Sino-Tibettaanse tale

in Wikipedia, die vrye ensiklopedie
Jump to navigation Jump to search
Sino-Tibettaanse tale
Trans-Himalaja-tale
Geografiese
verspreiding:
Oos-, Suidoos- en Suid-Asië
Genetiese
klassifikasie
:

 Sino-Tibettaanse tale
Onderafdelings:
Sino-tibetan languages.png

Verspreiding van Sino-Tibettaanse tale

Huidige verspreiding van die Sino-Tibettaanse taalfamilie in Asië:

   Chinees

   Tibettaans

   Birmaans

   Karen

   Rung

   Tani

   Qiangies

   Bodo-Garo

   Konyak

   Naga

   Meitei

   Kukisj

Stamboom van Sino-Tibettaanse tale

Die Sino-Tibettaanse tale, soms ook Trans-Himalaja-tale genoem, vorm met omtrent 457 tale wat deur sowat 1,3 miljard mense gepraat word die tweede grootste taalfamilie ná die Indo-Europese tale. Dié taalfamilie bestaan uit twee groepe, naamlik die Tibeto-Birmaanse tale en die Chinese tale, vandaar die naam. Hulle word veral in Oos-, Suidoos- en dele van Suid-Asië (Himalaja-streek) gepraat.

Die grootste tale (volgens moedertaalsprekers) is: Chinees (1,2 miljard), Birmaans (32 miljoen), Meitei (1,5 miljoen), Bodo (1,3 miljoen), Newari (1,3 miljoen) en Tibettaans (1,2 miljoen, insluitende Dzongkha). Baie Sino-Tibettaanse tale word deur klein gemeenskappe in afgeleë berggebiede gepraat en is weinig gedokumenteer. Belangrike Chinese dialekte (soms ook Chinese tale genoem) sluit in: Mandaryns (960 miljoen), Wu (80 miljoen), Kantonees (63 miljoen), Min (60 miljoen), Hakka (48 miljoen), Xiang (37 miljoen) en Gan (22 miljoen).

Vroeër is soms ook die Tai-Kadai-tale, die Hmong-Mien-tale (ook Miao-Yao-tale genoem) en Viëtnamees by die Sino-Tibettaanse tale ingereken. Sedert die 1950's word die Tai-Kadai- en die Hmong-Mien-tale as aparte taalfamilies beskou wat nie verwant aan die Sino-Tibettaanse tale is nie, terwyl Viëtnamees as 'n Austro-Asiatiese taal erken word. Die ooreenkomste in fonologie, sintaksis en woordeskat tussen dié taalfamilies word aan ontlenings en plaaslike langtermyn kontakte toegeskryf.

Bronne[wysig | wysig bron]

  • (en) DeLancey, Scott (2009). “Sino-Tibetan languages”, The World's Major Languages, 2nd, Routledge. p. 693–702. ISBN 978-1-134-26156-7. 

Eksterne skakels[wysig | wysig bron]

Taalfamilies
 Afro-Asiatiese tale Austronesiese tale Kartweliese tale Niger-Kongo-tale Sino-Tibettaanse tale
 Altaïese tale Drawidiese tale Khoisan-tale Nilo-Sahariese tale Tai-Kadai-tale
 Amerindiese tale Eskimo-Aleoetiese tale Mayaanse tale Oeraalse tale Turkse tale
 Austro-Asiatiese tale Indo-Europese tale Na-Dené-tale Papoea-tale Uto-Asteekse tale
 Gebaretale Isolate Kreools Kunsmatige tale Pidgin