John Hersey

in Wikipedia, die vrye ensiklopedie
Jump to navigation Jump to search
John Richard Hersey
’n Beeld van die betrokke persoonlikheid.
Gebore 17 Junie 1914
Tientsin, China
Oorlede 24 Maart 1993
Key West, Florida,
Nasionaliteit Vlag van Verenigde State van Amerika Verenigde State
Beroep Skrywer, joernalis

John Richard Hersey (17 Junie 1914 – 24 Maart 1993) was 'n Amerikaanse skrywer en joernalis. Hy word beskou as een van die vroegste praktisyns van die sogenaamde Nuwe Joernalisme ("New Journalism") waarin fiksie storievertellingstegnieke aangepas word vir nie-fiksieverslagdoening.[1]

Hersey se relaas van die nasleep van die kernbom wat op Hirosjima, Japan laat val was, is deur 'n ses-en-dertig lid paneel wat geassosieer was met New York Universiteit se Departement van Joernalisme, aangewys as die beste Amerikaanse joernalisme-stuk van die 20ste eeu.[2]

Agtergrond[wysig | wysig bron]

Hersey was in Tientsin, China, gebore[3] as die seun van Grace Baird en Roscoe Hersey, 'n Protestantse sendeling vir die Young Men's Christian Association in Tientsin.

Die jong Hersey het geleer om Chinees te praat voordat hy Engels gepraat het; en Hersey se roman, The Call (1985), is gebaseer op die lewens van sy ouers en verskeie ander sendelinge van hul generasie.[4]

John Hersey was 'n afstammeling van William Hersey (of Hercy, soos die familienaam toe gespel was) van Reading, Berkshire, Engeland. William Hersey was een van die eerste setlaars van Hingham, Massachusetts in 1635.[5]

Hersey het saam met sy gesin na die Verenigde State teruggekeer toe hy tien jaar oud was. Hy het die openbare skool in Briarcliff Manor, New York Staat bygewoon, insluitende Briarcliff Hoërskool vir twee jare. By Briarcliff sou hy sy groep se eerste Eagle Scout (Boy Scouts van Amerika) word.[6][7][8]

Later het hy Hotchkiss Skool bygewoon, gevolg deur Yale-universiteit, waar hy 'n lid was van die Skull and Bones Genootskap saam met sy klasmaats Brendan Gill en Richard A. Moore.[9] Hersey het Amerikaanse voetbal by Yale gespeel, en was afgerig deur Ducky Pond, Greasy Neale en Gerald Ford en was ook 'n spanmaat van Yale se twee Heisman Trofee wenners, Larry Kelley en Clint Frank.[10]

Hersey was daarna 'n voorgraadse student by die Universiteit van Cambridge by wyse van 'n beurstoekenning van die Andrew W. Mellon Stigting as 'n Mellon Genoot.

Loopbaan[wysig | wysig bron]

Na sy tyd by Cambridge, het Hersey gedurende 1937 'n somer vakansiewerk as 'n privaat sekretaris en drywer vir die skrywer Sinclair Lewis gekry; maar hy het sy pligte afgeskeep, en daardie herfs het hy vir Time begin werk,[11] deur wie hy aangestel was nadat hy 'n essay geskryf het oor die tydskrif se lustelose kwaliteit.[12] Twee jaar later (1939) was hy oorgeplaas na Time se Chongqing buro. In 1940 het William Saroyan hom genoem as een van die "bydraende redakteurs" by Time in die toneelstuk, Love's Old Sweet Song.[13]

Gedurende die Tweede Wêreldoorlog het Hersey die gevegte in Europa sowel as in Asië gedek, en artikels geskryf vir Time sowel as Life tydskrif. Hy het die Geallieerde troepe vergesel tydens hulle inval van Sisilië , en het vier vliegtuigongelukke oorleef,[14] en was eervol vermeld deur die Sekretaris van die VSA Vloot vir sy bystand in die ontruiming van gewonde soldate uit Guadalcanal.[15]

Na die oorlog; (gedurende die winter van 1945-46) was Hersey in Japan waar hy verslaggewing gedoen het vir The New Yorker betreffende die rekonstruksie van die verwoeste land; toe hy afgekom het op 'n dokument wat geskryf was deur 'n Jesuïetsendeling wat die atoombom oorleef het wat op Hiroshima laat val is. Hersey het die sendeling besoek, wat hom bekendgestel het aan ander oorlewendes.[16]

Verslaggewing vanaf Hirosjima[wysig | wysig bron]

Hiroshima in puin, Oktober 1945, twee maande nadat die kernbom ontplof het
Op presies vyftien minute na agt op die oggend van 6 Augustus 1945 Japannese tyd, op die oomblik toe die atoombom geflits het bo Hirosjima, het Mejuffrou Toshiko Sasaki, 'n klerk in die personeel-afdeling van "East Asia Tin Works", sopas gaan sit op haar stoel in die kantoor, en was sy besig om haar gesig te draai ten einde 'n woord te wissel met die meisie langsaan.
Openingsin, Hiroshima, John Hersey, 1946 [17]

[18]

Hersey het kort daarna gesprekke begin voer met William Shawn, 'n redakteur vir The New Yorker betreffende 'n omslagtige stuk oor die vorige somer se bombardering. Hersey het 'n storie voorgestel wat die kataklismiese verhaal behoorlik sou oordra, deur indiwidue wat oorleef het aan die woord te stel. Die volgende Mei, in 1946, het Hersey na Japan gereis waar hy drie weke spandeer het in die onderhoudvoering van oorlewendes asook navorsing.

Hy het teruggekeer na die Verenigde State gedurende die einde van Juniemaand en begin skryf oor ses Hirosjima oorlewendes met wie hy onderhoude gevoer het: 'n Duitse Jesuïetpriester, 'n weduwee-naaldwerkster, twee dokters, 'n predikant, en 'n jong vrou wat in 'n fabriek gewerk het.[19]

Die resultaat was sy mees bekendste werk, die 31,000-woord artikel "Hiroshima", wat in die 31 Augustus 1946 uitgawe van The New Yorker gepubliseer is. Die verhaal handel met die atoombom wat laat val is op die Japannese stad op daardie noodlottige dag van 6 Augustus 1945, en die effek daarvan op die Japannese burgers. Die artikel het amper die hele uitgawe van die tydskrif in beslag geneem – iets wat The New Yorker nog nooit vantevore gedoen het nie.[20][21]

Latere boeke[wysig | wysig bron]

Hersey het self dikwels die Nuwe Joernalisme beweging veroordeel welke hy in baie opsigte help skep het. Hy sou waarskynlik nie saamgestem het met 'n beskrywing van sy artikel op Hiroshima, as Nuwe Joernalisme nie. Later het die asketiese Hersey gevoel dat sommige eienskappe van die Nuwe Joernalisme van die 1970's nie streng genoeg was betreffende feite en verslaggewing nie.

Na publikasie van Hiroshima het Hersey opgemerk dat "die belangrike 'flitse' en 'bulletins reeds vergete is teen die tyd dat gisteroggend se koerantpapier gebruik word om die vullisdrom te belyn. Die dinge wat ons onthou is emosies, indrukke, illusies, beelde en karakters: die eienskappe van fiksie." [22]

Kort voordat hy Hiroshima geskryf het, het Hersey sy roman Of Men and War gepubliseer, wat 'n relaas is van oorlogsverhale soos beleef en gesien deur die oë van soldate eerder as deur die oë van 'n oorlogskorrespondent. Een van die stories in Hersey se roman was geïnspireer deur President John F. Kennedy en die PT-109. Kort daarna, het die voormalige oorlogskorrespondent begin om meestal fiksie te publiseer. Hersey se oorlogsroman The Wall (1950) word voorgestel as 'n herontdekte joernaal wat die genesis en vernietiging van die Warskou-ghetto, die grootste van die Joodse ghettos opgerig deur Duitsland gedurende die Holocaust, beskryf.

Diè topverkoper boek,[23] het die Nasionale Joodse Boektoekenningsprys gewen gedurende die tweede jaar van die toekenning se bestaan;[24] en dit het ook Sidney Hillman Stigting Joernalistieke Toekenning gewen.[25]

Hersey se artikel oor die verveligheid van kosskool-readers-in 'n 1954 uitgawe van Life tydskrif, "Why Do Students Bog Down on First R? A Local Committee Sheds Light on a National Problem: Reading" was die inspirasie vir Dr. Seuss se jeugdige verhaal The Cat in the Hat. Verdere kritiek op die skoolsisteem het gekom met The Child Buyer (1960), 'n roman van die spekulatiewe fiksie genre.

Hersey het ook die Die Algiers Motel Insident geskryf, wat handel oor 'n verondersteld rasgebaseerde skietvoorval deur polisie gedurende die 12de Str. Onluste in Detroit, Michigan, gedurende Julie 1967. Hersey se eerste roman, A Bell for Adano, wat handel oor die Geallieerde besetting van 'n Sisiliaanse dorpie gedurende die Tweede Wêreldoorlog, het die Pulitzerprys vir Fiksie in 1945 gewen, en was aangepas vir die bioskoop in die 1945 rolprent A Bell for Adano waarvan Henry King die regisseur van was, en wat John Hodiak en Gene Tierney in sy rolbedeling gehad het.

Sy kort roman van 1956, A Single Pebble vertel die verhaal van 'n jong Amerikaanse ingenieur wat stroomop reis deur die Yangtze op 'n saamgeflanste rivierboot gedurende die 1920's en ontdek dat sy romantiese begrip van China (Sjina) rampspoedige gevolge tot gevolg het.

Sy 1956 roman, White Lotus, is 'n ontdekking van die Afro-Amerikaanse ondervinding voorafgaande die burgerregte beweging soos gereflekteer in 'n alternatiewe geskiedenis waarin blanke Amerikaners die slawe gemaak word van Chinese nadat hulle "die Groot Oorlog" verloor het.

Van 1965 tot 1970 was Hersey meester van Pierson Kollege, te wete een van twaalf residensiële kolleges by Yale-universiteit, waar sy uitgesproke aktivisme en vroeë opposisie teen die Viëtnamoorlog hom berug gemaak het met alumni, maar veroorsaak het dat hy ge-admireer is deur studente.[26]

Na die verhoor van die Black Panthers in New Haven, Connecticut, het Hersey die Letter to the Alumni (1970) geskryf, waarin die voormalige Yale Kollege meester op simpatieke wyse die kwessie van burgerlike regte aangespreek het asook anti-oorlog aktivisme&bsp;–hy het ook hierin gepoog om die begrippe aan somtyds-verergde alumni te verduidelik.

Hersey het ook 'n ongewone stokperdjie nagejaag: hy het drukwerk van die Drukpers behartig, waarin hy somtyds snerpende artikels gepubliseer het – gedurende 1969 het hy derhalwe 'n uitgebreide snerpende stuk van 'n Edmund Burke aanhaling vir die Yale geskidenisprofessor en mede residensiele kollegemeester Elting E. Morison gedruk.

Lêer:A-Bell-for-Adano.jpg
A Bell for Adano eerste uitgawe omslag (1944)

Hersey het vir agtien jaar ook twee voorgraadse skryfkursusse aangebied in fiksie en nie-fiksie. Hersey het sy eerste klas in die skryf van fiksie gegee by Yale gedurende 1984. Tydens sy indiwiduele besprekingsessies met voorgraadse studente van hul werk, was Hersey somtyds bekend daarvoor dat hy sy kommentaar in die kantlyn geskryf het, en nadat hy sy voorstelle met die betrokke student bespreek het, het hy dan sy potlood geneem en sy kommentaar uitgevee. As Meester van Pierson Kollege, het hy later opgetree as gasheer van sy voormalige baas, Henry Luce – met wie Hersey versoen geraak het na hulle geskil van vroeër – toe Luce die kollege se voorgraadse studente aangespreek het.

As die stigter van Time-was Luce 'n berugte en vervelige spreker, en sy toespraak aan die voorgraadse studente van Pierson was geen uitsondering nie. Na Luce se 'slaperige' toespraak, het die voormalige uitgewer vir die eerste keer, in privaat, aan Hersey beken dat hy en sy vrou Clare Boothe Luce LSD (D-Lisergiensuur-Diëtielamied) geneem het terwyl 'n geneesheer (Dokter) oor hulle toesig gehou het. Hersey het later beken dat hy verlig was dat Luce die openbaring vir 'n meer private gehoor oorgehou het.

Gedurende 1985 het Hersey teruggekeer na Hiroshima, waar hy beriggewing gedoen het en Hiroshima: The Aftermath geskryf het-'n opvolgwerk op sy oorspronklike verhaal. The New Yorker het Hersey se opvolgstuk gepubliseer in sy 15 Julie 1985 uitgawe, en die artikel was gevolglik aangeheg tot 'n gewysigde uitgawe van die oorspronklike boek. Hersey het geskryf dat "Wat die wêreld sedert 1945 veilig gehou het van die bom was nie afskrikking nie, ten opsigte van spesifieke wapens nie, maar herinnering.", "Die herinnering van wat gebeur het by Hiroshima."

John Hersey is al 'n "kompulsiewe plagiaris." genoem. Hy het bv. volledige paragrawe van die James Agee biografie deur Laurence Bergreen gebruik vir sy eie New Yorker essay oor Agee. Die helfte van sy boek, Men on Bataan is afkomstig van werke wat geliasseer is vir Time deur Melville Jacoby en sy vrou.[27]

Sterfte[wysig | wysig bron]

Die skrywer Ralph Ellison, jarelange vriend van John Hersey, saam met wie hy 'n woonplek op Key West gedeel het

Hersey 'n jarelange inwoner van Vineyard Haven, Martha's Vineyard, Massachusetts – soos opgeteken in sy 1987 werk Blues – het by sy wintertuiste in Key West, Florida, op 24 Maart 1993 beswyk wat hy en sy vrou gedeel het saam met sy vriend, die skrywer Ralph Ellison. Ellison se roman, Invisible Man, was een van Hersey se gunsteling werke, en hy het dikwels studente aangemoedig tydens sy fiksieseminare om Ellison se storievertel tegnieke en sy beskrywende prosastyl te bestudeer.

Hersey se dood was voorbladnuus in die volgende dag se uitgawe van New York Times.[28] Hersey was begrawe naby sy huis op Martha's Vineyard.[29] Hersey was oorleef deur sy tweede vrou, Barbara (die voormalige vrou van Hersey se kollega by The New Yorker, die kunstenaar Charles Addams, en die model vir Morticia Addams), Hersey se vyf kinders, waarvan die komponis en musikus Baird Hersey, een van is, en ses kleinkinders. Barbara Hersey is veertien jaar later op 16 Augustus 2007 oorlede by Martha's Vineyard.[30]

Werke[wysig | wysig bron]

Hersey se boeke sluit in:

  • Men on Bataan, 1942
  • Into the Valley, 1943
  • A Bell for Adano, 1944
  • Hiroshima, 1946
  • The Wall, 1950
  • The Marmot Drive, 1953
  • A Single Pebble, 1956
  • The War Lover, 1959
  • The Child Buyer, 1960
  • Here to Stay, 1963
  • White Lotus, 1965
  • Too Far To Walk, 1966
  • Under the Eye of the Storm, 1967
  • The Algiers Motel Incident, 1968
  • Letter to the Alumni, 1970
  • The Conspiracy, 1972
  • My Petition for More Space, 1974
  • The Walnut Door, 1977
  • Aspects of the Presidency, 1980
  • The Call, 1985
  • Blues, 1987
  • Life Sketches, 1989
  • Fling and Other Stories, 1990
  • Antonietta, 1991
  • Key West Tales, 1994

Verwysings[wysig | wysig bron]

  1. Tom Goldstein (1989). Killing the Messenger: 100 Years of Media Criticism. Columbia University Press. p. Sjabloon:Page needed. ISBN 0-231-06602-3.
  2. Felicity Barringer (March 1, 1999). "Journalism's Greatest Hits". The New York Times.
  3. Na hul graduasie van Syracuse Universiteit, het Roscoe en Grace Hersey na China gereis om onderrig te gee in Basketbal en rekeningkunde, sowel as Westerse medisyne, opvoeding, wetenskap en Akkerbou.[1]
  4. Hersey, John (1985). The Call. New York: Knopf.
  5. William Hersey was later die dorps"selectman" en 'n lid van die Antieke en Eerbare Artillerie Kompanjie. Hy het in 1658 in Hingham gesterf, en daar is 'n monument wat aan hom gewys is in die Old Ship Begraafplaas in Hingham.[2]
  6. Dee, Jonathan. "John Hersey, The Art of Fiction No. 92". The Paris Review. Besoek op 24 October 2013.
  7. Cheever, Mary (1990). The changing landscape: a history of Briarcliff Manor-Scarborough. Maine: Phoenix Publishing. p. 77. ISBN 0-914659-49-9.
  8. Weingarten, Marc (2010). The Gang That Wouldn't Write Straight: Wolfe, Thompson, Didion, and the New Journalism Revolution. Random House LLC. p. Sjabloon:Page needed. ISBN 978-1-4000-4914-1.
  9. name="robbins">Robbins, Alexandra (2002). Secrets of the Tomb: Skull and Bones, the Ivy League, and the Hidden Paths of Power. Boston: Little, Brown. ISBN 0-316-72091-7.
  10. Macht, Norman L. (2010). Football's Last Iron Men: 1934, Yale vs. Princeton, And One Stunning Upset. University of Nebraska Press. p. 153.
  11. Brennan, Elizabeth A.; Clarage, Elizabeth C. (1999). Who's Who of Pulitzer Prize Winners. Greenwood Publishing Group. p. Sjabloon:Page needed. ISBN 1-57356-111-8.
  12. name = Gates>Gates, David (April 5, 1993). “An All-American Foreigner”. Newsweek.
  13. Saroyan, William (1940). Love's Old Sweet Song: A Play in Three Acts. Samuel French. p. 72. Besoek op 15 July 2017.
  14. name=ASAW>"John Hersey, American Society of Authors and Writers".
  15. Severo, Richard (March 25, 1993). "John Hersey, Author of 'Hiroshima,' Is Dead at 78". The New York Times. Besoek op May 6, 2010.
  16. name=ASAW
  17. name="Gates"
  18. Aanhaling vryelik vertaal na Afrikaans.
  19. name="BBC"
  20. name="BBC">Raphael, Caroline (22 August 2016). "How John Hersey's Hiroshima revealed the horror of the bomb". Magazine. BBC News. Besoek op 27 August 2016.
  21. "Obituary of John Hersey". The New Yorker. April 5, 1993.
  22. name = Sheppard>"Awakening a Sleeping Giant the Call", R. Z. Sheppard, TIME, 6 Mei 1985
  23. Dit het vyf weke op Nommer Een gespandeer, en drie maande op Nommer Twee van The New York Times Topverkopers fiksielys van 1950. Sien: John Bear, The #1 New York Times Best Seller: intriguing facts about the 484 books that have been #1 New York Times bestsellers since the first list, 50 years ago, Berkeley: Ten Speed Press, 1992, bldsye. 43–47
  24. "How a Priest's Kid Won a Jewish Book Award, Jewcy.com".
  25. "The Stanley Hillman Foundation Journalism Awards, hillmanfoundation.org". Geargiveer vanaf die oorspronklike op 29 Januarie 2009.
  26. "Anxiety Behind the Facade". Time. June 23, 1967. Besoek op May 6, 2010.
  27. Anne Fadiman, Ex Libris: Confessions of a Common Reader (New York: Farrar, Straus and Giroux, 1993), bldsye. 109–11
  28. Yale-universiteit het die voormalige professor en skrywer se nalatenis gevier tydens 'n gedenk(huldiging)diens by Battell Kapel in New Haven, waar die Yale President, Howard Lamar, en andere gepraat het.[3]
  29. Geraldine Brooks (February 2009). "The Vineyard in Winter". Smithsonian magazine. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 2012-09-09.
  30. "Obituaries". The Martha's Vineyard Times. August 23, 2007. Geargiveer vanaf die oorspronklike op November 22, 2008.

Eksterne skakels[wysig | wysig bron]

Notas[wysig | wysig bron]

Hierdie artikel is in sy geheel of gedeeltelik vanuit die Engelse Wikipedia vertaal.