Curium

in Wikipedia, die vrye ensiklopedie
Spring na: navigasie, soek
96 amerikiumCuriumberkelium
Gd

Cm

Upn
Cm-TableImage.png
Algemeen
Naam, simbool, getal Curium, Cm, 96
Chemiese reeks Aktiniede
Groep, periode, blok n/b, 7, f
Voorkoms Silwerwit, versier tot donkergrys in die lug
Atoommassa 247 g/mol
Elektronkonfigurasie [Rn] 5f7 6d1 7s2
Elektrone per skil 2, 8, 18, 32, 25, 9, 2
Fisiese eienskappe
Toestand vastestof
Digtheid (naby k.t.) 13,51 g/cm³
Smeltpunt 1630 K
(1340 °C)
Kookpunt 3383 K
(3110 °C)
Smeltingswarmte 13,85 kJ/mol
Verdampingswarmte kJ/mol
Atoomeienskappe
Kristalstruktuur dubbel seskantige diggepakte
Oksidasietoestande 6,[1] 4, 3, 2 ('n Amfotere oksied)
Elektronegatiwiteit 1,3 (Skaal van Pauling)
Ionisasie-energieë 1ste: 1 kJ/mol
2de: 581 kJ/mol
3de: kJ/mol
Kovalente radius 169±3 pm
Diverse
Magnetiese rangskikking Antiferromagnetiese-paramagnetiese oorgang by 52 K[2]
Elektriese resistiwiteit (20 °C) 1,25 µΩ·m
Termiese geleidingsvermoë (300 K) W/(m·K)
CAS-registernommer 7440-51-9
Geskiedenis
Genoem na Marie en Pierre Curie
Ontdek deur Glenn T. Seaborg, Ralph A. James, Albert Ghiorso
Ontdek 1944
Vernaamste isotope
Hoofartikel: Isotope van curium
iso NV halfleeftyd VM VE (MeV) VP
242Cm sin 160 d Ss
243Cm sin 29,1 j α 6,169 239Pu
244Cm sin 18,1 j Ss
245Cm sin 8500 j Ss
246Cm sin 4730 j α 5,475 242Pu
247Cm sin 1,56×107 j α 5,353 243Pu
248Cm sin 3,40×105 j α 5,162 244Pu
250Cm sin 9000 j Ss
Verwysings

Curium is 'n chemiese element met die simbool Cm en atoomgetal 96. Dit is 'n silwerige aktinied.

Ontdekking[wysig | wysig bron]

In 1944 is curium vir die eerste keer vervaardig deur Glenn Seaborg, Ralph James en Albert Ghiorso aan die Universiteit van Kalifornië - Berkeley en geïdentifiseer deur navorsers van die Argonne National Laboratory in Chicago. Deur plutonium in 'n siklotron te bombardeer met α-deeltjies ontstaan ​​242Cm. Drie jaar later slaag Louis Werner en Isadore Perlman daarin om 'n waarneembare hoeveelheid curiumhidroksied te produseer. In 1951 is curium vir die eerste keer in suiwer basiese vorm geproduseer. Curium is vernoem na Marie Curie uit respek vir die werk wat sy verrig het op die gebied van radioaktiwiteit.

Toepassings[wysig | wysig bron]

Curium is slegs in beperkte mate beskikbaar en word daarom feitlik uitsluitlik vir wetenskaplike doeleindes gebruik. Daar bestaan ​​vermoedens dat curium gebruik kan word as 'n hittebron. Curium is ook toegepas as α-bron vir die Alpha Proton X-Ray Spectrometer wat na die planeet Mars gestuur is.

Eienskappe[wysig | wysig bron]

Sommige curiumisotope (soos 248Cm) is tot op hede slegs in orde van milligramme geproduseer. Van ander isotope (bv. 242Cm en 244Cm) is groter hoeveelhede geproduseer en sodoende kan daar ondersoek gedoen word na die eienskappe van hierdie element. Verskeie verbindings van curium is bekend en beskryf, soos curium-3-oksied en kurium-3-chloried. Chemiese gesien vertoon curium baie ooreenkomste met gadolinium, maar die kristalstruktuur is kompleks.

Verskyning[wysig | wysig bron]

In uiters klein hoeveelhede word curium aangetref in uraanerts as gevolg van natuurlike verval. Hierdie hoeveelhede is kommersieel gesien nie noemenswaardig nie. Vir wetenskaplike en industriële toepassings word curium geproduseer deur plutonium te bombardeer met neutrone.

Isotope[wysig | wysig bron]

Stabielste isotopen
Iso RA (%) Halfleeftyd VV VE (MeV) VP
245Cm sin 8500 j α 5,623 241Pu
246Cm sin 4730 j α 5,475 242Pu
247Cm sin 1,56×107 j α 5,353 243Pu
248Cm sin 3,40×105 j α 5,162 244Pu
250Cm sin 9700 j α 3,700 246Pu

Daar is 19 radioaktiewe curiumisotope bekend. Met 'n halfleeftyd van so 16 miljoen jaar is 247Cm die stabielste.

Toksikologie en veiligheid[wysig | wysig bron]

Aangesien curium nie in noemenswaardige hoeveelhede in die biosfeer aangetref word nie, is die risiko's in die natuur klein. In kernnavorsingslaboratoria waar curium wel voorkom moet dit met groot versigtigheid behandel te word, omdat curium hom in botstrukture kan ophoop waarna dit as gevolg van die radioaktiwiteit rooibloedselle kan vernietig.

Verwysings[wysig | wysig bron]

  1. (October 2011) “Formation of volatile curium(VI) trioxide CmO3”. Radiochemistry 53 (5): 453–6. doi:10.1134/S1066362211050018.
  2. (1977) “The electrical resistivity of 244Cm metal”. Solid State Communications 23 (6): 389. doi:10.1016/0038-1098(77)90239-3.

Eksterne skakels[wysig | wysig bron]


H He
Li Be B C N O F Ne
Na Mg Al Si P S Cl Ar
K Ca Sc Ti V Cr Mn Fe Co Ni Cu Zn Ga Ge As Se Br Kr
Rb Sr Y Zr Nb Mo Tc Ru Rh Pd Ag Cd In Sn Sb Te I Xe
Cs Ba La Ce Pr Nd Pm Sm Eu Gd Tb Dy Ho Er Tm Yb Lu Hf Ta W Re Os Ir Pt Au Hg Tl Pb Bi Po At Rn
Fr Ra Ac Th Pa U Np Pu Am Cm Bk Cf Es Fm Md No Lr Rf Db Sg Bh Hs Mt Ds Rg Cn Nh Fl Mc Lv Ts Og
Alkalimetale Aardalkalimetale Lantaniede Aktiniede Oorgangsmetale Hoofgroepmetale Metalloïde Niemetale Halogene Edelgasse Chemie onbekend