Patricia de Lille

in Wikipedia, die vrye ensiklopedie
Jump to navigation Jump to search
Patricia de Lille
Patricia de Lille

33ste Burgemeester van Kaapstad
Ampsbekleër
Ampsaanvaarding
1 Junie 2011
Voorafgegaan deur Dan Plato

Wes-Kaapse Provinsiale Minister van Sosiale Ontwikkeling
Ampstermyn
22 September 2010 – 31 Mei 2011
Eerste minister Helen Zille
Voorafgegaan deur Ivan Meyer
Opgevolg deur Albert Fritz

Ampstermyn
21 Junie 2003 – 21 Mei 2014
Voorafgegaan deur Party gestig
Opgevolg deur Party saamgesmelt met die Demokratiese Alliansie

Ampstermyn
10 Mei 1994 – 10 September 2010

Persoonlike besonderhede
Geboorte 17 Februarie 1951 (1951-02-17) (67 jaar oud)
Beaufort-Wes, Kaapprovinsie, Suid-Afrika
Politieke party Onafhanklik (sedert 2018)
Demokratiese Alliansie (2010–2018)
Onafhanklike Demokrate (2003–2010)
Pan Africanist Congress of Azania (1987–2003)

Patricia de Lille (* 17 Februarie 1951 in Beaufort-Wes) was die leier van die Onafhanklike Demokrate, 'n Suid-Afrikaanse politieke party wat deur haar in 2003 gestig is. Sy was ook voorheen 'n lid van die PAC. In 2011 word sy burgemeester van Kaapstad nadat sy haar by die Demokratiese Alliansie aangesluit het. Sy is op 8 Mei 2018 deur die DA herroep, maar die Wes-Kaapse Appèlhof het haar op 15 Mei 2018 opnuut aangestel.[1]

Loopbaan[wysig | wysig bron]

Patricia de Lille verf 'n huis in die Swartland tydens die veldtog vir die 2009-verkiesing toe sy nog leier van die Onafhanklike Demokrate was.

De Lille het vroeër jare in Kaapstad as 'n laboratorium-assistent gewerk, waar sy betrokke geraak het by die Suid-Afrikaanse Chemiese Werkersunie. In 1983 is sy tot lid van die nasionale uitvoerende komitee verkies. In 1988 is sy verkies tot nasionale ondervoorsitter van die National Council of Trade Unions (Nactu), wat die hoogste posisie was wat 'n vrou in die vakbondbeweging tot in daardie stadium beklee het.

In 1990 is sy tot die nasionale uitvoerende komitee van die PAC verkies en neem as sulks deel van die grondwetlike onderhandelings (Codesa) wat aanleiding tot die eerste demokratiese verkiesing op 27 April 1994 aanleiding gegee het. Van 1994 tot 1999 was sy voorsitter van die staande komitee op vervoer en ook hoofsweep van die PAC.

In die SABC3-program "Top 100 Great South Africans" is sy as nommer 22 aangewys.[2]

Verwysings[wysig | wysig bron]

Eksterne skakels[wysig | wysig bron]