Venus (planeet)

in Wikipedia, die vrye ensiklopedie
Spring na: navigasie, soek
Venus   Venus se sterrekundige simbool
Die planeet Venus
Venus, soos waargeneem deur die Mariner 10-wenteltuig.
Wentelbaaneienskappe
Epog J2000
Afelium 108 942 109 km
0.728 231 28 AE
Perihelium 107 476 259 km
0.718 432 70 AE
Semi-hoofas 108 208 930 km
0.723 332 AE
Eksentrisiteit 0.006 8
Wentelperiode 224.700 69 dae
0.615 197 0 jare
1,92 Venus solar dae
Sinodiese periode 583.92 dae[1][2]
Gem. omwentelingspoed 35,02 km/s
Inklinasie 3,394 71° (tot Ekliptika)
3,86° (tot die son se ewenaar)
2.19° (tot onveranderbare vlakte)[3]
Lengteligging van stygende nodus 76.670 69°
Periheliumargument 54.852 29°
Natuurlike satelliete 0
Fisiese eienskappe
Radius by ewenaar 6 051,8 ± 1,0 km
(0,949 9 Aardes)
Oppervlakte 4,60×108 km2
(0,902 Aardes)
Volume 9,38×1011 km3
(0.866 Aardes)
Massa 4,868 5×1024 kg
(0,815 Aardes)
Gem. digtheid 5,204 g/cm3
Oppervlak-
aantrekkingskrag
8,87 m/s2
0,904 g
Ontsnapping-
snelheid
10,46 km/s
Sideriese
rotasieperiode
243,018 5 dae
Rotasiespoed
by ewenaar
6,52 km/h
1,81 m/s
Aksiale neiging 177,3°[1]
Regte styging van noordpool 18 h 11 min 2 s
272,76°[4]
Deklinasie 67,16°
0,67 (geometries)[5]
0,90 (Bond)[5]
Oppervlak-temp.
   Kelvin
   Celsius
min gem. maks
735 K[1][6][7]
460 °C
Skynmagnitude −4,9[8][9] tot −3,8[10]
Hoekgrootte 9,7"–66,0"[1]
Atmosfeer
Oppervlakdruk 93 bar
9,3 MPa
Samestelling ~96,5% Koolstofdioksied

~3,5% Stikstof
0,015% Swaweldioksied
0,007% Argon
0,002% Waterdamp
0,001 7% Stikstofmonoksied
0,001 2% Helium
0,000 7% Neon
spore van Koolstofsulfied
spore van Waterstofchloried

spore van Waterstoffluoried


Venus, die tweede planeet vanaf die Son, is vernoem na die Romeinse godin, Venus. Die planeet toon baie ooreenkomste met die Aarde ten opsigte van sy grootte en massale samestelling. Al die planete se wentelbane is ellipties maar Venus se baan is die naaste aan 'n sirkel met 'n middelpuntafwyking van minder as 1%.

Venus is nader aan die Son as die Aarde en daarom verskyn dit altyd in rigting van die Son aan die hemelruim. Van die aarde gesien is die grootste hoek (waarnemershoek) wat Venus en die Son in die hemelruim vorm , 47.8 °). Venus word dus gewoonlik 'n paar uur voor sonsopkoms of 'n paar uur na sonsondergang gesien. Wanneer Venus op sy helderste is kan dit selfs in die dag sigbaar wees wat dit een van twee hemelliggame buiten die son maak wat beide in die dag en nag sigbaar kan wees. Daar word dikwels na Venus as die Môrester of die Aandster verwys en is buiten die maan die helderste voorwerp in die naghemel.

Die siklus tussen 'n maksimum waarnemershoek en die daaropvolgende een duur 584 dae. Na hierdie 584 dae verstryk is Venus op 'n posisie 72 grade weg van die vorige een af. Aangesien 5 * 584 = 2920 wat gelykstaande is aan 8 * 365 (Aantal dae in aardjaar) sal Venus elke 8 jaar (minus die twee skrikkeldae) op dieselfde punt in die hemel verskyn. Hierdie siklus het in antieke Egipte as die Sothis-siklus bekend gestaan. Interessant genoeg is die getal 2920 ook byna gelykstaande aan presies 99 maanomwentelinge wat 29.5 dae duur.

Venus se unieke bewegings was al rondom 1600 v.C. bekend aan die antieke Babiloniërs en aan die Maja beskawing (wat 'n godsdienstige kalender ontwikkel het gebasseer op die bewegings van Venus). Die Maasai stam in Afrika het die planeet Kileken gedoop na 'n mite daaroor genaamd "Die Weeskind". Sint Jerome het Venus, Lucifer gedoop, die gevalle engel wat volgens Christelike geskrifte uit die hemel gewerp is.

♀

Die sterrekundige simbool van Venus word ook in Biologie gebruik vir die vroulike geslag. Dit verteenwoordig die godin Venus se handspieël: 'n sirkel met 'n kruisie daaronder. Die simbool verteenwoordig ook vroulikheid en die antieke alchemiste het dit gebruik om koper te verteenwoordig.

Daar word ook soms beweer dat die verband met geslag en vroulikheid te make het met die 266 dae tydsinterval tussen die minimum en maksimum waarnemershoek van Venus, wat min of meer ooreenstem met die tydsduur van 'n menslike swangerskap.

In Sjinese, Koreaanse, Japannese en Viëtnamese kultuur word na Venus verwys as die Metaalster (金星), gebaseer op die vyf Elemente.

Fisiese kenmerke[wysig]

Atmosfeer[wysig]

Vergelyking in grootte met die Aarde

Venus het 'n atmosfeer wat hoofsaaklik uit koolstofdioksied en 'n klein hoeveelheid stikstof bestaan, met 'n atmosferiese druk by die oppervlak wat 90 keer groter is as die van die aarde ('n druk gelyk aan 'n diepte van 1 kilometer onder die Aarde se oseane). Hierdie enorme CO2-ryke atmosfeer veroorsaak 'n sterk kweekhuis-effek en gevolglike uiterste oppervlaktemperature van so hoog as 500 °C in laagliggende dele op die planeet se ewenaar. Dit maak Venus se oppervlak warmer as dié van Mercurius al is Venus bykans dubbel die afstand vanaf die son en ontvang dit dus slegs ongeveer 25% van die straling (2613.9 W/m2 in die bolaag van die atmosfeer en slegs 1071.1 W/m2 by die oppervlak). As gevolg van die termiese traagheid en konveksie in sy digte atmosfeer wissel die dag- en nagtemperature op venus nie so dramaties nie ten spyte daarvan dat Venus se omwenteling om sy as bykans 'n volle Venusjaar neem, wat beteken dat Venus se oppervlak maar teen 'n skamele 6.5 km/h draai.

Die son se straling op die oppervlak is baie laag as gevolg van die planeet se baie dik wolkbedekking wat die meeste sonlig weer in die ruimte in terug weerkaats. Venus se bolometriese weerkaatsingsvermoë is ongeveer 60% en sy sigbare lig weerkaatsingsvermoë is selfs groter.

Die winde in die bolaag van die atmosfeer is sterk (300 km/h) maar by die oppervlak is die windspoed baie laer en gewoonlik maar 'n paar kilometer per uur. Die wolke bestaan hoofsaaklik uit swaeldioksied- en swaelsuurdruppels en bedek die planeet geheel en al, wat enige besonderhede van die oppervlak onsigbaar maak vir die menslike oog. Die temperatuur bo-op hierdie wolke is ongeveer −45 °C. Die gemiddelde oppervlaktemperatuur van Venus, soos deur NASA aangegee, is 464 °C. Die minimum temperatuur in die tabel aangegee is vir die bokant van die wolke en nie die oppervlak nie waar die temperatuur nooit laer as 400 °C val nie (Hierdie temperatuur is voldoende om lood te smelt.)

Oppervlak[wysig]

Foto wat die oppervlakstrukture onder die wolkbedekking aantoon.

Op Venus kan twee groot kontinentagtige hooglande onderskei word. Op die noordelike hoogland wat Ishtar Terra heet en ongeveer so groot as Australië is, word baie berge aangetref. Die hoogste punt is Maxwell Montes wat ongeveer 10 km bo die omliggende land uittroon. In die suidelik halfrondAphrodite Terra wat in grootte vergelykbaar is met Suid-Amerika. Tussen hierdie hooglande word diepliggende dele gevind soos Atalanta Planitia, Guinevere Planitia en Lavinia Planitia. Die digte atmosfeer sorg daarvoor dat die meeste meteoriete opbreek voordat dit die oppervlak bereik en daarom is daar nouliks enige kraters op die Venus te vind. Oor die hele planeet heen kan groot afgeplatte vulkane gevind word. Met die uitsondering van Maxwell Montes is alle berge, vlaktes en ander geologiese strukture na werklike en mitologiese vroue vernoem.

Verwysings[wysig]

  1. 1,0 1,1 1,2 1,3 Williams, David R. (15 April 2005). “Venus Fact Sheet”. NASA. URL besoek op 2007-10-12.
  2. Lorenz, Ralph D.; Lunine, Jonathan I.; Withers, Paul G.; McKay, Christopher P. (2001). “Titan, Mars and Earth: Entropy Production by Latitudinal Heat Transport”. (PDF) Ames Research Center, University of Arizona Lunar and Planetary Laboratory. URL besoek op 2007-08-21.
  3. The MeanPlane (Invariable plane) of the Solar System passing through the barycenter”. 2009-04-03. URL besoek op 2009-04-10. (geprodusier met Solex 10 geskryf van Aldo Vitagliano)
  4. Report on the IAU/IAG Working Group on cartographic coordinates and rotational elements of the planets and satellites”. International Astronomical Union: 2000. URL besoek op 2007-04-12.
  5. 5,0 5,1 (2006) “Venus phase function and forward scattering from H2SO4”. Icarus 182 (1): 10–22. DOI:10.1016/j.icarus.2005.12.014.
  6. Venus: Facts & Figures”. NASA. URL besoek op 2007-04-12.
  7. Space Topics: Compare the Planets: Mercury, Venus, Earth, The Moon, and Mars”. Planetary Society. URL besoek op 2007-04-12.
  8. Mallama, A. (2011). “Planetary magnitudes”. Sky and Telescope 121 (1): 51–56.
  9. HORIZONS Web-Interface for Venus (Major Body=299)”. JPL Horizons On-Line Ephemeris System: 2006-02-27 (GEOPHYSICAL DATA). URL besoek op 2010-11-28.
  10. Espenak, Fred (1996). “Venus: Twelve year planetary ephemeris, 1995–2006”. NASA Reference Publication 1349. NASA/Goddard Space Flight Center. URL besoek op 2006-06-20.

Eksterne skakels[wysig]

Commons-logo.svg
Wikimedia Commons het meer media verwant aan:
Venus (planeet) (kategorie)
Die sonnestelsel
Son Mercurius Venus Maan Aarde Phobos en Deimos Mars Ceres Asteroïdegordel Jupiter Jupiter se natuurlike satelliete Jupiter se ringe Saturnus Saturnus se natuurlike satelliete Saturnus se ringe Uranus Uranus se natuurlike satelliete Uranus se ringe Neptunus Neptunus se natuurlike satelliete Neptunus se ringe Pluto Charon, Nix en Hydra Haumea Haumea se natuurlike satelliete Makemake Kuiper-gordel Eris Dysnomia Verstrooide skyf Hills-wolk Oort-wolkSolar System Template Final.png
Beeldinligting
SonMercuriusVenusAardeMarsCeresJupiterSaturnusUranusNeptunusPlutoHaumeaMakemakeEris
Mane: AardeMarsAsteroïdiesJupiterSaturnusUranusNeptunusPlutoHaumeaErisRinge: JupiterSaturnusUranusNeptunus
PlaneteDwergplaneteKleinplanete
MeteoroïdesAsteroïdesAsteroïdegordelSentoureTrans-Neptunus-voorwerpeKuiper-gordelVerstrooide skyfKometeHills-wolkOort-wolk