Origanum

in Wikipedia, die vrye ensiklopedie
Spring na: navigasie, soek
Origanum
Origanum vulgare
Wetenskaplike klassifikasie
Koninkryk: Plantae
(klade): Angiosperms
(klade): Eudicots
(klade): Asterids
Orde: Lamiales
Familie: Lamiaceae
Subfamilie: Nepetoideae
Tribus: Mentheae
Genus: Origanum
L.[1]
Sinonieme[2]
  • Amaracus Gled.
  • Majorana Mill.
  • ×Origanomajorana Domin
  • Dictamnus Mill. 1754 not L. 1753 nor Zinn 1757
  • Dictamnus Zinn 1757 not L. 1753 nor Mill. 1754
  • Marum Mill.
  • Hofmannia Heist. ex Fabr.
  • Beltokon Raf.
  • Onites Raf.
  • Oroga Raf.
  • Zatarendia Raf.
  • Schizocalyx Scheele rejected name
  • ×Majoranamaracus Rech.f.

Origanum is 'n genus van kruidagtige meerjariges en bossies in die familie Lamiaceae, inheems aan Europa, Noord-Afrika, en groot dele van gematigde Asië, waar hulle gevind word in oop of bergagtige habitat. 'n Paar spesies is ook ingevoer na verspreide plekke in Noord-Amerika en ander gebiede.[2][3][4][5]

Die plante het sterk aromatiese blare en groot buisvormige blomme met langdurige gekleurde skutblare. Die genus sluit die belangrike groep kruie in: Marjoram en oregano.[6][7]

Origanumspesies word gebruik as voedselplante deur die larwes van sommige Lepidoptera (vlinderspesies), insluitend Coleophora albitarsella.

Verwysings[wysig | wysig bron]

  1. "Genus: Origanum L.". Germplasm Resources Information Network. United States Department of Agriculture. 2004-09-10. Verkry op 2012-01-05. 
  2. 2,0 2,1 Kew World Checklist of Selected Plant Families
  3. Altervista Flora Italiana, genere Origanum includes photos plus distribution maps for Europe + North America
  4. Flora of China Vol. 17 Page 233 牛至 niu zhi Origanum vulgare Linnaeus, Sp. Pl. 2: 590. 1753.
  5. Biota of North America Program 2013 county distribution maps
  6. (2008) RHS A-Z encyclopedia of garden plants. United Kingdom: Dorling Kindersley. p. 1136. ISBN 1405332964. 
  7. Bouchra, Chebli et al. (2003). “Chemical composition and antifungal activity of essential oils of seven Moroccan Labiatae against Botrytis cinerea Pers: Fr”. Journal of Ethnopharmacology 89 (1): 165–169. doi:10.1016/S0378-8741(03)00275-7.

Eksterne skakels[wysig | wysig bron]