Dooie See

in Wikipedia, die vrye ensiklopedie
Spring na: navigasie, soek
NASA-foto
'n Persoon dryf op die Dooie See as gevolg van die hoë soutgehalte

Die Dooie See (Hebreeus ים המלח Jam haMelach of "Soutsee"; Arabies البحر الميّت Bahr al-Mayyit of بحر لوط Bahr Lūt, "See van die Dood" of "See van Lot") is 'n soutwatermeer wat deur die Jordaanrivier asook kleiner seisoensriviere gevoed word en veral vir sy buitengewoon hoë soutkonsentraat - die hoogste van enige waterliggaam op aarde - bekend staan. Die huidige naam is waarskynlik deur Hiëronimus, 'n 4de eeuse kerkvader, aan die meer gegee. In ouer bronne word na die meer as "Soutmeer" of "Asfaltmeer" verwys.

Die meer grens aan Israel, die Wesjordaanland (wat tans deur Israel geadministreer word) en Jordanië. Die Dooie See is byna 80 km lank, met 'n maksimale breedte van 18 km en 'n wateroppervlak van 910 km². Sy maksimale diepte beloop in sy noordelike gedeelte tot 388 m, suid van die Lisan-skiereiland nog slegs 6 m. Met 414 m onderkant seevlak is die Dooie See die laagste plek op aarde.

Vanweë sy hoë soutgehalte (omstreeks 30 persent aan die oppervlak, in die diepte selfs 33 persent) is die meer nie geskik vir lewe nie. Die Dooie See se water vloei nie na die see toe nie sodat sy water slegs deur verdamping kan ontsnap. Die meer is in 'n streek met 'n besonder droë en warm klimaat geleë en word tans deur uitdroging bedreig.

Die meer het ekonomiese betekenis as toeristetrekpleister (daar is veral strande langs die suidoewer) en as bron van minerale soos magnesium, kalium, broom en litium.