Turkse tale

in Wikipedia, die vrye ensiklopedie
Jump to navigation Jump to search
Turkse tale
Geografiese
verspreiding:
Van Suidoos-Europa tot Wes-China en Siberië
Genetiese
klassifikasie
:
Altaïes
 Turkse tale
Onderafdelings:
Ogoeries
Suidwestelik (Ogoesies)
Noordwestelik (Kiptsjak)
Suidoostelik (Karloek/Oeigoer)
Noordoostelik (Siberiese Turkse tale)
Khalaj
Map-TurkicLanguages.png

Lande en outonome deelgebiede waar Turkse tale ’n amptelike status het of deur die meerderheid gepraat word.

Diagram van Turkse tale volgens moedertaalsprekers
Stamboom van Turkse tale

Die Turkse tale is ’n taalfamilie van minstens 35[1] tale wat deur Turkse volke van Suidoos-Europa en die Middellandse See-gebied tot Siberië en Wes-China gepraat word, en daar is voorgestel dat dit deel van die omstrede Altaïese taalfamilie uitmaak.[2][3]

Sprekers en eienskappe[wysig | wysig bron]

Turkse tale word deur sowat 170 miljoen mense as moedertaal gepraat, en daar is altesaam meer as 200 miljoen sprekers.[4][5][6] Die Turkse taal met die meeste sprekers is Turks, wat hoofsaaklik in Anatolië en die Balkan gepraat word. Die moedertaalsprekers van dié streke maak 40% van alle sprekers van Turkse tale uit.[3]

Kenmerkende eienskappe van die Turkse tale soos klinkerharmonie, saamklewing en die gebrek aan taalkundige geslag, word in al die tale aangetref.[3] Sprekers van die verskillende Ogoesiese tale kan mekaar ook redelik goed verstaan; dit sluit in Turks, Azerbeidjans, Turkmeens en Krim-Tataars.[7]

Verwysings[wysig | wysig bron]

Crystal txt.png Hierdie artikel is vertaal uit die Engelse Wikipedia
  1. Dybo A.V., "Chronology of Türkic languages and linguistic contacts of early Türks", Moskou, 2007, bl. 766, [1] (In Russies)
  2. Gordon, Raymond G., Jr. (red.) (2005). “Ethnologue: Languages of the World, Fifteenth edition. Language Family Trees – Altaic”. URL besoek op 13 Maart 2007.
  3. 3,0 3,1 3,2 Katzner, Kenneth (Maart 2002). Languages of the World, Third Edition. Routledge, an imprint of Taylor & Francis Books Ltd.. ISBN 978-0-415-25004-7. 
  4. Brigitte Moser, Michael Wilhelm Weithmann, Landeskunde Türkei: Geschichte, Gesellschaft und Kultur, Buske Publishing, 2008, bl. 173
  5. Deutsches Orient-Institut, Orient, Vol. 41, Alfred Röper Publushing, 2000, bl. 611
  6. http://www.zaman.com.tr/iskander-pala/turkceyi-kac-kisi-konusuyor_480993.html
  7. Language Materials Project: Turkish”. UCLA International Institute, Center for World Languages: Februarie 2007. URL besoek op 26 April 2007.

Eksterne skakels[wysig | wysig bron]

Taalfamilies
 Afro-Asiatiese tale Austronesiese tale Kartweliese tale Niger-Kongo-tale Sino-Tibettaanse tale
 Altaïese tale Drawidiese tale Khoisan-tale Nilo-Sahariese tale Tai-Kadai-tale
 Amerindiese tale Eskimo-Aleoetiese tale Mayaanse tale Oeraalse tale Turkse tale
 Austro-Asiatiese tale Indo-Europese tale Na-Dené-tale Papoea-tale Uto-Asteekse tale
 Gebaretale Isolate Kreools Kunsmatige tale Pidgin