KwaZulu

in Wikipedia, die vrye ensiklopedie
Jump to navigation Jump to search
Hierdie artikel handel oor die voormalige tuisland KwaZulu in die huidige Suid-Afrika. Vir die huidige Suid-Afrikaanse provinsie, sien asb. KwaZulu-Natal.
KwaZulu
Flag of South Africa (1928–1994).svg
1981 – 1994 Flag of South Africa.svg
Vlag Wapenskild
Vlag Wapen
Volkslied: Nkosi sikelel'iAfrika
Ligging of KwaZulu
Ligging van KwaZulu in Suid-Afrika
Hoofstad Ulundi
Taal/Tale Zoeloes
Regering Republiek
Historiese tydperk Apartheid
 - Stigting 1981
 - Weer ingelyf in Suid-Afrika 27 April 1994
Oppervlakte
 - 1994 36 074 km2
13 928 sq mi
Bevolking
 - 1994 skatting 5 748 950 
     Digtheid 159,4 /km² 
412,8 /sq mi
Geldeenheid Suid-Afrikaanse Rand
Vlag van KwaZulu van 1977 tot 1985

KwaZulu was 'n vorige Bantoestan (tuisland) in die ooste van Suid-Afrika. Dit het 'n oppervlak van sowat 5 748 950 vierkante kilometer beslaan en bestaan uit sewe ingeslote grondgebiede versprei deur die vorige Suid-Afrikaanse provinsie van Natal. Die hoofstad in 1981 was Ulundi. Die tuisland was geskep om Zoeloesprekende mense te huisves en in 1994 het dit meer as 36 074 inwoners gehad.

Ná die eerste demokratiese Suid-Afrikaanse algemene verkiesing van 1994, is die tuisland heringelyf by die Republiek van Suid-Afrika, en wel as deel van KwaZulu-Natal.

Dit bestaan uit 10 los geografiese eenhede wat sa am ʼn oppervlakte van 32 130 km2 het en almal in Natal geleë is. Die oorgrote meerderheid van die bevolking van sowat 3,5 miljoen is Zoeloes. Die hoofstad is Ulundi.

Knelpunte kenmerkend vir 'n ontwikkelende staat is algemeen in KwaZulu: Daar is 'n gebrek aan onderwysers en onderwysgeriewe, die mediese dienste is ontoereikend, die tekort aan behuising is ernstig en die infrastruktuur is swak. Die belangrikste sektor van die ekonomie is die landbou.

KwaZulu beskik oor uiters vrugbare landbougrond en is ook bale waterryk. Suikerriet en katoen is tans die belangrikste kontantgewasse, maar kassawe kan in die toekoms die belangrikste gewas word as daar voortgegaan word met die planne om dit op so 'n skaal aan te pak dat dit vir die grootskaalse vervaardiging van etanol gebruik kan word. Die staat se nywerheidsgroeipunt is Isithebe, wat oor een van die grootste nywerheidsgebiede in Suid-Afrika beskik.

Die dorp ontwikkel baie vinnig en huisves reeds talle moderne fabrieke. Gedurende die eerste helfte van 1982 het die Suid-Afrikaanse regering aangekondig dat die Ingwavuma-distrik in die noorde van KwaZulu, aan die grens van Mosambiek, by Swaziland ingelyf sou word. KwaZulu was daarteen gekant en opeenvolgende hofbevele het die deurvoering daarvan vertraag. In Augustus 1982 is daar onderneem om nuwe samesprekinge oor die aangeleentheid te voer.

Ligging en klimaat[wysig | wysig bron]

KwaZulu is die grootste van die selfregerende Swart nasionale state van Suid-Afrika. Dit bestaan uit 10 los geografiese eenhede wat saam 32 130 km2 beslaan en sowat 35 % van die totale oppervlakte van Natal uitmaak.

Die gebied waarin KwaZulu geleë is, grens in die noorde aan Mosambiek, in die suide aan Transkei, in die ooste aan die Indiese Oseaan en in die weste aan die Drakensberge, Qwaqwa en Lesotho. Wat landskap, plantegroei en klimaat betref, kan KwaZulu in 4 streke ingedeel word, naamlik die kusstreek, die suidoostelike doringveldstreek, die streek oos van die Drakensberge en die laagliggende bosveldstreek.

Die kusstreek het 'n hoe reënval wat tussen 1 000 en 1 100mm per jaar wissel. Die maksimum temperatuur in die somer is gemiddeld 28°C en die minimum temperatuur in die winter gemiddeld 9°C. Die plante-groei bestaan hoofsaaklik uit doringveld en natuurlike woude. Talle riviermondings kom in hierdie streek voor, waarvan die Tugela-mond die grootste is.

Die suidoostelike doringveldstreek strek vanaf die Tugelarivier in die noorde tot by die Umzimkulu rivier in die suide. Die gemiddelde reënval wissel tussen 635 en 1000 mm per jaar en die klimaat stem met die van die kusstreek ooreen. 'n Aantal kleiner riviere vloei deur die streek, waar hoofsaaklik suurveld en plantegroei wat kenmerkend vir die Natalse misgordel is, voorkom. Die landskap van die streek oos van die Drakensberg wissel van hoë berge en rante tot laer liggende valleie en rivierlope.

Mis en motreën kom algemeen teen die berghange voor en die meeste sneeu in Suid-Afrika val hier. Die jaarlikse reënval wissel tussen 860 en 1 900 mm, terwyl die gemiddelde dagtemperature tussen 27 °C in die somer en 3 °C in die winter wissel. Suurveld en soet tot gemengde grasveld is algemeen. Die laagliggende bosveldstreek lê in die noordoostelike deel van Natal.

Die belangrikste riviere is die Swart en die Wit-Umfolozi en, die Hluhluwe. Die reënval wissel tussen 760 en 1 000 mm per jaar, terwyl die gemiddelde dagtemperatuur met die van die kusstreek ooreenstem. Doringveld en tropiese plantegroei word in hierdie streek aangetref.

Staatkundige ontwikkeling[wysig | wysig bron]

Historiese oorsig[wysig | wysig bron]

Die Zoeloes van Natal is vir die eerste keer in reservate geplaas ingevolge 'n beleid van sir Theophifus Shepstone. Die reservate was tussen Blankes se plase geleë en die doel daarvan was om Swart arbeiders in Natal eweredig te versprei.

Na die oorlog van 1879/80 tussen die Zoeloes en die Engelse het die Britse owerheid die onafhanklikheid van die Zoeloes beëindig. In 1887 het sir Garnet Wolseley die Zoeloe koninkryk versplinter deur dit in 13 distrikte onder gelykwaardige kapteins te verdeel en dit onder Britse beskerming geplaas.

Selfregering[wysig | wysig bron]

Een van die belangrikste stappe op die pad na selfregering was die instelling van ʼn ongeaktiveerde gebiedsowerheid vir KwaZulu in 1970. Hierdie gebiedsowerheid, wat hoofsaaklik raadgewende bevoegdhede gehad het, is uit lede van die 25 streekowerhede verkies. KwaZulu het nie deur 'n fase van geaktiveerde gebiedsowerheid gegaan nie en die status van sy ongeaktiveerde gebiedsowerheid is in 1972 tot die van wetgewende vergadering verhoog. Dit het uit 126 lede bestaan, waaruit 'n uitvoerende raad saamgestel is.

Kaptein M.G. (Gatsha) Buthelezi is tot hoof- uitvoerende raadslid verkies. Op 1 Februarie 1977 het KwaZulu 'n selfregerende staat met 'n hoofminister en 'n kabinet geword. Die eerste algemene verkiesing is in die daaropvolgende jaar gehou en kaptein Buthelezi is tot hoofminister verkies. In die vroeë tagtigerjare het KwaZulu onafhanklikwording verwerp. Die regeringsetel is Ulundi.

Gatsha Buthlezi[wysig | wysig bron]

Mangosuthu Gatsha Buthelezi, hoofminster van KwaZulu, is een van die mees dinamiese en bekendste Swart leiers van Suider-Afrika. Hy is op 27 Augustus 1928 naby Mahlabatini in Zoeloeland gebore en het aan die Adams-kollege naby Amanzimtoti gematrikuleer. Daarna het hy in die geskiedenis en Bantoe administrasie aan Fort Hare gestudeer en 'n BA-graad behaal.

Hy is van koninklike afkoms en is die erfopvolger van die Buthelezi stam, waarvan hy in 1953 kaptein geword het. Buthelezi het nie net as staatshoof bekendheid verwerf nie, maar ook as politieke denker. Hy is die stigter van Inkatha, 'n "kulturele bevrydingsbeweging" wat sowat 300 000 aanhangers het veral onder die Zoeloes. Hy het reeds talle reise deur Afrika, Europa en die Verenigde State onderneem en soms omstrede uitsprake daar gemaak.

Tydens 'n vergadering van Afrika leiers in Addis Abeba in 1973 het hy byvoorbeeld opspraak verwek deur te sê dat die Blankes van Suid-Afrika inheems in Suid-Afrika is. In Oktober 1980 het Buthelezi die eerste Swart leier van Suid-Afrika geword wat Sosialistiese lede van die Europese Parlement in Straatsburg toegespreek het. Tydens sy toespraak het hy onder meer die aanspraak van die verbode politieke organisasie, die African National Congress (ANC), verwerp dat die organisasie die enigste verteenwoordiger van Swart aspirasies in Suid-Afrika sou wees.

Buthelezi se volgehoue verwerping van onafhanklikheid vir KwaZulu in die vroeë tagtigerjare word weerspieël in onder meer Inkatha se motto: "Suid-Afrika – een land, een volk".

Sosiale gegewens[wysig | wysig bron]

Bevolking[wysig | wysig bron]

Sowat 60 % van die Zoeloe bevolking van Suid-Afrika woon in KwaZulu. Hoewel Zoeloes die oorgrote meerderheid van die sowat 3,5 miljoen inwoners van KwaZulu uitmaak, is daar ook Suid Sotho's, Swazi's en Xhosas wat in die gebied woon. Sowat 80 % van die inwoners is Christene, en die separatistiese kerke het die meeste aanhangers. Van die ander kerkgenootskappe wat ondersteun word, is die Rooms Katolieke Kerk, die Metodistekerk en die Lutherse Kerk die belangrikste. Net 'n geringe aantal Zoeloes is lidmate van die Afrikaanse kerke.

Onderwys[wysig | wysig bron]

Baie aandag word daaraan bestee om die geletterdheidspeil in KwaZulu te verhoog. Reeds meer as 80 % van alle skoolryp kinders gaan skool, hoewel die persentasie wat die skole na enkele jare weer verlaat, nog hoog is. Daar is 'n aantal onderwyserskolleges en hoewel die tekort aan behoorlik opgeleide onderwysers ʼn knelpunt is, is dit nie so ernstig as in sommige van die ander nasionale state nie.

Die Universiteit van Zoeloeland net suid van Empangeni is in 1959 as 'n universiteitskollege vir Zoeloes en Swazi's gestig en het in 1970 'n volwaardige universiteit geword. Dit bied kursusse in die lettere, wetenskap, opvoedkunde, regte, teologie en handel aan. Ander naskoolse opleiding word deur ʼn tegniese en 'n landboukollege aangebied, terwyl die KwaZulu Ontwikkelingskorporasie ʼn opleidingsprogram vir sakemanne en ondernemers aanbied.

Gesondheid en behuising[wysig | wysig bron]

KwaZulu het meer hospitale as elke ander nasionale staat, maar omdat die land ook verreweg die meeste inwoners het, is die verhouding van hospitaalbeddens per 1 000 inwoners nie hoër as die gemiddelde van die nasionale state nie. Hierdie situasie word verder versleg deur die groot tekort aan klinieke, dokters, tandartse en ander gesondheidspersoneel.

Daar is 'n verskeidenheid van welsynsinrigtings soos kinderhuise, tehuise vir bejaardes en sentrums vir liggaamlik gestremdes, maar die meeste word deur private organisasies bedryf. KwaZulu se knellendste sosiale probleem is behuising vir die stedelike bevolking. In die Vroeë tagtigerjare is die tekort aan stedelike wonings op sowat 80 000 geraam.

Die wooneenhede wat die algemeenste gebou word, is standaard-viervertrekhuise. 'n Enorme bouprogram en groot bedrae geld is nodig om die agterstand uit te wis en om voorsiening te maak vir die toekoms.

Ekonomie[wysig | wysig bron]

Landbou Ondanks sporadiese droogtes soos die van 1979/80, toe die oesopbrengs in sekere dele van KwaZulu met sowat 80 % verminder het, is die gebied die waterrykste in Suid-Afrika en beskik dit oor uiters vrugbarelandbougrond. Landbou is dan ook die vernaamste ekonomiese bedrywigheid van die inwoners.

Suiker en katoen is die belangrikste kontantgewasse, terwyl groot dele ook besonder geskik is vir veeteelt. Feitlik die hele KwaZulu is geskik vir die verbouing van suikerriet. In die rypvrye kusstrook word subtropiese vrugte soos piesangs en pynappels aangeplant, terwyl papajas en avokado's in die suidoostelike deel van KwaZulu goed aard. Katoen en sisal word in die laer deel van die Umfolozidistrik verbou . Laasgenoemde twee streke is ook plek-plek geskik vir mielieverbouing.

Die Makatinivlakte suid van die Mosambiekgrens tussen die Lebomboberge en die ooskus gaan in die toekoms KwaZulu se waardevolste landbougebied word. Katoen, suikerriet en kassawe word reeds daar verbou, maar wanneer die besproeiingsprojek met die J.G. Strijdomdam (Pongolapoortdam) as middelpunt voltooi is, word derduisende hektaar sorghum, boontjies, avokado's, rys, koring, verskeie soorte groente en sitrusvrugte en moontlik selfs tee en koffie in die vooruitsig gestel. Tensy daar eerder op kassawe besluit word, sal die katoen- en suikerrietplantasies ook aansienlik vergroot kan word.  

Die belangrikste vertakking van die veeteelt in KwaZulu is beesboerdery, wat veral in die binnelandse gebiede bedryf word. Skape en bokke word ook algemeen op die platteland aangehou.

Nywerheid[wysig | wysig bron]

KwaZulu se nywerheidsgroeipunt is Isithebe. Die dorp, wat sowat 100 km noord van Durban geleë is, beskik oor een van die grootste nywerheidsgebiede in Suid-Afrika en is per spoor met Durban en Richardsbaai verbind. Dit huisves onder meer die grootste enkele onderneming in enige ontwikkelende Swart staat in Suider-Afrika, naamlik 'n gietery vir mangaan-staatallooi.

Die mikpunt van die gietery is 'n jaarlikse produksie van 11 000 ton. In die ander fabrieke in Isithebe word 'n groot verskeidenheid artikels vervaardig, byvoorbeeld vragmotorbakke, motorsleepwaens, veselglas- en laaghoutartikels, erdeware, reinigingsmiddels, klere, betonpype en chemikalieë.

'n Tweede nywerheidsgroeipunt word by Ezikhawini beplan, waar die modernste aanleg vir die verwerking van hoendervleis in Suid-Afrika gevestig is. Elders in KwaZulu is daar 2 skoenfabrieke en saagmeulens. Die belangrikste nywerheidsentra buite KwaZulu wat werk aan pendelaars verskaf, is Pietermaritzburg, Richardsbaai, Durban, Ladysmith, Newcastle en Hammarsdale.

Mynbou[wysig | wysig bron]

Hoewel daar 31 ekonomies ontginbare minerale in KwaZulu voorkom, staan die mynbou nog in sy kinderskoene. Die bestaande myne is hoofsaaklik in die Tugela-vallei, waar goeie afsettings van onder meer kaolien en kookssteenkool voorkom. Veral die groot steenkoolafsettings is belangrik vir die ekonomie. Bekende afsettings in die Nongoma-distrik beloop etlike miljoene ton.

Ander bedrywe[wysig | wysig bron]

KwaZulu besit die laaste stuk ongerepte kuslyn van Suid-Afrika, naamlik die van Maputaland. Dit het 'n subtropiese klimaat en 'n besonder ryk fauna en flora. Sommige kenners meen die koraalseeskap daar is een van die skouspelagtigstes ter wêreld. Hier en elders in KwaZulu word natuurbewaring deur die staat geïnisieer en gesteun. Naas wildparke is ook onder meer die oorspronklike jagvelde van Shaka tot natuurreservaat verklaar. Die ontwikkeling van 'n toeristebedryf word egter as ʼn langtermynprojek beskou.

Tans bestaan die bedryf hoofsaaklik uit enkele vakansie-oorde vir Swartes verder suid aan die kus, waarvan Umgababa die gewildste is. Dit het sowat 500 vakansiehutte, swembaddens en ander ontspanningsgeriewe. Sowat 45 000 ha van KwaZulu is geskik vir bosbou, maar dit word nog nie behoorlik benut nie. Die grootste deel van die bosbouproduksie bestaan uit nie-kommersiële hout en brandhout.

Infrastruktuur[wysig | wysig bron]

Die stedelike sowel as die plattelandse infrastruktuur in KwaZulu is baie gebrekkig. Sowat 20 % van die land se paaie is in ʼn uiters swak toestand en net die hoofroetes wat deur die staat lei, is geteer. Naas die spoorverbindings tussen Pietermaritzburg en Kokstad.

Bronne[wysig | wysig bron]