 1989

Minister van Grondwetlike Ontwikkeling
Ampstermyn
1982 – 1989
President Frederik Willem de Klerk
Voorafgegaan deur Nuwe amp
Opgevolg deur Gerrit Viljoen

Ampstermyn
1980 – 1982
Eerste minister Pieter Willem Botha
Voorafgegaan deur Alwyn Schlebusch
Opgevolg deur Frederik Willem de Klerk

Minister van Vervoer
Ampstermyn
Februarie 1979 – Junie 1979
Voorafgegaan deur Lourens Muller
Opgevolg deur Hendrik S. Schoeman

Minister van die Omgewing
Ampstermyn
November 1978 – Junie 1979
Voorafgegaan deur Schalk van der Merwe
Opgevolg deur Frederik Willem de Klerk

Persoonlike besonderhede
Gebore 20 April 1927
Uniondale, Unie van Suid-Afrika
Sterf 27 Januarie 2006 (op 78)
Somerset-Wes, Suid-Afrika
Politieke party Nasionale Party

Jan Christiaan 'Chris' Heunis (20 April 192727 Januarie 2006[1]) was 'n Suid-Afrikaanse regter, politikus, lid van die Nasionale Party en kabinetslid in die regering van John Vorster en PW Botha.

Hy is in 1927 in Uniondale[2] in die Kaapprovinsie (tans Wes-Kaap) gebore. Na hy sy skoolloopbaan in George voltooi het, het hy sy studies in regte voortgesit en het in 1951 'n prokureur geword. Op dieselfde tyd het hy 'n politieke loopbaan begin en die hoof van die Nasionale Party in die George-distrik en 'n lid van die munisipale raad geword. In 1959 is hy in die provinsiale raad verkies.

Heunis is in 1970 in die Volksraad van Suid-Afrika verkies en het in 1974 minister van Indiese sake en toerisme in die regering van John Vorster geword. In 1975 het hy minister van ekonomiese sake geword. In 1979, as lid van PW Botha se regering, het hy deelgeneem in die opstelling van 'n nuwe grondwet, en in 1982 het hy minister van grondwetlike hervorming geword. In hierdie rol het hy die Driekamerparlement voorgestel en die stemreg tot Kleurlinge en Indiërs in aparte kamers van die Suid-Afrikaanse Parlement gegee. Hy het die leier van die Werkersparty, Allan Hendrickse, oortuig om met hierdie hervorming saam te stem.

Gedurende hierdie tyd het hy aan vertroulike informele onderhoude in Port Elizabeth tussen twee NP-verteenwoordigers en twee verteenwoordigers van die ANC deelgeneem. In September 1986 is Heunis eenparig tot leier van die NP in die Kaapprovinsie gekies en het hierdie pos van president PW Botha oorgeneem.

In die begin van 1989[3] het hy die amp as staatspresident vir die interim van 100 dae toe Pieter Botha 'n serebrale opeenhoping gedoen het, aangeneem. Hy was een van die kandidate vir die leierskap van die Nasionale Party, saam met Pik Botha, Barend du Plessis en Frederik Willem de Klerk, maar is in die tweede ronde van die verkiesings geslaan. Hy vermy 'n nederlaag in die verkiesing van 1987, waarin hy 'n uitdaging van die voormalige NP-LP en diplomaat Denis Worrall in die gesig gestaar het, maar het die sitplek met 39 stemme behou.

Later, nadat Heunis van die politieke lewe afgetree het, en nie aan die verkiesings van 1989 deelgeneem het nie, het hy teruggekeer na sy regspraktyk in Somerset-Wes met sy seun Jakkie Heunis. Hy ontvang 'n eredoktorsgraad in filosofie van die Universiteit Stellenbosch, ere-luitenant-kolonel van die polisie, ere-burger van George en die Grand Cordon van die orde van die Republiek China. Hy was die pa van vier seuns en 'n dogter. Hy is in Januarie 2006 in Somerset-Wes na 'n lang siekbed oorlede.

Verwysings[wysig | wysig bron]

  1. "Index He–Hn". Rulers.org. Besoek op 12 Oktober 2012.
  2. "Chris Heunis dies | Opinion | Mail & Guardian". Mg.co.za. 28 Januarie 2006. Besoek op 12 Oktober 2012.
  3. "Chris Heunis is appointed acting president | South African History Online". Sahistory.org.za. 19 Januarie 1989. Besoek op 12 Oktober 2012.

Eksterne skakels[wysig | wysig bron]

Voorafgegaan deur
Nuwe amp
Minister van Grondwetlike Ontwikkeling
1982–1989
Opgevolg deur
Gerrit Viljoen
Voorafgegaan deur
Alwyn Schlebusch
Minister van Binnelandse Sake
1980–1982
Opgevolg deur
Frederik Willem de Klerk
Voorafgegaan deur
Lourens Muller
Minister van Vervoer
1979–1980
Opgevolg deur
Hendrik S. Schoeman
Voorafgegaan deur
Fanie Botha
Minister van Energie
Februarie–Junie 1979
Opgevolg deur
Frederik Willem de Klerk
Voorafgegaan deur
Schalk van der Merwe
Minister van die Omgewing
November 1978–Junie 1979
Opgevolg deur
Frederik Willem de Klerk
Voorafgegaan deur
Owen Horwood
Minister van Ekonomiese Sake
1975–1980
Opgevolg deur
Dawie de Villiers
Voorafgegaan deur
Owen Horwood
Minister van Toerisme en Indiese Sake
1974–1975
Opgevolg deur
Marais Steyn
Presidente van Suid-Afrika
 1961–1994  seremonieel: Charles Robberts Swart | Jozua François Naudé (waarnemend) | Jacobus Johannes Fouché | Nicolaas Johannes Diederichs | Marais Viljoen (waarnemend) | John Vorster | Marais Viljoen | uitvoerend: Pieter Willem Botha | Frederik Willem de Klerk
Flag of South Africa (1928–1994).svg
 1994–  Nelson Mandela | Thabo Mbeki | Kgalema Motlanthe | Jacob Zuma | Cyril Ramaphosa
Flag of South Africa.svg