Boeing B-17 Flying Fortress

in Wikipedia, die vrye ensiklopedie
Spring na: navigasie, soek
B-17 Flying Fortress
Color Photographed B-17E in Flight.jpg
B-17E
Tipe Strategiese bomwerper
Vervaardiger Boeing
Nooiensvlug 28 Julie 1935[1]
Bekendstelling April 1938
Onttrek 1968
Status Uit diens gestel
Hoofgebruiker United States Army Air Forces
Amerikaanse Lugmag
Vervaardig 1936–1945
Aantal gebou 12 731
Eenheidskoste VS$238 329 (1945)

Die Boeing B-17 Flying Fortress is 'n viermotorige swaar bomwerper wat deur Boeing in Amerika ontwikkel en gebou is. Die vliegtuig het sy nooiensvlug op 28 Julie 1935 onderneem. Die vliegtuig is in opdrag van die Amerikaanse Lugmag gebou, destyds bekend as die U.S. Army Air Corps (USAAC). Boeing het teen Douglas en Martin meegeding vir 'n kontrak om 200 bomwerpers te bou. Die Boeingprototipe het nie net sy twee kompeteerders uitgestof nie, maar ook die lugmag se verwagtinge ver oortref. Die B-17 se sukses het tot die ontwikkeling van die latere Boeing B-29 Superfortress gelei.

Ontwikkeling[wysig | wysig bron]

Model 299 NX13372
Masjiengeweer bo-op Model 299 se neus
Model 299 wat geval het
Boeing Y1B-17 in vlug

Op 8 Augustus 1934 het die destydse U.S. Army Air Corps (USAAC) 'n tender uitgereik wat 'n multimotorige bomwerper voorstel om die Martin B-10 te vervang. Die USAAC se visie was 'n bomwerper wat die lugmag in Hawaii, Panama en Alaska kon versterk. Die minimum vereistes vir die voorgestelde bomwerper was dat dit 'n bruikbare bomvrag moes kon dra op 'n hoogte van 10 000 voet bo seevlak, vir 10 ure in die lug kon bly en oor 'n topsnelheid van meer as 200 m.p.u. (320 km/h) beskik.

Hulle het ook gehoop dat die bomwerper, dit was nie 'n vereiste nie, 'n togafstand van 2 000 myl (3 200 km) sal hê en oor 'n topsnelheid van 250 m.p.u. (400 km/h) beskik. Die tender sal toegeken word aan die wenner van 'n vliegkompetisie tussen die ontwerpe van Boeing, die Douglas DB-1 en die Martin Model 146 by Wright Field-lughawe te Dayton, Ohio.

Die USAAC het die prototipe die B-17 genoem en die Boeingfabriek het hul prototipe Model 299 genoem. Die ontwikkeling van die prototipe is deur 'n span ingenieurs onder leiding van E. Gifford Emery en Edward Curtis Wells onderneem. Boeing het self die koste van die ontwikkeling van die prototipe gedra. Die ontwikkelingspan het kenmerke van die eksperimentele Boeing XB-15 bomwerper en die Boeing 247 vragvliegtuig gekombineer. Die B-17 was toegerus met twee bomrakke wat 4,800 pond (2,200 kg) se bomme kon dra, in twee rye agter die stuurkajuit. Dit was aanvanklik met vyf .30 kaliber (7.62 mm) masjiengewere toegerus. Die prototipe was aangedryf deur vier Pratt & Whitney R-1690 "Hornet" radiale enjins wat elk 750 perdekrag (600 kW) op 'n hoogte van 7 000 voet (2 100 m) kon lewer.

Evaluasie[wysig | wysig bron]

Model 299 se eerste vlug het op 28 Julie 1935 plaasgevind met Boeing se hooftoetsvlieënier Leslie Tower aan die stuur. 'n Verslaggewer van die Seattle Times, genaamd Richard Williams, het tydens die prototipe se uitrol met al die masjiengewere sigbaar, verbaas uitgeroep: "Why, it's a flying fortress!" Hy het daarna na die vliegtuig as die "Flying Fortress" verwys in sy berig. Die masjiengeweer in die neus van die vliegtuig was ongewoon, maar dit kon in bykans enige vorentoe rigting vuur.

Boeing het dadelik die waarde van die naam Flying Fortres raakgesien en het dit daarna as 'n handelsmerk gebruik. Hulle het ook in een van die eerste persverklarings daarop gewys dat dit die eerste vliegtuig was wat kon aanhou vlieg indien een van die enjins sou faal. Op 20 Augustus 1935 het die prototipe vanaf Seattle na Wright Field gevlieg in nege uur en drie minute teen 'n gemiddelde snelheid van 252 m.p.u. (406 km/h), baie vinniger as sy kompetisie.

Tydens die vliegkompetisie was die vierenjin-Boeing se prestasies baie beter as die tweeenjin DB-1 en Model 146 s'n. Majoor-Generaal Frank Maxwell Andrews van USAAC het geglo dat die langafstandvermoë van 'n viermotorige vliegtuig meer effektief is as die vermoë van die kortafstand, tweemotorige vliegtuie en ook dat die B-17 beter sou inpas by die nuwe oogmerke van die USAAC. Sy standpunt is ondersteun deur die aankoopbeamptes en nog voordat die kompetisie verby was, het hulle reeds ingestem dat 65 B-17's aangekoop moes word.

Ontwikkeling van Model 299 het voortgegaan en op 30 Oktober 1935 het die USAAC se toetsvlieënier, majoor Ployer Peter Hill, en Boeing se Les Tower Model 299 vir 'n tweede toetsvlug geneem. Hulle vergeet egter om die windgrendels te ontsluit. Die grendels verseker dat sekere van die bomwerper se beweegbare gedeeltes vas en gesluit is terwyl dit op die grond staan. Nadat hulle opgestyg het, het die vliegtuig egter steil begin klim todat dit gestaak en toe neus eerste geval het. Beide Hill en Tower het gesterf. Ander bemanning het oorleef maar beserings opgedoen.

Model 299 kon dus nie die evaluasie voltooi nie en terwyl die USAAC steeds opgewonde oor die vliegtuig was, was die beamptes verskrik oor die hoë koste per vliegtuig ($99 620 vir Model 299 teenoor $58 200 vir Douglas se model gebaseer op 'n bestelling van 220 bomwerpers) en die kompetisie kon dus nie wettiglik voltooi word nie. Boeing was dus gediskwalifiseer en die stafhoof van USAAC, Malin Craig, kanselleer die bestelling vir 65 B-17's en bestel 133 twee-enjin B-18 Bolo's van Douglas.

Eerste bestellings[wysig | wysig bron]

Ongeag die probleme was die USAAC steeds beïndruk met die prototipe se vermoë en op 17 Januarie 1936 het hulle 'n wettige skuiwergat ontdek en 13 YB-17's van Boeing bestel vir indienstoetse. Die verandering na YB-17 dui net op die spesiale F-1 befondsing. Die YB-17 model het 'n klomp veranderinge ondergaan teenoor die prototipe, Model 299. Dit sluit onder andere kragtiger enjins in; die Wright R-1820-39 Cyclone-enjins vervang die oorspronklike Pratt & Whitney-enjins. Alhoewel die prototipe deur Boeing besit was en nooit 'n militêre reeksnommer ontvang het nie, is die term XB-17 terugwerkend aan die vliegtuigraam toegeken en so in amptelike dokumente gebruik om die eerste Flying Fortress te beskryf. Die B-17 benaming is eers vanaf Januarie 1936 amptelik gebruik.

Twaalf van die dertien Y1B-17s is afgelewer tussen 1 Maart en 4 Augustus 1937 aan 2 Bombardiergroep te Langley Field in Virginië vir operasionele ontwikkeling en toetsvlugte. Een van die voorstelle wat aanvaar was was die gebruik van voorvlug-nagaanlyste om ongelukke te voorkom soos wat met Model 299 gebeur het. In een van die eerste missies was drie B-17's wat deur generaal Andrews gestuur is om die Italiaanse passasierskip die Rex te "onderskep" en te fotografeer. Die skip was op daardie stadium 610 myl (980 km) van die Atlantiese kus. Die vlug is gelei deur navigatorluitenant Curtis LeMay en suksesvol uitgevoer en ook so bekendgemaak. Die dertiende Y1B-17 is afgelewer aan die Materiaaldivisie te Wright Field, Ohio vir toetsvlugte.

'n Veertiende Y1B-17 (37-369), oorspronklik gebou vir die toets van die vliegtuigraam se sterkte op grondvlak, is opgradeer en toegerus met uitlaatgasaangedrewe turbo-aanjaers. Dié vliegtuig was geskeduleer om in 1937 te vlieg, maar nadat probleme met die turbo's ontwikkel het, het die eerste vlug van dié model eers op 29 April 1938 plaasgevind. Hierdie vliegtuig is op 31 Januarie 1939 aan die weermag gelewer. Nadat operasionele toetse voltooi is, is die Y1B-17 en Y1B-17A modelle onderskeidelik hernoem na B-17 en B-17A, om die statusverandering na operasioneel aan te dui.

Teenstand teen die USAAC se ambisies vir die verkryging van meer B-17's het verdwyn en gedurende 1937 is nog tien vliegtuie bestel. Hulle is B-17B gedoop, en gebruik om twee bombardiergroepe toe te rus, een elk aan elke kus van die Verenigde State. Hierdie modelle was toegerus met groter flappe en rigtingsroere en 'n verbeterde pleksiglasneus. Hulle was afgelewer in vyf klein groepies tussen Julie 1939 en Maart 1940. Gedurende Julie 1940 was nog 'n bestelling vir 'n verdere 512 B-17's geplaas. Vóór die aanval op Pearl Harbor in Desember 1941, was daar minder as 200 B-17's in diens gewees.

'n Totaal van 155 B-17's van alle tipes is afgelewer tussen 11 Januarie 1937 en 30 November 1941, hierna het produksie grootliks versnel met die B-17 wat die grootste produksietempo ooit van alle groot vliegtuie behaal het. Die vliegtuig het in alle oorlogsones diens gedoen tydens die Tweede Wêreldoorlog en teen die tyd dat produksie gestaak is in Mei 1945, is 12 731 vliegtuie gebou deur Boeing, Douglas en Vega. Laasgenoemde is 'n filiaal van Lockheed.

Ontwerpe en variante[wysig | wysig bron]

Aantal geproduseer
Variant Aantal Nooiensvlug
Model 299 1 28 Julie 1935[2]
YB-17 13 2 Desember 1936[3]
YB-17A 1 29 April 1938.[4]
B-17B 39 27 Junie 1939[5]
B-17C 38 21 Julie 1940[6]
B-17D 42 3 Februarie 1941[7]
B-17E 512 5 September 1941[8]
B-17F (totaal) 3,405 30 Mei 1942[9][10]
B-17F-BO 2,300 [9]
B-17F-DL 605 [9]
B-17F-VE 500 [9]
B-17G (totaal) 8,680 16 Augustus 1943
B-17G-BO 4,035
B-17G-DL 2,395
B-17G-VE 2,250
Totaal 12,731
Nota:
B-17s is by die Boeing-aanleg 2 in Seattle, Washington (BO)
gebou en vanaf die B-17F ook by
Lockheed Vega, Burbank, Kalifornië (VE) en
Douglas Aircraft, Long Beach, Kalifornië (DL)[11]

Die vliegtuigontwerp het verskeie verbeteringe en veranderinge ondergaan tydens sy ontwikkelingsfase, wat verskeie variante tot gevolg gehad het. Van die 13 YB-17's wat bestel is vir operasionele toetsing is 12 deur 2 Bombardement Group te Langley Field, Virginië gebruik om bombardiertegnieke vir swaar bomwerpers te ontwikkel. Die 13de vliegtuig was deur die Materiaaldivisie te Wright Field, Ohio gebruik. Eksperimentering met turbo-aanjaers het tot gevolg gehad dat dit standaardtoerusting op alle B-17's geraak het.

Die Boeing ingenieurs het aanhou om die basiese ontwerp te verbeter soos die produksielyn ontwikkel het. Om hantering van die vliegtuig te verbeter teen laer snelhede was die flappe en rigtingsroere verander en verbeter, dit het begin met model B-17B.

Verwysings[wysig | wysig bron]

  1. Alexander 1994, pp. 57–78.
  2. "The Boeing Logbook: 1933–1938." Geargiveer 8 Desember 2006 op Wayback Machine
    Boeing. URL besoek op 3 Maart 2009.
  3. Bowers 1989, p. 292.
  4. Donald 1997, p. 155.
  5. Bowers 1989, p. 294.
  6. Bowers 1989, p. 295.
  7. Swanborough and Bowers 1963, p. 76.
  8. Bowers 1989, p. 297.
  9. 9,0 9,1 9,2 9,3 Bowers 1989, p. 299.
  10. Swanborough and Bowers 1963, p. 78.
  11. Yenne, Bill, "B-17 at War": p.16; Zenith Press; 2006: ISBN 978-0-7603-2522-3
Hierdie artikel is in sy geheel of gedeeltelik vanuit die Engelse Wikipedia vertaal.