Vlag van Duitsland

in Wikipedia, die vrye ensiklopedie
Jump to navigation Jump to search
Vlag van Duitsland
Vlag van Duitsland
Bynaam (de) Bundesflagge und Handelsflagge
Gebruik Burgerlike- en Staatsvlag en Burgerlike vaandel Burgerlike en staatsvlag en burgerlike vaandel Normale of de jure weergawe van vlag, of voorkant
Verhouding 3:5
Goedgekeur 23 Mei 1949
Ontwerp ’n Horisontale driekleur in swart, rooi en goud
Wisselvormvlag van Duitsland
Bynaam (de) Bundesdienstflagge und Dienstflagge der Landstreitkräfte der Bundeswehr
Gebruik Staatsvlag en vaandel en Oorlogsvlag Staatsvlag en -vaandel en oorlogsvlag Normale of de jure weergawe van vlag, of voorkant IFIS Mirror.svg
Verhouding 3:5
Goedgekeur 7 Junie 1950
Wisselvormvlag van Duitsland
Bynaam (de) Dienstflagge der Seestreitkräfte der Bundeswehr
Gebruik Vlootvaandel Vlootvaandel Normale of de jure weergawe van vlag, of voorkant IFIS Mirror.svg
Verhouding 3:5
Goedgekeur 9 Mei 1956

Die nasionale vlag van Duitsland (Duits: Flagge Deutschlands) bestaan uit drie ewe groot horisontale bane in die nasionale kleure swart, rooi en goud (Duits: Schwarz-Rot-Gold).[1][2] Die vlag is in 1919 tydens die kortstondige Republiek van Weimar vir die eerste keer goedgekeur en was tot 1933 in gebruik.

Germania, nasionale personifikasie van Duitsland en die Duitsers – skildery deur Philipp Veit in 1848 vir die Frankfurtse Parlement van 1848/1849

Duitsland se twee kompeterende tradisies van nasionale kleure, swart-rooi-goud en swart-wit-rooi, het ’n belangrike rol in die Duitse geskiedenis gespeel. Die swart-rooi-goud-driekleur het sy eerste verskyning êrens in ’n van Duitsers bevolkte soewereine staat in 1778 gehad en tydens die rewolusies van 1848 ’n wyer bekendheid verwerf.

Reeds voor dié rewolusie het die Bundestag die kleure op 9 Maart 1848 goedgekeur. Die Frankfurtse Parlement van 1848/1849 het in Desember met ’n keiserlike wet gevolg. Die vlag was so algemeen dat dit nie eens in die grondwet van Maart 1849 genoem is nie. Na sy restourasie van 1850/1851 het die Bundestag tot in 1863 geen verdere gebruik van die vlag gemaak nie. Die Noord-Duitse Bond het in sy grondwet die kleure swart-wit-rooi goedgekeur.

Met die vorming van die kortstondige Republiek van Weimar ná die Eerste Wêreldoorlog is die driekleur as nasionale vlag van Duitsland goedgekeur. 16 jaar later, ná die Tweede Wêreldoorlog, is die driekleur in 1949 weer as driekleur van die twee state van Wes- en Oos-Duitsland goedgekeur. Tot en met die byvoeging van die Oos-Duitse wapen in 1959 was die twee vlae identies. Sedert die Duitse hereniging op 3 Oktober 1990 dien die swart-rooi-goud-driekleur as vlag van die herenigde Federale Republiek Duitsland.

Ná die Oostenryks-Pruisiese Oorlog van 1866 het die Pruisies gedomineerde Noord-Duitse Bond ’n driekleur van swart-wit-rooi as sy vlag goedgekeur. Hierdie vlag het later die vlag van die Duitse Keiserryk geword, nadat dit tydens die Unifikasie van Duitsland onder leierskap van die Pruisiese koning, wat die Duitse Keiser geword het, verenig is. Dié vlag was tot die einde van die Eerste Wêreldoorlog in 1918 in gebruik en is deur die driekleur van swart-rooi-goud vervang. Swart, wit en rooi is in 1933 met die oprigting van Nazi-Duitsland onder Adolf Hitler weer as nasionale kleure goedgekeur, waarmee die Duitse republikeinse kleure deur die keiserlike kleure tot en met die einde van die Tweede Wêreldoorlog vervang is.

Die kleure van die moderne vlag word met die republikeinse demokrasie wat in 1848 vir die eerste keer voorgestel is, ná die Eerste Wêreldoorlog opgerig is en ná die Tweede Wêreldoorlog herstel is, geassosieer en verteenwoordig Duitse eenheid en vryheid.[3] Tydens die Republiek van Weimar het swart-rooi-goud die demokratiese, sentralistiese en republikeinse politieke partye, soos binne die Reichsbanner Schwarz-Rot-Gold wat deur lede van die Sosiaal-Demokratiese, die Sentrum en die Demokratiese partye ter verdediging van die republiek teen regse en linkse ekstremiste gestig is, verteenwoordig.

Die 19de-eeuse Rewolusioniste wat die vlagkleure as klere gedra het, het na die vlag as "Dreifarb" verwys, die Duitse vertaling van die term "Trikolore". Die vlag van Duitsland het geen amptelike naam nie, maar word algemeen net "swart-rooi-goud" genoem. Daarbenewens is die sinoniem Bundesfarben gebruiklik.[4] Seevaarders verwys soms na die vlag as "Adenauer", genoem na die eerste Duitse bondskanselier Konrad Adenauer.[5]

Oorsprong[wysig | wysig bron]

Oorsprong van die swart-rooi-goud: Duitse Rewolusie van 1848 (Berlyn, 19 Maart 1848)
Kontemporêre litografie van die Nasionale Vergadering in die Frankfurtse Paulskirche op 18 Mei 1848

Die Duitse verbintenis met die kleure swart, rooi en goud het in die radikale 1840's verskyn, toe die swart-rooi-goud-vlag as kenteken teen die konserwatiewe Europese orde gebruik is, wat ná die nederlaag van Napoleon Bonaparte opgerig is.

Oor die oorsprong van die 1848-vlag se kleurskema bestaan verskeie teorieë. Moontlik is dit die kleure van die Jena Studenteliga (Jenaer Burschenschaft), een van die radikaalgesinde broederskappe wat deur Klemens von Metternich in die Karlsbad-dekrete verbied is; die kleure word in hul kanonieke orde in die sewende vers van August Daniel von Binzer se studentliedjie Zur Auflösung der Jenaer Burschenschaft ("Ter ontbinding van Jena se broederskap") verwys, aangehaal deur Johannes Brahms in sy Akademische Festouvertüre ("Akademiese Fees-Overture"). Die kleure se oorsprong kan ook in die uniforms van die Lützow Vrykorps (hoofsaaklik swart met rooi belegsels en goud knoppies) lê, wat tydens die stryd teen die besettingsmagte van Napoleon uit hoofsaaklik universiteitstudente gevorm is. Hoewel die kleure se oorsprong onbekend is, is hulle tydens hierdie kort periode gou-gou as nasionale kleure aanvaar, veral na hul hergoedkeuring tydens die Weimarse periode het dié kleure algemene simbole van liberalisme geword.[6] Die kleure het ook op die Middeleeuse Reichsadler ("rykarend") verskyn.

Vlagvariante[wysig | wysig bron]

Burgerlike vlag[wysig | wysig bron]

Die Duitse vlag van eenheid is ’n nasionale gedenkteken vir die Duitse Hereniging en is op 3 Oktober 1990 gehys. Dit wapper voor die Reichstaggebou in Berlyn, die setel van die Duitse regering

Die Duitse nasionale vlag of Bundesflagge (Afrikaans: "Federale vlag") vertoon net die swart-rooi-goud kleure en is as deel van die (Wes-)Duitse grondwet op 23 Mei 1949 goedgekeur.[7] As gevolg van die oprigting van aparte regerings en militêre vlae in volgende jare word die gewone driekleur nou as Duitse burgerlike vlag en vaandel gebruik. Die vlag word ook deur nie-regerings owerhede gebruik om hul verbintenis met die Federale regering te toon, byvoorbeeld hys die owerhede van die Duitse deelstate die Duitse nasionale vlag langs hul eie vlae.

Regeringsvlag[wysig | wysig bron]

Bundesdienstflagge by die Duitse Ambassade in Canberra, Australië

Die regeringsvlag staan amptelik bekend as Dienstflagge der Bundesbehörden ("staatsvlag van die federale owerhede") of kort Bundesdienstflagge. Dit is in 1950 goedgekeur en toon die burgerlike vlag met die Bundesschild ("Federale wapen") daarop, wat met tot een vyfde van die swart en goue bane oorvleuel word.[8] Die Bundesschild is ’n variasie van die wapen van Duitsland wat hoofsaaklik deur die illustrasie van die arend en die vorm van die skild verskil: Die Bundesschild is aan die basis afgerond, terwyl die gewone wapen spits is. Die regeringsvlag mag net deur owerhede van die federale regering en die gebruik daarvan deur ander is ’n misdryf wat met ’n boete gestraf gaan word.[9] Die openbare gebruik deur vlae soortgelyk aan die Bundesdienstflagge (byvoorbeeld die gebruik van die hedendaagse wapen in plaas van die Bundesschild) word egter geduld en sulke vlae word soms by internasionale sportbyeenkomste gesien.[10]

Vertikale vlae[wysig | wysig bron]

Normale of de jure weergawe van vlag, of voorkant Burgerlike vlag (hangend)
Normale of de jure weergawe van vlag, of voorkant Regeringsvlag (hangend)

Bykomend tot die gewone horisontale vorm gebruik baie openbare geboue soos stadsale en skole vertikale vlae. Die meeste stadsale toon hul dorpsvlae langs die nasionale vlag in hierdie manier; baie dorpsvlae in Duitsland bestaan slegs in ’n vertikale vorm. Die verhoudings van hierdie vertikale vlae is nie gespesifiseer nie. Op 13 November 1996 is ’n ontwerp vir ’n vertikale vorm van die regeringsvlag goedgekeur wat toevallig met die patroon van die "konvensionele" swart-rooi-goue vlag van die Prinsdom Reuß-Gera van 1806–1918 ooreenstem: Die Bundesschild word in die middel van die vlag vertoon en oorvleuel met tot een vyfde van die swart en goue bane.[11] Wanneer dit soos ’n banier hang of gedrapeer word, moet die swart baan aan die linkerkant wees, soos geïllustreer. Wanneer dit van ’n vertikale vlagpaal gehys word, moet die swart baan na die personeel kyk.[12] Hiervoor mag net "egte" baniervlae" gebruik word, waar die vlagdoek aan sy kort einde aan ’n kruisstaaf vasgemaak is. Gehys hang die banier sentraal (met die rooi baan in die middel) voor die vlagpaal. Self vir die posisie van die wapen word duidelike reëls genoem:

Wird die Bundesdienstflagge in Bannerform verwendet, ist der Bundesschild, den Adler zum schwarzen Streifen hin gewendet, parallel zu den Längsstreifen ausgerichtet, etwas zum Mast verschoben, in den schwarzen und den goldfarbenen Teil je bis zu einem Fünftel übergreifend.[13]


Indien die die Bundesdienstflagge in baniervorm gebruik word, is die federale wapen, die arend tot die swart baan toegewend, parallel tot die vertikale bane gerangskik, effens tot die vlagpaal verskuif, in die swart en die goudkleurige deel elk tot ’n vyfde oorvleuelende.


Militêre vlae[wysig | wysig bron]

Sedert die Duitse gewapende magte (Bundeswehr) ’n federale owerheid is, word die Bundesdienstflagge as Duitse oorlogsvlag op land gebruik. In 1956 is die Dienstflagge der Seestreitkräfte der Bundeswehr ("vlag van die Duitse Vloot") goedgekeur: Die regeringsvlag eindig in ’n swaelstert.[14]

Ontwerp[wysig | wysig bron]

Spesiale posseël "175 jaar swart-rooi-goud" van die Duitse Federale Poskantoor in 1990
Spesifikasies vir die vlag van Duitsland

Die nasionale vlag van Duitsland is ’n driekleur bestaande uit drie ewe groot bane met die verhouding 3:5. Die kleure van die federale vlag is in Artikel 22 van die Duitse Grondwet, die Basiese Wet van die Federale Republiek Duitsland, vasgelê. Artikel 22 van die Duitse Grondwet lui soos volg:

Die Bundesflagge ist schwarz-rot-gold.[1]


Die federale vlag is swart-rooi-goud.


Heraldies word die vlag soos volg beskryf: "verdeel in swart, rooi en goud". Die handelsvlag stem ooreen met die federale vlag.

Volgens spesifikasies wat deur die Wes-Duitse regering op 7 Junie 1950 gedefinieer is,[15] vertoon die vlag drie bane van gelyke breedte – met swart bo, rooi in die middel en goudkleurig onder – en het ’n breedte-lengte-verhouding van 3:5;[11] die driekleur wat tydens die Republiek van Weimar gebruik is, het ’n verhouding van 2:3 gehad.[16] Volgens die vlagreëling van 13 November 1996 (FlaggAnO 1996) mag die vlag ook in die vorm van ’n banier uitgevoer word, bestaande uit drie ewe breedte bane, swart aan die linkerkant, rooi in die middel en goudkleurig aan die regterkant.[17]

Die presiese kleure wat vir die Duitse vlag gebruik word is ten tye van sy goedkeuring nie amptelik gedefinieer nie en het sedertdien verander.[18]

Die vlagreëling praat nie net van die goudkleurige baan nie, maar ook van die onderste baan wat die heraldies omstrede, maar histories verantwoordbare metalliese kleur gebruik.[19] Vir die kleure van die vlagmateriaal het die Federale Ministerie van Binnelandse Sake RAL 9017 (vervoerswart), RAL 3020 (vervoerrooi) en RAL 1028 (meloengeel) aanbeveel. Op grond van die federale kabinet se besluit op 2 Junie 1999 is die federale regering se korporatiewe ontwerp ontwikkel.[20] Vir foto's van die vlag in gedrukte media en op skerms gebruik die federale regering vervolgens die volgende RAL-kleure, met hul eweknies in die Pantone- en CMYK-stelsels vir kentekens en RGB vir aanlyn-medias:

Kleurskema Swart Rooi Goud
RAL 9005
Pikswart
3020
Verkeersrooi
1021
Raapsaadgeel
HKS 0, 0, 0 5.0PB 3.0/12 6.0R 4.5/14
CYMK 0.0.0.100 0.100.100.0 0.12.100.5
Pantone Swart 485 7405*
Webkleur #000000 #FF0000 #FFCC00
Desimale RGB 0,0,0 255,0,0 255,204,0

*Die waarde wat hier gegee word, is ’n alternatief vir die volgende meer ingewikkelde kombinasie: Geel (765 g), Rooi 032 (26 g), Swart (11 g), Deursigtige wit (198 g)

Kleur[wysig | wysig bron]

Ontwerp is ’n aanvaarde wisselvorm Algemene nie-amptelike vlagvariant met die wapen van Duitsland (wanordelik,[21] maar word algemeen geduld)
Ontwerp is ’n aanvaarde wisselvorm ’n Weergawe van die Duitse vlag waar die goue baan van ’n metaal-goue kleur is. Hierdie weergawe is soms in amptelike publikasies voor die bekendstelling van die federale regering se korporatiewe ontwerp in 1999 gebruik. Let ook op die effens helderder rooi.

In vlagkunde word selde tussen goud en geel onderskei; in heraldiese opsig is albei or-kleure. Vir die Duitse vlag word so ’n onderskeid getref: Die kleur wat in die vlag gebruik word, is goud, nie geel nie.

Toe die swart-rooi-goud-driekleur deur die Republiek van Weimar as sy vlag goedgekeur is, is dit deur konserwatiewe, monargiste en verregses aangeval, wat na die kleure met kwaadwillige name soos Schwarz-Rot-Gelb ("swart-rooi-geel"), Schwarz-Rot-Senf ("swart-rooi-mosterd) of selfs Schwarz-Rot-Scheiße ("swart-rooi-kak") verwys het.[22][23] Toe die Nazi's in 1933 die bewind oorgeneem het, is die swart-wit-rooi kleure van die Keiserlike Duitsland van voor 1918 vinnig hervestig en hul propagandamasjien het voortgegaan om die Schwarz-Rot-Gold met dieselfde neerhalende terme wat voorheen deur die monargiste gebruik is te diskrediteer.[24]

Op 16 November 1959 het die Federale Geregshof (Bundesgerichtshof) gesê dat die gebruik van "swart-rooi-geel" "deur jare se Nazi-agitasie die betekenis van ’n kwaadwillige laster teen die demokratiese simbole van die staat bereik het" en nou ’n misdryf is.[24] Soos opgesom deur die heraldis Arnold Rabbow in 1968 is "die Duitse kleure swart-rooi-geel, maar hulle is swart-rooi-goud genoem".[25] Die vlagwet van 1848 het egter eksplisiet die laagste strook van die vlag as geel aangedui.[26]

Vlagdae[wysig | wysig bron]

Volgens ’n federale dekreet van 22 Maart 2005, moet die vlag op openbare geboue op die volgende datums gehys word. Nie al hierdie dae is openbare vakansiedae nie.

Die Stadtweinhaus in Münster met baniere wat rou vertoon (let op die swart lintjies bo elke staf) na die afsterwe van die voormalige Duitse president Johannes Rau in 2006
Datum Naam Rede
27 Januarie Herdenkingsdag vir die Slagoffers van Nasionaal-Sosialisme
Tag des Gedenkens an die Opfer des Nationalsozialismus
Herdenking van die bevryding van die Auschwitz-konsentrasiekamp (1945), waargenome deur die Verenigde Nasies as Internasionale Holocaustherinneringsdag (halfmas)
1 Mei Internasionale Werkersdag
Tag der Arbeit
Gevestig vir Duitse vakbonde om vir die bevordering van werkers se welsyn te demonstreer.
9 Mei Europadag
Europatag
Herdenking van die Schumanverklaring, lei tot die Europese Unie (1950)
23 Mei Dag van die Grondwet
Grundgesetztag
Herdenking van die Duitse Grondwet (1949)
17 Junie Jahrestag des 17. Juni 1953 Herdenking van die Volksopstand in Oos-Duitsland (1953)
20 Julie Jahrestag des 20. Juli 1944 Herdenking van die 20 Julie-komplot, die mislukte sluipmoordaanval op Adolf Hitler deur Claus von Stauffenberg (1944)
3 Oktober Dag van die Duitse Hereniging
Tag der Deutschen Einheit
Herdenking van die Duitse Hereniging (1990)
Tweede Sondag voor Advent Nasionale dag van rou
Volkstrauertag
Ter nagedagtenis aan almal wat tydens oorloë vermoor is (halfmas)
Bron: Federale Regering van Duitsland[27]

Verkiesingsdae vir die Bundestag en die Europese parlement is ook vlagdae in sommige deelstate, bykomend tot ander staatspesifieke vlagdae. Die openbare vertoning van vlae om ander geleenthede te merk, soos die verkiesing van die president of die dood van ’n bekende politikus (waarna vlae halfmas sal wees), kan na goeddunke verklaar word van die Federale Departement van Binnelandse Sake.[27] Wanneer vlae halfmas gevlieg word, word vertikale vlae nie verlaag nie. ’n Swart roulint word in plaas daarvan aangeheg, óf bo-op die vlag (indien dit aan ’n paal hang) óf aan elke einde van die vlag se ondersteunende dwarsbalke (indien dit soos ’n banier gevlieg word).[28]

Geskiedenis[wysig | wysig bron]

Middeleeuse tydperk (tot 1806)[wysig | wysig bron]

Keiserlike banier en swaard, Heilige Romeinse Ryk van die Duitse Nasie (1410–1806, skildery deur Albrecht Altdorfer)
Ontwerp is 'n rekonstruksie, gebaseer op waarnemings van die verlede 14de eeu
Ontwerp is 'n rekonstruksie, gebaseer op waarnemings van die verlede 15de–19de eeu
Baniere van die Heilige Romeinse Ryk
Oorlogsvlag Ontwerp is in verlede gebruik maar sedertdien laat vaar Oorlogsvaandel van die Heilige Romeinse Ryk (1200–1350)[29][30]
Oorlogsvlag Ontwerp is in verlede gebruik maar sedertdien laat vaar Banier van die Heilige Romeinse Ryk tot die 14de eeu

Die heraldiese kombinasie van swart, rooi en goud is sedert die Middeleeue bekend. Die Heilige Romeinse Ryk (800/96–1806, vanaf 1512 as die Heilige Romeinse Ryk van die Duitse Nasie bekend) het nie ’n nasionale vlag gehad nie, maar swart en goud is as die kleure van die Heilige Romeinse Keiser gebruik en op die keiserlike banier vertoon: ’n Swart arend op ’n goue agtergrond. Na die laat 13de of vroeë 14de eeu is die kloue en bek van die arend rooi gekleur. Vanaf die vroeë 15de eeu is ’n Dubbelkop-arend gebruik.[31] Bykommende vlae in die geval van oorlog was die "rykstormvlag" (Reichssturmfahne) of, indien die keiser betrokke was, die "rykrenvlag" (Reichsrennfahne).

  • Hoog-Middeleeue tot 1410: ’n Swart eenkoppige arend met rooi wapens (bek en kloue) op ’n geelgoue agtergrond (heraldies: "in goud ’n swart arend met rooi wapens"). Hierdie arend was, saam met die daarop gebaseerde kleurkombinasie swart-geel die embleem van die Romeins-Duitse koning, en die rykskleure. Sedert die 13de/14de eeu is sy kloue en bek in rooi gekleur. Die oudste getuienis hiervan is die Heidelbergse Codex Manesse.
  • Laat Middeleeue vanaf 1410 tot 1806: Swart tweekoppige arend met rooi wapens op ’n geelgoue agtergrond. Die tweekoppige arend het die keiser- en koningskap van die Heilige Romeinse Ryk verteenwordig, volgens sy prominente posisie onder die ander konings van Europa. Die tweekoppige arend het na 1806 Oostenryk se embleem onder die Huis Habsburg geword, wat oor eeue heen die titel as Romeinse keiser gehad het en na die ineenstorting van die Heilige Romeinse Ryk ook sy kleure, swart en geel, as Oostenrykse keiser verder gebruik het.

Die kleure rooi en wit was in hierdie tydperk ook wyd gebruik. Toe die Heilige Romeinse Ryk aan die Kruistogte deelgeneem het, is ’n oorlogsvaandel langs die swart-goud keiserlike banier gehys. Hierdie vlag, bekend as "Sint-Joris-vlag", was ’n wit kruis op ’n rooi agtergrond, die agterkant van die Sint-Joriskruis wat as die vlag van Engeland gebruik word en soortgelyk is aan die vlag van Denemarke.[31] Rooi en wit was ook die kleure van die Hansebond (13de–17de eeu). Hanseatiese handelskepe was herkenbaar aan hul rooi-wit vlaggies en die meeste Hansestede het rooi en wit as hul stadskleure aangeneem. Rooi en wit word nog steeds as die kleure van baie voormalige Hansestede soos Hamburg of Bremen gebruik.

Tydens die Guelph- en Ghibelline-konflik van die 12–14de eeu in Noord-Italië het die leërs van die Ghibelline-gemeentes (pro-keiserlik) die oorlogsvaandel van die Heilige Romeinse Ryk (wit kruis op ’n rooi agtergrond) gebruik, terwyl die Guelf-gemeentes (teen-keiserlik) die kleure omgedraai het (rooi kruis op ’n wit agtergrond). Hierdie twee skemas is in die moderne burgerlike heraldiek van Noord-Italiaanse dorpe algemeen en bly ’n onthullende aanwyser van hul verlede faksiese neigings. Tradisionele Ghibelline-dorpe soos Pavia, Novara, Como en Asti gaan voort om die Ghibelline-kruis te gebruik. Die Guelph-kruis kan gevind word op die burgerlike wapens van tradisionele Guelph-dorpe soos Genua, Milaan, Vercelli, Alessandria, Reggio en Bologna.

Vroeë gebruik deur drie Duitse prinsdomme[wysig | wysig bron]

Grondwet van 23 Mei 1849 (uittreksel) en vlag van die Prinsdom Waldeck-Pyrmont in die Kasteelmuseum Waldeck
Ontwerp is in verlede gebruik maar sedertdien laat vaar Nadat Prins Heinrich XI oor die Reuss se ouer dinastiese lyn begin heers het, is in 1778 die eerste swart-rooi-goud-driekleur-vlag in ’n Duitse soewereine staat ooit goedgekeur
Ontwerp is in verlede gebruik maar sedertdien laat vaar Die Reuss se jonger dinastiese lyn het dieselfde kleure in ’n Franse vorm – in ’n vertikale rangskikking – gebruik
Vroeë Hanseatiese vlae

Toe Heinrich XI, Prins Reuss van Greiz, deur Keiser Josef II van die Heilige Romeinse Ryk op 12 Mei 1778 as opperhoof van die destydse nuwe Prinsdom Reuss-Greiz aangewys is, is die vlag wat deur dié Prinsdom aangeneem is, die eerste in die moderne rangskikking van die swart-rooi-goud-driekleur in enige soewereine staat binne die hedendaagse Duitsland. Die Reuss van die ouer dinastiese lyn (Reuss-Gera) wat die Prinsdom regeer het, het ’n vlag met ’n amper vierkante verhouding van 4:5 gehad, in plaas van die moderne Duitse vlag se 3:5.

In 1814 het die prins van Waldeck-Pyrmont, Georg II. Heinrich, vir sy burgermag bepaal, dat hulle as kenteken ’n swart-goud-rooi kokarde moes dra. Goud en swart is reeds in die 17de eeu as kleure van dié prinsdom gebruik. ’n Illustrasie van ’n vlag in die argief van Bad Wildungen toon ’n rooi-goud-swart-vlag met ’n geel ster in die middel en die jaartal 1775. Volgens bewerings het Bad Wildungen oor geen eie vlag beskik nie en in plaas daarvan die vlag van die prinsdom gebruik, dus word hierdie vlag as die prinsdom s’n beskou. In 1830 het Waldeck-Pyrmont ’n bataljon vir die bond se weermag gestuur. Dit het die swart-rooi-goue horisontale driekleur gebruik. Vanaf omtrent 1890 is die wapen van die Prinsdom bykomend in sy standaard gebruik. Die vlag is ook na die omskepping van die prinsdom in ’n vrystaat in 1918 verder gebruik, totdat dit uiteindelik in 1929 by Pruise ingelyf is.[32]

Die kleure van die Reuss-dinastie swart en goud dateer reeds uit die 17de eeu. Sedert die tye van die Rynbond is ook rooi as derde bykomende kleur bevestig. In 1820 is swart-rooi-goud as nasionale kleure van die Reuss-prinsdome bepaal. Terwyl die ouer dinastiese lyn die kleure in sy vlae in ’n horisontale rangskikking getoon het, het die jonger dinastiese lyn die driekleur in ’n Franse vorm – in ’n vertikale rangskikking – getoon. Die twee prinsdomme is in 1918 tot vrystate omgeskep. In 1919 is uit albei Reuss-state die Volksstaat Reuss gestig, wat die swart-rooi-goud horisontale driekleur gebruik het. In 1920 is dit by Thüringen ingelyf.[33]

Napoleontiese Oorloë (1803–1815)[wysig | wysig bron]

Ontwerp is in verlede gebruik maar sedertdien laat vaar Keiserlike Vaandel van Napoleon Bonaparte wat deur die Rynbond gebruik is
"Uittog van die Jena-studente in die Vryheidsoorlog van 1813", geskilder deur die Switserse Ferdinand Hodler vir die Universiteit van Jena in 1908
Lützow-kavallerie in aksie (op die voorgrond twee Husare, agter hulle jagters op perde)
Op buitepos: Heinrich Hartmann (lê, links) Theodor Körner (sittende, middel) en Friedrich Friesen (regs) as Lützow-jagters (skildery deur Georg Friedrich Kersting in 1815)

In 1804 het Napoleon Bonaparte die Eerste Franse Keiserryk uitgeroep. In reaksie hierop het Frans II van die Habsburg-dinastie die Keiserryk Oostenryk gestig en is tot keiser gekroon. Die kleure van die Heilige Romeinse Ryk se banner, swart en goud, is oorgeneem en het die kleure van die Keiserryk Oostenryk geword. Frans II was die laaste keiser van die Heilige Romeinse Ryk, nadat dié ryk op druk van Napoleon Bonaparte in 1806 ontbind is. Aansluitend het die Keiserryk Oostenryk voortgegaan om hierdie kleure tot in 1918 te gebruik.

Met die einde van die Heilige Romeinse Ryk in 1806 het baie van sy hertoë en vorste by die Rynbond, ’n konfederasie van Napoleonse kliëntstate, aangesluit. Hierdie lande het hul eie vlae gebruik. Die konfederasie het geen eie vlag gehad nie; in plaas daarvan het dit die blou-wit-rooi vlag van Frankryk en die Keiserlike Vaandel van sy beskermer, Napoleon Bonaparte, gebruik.[34]

Tydens die Napoleontiese Oorloë is die Duitse stryd teen die besetting deur die Franse magte deur die kleure van swart, rooi en goud aansienlik gesimboliseer, en het na hul gebruik by die uniforms van die Lützow Vrye Korps, ’n vrywilliger-eenheid van die Pruisiese leër, gewild geraak. Hierdie eenheid het swart uniforms met rooi voorwerpe en goue knoppies gebruik. Die kleurkeuse het ’n pragmatiese oorsprong gehad, selfs al was swart-rooi-goud die voormalige kleure wat deur die Heilige Romeinse Ryk gebruik is.[35] Lede van die korps moes hul eie klere voorsien: Ten doeleinde van ’n eenvormige voorkoms was dit die maklikste manier om al die klere, wat uit die verskeie dele van Duitsland saamgebring is, swart te kleur. Goudkleurige (messinggekleurde) knoppies was wyd beskikbaar en pennons wat deur die lansers in die eenheid gebruik is, was rooi en swart. Teen die tyd is die kleure soos volg voorgestel:

Aus der Schwärze (schwarz) der Knechtschaft durch blutige (rot) Schlachten ans goldene (gold) Licht der Freiheit.[36]


Uit die duisternis (swart) van knegskap deur bloedige (rooi) gevegte aan die goue (goud) lig van vryheid.


Aangesien die lede van hierdie eenheid uit die hele Duitsland gekom het en meestal universiteitsstudente en akademici was, het die Lützow Vrye Korps en hul kleure aansienlike blootstelling onder die Duitsers verwerf.[35] Die feit dat die kleure dieselfde was as die keiserlike vlag in die Heilige Romeinse Ryk het bygedra tot die popularisering.[37]

Op 17 Junie 1813 het die groep Schwarzen Jäger ("swart jagters") by Kitzen (naby Leipzig) in ’n hinderlaag van die Franse beland en is amper heeltemal uitgewis. Op 12 Junie 1815 het sewe studente, wat in die Lützow Vrye Korps gedien het en toe by verskeie Korps van die Seniore-konvensie van Jena aktief was, met ander nasionale en republikeinse-gesinde studente die Urburschenschaft gestig. Hulle het die kleure "swart-rooi-goud" gekies.

Op die vierde herdenking van die Slag van Leipzig, op 18 Oktober 1817, het sowat 500 studenten van die Urburschenschaft en somige professore uit verskeie Duitse deelstate onder die slagspreuk Nur im Ganzen ist Heil ("Slegs in die geheel is verlossing") met die rooi-swart-rooi vlag (goud was net die randjies en 'n eiketak in swart strepe) na die Wartburg by Eisenach (Wartburgfest) opgeruk, om vir vryheid en ’n verenigde ryk te demonstreer. Vanaf 27 tot 30 Mai 1832 het sowat 30 000 deelnemers op die Hambachfees vir nasionale en demokratiese doele gedemonstreer en het vir die eerste keer ’n swart-rooi-goue kleure vlag saamgeneem. Die opskrif in die middelste rooi deel Deutschlands Wiedergeburt ("Duitsland se heergeboorte") het die doel van die deelnemers duidelik gemaak, die vestiging van ’n Duitse nasie.

Duitse Bond (1815–1866)[wysig | wysig bron]

Ontwerp is in verlede gebruik maar sedertdien laat vaar Die vlag wat deur die Jena Urburschenschaft goedgekeur is
Vlag by die Hambachfees met goud op (1832). Die prentjie is waarskynlik verkeerd gekleurd. Die oorspronklike litografie is monochroom.[38]
Die Ur-Fahne van die Hambachfees, vertoon by die Hambach-kasteel

Die Kongres van Wene van 1815–16 het tot die stigting van die Duitse Bond gelei, ’n losse unie van alle oorblywende Duitse state ná die Napoleontiese oorloë. Die Bond is geskep as ’n plaasvervanger vir die nou-ontbonde Heilige Romeinse Ryk met Frans II van Oostenryk – die laaste Heilige Romeinse Keiser – as sy president. Die Bond het nie ’n eie vlag gehad nie, hoewel die swart-rooi-goud-driekleur soms verkeerdelik as sulks beskou is.[39]

Na hul terugkeer van die oorlog het die veterane van die Lützow Vrykorps in Junie 1815 die Urburschenschaft in Jena gestig. Die Jena Urburschenschaft het uiteindelik ’n vlag met drie gelyke horisontale bane van rooi, swart en rooi met ’n goue trim en ’n goue eiketak oor die swart baan aangeneem, na aanleiding van die kleure van die Vrykorps se uniforms.[35] Aangesien die studente wat in die Lützow Vrykorps gedien het, uit verskeie Duitse state afkomstig was, het die idee van ’n verenigde Duitse staat begin om binne die Urburschenschaft momentum te kry en soortgelyke Burschenschaften is daarna dwarsdeur die Bond gevorm. Op 18 Oktober 1817, die vierde herdenking van die Slag van Leipzig, het honderde broederskapslede en akademici van regoor die Bond-state in Wartburg in Sakse-Weimar-Eisenach (in die hedendaagse Thüringen) ontmoet en vir ’n vrye en verenigde Duitse nasie gepleit.

Die goud-rooi-swart vlag van die Jena Urburschenschaft het prominent op hierdie Wartburg-fees verskyn. Daarom het die kleure swart, rooi en goud uiteindelik simbolies vir hierdie begeerte van ’n verenigde Duitse staat geword. Oostenryk, in sy vasbeslotenheid om die status quo te handhaaf,[40] het die Carlsbad-besluite van 1819 aanvaar en alle studente-organisasies verbied, wat amptelik ’n einde aan die Burschenschaften besorg het.

In Mei 1832 het sowat 30 000 mense by die Hambachfees vir vryheid, eenheid en burgerregte gedemonstreer. Die kleure swart, rooi en goud het ’n goed gevestigde simbool geword vir die liberale, demokratiese en republikeinse beweging in die Duitse state sedert die Wartburg-fees en vlae in hierdie kleure is heelwat by die Hambachfees vertoon. Terwyl kontemporêre illustrasies die prominente gebruik van ’n goud-rooi-swart-driekleur wys (’n onderstebo weergawe van die moderne Duitse vlag), is oorblywende vlae van die gebeurtenis in swart-rooi-goud. So ’n voorbeeld is die Ur-Fahne, die vlag wat tydens die fees op die Hambach-kasteel gehys is: ’n Swart-rooi-goud-driekleur waar die rooi baan die opskrif Deutschlands Wiedergeburt ("Duitsland se hergeboorte") bevat. Hierdie vlag word nou permanent by die kasteel vertoon.[41]

Rewolusie en die Frankfurtse parlement (1848–1850)[wysig | wysig bron]

Vlootvaandel Ontwerp is in verlede gebruik maar sedertdien laat vaar Oorlogsvaandel van die Reichsflotte (1848–1852)
Kontemporêre litografie van die Slag by Kandern vanuit die oogpunt van die rewolusionêre op 20 April 1848, waarin die Hecker-opstand neergeslaan is

In die lente van die volke tydens die Rewolusies van 1848 het rewolusionêre na die strate gegaan en baie van hulle het die driekleur vertoon. Liberale het die bewind oorgeneem en na langdurige beraadslaging is ’n nasionale vergadering geformuleer. Hierdie Frankfurtse parlement het die swart-rooi-goud as die amptelike kleure van Duitsland verklaar en ’n wet aangeneem waarin die swart-rooi-goud-driekleur as die burgerlike vaandel verklaar is.[42]

In 1850 het die Frankfurtse parlement in duie gestort en die Duitse Bond is onder Oostenrykse presidentskap, wat die optrede van die mislukte Frankfurtse parlement insluitende die driekleur, onderdruk het, herstel. Daarna was die dringendste vraagstuk om ’n toekomstige Duitse nasie met of sonder Oostenryk te stig, omdat Oostenryk se status as ’n multi-etniese ryk die droom van ’n verenigde Groter Duitsland ingewikkeld gemaak het – die Großdeutsche oplossing. Alternatiewelik was daar die Kleindeutsche (Kleiner Duitse) oplossing vir ’n Duitsland wat slegs Duitse lande dek en Oostenryk uitgesluit het. Die Pruisiese-Oostenrykse dualiteit binne die Bond het uiteindelik tot die Oostenryks-Pruisiese-oorlog van 1866 gelei. Tydens die oorlog het die suidelike state wat met Oostenryk geallieerd was, die swart-rooi-goud-driekleur as hul vlag aangeneem, en die 8ste Duitse Weermagkorps het ook swart-rooi-goud-armbande gedra.[39] Die Koninkryk Pruise en sy oorwegend Noord-Duitse bondgenote het Oostenryk verslaan en plek gemaak vir die verwesenliking van die Klein-Duitse oplossing ’n paar jaar later.

Noord-Duitse Bond en die Duitse Keiserryk (1866–1918)[wysig | wysig bron]

2:3 Burgerlike en staatsvlag en -vaandel Ontwerp is in verlede gebruik maar sedertdien laat vaar Vlag van die Noord-Duitse Bond (1866–1871) en die Duitse Keiserryk (1871–1918). In gebruik aan die begin van die Republiek van Weimar (1918–1919) en deur die buitelandse dienste (1922–1933). ’n Weergawe met ’n effens ander verhoudingsaspek is vanaf Maart 1933 tot Augustus 1935 as die Duitse nasionale vlag gebruik.
Vlae van die keiserlike vloot, afgelei van die vlootvaandels van die Noord-Duitse Bond

Na aanleiding van die ontbinding van die Duitse Bond het Pruise sy nie-amptelike opvolger, die Noord-Duitse Bond, in 1866 met die ondertekening van die Bondverdrag van Augustus 1866 en die bekragtiging van die Grondwet op 1 Julie 1867 onder leiding van die eerste minister van Pruise, Otto von Bismarck, gevorm. Hierdie koalisie het uit Pruise, die grootste lidstaat, en 21 ander Noord-Duitse state bestaan.

Die vraag oor watter vlag deur die nuwe Bond aangeneem moet word, is eerste deur die skeepsektor geopper en sy begeerte om ’n internasionaal herkenbare identiteit te hê. Feitlik alle internasionale skepe wat aan die Bond behoort het, was afkomstig uit Pruise of die drie voormalige Hansestede van Bremen, Hamburg en Lübeck. Op grond hiervan het Adolf Soetbeer, sekretaris van die Hamburgse Kamer van Koophandel, in die Bremer Handelsblatt van 22 September 1866 voorgestel dat enige beplande vlag die kleure van Pruise (swart en wit) met die Hansekleure (rooi en wit) moet kombineer. In die daaropvolgende jaar is die grondwet van die Noord-Duitse Bond uitgevaardig waarin ’n horisontale swart-wit-rooi-driekleur as beide die burgerlike en die oorlogsvaandel verklaar is.[43]

Koning Wilhelm I van Pruise was tevrede met die kleurkeuse: Die rooi en wit is ook geneem om die Mark Brandenburg te verteenwoordig, die keiserlike kieserstaat en ’n voorganger van die Koninkryk Pruise.[35] Die afwesigheid van goud op die vlag het ook duidelik gemaak dat hierdie Duitse staat nie die "swart en goud"-monargie van Oostenryk ingesluit het nie. Na afloop van die Frans-Duitse Oorlog het die oorblywende suidelike Duitse state met die Noord-Duitse Bond geallieerd, wat gelei het tot die vereniging van Duitsland en die opheffing van die Pruisiese monarg tot keiser van hierdie nuwe staat in 1871. In sy grondwet het die Duitse Keiserryk swart, wit en rooi as sy nasionale kleure behou,[44] met die driekleur wat voorheen deur die Noord-Duitse Bond gebruik is, en amptelik as sy vlag in 1892 goedgekeur.

Die swart-wit-rooi-driekleur het die vlag van Duitsland tot die einde van die Duitse Keiserryk in 1918 tydens die laaste dae van die Eerste Wêreldoorlog gebly. Hierdie vlag is ook in al die Duitse kolonies – soos Duits-Oos-Afrika en Duits-Suidwes-Afrika – gebruik en aparte weergawes is vir elke kolonie beplan, maar weens die Duitse nederlaag tydens die Eerste Wêreldoorlog nooit goedgekeur nie.

Republiek van Weimar (1918–1933)[wysig | wysig bron]

2:3 Burgerlike vlag Ontwerp is in verlede gebruik maar sedertdien laat vaar Vlag van die Republiek van Weimar (1919–1933)
Ontwerp is voorgestel in die verlede maar nooit amptelik aanvaar nie Ottfried Neubecker se voorstel vir ’n Duitse nasionale vlag van 1926
Ontwerp is in verlede gebruik maar sedertdien laat vaar Handelsvlag van die Republiek van Weimar
"Laat die ou vlae wapper", verkiesingsplakkat vir die monargistiese en nasionalistiese Duitse Nasionale Volksparty, 1932

As gevolg van die uitroeping van die Duitse Republiek in 1918 en die daaropvolgende rewolusionêre tydperk is die sogenaamde Republiek van Weimar in Augustus 1919 gestig. Om ’n kontinuïteit te vorm tussen die anti-outokratiese beweging van die 19de eeu en die nuwe demokratiese republiek is die ou swart-rooi-goud-driekleur in die Weimarse Grondwet van 1919 as die nasionale vlag van Duitsland aangewys.[45] Net die klein Duitse prinsdomme van Reuss-Greiz, Reuss-Gera en die Waldeck-Pyrmont en hul republikeinse opvolgers het die tradisie behou en altyd voortgegaan om die Duitse kleure swart, rooi or (goud) in hul vlae gebruik. As ’n burgerlike vlag is die swart-wit-rooi-driekleur behou, al was dit met die nuwe driekleur in die boonste linke hoek.

Hierdie veranderinge is nie deur baie mense in Duitsland verwelkom nie, wat hierdie nuwe vlag as ’n simbool van vernedering na aanleiding van Duitsland se nederlaag tydens die Eerste Wêreldoorlog beskou het. In die Reichswehr is die ou kleure verder in verskeie vorme gebruik. Baie konserwatiewe wou die ou kleure terug hê, terwyl monargiste en verregses hul besware hard uitgespreek het en na die nuwe vlag met verskeie neerhalende name verwys het (sien Kleur bo). As ’n kompromie is die ou swart-wit-rooi-vlag in 1922 heringevoer om Duitse diplomatiese missies in die buiteland te verteenwoordig.[16]

Die simbole van die Keiserlike Duitsland het kentekens van die monargistiese en nasionalistiese protes geword en is dikwels deur monargistiese en nasionalistiese organisasies (soos Stahlhelm, Bund der Frontsoldaten) gebruik. Dit het die Reichskriegsflagge (oorlogsvlag van die Reich) ingesluit, wat vandag herleef is vir ’n soortgelyke gebruik. Baie nasionalistiese partye van die Weimarse tydperk – soos die Duitse Nasionale Volksparty en die Nazi-Party – het die keiserlike kleure gebruik, soortgelyk aan die Nasionaal-Demokratiese Party van Duitsland.

Op 24 Februarie 1924 is die organisasie Reichsbanner Schwarz-Rot-Gold in Maagdeburg deur die lede van die Weimarse Koalisie (Sentrum, Duitse Demokratiese Party, Sosiaal-Demokratiese Party van Duitsland) en die vakbonde gestig. Hierdie organisasie is ter verdediging van die fragile demokrasie van die Republiek van Weimar, wat onder konstante druk deur beide die verregses en verlinkses was, gestig. Deur hierdie organisasie het die swart-rooi-goud-vlag nie net ’n kenteken van ’n Duitse demokrasie geword nie, maar ook van weerstand teen politieke ekstremisme. Dit is opgesom deur die organisasie se eerste voorsitter, Otto Hörsing, wat hul taak as ’n "stryd teen die swastika en die Sowjetse ster" beskryf het.[46]

In die lig van die toenemend gewelddadige konflikte tussen die Kommuniste en Nazi's, die groeiende polarisasie van die Duitse bevolking en ’n magdom ander faktore, hoofsaaklik die drastiese ekonomiese agteruitgang, uiterste hiperinflasie en korrupsie van die republiek, het die Republiek van Weimar in 1933 met die Nazi-bewindsoorname (Machtergreifung) en die aanstelling van Adolf Hitler as Duitse kanselier geëindig.

Nazi-Duitsland en Tweede Wêreldoorlog (1933–1945)[wysig | wysig bron]

Ontwerp is in verlede gebruik maar sedertdien laat vaar Vlag van die Nazi-Party (1920–1945)
Adolf Hitler 1935 in Neurenberg met die Blutfahne ("bloedvlag") langs hom
3:5 Burgerlike en staatsvlag en -vaandel Ontwerp is in verlede gebruik maar sedertdien laat vaar Nasionale vlag van Duitsland (1933–1935), saam met die swastika-vlag
Wydverspreide gebruik van Nazi-vlae tydens die Olimpiese Somerspele 1936 in Berlyn
3:5 Burgerlike en staatsvlag en -vaandel Ontwerp is in verlede gebruik maar sedertdien laat vaar Nasionale vlag van Duitsland en vlootvaandel van Duitsland (1935–1945)

Nadat die Nazi-Party op 30 Januarie 1933 aan die bewind gekom het, is die swart-rooi-goud-vlag vinnig geskrap; ’n beslissing het op 12 Maart twee wetlike nasionale vlae goedgekeur: Die hervestigde keiserlike swart-wit-rooi-driekleur en die vlag van die Nazi-Party.[47][48]

Op 15 September 1935, een jaar na die dood van Reich-President Paul von Hindenburg en Hitler se verkiesing as Führer, is die dubbele vlagreëling beëindig, met die eksklusiewe gebruik van die Nazi-vlag as die nasionale vlag van Duitsland. Een rede mag die "Bremen-insident" van 26 Julie 1935 wees, waartydens ’n groep van betogers in New York Stad aan boord van die oseaanliner SS Bremen, die Nazi-partyvlag van die vlagpaal geskeur en in die Hudsonrivier gegooi het. Toe die Duitse boodskapper protes opgeteken het, het Amerikaanse amptenare geantwoord dat die Duitse nasionale vlag nie beskadig is nie, net ’n partysimbool.[49] Die nuwe vlagwet[50] is tydens die jaarlikse partybyeenkoms in Neurenberg aangekondig.[51]

Die ontwerp van die Nazi-vlag was deur Hitler in die middel-1920's as die partyvlag ingevoer, ongeveer ’n jaar voordat (29 Julie 1921) hy die partyleier geword het: ’n Vlag met ’n rooi agtergrond, ’n wit skyf met ’n swart swastika (Hakenkreuz) in die sentrum. In Mein Kampf het Hitler die proses verduidelik waardeur die Nazi-vlagontwerp geskep is: Dit was nodig om dieselfde kleure as die Keiserlike Duitsland te gebruik, want in Hitler se mening was hulle "eerbiedige kleure wat uitdrukking gee aan ons eerbetoon aan die glorieryke verlede en wat eens soveel eer aan die Duitse nasie gebring het." Die belangrikste vereiste was dat "die nuwe vlag ... effektief op ’n groot plakkaat moet pronk" omdat "in honderde duisende gevalle kan ’n baie treffende embleem die eerste oorsaak van die ontwaking van belangstelling in ’n beweging wees." Nazi-propaganda het die simboliek van die vlag verduidelik: Die rooi kleur het vir die sosiale, wit vir die beweging se nasionale denke en die swastika vir die oorwinning van die Ariese volk oor Jode gestaan.[52] Verskeie ontwerpe deur ’n aantal verskillende outeurs is oorweeg, maar die een wat uiteindelik goedgekeur is, was volgens bewerings Hitler se persoonlike ontwerp.[53] Albert Speer verklaar in sy memoires dat "in slegs twee ander ontwerpe het hy (Adolf Hitler) dieselfde sorg soos by die Obersalzberg-huis getoon: "Dié van die Reich se oorlogsvlag en sy eie standaard as staatshoof".[54] Hitler het die vlag soos volg beskryf:

Das rote Tuch, die Farbe der eisernen sozialen Gerechtigkeit, das Weiß, unsere heilige nationale Begeisterung, und das Hakenkreuz als Zeichen der Arbeit.[55]


Die rooi doek, die kleur van die yster-sosiale geregtigheid, die Wit, ons heilige nasionale entoesiasme, en die swastika as kenteken van werk.


’n Afgesentreerde skywe weergawe van die swastika-vlag is gebruik as die burgerlike wapen op Duits-geregistreerde burgerlike skepe en is gebruik as die vaandel op Kriegsmarine-oorlogskepe.[56] Die vlae vir gebruik op see het ’n deur- en deurbeeld gehad, só was die "linkerkant" en "regterkant"-weergawes albei aan die een kant teenwoordig, terwyl die nasionale vlag aan beide kante was.[57]

Van 1933 tot minstens 1938 het die Nazi's soms swastika-vlae "geheilig" deur hulle met die Blutfahne ("bloedvlag"), die swastika-vlag wat deur die Nazi-paramilitaries tydens die mislukte biersaal-staatsgreep van 1923 in München gebruik is, aan te raak. Hierdie seremonie het by elke Reichsparteitag in Neurenberg plaasgevind. Dit is nie bekend of hierdie tradisie na die laaste Reichsparteitag in 1938 voortgesit is nie.

Aan die einde van die Tweede Wêreldoorlog het die eerste wet wat deur die Geallieerde Beheerraad afgeneem is, alle Nazi-simbole afgeskaf en alle relevante wette herroep.[58] Die besit van swastika-vlae is sedertdien in verskeie lande verbode, insluitende die invoer of vertoning daarvan, veral in Duitsland.

Na die Tweede Wêreldoorlog (1945–1949)[wysig | wysig bron]

2:3 Burgerlike vaandel Ontwerp is in verlede gebruik maar sedertdien laat vaar Die "C"-seinvlag (1946–1949)
Ontwerp is voorgestel in die verlede maar nooit amptelik aanvaar nie Twee variasies van Josef Wirmer se "Weerstand"-ontwerp in 1944, geskep deur sy broer, Ernst. Die vlag aan die regterkant is deur konserwatiewe partye as ’n vlag vir Wes-Duitsland in 1948 voorgestel.

Ná die nederlaag van Duitsland in die Tweede Wêreldoorlog is dié land onder geallieerde administrasie geplaas. Alhoewel daar nie ’n nasionale Duitse regering of ’n Duitse vlag was nie, was Duitse skepe deur die internasionale reg verplig om ’n nasionale vlag van die een of ander aard te hê. As ’n voorlopige burgerlike vlag van Duitsland het die Raad die internasionale seinvlaggie Charlie aangewys wat die letter C in ’n swaelstert toon, bekend as die "C"-seinvlag (C-Doppelstander). Die Raad het beslis dat "geen seremonie hierdie vlag mag verleen wat nie vir die oorlogskepe of handelskepe van enige nasionaliteit gedoop sal word nie".[59]

Wes van die Oder-Neisse-lyn is die Duitse state herorganiseer langs die grense van die besettingsone en nuwe deelstaatsregerings is gestig. Binne die Amerikaanse sone is die noordelike helfte van die voormalige deelstate van Württemberg en Baden in 1946 saamgesmelt om Württemberg-Baden te vorm. As sy vlag het Württemberg-Baden die swart-rooi-goud-driekleur goedgekeur.[60] Die keuse van hierdie kleure was nie gebaseer op die historiese gebruik van die driekleur nie, maar die eenvoudige toevoeging van goud tot Württemberg se kleure rooi en swart.[61] Toevallig was Baden se kleure rooi en geel, sodat die kleurkeuse vir ’n kombinasie van die twee vlae kon misgis. In 1952 het Württemberg-Baden deel geword van die moderne Duitse deelstaat Baden-Württemberg, waarvan die vlag swart en goud is.

Twee ander deelstate wat na die oorlog geskep is, Rynland-Palts (Franse sone) en Nedersakse (Britse sone), het verkies om die swart-rooi-goud-driekleur as hul vlag te gebruik, met elkeen deelstaat se wapen op.[62][63] Hierdie twee deelstate is gevorm uit dele van ander state en geen kleurkombinasies uit hierdie vorige state is aanvaar as ’n nuwe staatsvlag nie.

Dit het tot die gebruik van die swart-rooi-goud weens twee redes gelei: Die kleure het veral nie betrekking tot enige van die vorige state nie en die gebruik van die ou vlag van die Republiek van Weimar was bedoel om ’n simbool van die nuwe demokrasie te wees.[64][65]

Verdeelde Duitsland (1949–1989)[wysig | wysig bron]

3:5 Burgerlike en staatsvlag en -vaandel Normale of de jure weergawe van vlag, of voorkant Vlag van die Federale Republiek Duitsland (1949–hede)
Vlag van die Duitse Demokratiese Republiek (1949–1959)
Oos-Duitse vlag tydens ’n internasionale boksbyeenkoms in 1955
3:5 Burgerlike en staatsvlag en -vaandel Ontwerp is in verlede gebruik maar sedertdien laat vaar Vlag van die Duitse Demokratiese Republiek (1959–1990)
Variante in swart-wynrooi-goud: Vlae van Wes-Duitsland en die Duitse Demokratiese Republiek by die Verenigde Nasies in New York Stad (1973)
Ontwerp is in verlede gebruik maar sedertdien laat vaar Vlag van die Verenigde Span van Duitsland, soos gebruik vanaf die Olimpiese Somerspele 1960 tot die Olimpiese Somerspele van 1968

Met die verslegtende betrekkinge tussen die Sowjetunie en die Verenigde State, het die drie westelike Geallieerdes in Maart 1948 vergader om hul besettingsones saam te smelt en die vorming van die latere Federale Republiek Duitsland, algemeen bekend as Wes-Duitsland, goed te keur. Intussen het die oostelike Sowjetse besettingsone die Duitse Demokratiese Republiek geword, algemeen bekend as Oos-Duitsland. Tydens die voorbereiding van die nuwe grondwet vir Wes-Duitsland het besprekinge in verband met sy nasionale simbole tydens ’n byeenkoms by Herrenchiemsee in Augustus 1948 plaasgevind. Hoewel daar besware teen die skepping van ’n nasionale vlag vóór die hereniging met die oostelike deel was, is besluit om voort te gaan. Hierdie besluit was hoofsaaklik gemotiveer deur die voorgestelde grondwet deur die Oos-Duitse SED in November 1946,[66] waarin swart-rooi-goud as kleure van ’n toekomstige Duitse republiek voorgestel is.[67]

Terwyl daar ander voorstelle vir die nuwe vlag van Wes-Duitsland was,[68] was die finale keuse tussen twee ontwerpe, albei met swart-rooi-goud. Die Sosiaal-Demokrate het die herinstelling van die ou Weimar-vlag voorgestel, terwyl die konserwatiewe partye soos die CDU/CSU en die Duitse Party ten gunste van ’n ontwerp deur Ernst Wirmer, ’n lid van die parlementêre raad en latere raadgewer van bondskanselier Konrad Adenauer, was. Wirmer het ’n weergawe van die "Weerstand"-vlag van 1944 (die swart-rooi-goud-kleurskema in ’n Nordiese kruis-patroon) wat deur sy broer en 20 Julie-mede-samesweerder Josef ontwerp is, voorgestel.[69] Die driekleur is uiteindelik gekies, grootliks om die kontinuïteit tussen die Republiek van Weimar en hierdie nuwe Duitse staat te illustreer. Met die inwerkingtreding van die (Wes-)Duitse grondwet op 23 Mei 1949 is die swart-rooi-goud-driekleur as die vlag van die Federale Republiek Duitsland goedgekeur.[1]

In 1955 het die bevolking van die Frans-geadministreerde Saar-protektoraat daarvoor gestem om by Wes-Duitsland aan te sluit.[70] Sedert sy stigting as ’n aparte Franse protektoraat in 1947 het die Saar ’n wit Nordiese kruis op ’n blou en rooi agtergrond as sy vlag gebruik.[71] Om die verbintenis van die Saar met Wes-Duitsland te toon, is op 9 Julie 1956 ’n nuwe vlag goedgekeur: Die swart-rooi-goud-driekleur versier met die nuwe wapen wat ook op hierdie dag ingestel is.[72] Hierdie vlag het op 1 Januarie 1957 amptelike status verkry, met die stigting van die Saarland as ’n deelstaat van Wes-Duitsland.

Terwyl die gebruik van swart-rooi-goud in die Sowjetse sone in 1946 voorgestel is, het die Tweede Volkskongres in 1948 beslis om die ou swart-wit-rooi-driekleur as ’n nasionale vlag vir Oos-Duitsland goed te keur. Hierdie keuse is gebaseer op die gebruik van dié kleure deur die Nasionale Komitee vir ’n Vrye Duitsland,[68] ’n Duitse anti-Nazi-organisasie wat in die Sowjetunie tydens die laaste twee jaar van die oorlog aktief was. Volgens ’n voorstel deur Friedrich Ebert, Jr. in 1949 is die swart-rooi-goud-driekleur in plaas daarvan as die vlag van die Duitse Demokratiese Republiek by sy stigting op 7 Oktober 1949 goedgekeur.[73] Vanaf 1949 tot 1959 was die vlae van beide Wes- en Oos-Duitsland identies. Op 1 Oktober 1959 het die Oos-Duitse regering sy vlag met die byvoeging van sy wapen verander.[74] In Wes-Duitsland is hierdie verandering as ’n doelbewuste poging om die twee Duitslands van mekaar te skei beskou. Die vertoning van hierdie vlag in Wes-Duitsland en Wes-Berlyn — waar dit bekend gestaan het as Spalterflagge ("delervlag") — is as ’n oortreding van die grondwet beskou en daarna tot in die laat 1960's verban.

Vanaf 1956 tot 1964 het Wes- en Oos-Duitsland aan die Olimpiese Winter- en Somerspele as ’n enkele span, bekend as die Verenigde Span van Duitsland, deelgeneem. Nadat die Oos-Duitse nasionale vlag in 1959 verander is, het geen land die vlag van die ander aanvaar nie. As ’n kompromie is vanaf 1960 tot 1964 ’n nuwe vlag met die Olimpiese ringe in die rooi baan van die swart-rooi-goud-driekleur deur die Verenigde Span van Duitsland gebruik. In 1968 het die spanne van die twee Duitse state apart binnegestap, maar albei het dieselfde Duitse Olimpiese vlag gebruik. Vanaf 1972 tot 1988 het die aparte Wes- en Oos-Duitse spanne hul eie nasionale vlag gebruik.

Herenigde Duitsland (sedert 1989)[wysig | wysig bron]

Oos-Duitse vlag met uitgesnyde wapen
Duitse sokkerondersteuners tydens die FIFA Sokker-Wêreldbekertoernooi in 2006. Dit was die eerste keer dat soveel vlae gelyktydig in die geskiedenis van die Federale Republiek gesien kon word. Sommige vlae wat hier gesien kan word toon die federale wapen en moenie met die Bundesdienstflagge, wat die Bundesschild toon en net deur regeringsowerhede gebruik mag word, verwar word nie.
Vlag van die herenigde Duitsland (sedert 1990)

Na die val van die Berlynse Muur in November 1989 het baie Oos-Duitsers die wapen van hul vlae verwyder, soos dit die Hongare tydens die Rewolusie van 1956 gedoen het en Roemene net later tydens die val van Ceaușescu sal doen.[75] Die wydverspreide daad van die verwydering van die wapen uit die Oos-Duitse vlag het die duidelike swart-rooi-goud-driekleur as simbool vir ’n verenigde en demokratiese Duitsland geïmpliseer. Op 3 Oktober 1990 het met die toetreding van die gebied van die Duitse Demokratiese Republiek tot die Federale Republiek Duitsland die swart-rooi-goud-driekleur die vlag van ’n herenigde Duitsland geword. In 1998 is die Bundesstiftung zur Aufarbeitung der SED-Diktatur ("Stigting vir die Hersiening van die SED-diktatorskap") gestig. Die plig van hierdie organisasie wat direk verantwoordelik is aan die federale regering is om die gevolge van die voormalige Oos-Duitse regime te ondersoek. As kenteken gebruik die stigting ’n Oos-Duitse vlag met die Kommunistiese wapen uitgesny.[76]

Die ou swart-wit-rooi-driekleur van die Duitse Keiserryk word steeds deur monargiste en daardie lede van die Duitse adelikes wat pleit vir die vreedsame herinvoering van ’n Duitse demokratiese monargie gebruik.[77] Hierdie gebruik van die ou vlag is amper heeltemal oorskadu deur sy algemene gebruik deur verregses; aangesien die voorgenoemde verbod van alle Nasionaal-Sosialiste (Nazi)-simbole (Hakenkreuz, die Schutzstaffel se sowilo, ens.) steeds in die hedendaagse Duitsland kragtens is, is die verregses gedwing om enige Nazi-vlae te vermy en eerder die ou driekleur wat die Nazi's self in 1935 verban het te gebruik.[50]

In Duitsland was die gebruik van die vlag en ander nasionale simbole vir die meeste tyd sedert die einde van die Tweede Wêreldoorlog relatief laag — in reaksie teen die wydverspreide gebruik van vlae deur die Nazi-party en die Nazi's se nasionalistiese furore.[78] Tydens die FIFA Sokker-Wêreldbekertoernooi in 2006 wat in Duitsland aangebied is, het die openbare gebruik van die nasionale vlag dramaties toegeneem.[79] Alhoewel hierdie ontploffing in die vlag se gewildheid aanvanklik deur baie Duitsers met ’n mengsel van verrassing en vrees begroet is,[80] is die dekades-oue vrees dat die Duitse vlagwapper en nasionale trots onlosmaaklik met sy Nazi-verlede geassosieer word teen die einde van die toernooi deur Duitsers en nie-Duitsers weerlê.[81]

Ander vlae[wysig | wysig bron]

Soortgelyke vlae[wysig | wysig bron]

Deelstate van Duitsland[wysig | wysig bron]

Sommige Wes-Duitse deelstate – meestal dié wat uit verskeie individuele lande saamgevoeg is, soos Nedersakse, Rynland-Palts en Saarland – het na die Tweede Wêreldoorlog ook swart-rooi-goud as hul kleure gekies, maar altyd in samewerking met die landswapen. Terwyl die vlae van Nedersakse en Saarland die Duitse kleure gebruik, is die kleure van Rynland-Palts van die landswapen ontleen. Daarom is die wapen van Rynland-Palts nie in die sentrum van die vlag nie.

Swart-rooi-goud[wysig | wysig bron]

België, die buurland van Duitsland, gebruik ’n vertikale swart-geel-rooi-driekleur. Hierdie kleure is ontleen van die Hertogdom Brabant (Boergondiese keiserlike sirkel van die Heilige Romeinse Ryk van die Duitse Nasie) se wapen, ’n goue leeu met rooi kloue op ’n swart agtergrond,[82] en het dus ’n historiese verbintenis met die Duitse nasionale kleure.

Swart-wit-rooi[wysig | wysig bron]

Die kleure swart-wit-rooi word ook in vlae van ander lande gebruik. Bo-Volta, die hedendaagse Burkina Faso, het vanaf 1959 tot 1984 ’n swart-wit-rooi-vlag gebruik. Maar ook die vlae van verskeie Arabiese lande is op hierdie kleure gebaseer en word dikwels saam met groen gebruik. Hulle maak deel uit van die Pan-Arabiese kleure, wat hul oorsprong in die rooi-wit-swart Arabiese bevrydingsvlag van Egipte het. Rooi-wit-swart bane vorm vandag die vlae van Egipte, Irak, Jemen, Sirië en Soedan.

Sien ook[wysig | wysig bron]

Verwysings[wysig | wysig bron]

  1. 1,0 1,1 1,2 (de) Anordnung über die deutschen Flaggen”. (pdf) 13 November 1996. URL besoek op 3 Oktober 2018.
  2. (de) Grundgesetz für die Bundesrepublik Deutschland – Art 22”. URL besoek op 3 Oktober 2018.
  3. (de) Federale Parlement van Duitsland (15 Desember 2004). “Schwarz Rot Gold. Symbol der Einheit”. URL besoek op 3 Oktober 2018.
  4. (de) Die Bundesfarben”. protokoll-inland.de: 18 Junie 2008. URL besoek op 3 Oktober 2018.
  5. (de) Flags of the World. “Germany – Fahnen”. URL besoek op 3 Oktober 2018.
  6. (en) The Flag of Germany”. 25 Augustus 2011. URL besoek op 3 Oktober 2018.
  7. (de) Grundgesetz für die Bundesrepublik Deutschland”. 23 Mei 1949. URL besoek op 3 Oktober 2018.
  8. (de) Federale Regering van Duitsland (13 November 1996). “Anordnung über die deutschen Flaggen”. Gesetze im Internet. URL besoek op 3 Oktober 2018.
  9. (de) Federale Regering van Duitsland (24 Mei 1968). “§ 124 OWiG: Benutzen von Wappen oder Dienstflaggen”. URL besoek op 3 Oktober 2018.
  10. (de) "Bun­des­wap­pen­flag­ge" als Haus­de­ko­ra­ti­on”. protokoll-inland.de. Federale Ministerie van Binnelandse Sake: 12 Februarie 2011. URL besoek op 3 Oktober 2018.
  11. 11,0 11,1 (de) Federale Regering van Duitsland (7 Julie 1950). “Anordnung über die deutschen Flaggen”. documentArchiv.de. URL besoek op 3 Oktober 2018.
  12. (en) Flag hoisting formats and terminology (Germany, Austria, and adjacent countries)”. Flags of the World. 26 Oktober 2001. URL besoek op 24 Februarie 2008.
  13. (de) Anordnung über die deutschen Flaggen”. documentarchiv.de: 13 November 1996.
  14. (de) Federale Regering van Duitsland (25 Mei 1956). “Anordnung des Bundespräsidenten über die Dienstflagge der Seestreitkräfte der Bundeswehr”. Gesetze im Internet. URL besoek op 3 Oktober 2018.
  15. (de) Abschnitt I Nr. 1 der Anordnung über die deutschen Flaggen vom 7. Juni 1950, Bundesgesetzblatt I, bl. 205
  16. 16,0 16,1 (de) Regering van die Duitse Ryk (11 April 1921). “Verordnung über die deutschen Flaggen”. documentArchiv.de. URL besoek op 3 Oktober 2018.
  17. (de) Anordnung über die deutschen Flaggen”. gesetze-im-internet.de. URL besoek op 3 Oktober 2018.
  18. (en) Colors of the Flag (Germany)”. Flags of the World. 5 Augustus 1998. URL besoek op 24 Februarie 2008.
  19. (de) Bundesgesetzblatt I, 1996 Aanhangsel I, bl. 1730.
  20. (de) Federale Regering van Duitsland. “Farben”. URL besoek op 3 Oktober 2018.
  21. (de) Die Flagge mit "dem" Adler”. protokoll-inland.de: 12 Februarie 2011. URL besoek op 3 Oktober 2018.
  22. (de) Dreyhaupt, Rüdiger F. (2000). “Flags of the Weimar Republic”. Der Flaggenkurier 11: 3–17.
  23. (de) BVerfG, Beschluss vom 15. September 2008”. Federale Konstitusionele Hof: 15 September 2008. URL besoek op 3 Oktober 2018.
  24. 24,0 24,1 (de) Federale Hof van Duitsland (16 November 1959). 3 StR 45/59.
  25. (de) Rabbow, Arnold (1968). “Schwarz–Rot–Gold oder Schwarz–Rot–Gelb?”. Neue Heraldische Mitteilungen / Kleeblatt-Jahrbuch 6+7: 30–32.
  26. (de) Gesetz betreffend die Einführung einer deutschen Kriegs- und Handelsflagge vom 12. November 1848, Reichs-Gesetz-Blatt, 5. Stück, ausgegeben Frankfurt a. M., den 13. November 1848. Art. 3: „Die deutsche Handelsflagge soll aus drei gleich breiten, horizontalen, schwarz, roth, gelben Streifen bestehen, wie die Kriegsflagge, jedoch mit dem Unterschiede, daß sie nicht das Reichswappen trägt.“
  27. 27,0 27,1 (de) Federale Regering van Duitsland (22 Maart 2005). “Erlass der Bundesregierung über die Beflaggung der Dienstgebäude des Bundes”. URL besoek op 3 Oktober 2018.
  28. (en) Flag Protocol (Germany)”. Flags of the World. 6 Februarie 2002. URL besoek op 26 Februarie 2008.
  29. (en) Whitney Smith (1975). Flags Through the Ages and Across the World. ISBN 978-0-07-059093-9. 
  30. (en) Holy Roman Empire 962-1806 (Germany)”. Flags of the World. URL besoek op 3 Oktober 2018.
  31. 31,0 31,1 (en) Holy Roman Empire”. Flags of the World. URL besoek op 3 Oktober 2018.
  32. (en) Waldeck-Pyrmont 1815-1929 (Germany)”. Flags of the World. URL besoek op 3 Oktober 2018.
  33. (en) Principalities of Reuß-Gera and Reuß-Greiz 1778-1919 (Reuß, Germany)”. Flags of the World. URL besoek op 3 Oktober 2018.
  34. (en) Unidentified 'Rhine Republic' Flag 1806 (Germany)”. Flags of the World. URL besoek op 3 Oktober 2018.
  35. 35,0 35,1 35,2 35,3 (de) Rabbow, Arnold (2007). “Schwarz-Rot-Gold: Einheit in Freiheit”. Der Flaggenkurier 25: 41–45.
  36. (de) Scheidler, Karl Hermann (5 Augustus 1865) Illustrierte Zeitung, Leipzig, 98
  37. (de) Ferdinand Freiligrath skryf in sy gedig Schwarz-Rot-Gold: "Das ist das alte Reichspanier, Das sind die alten Farben!" (in: Neuere politische und soziale Gedichte, 1849–1851.)
  38. (de) War die Deutschlandfahne ursprünglich Gold-Rot-Schwarz?”. Handelsblatt. 26 Junie 2014. URL besoek op 3 Oktober 2018.
  39. 39,0 39,1 (en) German Confederation”. Flags of the World. URL besoek op 3 Oktober 2018.
  40. (en) Austria: The Age of Metternich”. Encyclopædia Britannica. 2008. URL besoek op 3 Oktober 2018.
  41. (de) Das Hambacher Fest 1832”. Amptelike webwerf van die Hambach-kasteel. URL besoek op 3 Oktober 2018.
  42. (de) Frankfurtse Parliament (12 November 1848). “Gesetz betreffend die Einführung einer deutschen Kriegs- und Handelsflagge.”. documentArchiv.de. URL besoek op 3 Oktober 2018.
  43. (de) Verfassung des Norddeutschen Bundes”. documentArchiv.de. 27 Junie 1867. URL besoek op 3 Oktober 2018.
  44. (de) Gesetz betreffend die Verfassung des Deutschen Reiches.”. documentArchiv.de. 16 April 1871. URL besoek op 3 Oktober 2018.
  45. (de) Die Verfassung des Deutschen Reichs ["Weimarer Reichsverfassung"]”. documentArchiv.de. 11 Augustus 1919. URL besoek op 3 Oktober 2018.
  46. (de) Deelstaatsregering van Rynland-Palts (2007). “Symbol für Freiheit, Einheit und Demokratie”. URL besoek op 3 Oktober 2018.
  47. (de) Paul von Hindenburg (12 Maart 1933). “Erlaß des Reichspräsidenten über die vorläufige Regelung der Flaggenhissung”. documentArchiv.de. URL besoek op 3 Oktober 2018.
  48. (en) Fornax. “The German Swastika Flag 1933–1945”. Historical flags of our ancestors. URL besoek op 3 Oktober 2018.
  49. (en) Brian Leigh Davis (1975). Flags & standards of the Third Reich. London: Macdonald & Jane's. ISBN 0-356-04879-9. 
  50. 50,0 50,1 (de) Regering van die Duitse Ryk (15 September 1935). “Reichsflaggengesetz”. documentArchiv.de. URL besoek op 3 Oktober 2018.
  51. (en) GERMANY: Little Man, Big Doings”. Time (tydskrif): 23 September 1935. URL besoek op 3 Oktober 2018.
  52. (en) Nazi propaganda pamphlet "The Life of the Führer"”. URL besoek op 3 Oktober 2018.
  53. (en) Hitler, Adolf (1926). Mein Kampf, volume 2, hoofstuk VII. 
  54. (en) Speer, Albert (1970). Inside the Third Reich. New York: Macmillan. ISBN 0-684-82949-5. 
  55. (de) Adolf Hitler, Rede vom 9. Mai 1926 in Eutin, in: Anzeiger für das Fürstentum Lübeck vom 15. Mai 1926.
  56. (en) Regering van die Duitse Ryk (20 Desember 1933). “Verordnung über die vorläufige Regelung der Flaggenführung auf Kauffahrteischiffen”. documentArchiv.de. URL besoek op 3 Oktober 2018.
  57. (en) The German swastika flag 1933–1945”. URL besoek op 3 Oktober 2018.
  58. (en) Geallieerde Beheerraad (30 Augustus 1945). “Law N° 1 from the Control Council for Germany: Repealing of Nazi Laws”. European Navigator. URL besoek op 23 Desember 2007.
  59. (en) Geallieerde Beheerraad (30 November 1946). “Law No. 39 of the Allied Control Commission”. Flags of the World. URL besoek op 26 Februarie 2008.
  60. (de) Grondwet van Württemberg-Baden”. Verfassungen der Welt. 30 November 1946. URL besoek op 24 Februarie 2008.
  61. (en) Württemberg-Baden 1947–1952”. Flags of the World. URL besoek op 24 Februarie 2008.
  62. (de) Grondwet van Rynland-Palts”. Verfassungen der Welt. 18 Mei 1947. URL besoek op 24 Februarie 2008.
  63. (de) Voorlopige Grondwet van Nedersakse”. Verfassungen der Welt. 13 April 1951. URL besoek op 24 Februarie 2008.
  64. (en) Rhineland-Palatinate (Germany)”. Flags of the World. URL besoek op 3 Oktober 2018.
  65. (en) Lower Saxony (Germany)”. Flags of the World. URL besoek op 3 Oktober 2018.
  66. (de) Friedel, Alois (1968). Deutsche Staatssymbole. Athenäum-Verlag. ISBN 978-3-7610-5115-3. 
  67. (de) Entwurf der SED für eine Verfassung der Deutschen Demokratischen Republik”. documentArchiv.de. 14 November 1946. URL besoek op 3 Oktober 2018.
  68. 68,0 68,1 (en) Proposals 1944–1949 (Germany)”. Flags of the World. URL besoek op 3 Oktober 2018.
  69. (en) Rabbow, Arnold (Mei–Augustus 1983). “A Flag Against Hitler. The 1944 National Flag Proposal of the German Resistance Movement”. Flag Bulletin 100.
  70. (fr) The Saar referendum”. European Navigator. 23 Oktober 1955. URL besoek op 24 Februarie 2008.
  71. (de) Grondwet van die Saarland”. documentArchiv.de. 15 Desember 1947. URL besoek op 24 Februarie 2008.
  72. (de) Regering van die Saarland (9 Julie 1956) Gesetz Nr. 508 über die Flagge des Saarlandes en Gesetz Nr. 509 über das Wappen des Saarlandes
  73. (de) Die Verfassung der Deutschen Demokratischen Republik”. documentArchiv.de. 7 Oktober 1949. URL besoek op 3 Oktober 2018.
  74. (de) Regering van die Duitse Demokratiese Republiek (1 Oktober 1959). “Gesetz zur Änderung des Gesetzes über das Staatswappen und die Staatsflagge der Deutschen Demokratischen Republik”. documentArchiv.de. URL besoek op 3 Oktober 2018.
  75. (en) (26 Julie 2013) Belonging: Solidarity and Division in Modern Societies. Polity Press. p. 95. 
  76. (de) Information pamphlet Geargiveer 27 Februarie 2012 op Wayback Machine
  77. (de) Tuisblad van die monargistiese organisasie Tradition und Leben ("Tradisie en lewe").
  78. (en) Sontheimer, Michael (29 Junie 2006). “Dr. Strangelove: How Germans Learned to Stop Worrying and Love the Flag”. Spiegel Online. URL besoek op 3 Oktober 2018.
  79. (en) Young, Marc (14 Junie 2006). “Germany flies the flag”. Spiegel Online. URL besoek op 3 Oktober 2018.
  80. (en) Bernstein, Richard (14 Junie 2006). "In World Cup Surprise, Flags Fly With German Pride". The New York Times. Besoek op 3 Oktober 2018. 
  81. (en) Crossland, David (10 Julie 2006). “Germany's World Cup Recovery: From Humorless to Carefree in 30 Days”. Spiegel Online. URL besoek op 3 Oktober 2018.
  82. (en) Colours of the Belgian flag”. Flags of the World. URL besoek op 3 Oktober 2018.

Bronne[wysig | wysig bron]

  • (de) G. Anrich, A. u. G. Cronford: Das Flaggenbuch. Otto Maier, Ravensburg 1983, ISBN 3-473-38851-3.
  • (de) Jörg-M. Hormann, Dominik Plaschke: Deutsche Flaggen. Geschichte, Tradition, Verwendung. Edition Maritim, Hamburg 2006. ISBN 3-89225-555-5.
  • (de) Ottfried Neubecker: Heraldik. Wolfgang Krüger Verlag, Frankfurt am Main 1977. ISBN 3-8105-1306-7.
  • (de) Erardo Cristoforo Rautenberg: Schwarz-Rot-Gold: Das Symbol für die nationale Identität der Deutschen! In: Mitteilungen aus dem Bundesarchiv. Heft 3-2002, S. 5–21; Jahrbuch der Hambach Gesellschaft 2003. bl. 227–246; 2008 aktualisierte Fassung herausgegeben vom brandenburgischen Aktionsbündnis gegen Gewalt, Rechtsextremismus und Fremdenfeindlichkeit (PDF-Datei, 2,31 MB).
  • (de) Peter Reichel: Schwarz-Rot-Gold. Kleine Geschichte der deutschen Nationalsymbole. Beck, München 2005. ISBN 3-406-53514-3.
  • (de) W. Smith, O. Neubecker: Die Zeichen der Menschen und Völker. Unsere Welt in Fahnen und Flaggen. Reich Verlag AG, Luzern 1975. ISBN 3-7243-0115-4.
  • (de) Veit Valentin, Ottfried Neubecker: Die deutschen Farben. Leipzig 1929.
  • (de) Paul Wentzcke: Die deutschen Farben, ihre Entwicklung und Deutung sowie ihre Stellung in der deutschen Geschichte. (Quellen und Darstellungen zur Geschichte der Burschenschaft und der deutschen Einheitsbewegung, 9), Heidelberg 1927, 2. Aufl. 1955.

Eksterne skakels[wysig | wysig bron]


Nasionale vlae
Afrika Algerië · Angola · Benin · Botswana · Burkina Faso · Burundi · Comore-eilande · DR Kongo · Djiboeti · Egipte · Ekwatoriaal-Guinee · Eritrea · Ethiopië · Gaboen · Gambië · Ghana · Guinee · Guinee-Bissau · Ivoorkus · Kaap Verde · Kameroen · Kenia · Kongo · Lesotho · Liberië · Libië · Madagaskar · Malawi · Mali · Marokko · Mauritanië · Mauritius · Mosambiek · Namibië · Niger · Nigerië · Rwanda · São Tomé en Principe · Senegal · Sentraal-Afrikaanse Republiek · Seychelle-eilande · Sierra Leone · Soedan · Somalië · Suid-Afrika · Suid-Soedan · Swaziland · Tanzanië · Togo · Tsjad · Tunisië · Uganda · Wes-Sahara · Zambië · Zimbabwe
Amerikas Antigua en Barbuda · Argentinië · Bahamas · Barbados · Belize · Bolivia · Brasilië · Dominica · Dominikaanse Republiek · Chili · Colombia · Costa Rica · Ecuador · El Salvador · Grenada · Guatemala · Guyana · Haïti · Honduras · Kanada · Kuba · Jamaika · Meksiko · Nicaragua · Panama · Peru · St. Kitts en Nevis · St. Lucia · St. Vincent en die Grenadines · Suriname · Trinidad en Tobago · Uruguay · Venezuela · Verenigde State
Asië Japan · Kambodja · Koeweit · Thailand
Oseanië Australië · Nieu-Seeland
Europa België · Duitsland · Frankryk · Nederland · Noorweë
Hierdie artikel is in sy geheel of gedeeltelik vanuit die Duitse Wikipedia vertaal.
Hierdie artikel is in sy geheel of gedeeltelik vanuit die Engelse Wikipedia vertaal.