Bernard Montgomery

in Wikipedia, die vrye ensiklopedie
Jump to navigation Jump to search
Sir Bernard Montgomery

Veldmaarskalk Bernard Law Montgomery, 1ste Burggraaf Montgomery van Alamein, KG GCB DSO PC DL (17 November 1887 – 24 Maart 1976); met die byname "Monty" en "The Spartan General",[1] was ’n senior Britse offisier wat in die Eerste én Tweede Wêreldoorlog geveg het.

Montgomery se eerste deelname aan oorlog was tydens die Eerste Wêreldoorlog as ’n junior offisier van die Koninklike Warwickshire-regiment. In die Eerste Slag van Ypres is hy by Méteren, naby die Belgiese grens by Bailleul, deur ’n skerpskutter deur die regterlong geskiet. Toe hy as ’n generalestafoffisier na die Wesfront terugkeer, het hy in April/Mei 1917 aan die Slag van Arras deelgeneem. Laat in 1917 het hy ook aan die Slag van Passchendaele deelgeneem. Aan die einde van die oorlog was hy stafhoof van die 47ste (2de Londense) Divisie.

In die tussenoorlogse tyd was hy bevelvoerder van die 17de (Diens)bataljon, Koninklike Musketiers en later die 1ste Bataljon, Koninklike Warwickshire-regiment, voordat hy bevelvoerder van die 9de Infanteriebrigade en daarna die bevelvoerende generaal (GOC) van die 8ste Infanteriedivisie geword het.

Tydens die Westelike Woestyn-veldtog van die Tweede Wêreldoorlog was Montgomery van Augustus 1942, deur die Tweede Slag van El Alamein tot met die finale Geallieerde oorwinning in Tunisië in Mei 1943 bevelvoerder van die Britse Agtste Leër. Hy het daarna die Britse Agtste Leër aangevoer tydens die Geallieerdes se inval in Sisilië en Italië en was in bevel van al die Geallieerde grondmagte tydens die Slag van Normandië (Operasie Overlord), van D-dag op 6 Junie 1944 tot op 1 September 1944. Vir die res van die Noordwes-Europese veldtog, insluitende die mislukte poging om die Rynrivier oor te steek tydens Operasie Market Garden, was hy bevelvoerder van die 21ste Leërgroep.

Toe Duitsland se weermag deur die Amerikaanse linies in België breek tydens die Ardenne-offensief, is Montgomery aangestel as bevelvoerder van die noordelike skouer van die uitloper. Dit het tydelike bevel van die Amerikaanse Eerste en Negende Leër ingesluit.

Montgomery se 21ste Leërgroep, insluitende die Amerikaanse Negende Leër en die Eerste Geallieerde Lugvervoerleër, het die Ryn in Maart 1945 in Operasie Plunder oorgesteek, twee weke nadat die Amerikaanse Eerste Leër die Ryn tydens die Slag van Remagen oorgesteek het. Teen die einde van die oorlog het troepe onder Montgomery se bevel deelgeneem aan die omsirkeling van die Ruhr-nes, die Nederlanders bevry en ’n groot deel van Noordwes-Duitsland ingeneem. Op 4 Mei 1945 het Montgomery die oorgawe van die Duitse magte in Noordwes-Europa aanvaar by die Lüneburgse Heide, oos van Hamburg, ná die oorgawe van Berlyn aan die USSR op 2 Mei, maar voor die algemene oorgawe aan die Supreme Headquarters Allied Expeditionary Force op 7 Mei.

Ná die oorlog het hy hoofbevelvoerder van die Britse Leër van die Ryn in Duitsland geword, en daarna generalestafhoof (1946-1948). Van 1948 tot 1951 was hy voorsitter van die Hoofbevelvoerderskomitee van die Westerse Unie. Hy het daarna, tot met sy aftrede in 1958, gedien as onderbevelvoerder van Navo se opperste militêre bevelstruktuur.

Vroeë lewe[wysig | wysig bron]

Montgomery is in Kennington, Surrey gebore in 1887, die vierde kind van nege, aan 'n Ulster-Scots Kerk van Ierland-predikant, die eerwaarde Henry Montgomery, en sy vrou, Maud (née Farrar). Die Montgomerys is afkomstig van die County Donegal tak van die Clan Montgomery. Henry Montgomery, destyds prediker van die St Mark's Kerk, Kennington, was die tweede seun van Sir Robert Montgomery, 'n boorling van Inishowen in Donegal, in Ulster, die bekende koloniale administrateur in Brits-Indië, wat 'n maand na sy geboorte van sy kleinseun oorlede is.

Hy was waarskynlik 'n afstammeling van kolonel Alexander Montgomery (1686–1729). Bernard se ma, Maud, was die dogter van die eerw. Frederic William Canon Farrar, die beroemde prediker, en was agtien jaar jonger as haar man. Na die dood van Sir Robert Montgomery het Henry die Montgomery-voorvaderlike erf van New Park in Moville in Inishowen in Ulster geërf. Daar was nog £ 13.000 om op die verband te betaal, 'n groot bedrag skuld in die 1880's, en Henry was toe nog net 'n Anglikaanse predikant. Ondanks die verkoop van al die plase in Ballynally, was daar skaars genoeg om New Park by te hou en te betaal vir die ontploffende somervakansie (d.w.s. op New Park).

Dit was 'n mate van finansiële verligting toe Henry in 1889 as biskop van Tasmanië, toe nog 'n Britse kolonie, was en Bernard sy vormende jare daar deurgebring het. Biskop Montgomery beskou dit as sy plig om soveel tyd moontlik in die landelike gebiede van Tasmanië deur te bring en was tot ses maande op 'n slag weg. Terwyl hy weg was, het sy vrou, nog in die middel van die twintigerjare, haar kinders konstant pakslae gegee, en hulle dan meestal geïgnoreer terwyl sy die openbare pligte van die vrou van die biskop uitgevoer het.

Van Bernard se broers en susters sterf Sibyl jonk in Tasmanië, en Harold, Donald en Una het almal geëmigreer. Maud Montgomery het weinig aktief belanggestel in die opvoeding van haar jong kinders anders en het hulle te laat onderrig deur tutors wat uit Brittanje gebring is. Die liefdelose omgewing het Bernard iets van 'n boelie gemaak, soos hy self onthou: "Ek was 'n aaklige seuntjie. Ek dink nie dat iemand deesdae my soort gedrag sou goedkeur nie." Later in die lewe het Montgomery geweier om toe te laat dat sy seun David iets met sy ouma te doen het, en weier om haar begrafnis in 1949 by te woon.

Die gesin het eenkeer vir 'n Lambeth-konferensie in 1897 na Engeland teruggekeer, en Bernard en sy broer Harold is vir 'n termyn aan die King's Skool in Canterbury opgevoed. In 1901 word biskop Montgomery sekretaris van die Vereniging vir die Uitbreiding van die Evangelie, en die gesin het na Londen teruggekeer. Montgomery het die St Paul's Skool en daarna die Koninklike Militêre College, Sandhurst, bygewoon, waarvandaan hy amper geskors is weens astrantheid en geweld.

Na sy gradeplegtigheid in September 1908 is hy as 'n tweede luitenant in die 1ste bataljon, die Koninklike Warwickshire Regiment, aangestel en is hy later daardie jaar oorsese diens in Indië. Hy is in 1910 tot luitenant bevorder, en in 1912 word hy adjutant van die 1ste bataljon van sy regiment in die Shorncliffe Weermagbasis.

Eerste Wêreldoorlog[wysig | wysig bron]

Die Groot Oorlog het in Augustus 1914 begin en Montgomery het daardie maand met sy bataljon na Frankryk verhuis, wat destyds deel was van die 10de Brigade van die 4de Afdeling. Hy het daardie maand aksie gesien tydens die Slag van Le Cateau, tydens die toevlug van Mons. Op Méteren, naby die Belgiese grens by Bailleul op 13 Oktober 1914, is hy tydens 'n geallieerde teenaanval deur die regterlong geskiet deur 'n sluipskutter. Hy is bekroon met die Gevorderde Diens vir dapper leierskap: die aanhaling vir hierdie toekenning, gepubliseer in die Londense Gazette in Desember 1914 lui: “Conspicuous gallant leading on 13th October, when he turned the enemy out of their trenches with the bayonet. He was severely wounded.”

Nadat hy vroeg in 1915 herstel het, is hy eers aangestel as hoofbrigade van die 112ste Brigade en daarna met die 104de Brigade onder opleiding in Lancashire. Hy het vroeg in 1916 na die Westelike Front teruggekeer as 'n algemene stafoffisier in die 33ste afdeling en neem deel aan die Slag van Arras in April / Mei 1917. Hy word 'n algemene stafoffisier by IX Corps, deel van generaal Sir Herbert Plumer se Tweede Leër , in Julie 1917.

Die minister van munisie, Winston Churchill, hou die opmars verby die 47ste (2de Londen) afdeling in die Grande Place, Lille. Voor hom staan ​​die stafhoof van die 47ste afdeling, luitenant-kolonel Bernard Montgomery. Montgomery het laat in 1917 in die Slag van Passchendaele gedien voordat hy die oorlog beëindig het as GSO1 (effektief stafhoof) van die 47ste (2de Londen) Afdeling, met die tydelike rang van luitenant-kolonel. Op 'n foto uit Oktober 1918, weergegee in talle biografieë, word die destyds onbekende luitenant-kolonel Montgomery voor Winston Churchill (destyds die minister van munisie) gestaan ​​tydens die parade na die bevryding van Lille.

Tussen die oorloë[wysig | wysig bron]

1920’s[wysig | wysig bron]

Na die Eerste Wêreldoorlog het Montgomery die 17de (diens) bataljon van die Koninklike Fusiliërs, 'n bataljon in die Britse leër van die Ryn, beveel voordat hy in November 1919 teruggekeer het na sy wesenlike kaptein (brevet majeur) gekies vir die Staff College in Camberley, Surrey (sy enigste hoop om ooit 'n hoë bevel te behaal). Maar tydens 'n tennispartytjie in Keulen kon hy die opperbevelhebber (C-in-C) van die Britse besettingse leër, veldmaarskalk Sir William Robertson, oorhaal om sy naam op die lys te voeg.

Nadat hy aan die Staff College gestudeer het, is hy in Januarie 192 aangestel as hoofbrigade in die 17de infanteriebrigade. Die brigade is in County Cork, Ierland, gestasioneer en het tydens die laaste stadiums van die Ierse Onafhanklikheidsoorlog teen-opstand uitgevoer.

Montgomery het tot die gevolgtrekking gekom dat die konflik nie sonder harde maatreëls gewen kon word nie, en dat selfbestuur vir Ierland die enigste haalbare oplossing was; in 1923, na die stigting van die Ierse Vrystaat en tydens die Ierse Burgeroorlog, het Montgomery aan kolonel Arthur Ernest Percival van die Essex Regiment geskryf:

Persoonlik is my aandag daaraan geskenk om die rebelle te verslaan, maar dit het my nooit 'n bietjie gepla hoeveel huise verbrand is nie. Ek dink ek het alle burgerlikes as 'Shinners' beskou en ek het nooit met enigeen daarvan te make gehad nie. My eie siening is dat u radeloos moet wees om 'n oorlog te wen.

Oliver Cromwell, of die Duitsers, sou dit binne 'n baie kort tydjie reggemaak het. Deesdae verhinder die openbare mening sulke metodes, sou die nasie dit nooit toelaat nie, en die politici sou hul werk verloor as hulle dit goedgekeur het. Dit is so dat ek van mening is dat Lloyd George reg was in wat hy gedoen het, as ons verder gegaan het, sou ons waarskynlik die opstand as 'n tydelike maatreël kon verpletter, maar dit sou weer uitgebreek het soos 'n ulkus op die oomblik toe ons die troepe verwyder het. Ek dink die rebelle sou waarskynlik gevegte geweier het en hul wapens weggesteek het totdat ons weg was.”

In Mei 1923 word Montgomery na die 49ste (West Riding) Infanterie-afdeling, 'n territoriale weermag (TA), gestuur. Hy het in 1925 na die 1ste bataljon, Koninklike Warwickshire Regiment, as 'n kommandant van die maatskappy teruggekeer en in Julie 1925 tot majoor bevorder. Van Januarie 1926 tot Januarie 1929 dien hy as adjunk-assistent-adjutant-generaal aan die Staff College, Camberley, in die tydelike rang van luitenant-kolonel.

Getroude lewe en familie[wysig | wysig bron]

In 1925, in sy eerste bekende hofmakery van 'n vrou, het Montgomery, toe in sy laat dertigerjare, aan 'n 17-jarige meisie, mejuffrou Betty Anderson, haar gevra om te trou. Met sy benadering het hy diagramme in die sand geteken van hoe hy sy tenks en infanterie in 'n toekomstige oorlog sou ontplooi, 'n gebeurlikheid wat destyds baie afgeleë gelyk het. Sy het sy ambisie en eensgesindheid eerbiedig, maar het sy huweliksvoorstel van die hand gewys.

In 1927 ontmoet en trou hy met Elizabeth (Betty) Carver, neé Hobart, weduwee van Oswald Carver, Olimpiese roeimedaljewenner wat in die Eerste Wêreldoorlog vermoor is. Betty Carver was die suster van die toekomstige bevelvoerder van die Tweede Wêreldoorlog, majoor-generaal sir Percy Hobart. Betty Carver het twee seuns in hul vroeë tienerjare, John en Dick, uit haar eerste huwelik. Dick Carver het later geskryf dat dit "'n baie dapper ding" was vir Montgomery om 'n weduwee met twee kinders aan te neem. Montgomery se seun, David, is in Augustus 1928 gebore.

Terwyl sy in 1937 met vakansie in Burnham-on-Sea was, het Betty 'n insekbyt opgedoen wat besmet geraak het, en sy is in die arms van haar man dood aan septisemie na amputasie van haar been. Die verlies het Montgomery verwoes, wat toe as 'n brigadier gedien het, maar hy dring daarop aan om homself onmiddellik na die begrafnis weer in sy werk te gooi. Die huwelik van Montgomery was baie gelukkig. Baie van sy korrespondensie met sy vrou is vernietig toe sy woonbuurte in Portsmouth tydens die Tweede Wêreldoorlog gebombardeer is. Na die dood van Montgomery het John Carver geskryf dat sy ma die land waarskynlik 'n guns gedoen het deur sy persoonlike onaardighede - sy uiterste eensgesindheid, en sy onverdraagsaamheid en agterdog ten opsigte van ander se motiewe - binne redelike perke te hou wat hy lank genoeg gehad het. die kans op 'n hoë bevel.

Albei die stiefseuns van Montgomery het in die dertigerjare weermagoffisiere geword (albei het in Indië gedien ten tyde van hul moeder se dood), en albei het in die Tweede Wêreldoorlog gedien, wat uiteindelik die kolonel behaal het. Terwyl hy as GSO2 saam met die Agtste Leër gedien het, is Dick Carver tydens die agtervolging na El Alamein vorentoe gestuur om te help met die identifisering van 'n nuwe terrein vir die agtste leër se hoofkwartier.

Hy is op 7 November 1942 in Mersa Matruh gevange geneem. Montgomery het aan sy kontakpersone in Engeland gevra dat navrae gedoen word via die Rooi Kruis waar sy stiefseun gehou word, en dat pakkies na hom gestuur word. Soos baie Britse POW's, waarvan die bekendste generaal Richard O'Connor was, het Dick Carver in September 1943 ontsnap tydens die kort tydjie tussen Italië se vertrek uit die oorlog en die Duitse beslaglegging op die land. Uiteindelik bereik hy Britse tuisgrond op 5 Desember 1943, tot vreugde van sy stiefpa, wat hom na Brittanje huis toe gestuur het om te herstel.

1930’s[wysig | wysig bron]

In Januarie 1929 is Montgomery bevorder tot luitenant-kolonel. Hy is daardie maand weer terug na die 1ste bataljon, Royal Warwickshire Regiment, as bevelvoerder van die hoofkwartiergeselskap; in die middel van 1929 het hy na die Oorlogskantoor gaan help om die Infanterie-opleidingshandleiding te skryf. In 1931 word Montgomery tot substantiewe luitenant-kolonel bevorder en word hy die bevelvoerder van die 1ste bataljon, Koninklike Warwickshire Regiment en word hy diens in Palestina en Brits-Indië.

Hy is in Junie 1934 tot kolonel bevorder (senioriteit vanaf Januarie 1932). Hy het dit bygewoon en is daarna aanbeveel om 'n instrukteur te word by die Indiese Weermag Staff College (nou die Pakistan Weermag Staff College) in Quetta, Brits-Indië. Na voltooiing van sy diensreis in Indië het Montgomery in Junie 1937 na Brittanje teruggekeer waar hy die bevel van die 9de infanteriebrigade met die tydelike rang van brigadier geneem het. Sy vrou is daardie jaar oorlede.

In 1938 organiseer hy 'n amfibiese kombinasie van operasionele landingsoefeninge wat die nuwe C-in-C van die Suidelike Kommando, generaal Sir Archibald Percival Wavell, beïndruk het. Hy is op 14 Oktober 1938 tot majoor-generaal bevorder en die bevel van die 8ste infanteriedivisie in Palestina geneem. Daar het hy 'n Arabiese opstand beëindig voordat hy in Julie 1939 na Brittanje teruggekeer het, met 'n ernstige siekte onderweg, om die derde (Yster) infanteriedivisie te beveel. Na verneem word van die rebelle-nederlaag in April 1939, het Montgomery gesê: 'Ek sal jammer wees om Palestina op baie maniere te verlaat, aangesien ek die oorlog hier buite geniet het'.

Tweede Wêreldoorlog[wysig | wysig bron]

Britse ekspedisiemag[wysig | wysig bron]

Terugkeer na Duinkerken en ontruiming[wysig | wysig bron]

Brittanje het op 3 September 1939 oorlog teen Duitsland verklaar. Die 3de afdeling is na België ontplooi as deel van die Britse Ekspedisiemag (BE). Gedurende hierdie tyd het Montgomery ernstige probleme ondervind van sy militêre meerderes en die geestelikes vir sy openhartige houding ten opsigte van die seksuele gesondheid van sy soldate, maar deur sy meerderwaardige Alan Brooke, bevelvoerder van II Corps, was hy verdedig teen ontslag begin op 10 Mei 1940 met hul inval in die Lae Lande en die 3de Afdeling stap na die Dijle-rivier en trek hulle met groot professionaliteit na Duinkerken en betree die Duinkerken-omtrek in 'n beroemde nagmars wat sy magte op die linkerflank geplaas het, wat blootgestel is aan die Belgiese oorgawe.

Die 3de Afdeling het met minimale ongevalle ongeskonde na Brittanje teruggekeer. Tydens Operasie Dynamo - die ontruiming van 330 000 BE en Franse troepe na Brittanje - het Montgomery die bevel oor die II Corps aanvaar. Met sy terugkeer het Montgomery die Oorlogskantoor in die kiem gesmoor met kranige kritiek op die bevel van die BE en is kort daarna teruggevoer na die afdelingsbevel van die 3e Afdeling. Die derde afdeling was destyds die enigste ten volle toegeruste afdeling in Brittanje.

Hy is 'n metgesel van die Orde van die Bad. Montgomery is beveel om sy 3de afdeling gereed te maak om die neutrale Portugese Azoree te verower. Modelle van die eilande is voorberei en gedetailleerde planne vir die inval uitgewerk. Die aanvalplanne het nie voortgegaan nie en die planne het oorgeskakel na die indringing van die Kaap Verde-eiland wat ook tot neutrale Portugal behoort. Hierdie invalplanne het ook nie voortgegaan nie. Montgomery is toe beveel om planne voor te berei vir die inval in neutrale Ierland en om beslag te lê op die hawe van Cork en Cobh.

Hierdie invalplanne, soos dié van die Portugese eilande, het ook nie voortgegaan nie en in Julie 1940 is Montgomery as waarnemende luitenant- generaal, en onder bevel van V Corps geplaas, verantwoordelik vir die verdediging van Hampshire en Dorset, en 'n langdurige vete begin met die nuwe opperbevelhebber (C-in-C) van die Kommandant van die Suide, luitenant-generaal Claude Auchinleck. In April 1941 word hy bevelvoerder van XII Corps verantwoordelik vir die verdediging van Kent.

Gedurende hierdie periode het hy 'n regime van deurlopende opleiding ingestel en aangedring op hoë vlakke van fisieke fiksheid vir sowel offisiere as ander geledere. Hy was genadeloos met die afdanking van offisiere wat hy van mening ongeskik was vir bevel in aksie. In Julie word Montgomery in Julie tot tydelike luitenant-generaal bevorder, en hy het die bevel van die Suidoos-kommando gehad wat toesig hou oor die verdediging van Kent, Sussex en Surrey. Hy hernoem sy opdrag aan die Suidoos-leër om aanstootlike gees te bevorder. Gedurende hierdie tyd het hy sy idees verder ontwikkel en geoefen en sy soldate opgelei, wat op Mei 1959 uitgeoefen het, 'n gesamentlike oefeningsmag van 100,000 troepe.

Noord-Afrika en Italië[wysig | wysig bron]

Montgomery se vroeë bevel[wysig | wysig bron]

In 1942 word 'n nuwe veldbevelvoerder in die Midde-Ooste benodig, waar Auchinleck die rol van hoof-kommandant (C-in-C) van die Midde-Ooste-kommandant en die bevelvoerder van die agtste leër vervul. Hy het die Geallieerde posisie tydens die Eerste Slag van El Alamein gestabiliseer, maar na 'n besoek in Augustus 1942 het die premier, Winston Churchill, hom as C-in-C vervang met generaal Sir Harold Alexander en William Gott as bevelvoerder van die Agtste Weermag in die Westelike Woestyn.

Nadat Gott egter doodgemaak is, is die vlieg terug na Kaïro deur Churchill oorreed deur Brooke, wat teen hierdie tyd hoof was van die Imperial General Staff (CIGS), om Montgomery aan te stel, wat pas benoem is om Alexander as kommandant van die Britse Eerste te vervang Weermag vir Operasie fakkel, die inval in Franse Noord-Afrika. 'n Storie, waarskynlik destyds apokrief, maar gewild in die tyd, is dat die aanstelling Montgomery laat opmerk het dat dinge: "Na 'n maklike oorlog het dit nou baie moeiliker geword." Dit is veronderstel dat 'n kollega hom aangesê het om op te vrolik - op watter punt Montgomery het gesê: "Ek praat nie van my nie, ek praat van Rommel!"

Montgomery se aanname van bevel het die veggees en vermoëns van die Agste Leër verander. Op 13 Augustus 1942 het hy opdrag gegee, en hy het onmiddellik 'n stormwind van aktiwiteit geword. Hy het beveel dat die X Corps, wat alle gepantserde afdelings bevat, moes stig saam met sy XXX Corps, wat almal infanterie-afdelings was. Hierdie reëling verskil van die Duitse Panzerkorps: een van Rommel se Panzerkorps het infanterie-, pantser- en artillerie-eenhede onder een bevelvoerder van die korps gekombineer.

Die agtste leërbevelvoerder self was die enigste algemene bevelvoerder vir Montgomery se infanterie- en wapenkorps. Correlli Barnett het gesê die oplossing van Montgomery "... was in alle opsigte teenoor Auchinleck s'n en in alle opsigte verkeerd, want dit het die bestaande gevaarlike skeidingsvermoë nog verder gedra. Montgomery versterk die 48 km lange voorlyn by El Alamein, iets wat twee maande sou neem om te bereik."

Alexander het gevra om vir hom twee nuwe Britse afdelings (51ste Hoogland en 44ste tuislande) te stuur wat toe in Egipte sou aankom en na verdediging van die Nyl-delta ontplooi sou word. Hy het sy hoofkwartier na Burg al Arab, naby die lug, verskuif Montgomery was vasbeslote dat die weermag-, vloot- en lugmagte op 'n verenigde, gefokusde manier hul gevegte op 'n verenigde, gefokusde manier moes beveg. Hy het onmiddellik 'n versterking van die belangrike hoogtes van Alam Halfa, net agter sy eie lyne, en verwag dat die Duitse bevelvoerder, Erwin Rommel, sou aanval met die hoogtes as sy doel, iets wat Rommel gou gedoen het.

Montgomery het opdrag gegee dat alle gebeurlikheidsplanne vir toevlug vernietig moes word. 'Ek het die plan vir onttrekking gekanselleer. As ons aangeval word, sal daar geen toevlug wees nie. As ons nie hier kan lewe nie, sal ons hier dood bly', het hy aan sy offisiere gesê tydens die eerste vergadering wat hy gehou het in die woestyn. Hoewel Auchinleck in werklikheid geen planne gehad het om hom te onttrek aan die sterk verdedigingsposisie wat hy by El Alamein gekies en gevestig het nie.

Montgomery het 'n groot poging aangewend om so gereeld as moontlik voor troepe te verskyn en gereeld verskillende eenhede te besoek en homself aan die mans bekend te maak, en gereël om sigarette uit te deel. Alhoewel hy steeds 'n standaard Britse offisierskaap gedra het met sy aankoms in die woestyn, dra hy kort-kort 'n Australiese hoed met 'n breë rand voordat hy oorgegaan het na die swart baret (met die kenteken van die Koninklike Tenk Regiment langs die badge van die Britse Algemene Beampte). hy het opvallend geword. Die swart baret is deur Jim Fraser aan hom aangebied terwyl laasgenoemde hom op 'n inspeksie-toer gery het. Beide Brooke en Alexander was verbaas oor die transformasie in die atmosfeer toe hulle op 19 Augustus besoek het, minder as 'n week nadat Montgomery die bevel gekry het.

Eerste gevegte met Rommel[wysig | wysig bron]

Rommel het probeer om die linkerflank van die Agtste Leër in die Slag van Alam el Halfa vanaf 31 Augustus 1942 te draai. Die Duitse/Italiaanse pantserkorps se infanterie-aanval is in baie hewige gevegte gestaak. Rommel se magte moes dringend onttrek om nie hul toevlug deur die Britse mynvelde af te sny nie. Montgomery is gekritiseer omdat hy nie die terugtrekkende magte onmiddellik teenaanval nie, maar hy het sterk gevoel dat sy metodiese opbou van die Britse magte nog nie gereed was nie.

'n Oorhaastige teenaanval loop einde Oktober die kans om sy strategie vir 'n offensief op sy eie voorwaardes te verwoes, waarvoor die beplanning begin het kort nadat hy die bevel gekry het. Hy is middel Oktober in die permanente rang van luitenant-generaal bevestig.

Die verowering van Libië was noodsaaklik vir lugvelde om Malta te ondersteun en die agterkant van die Axis-magte te bedreig wat Operasie Torch teengestaan ​​het. Montgomery het noukeurig voorberei op die nuwe aanval nadat hy Churchill oortuig het dat die tyd nie vermors word nie. (Churchill het op 23 September 1942 'n telegram aan Alexander gestuur waarin begin is: 'Ons is in u hande, en 'n oorwinnende geveg is natuurlik baie vertraag.')

Hy was vasbeslote om nie te veg voordat hy gedink het daar was voldoende voorbereiding op 'n beslissende oorwinning, en sy oortuigings in werking stel met die insameling van hulpbronne, gedetailleerde beplanning, die opleiding van troepe - veral om mynvelde skoon te maak en snags te veg - en met die gebruik van 252 van die nuutste Amerikaans-geboude Sherman-tenks, 90 M7 Priest selfaangedrewe howitzers, en 'n persoonlike besoek aan elke eenheid wat in die offensief betrokke is, besoek. Toe die offensief einde Oktober gereed was, het die agtste weermag 231.000 man op hul rantsoensterkte gehad.

El Alamein[wysig | wysig bron]

Die tweede Slag op El Alamein het op 23 Oktober 1942 begin en 12 dae later geëindig met een van die eerste grootskaalse, beslissende geallieerde landoorwinnings van die oorlog. Montgomery het die lengte van die geveg sowel as die aantal slagoffers (13 500) korrek voorspel. Kort nadat die geallieerde eenhede en infanterie deur die Geallieerdes deur die Duitse en Italiaanse lyne gebreek het en die vyandelike magte vinnig agter die kuspad agtervolg het, het 'n hewige reënstorm oor die streek gebars en die tenks in die woestyn modder vasgejaag.

Montgomery, wat voor sy offisiere by die hoofkwartier staan ​​en naby aan trane was, het aangekondig dat hy die agtervolging gaan beëindig. Die historikus Corelli Barnett het daarop gewys dat die reën ook op die Duitsers geval het, en dat die weer daarom 'n onvoldoende verklaring is vir die versuim om die deurbraak te benut, maar die slag van El Alamein was nietemin 'n groot sukses. Meer as 30 000 krygsgevangenes is gevange geneem, waaronder die Duitse opperbevelvoerder, generaal von Thoma, asook agt ander algemene offisiere. Rommel, wat aan die begin van die geveg in 'n hospitaal in Duitsland was, moes op 25 Oktober 1942 terugkeer nadat Stumme - sy plaasvervanger as Duitse bevelvoerder - in die vroeë oggendure aan 'n hartaanval gesterf het.

Tunisië[wysig | wysig bron]

Montgomery is gevorder tot KCB en bevorder tot volle generaal. Hy het die inisiatief gehou, met uitnemende krag toe dit hom pas, en Rommel uit elke opeenvolgende verdedigingsposisie gedwing. Op 6 Maart 1943 is Rommel se aanval op die te uitgebreide Agtste leër by Medenine (Operasie Capri) met die grootste konsentrasie Duitse wapenrusting in Noord-Afrika suksesvol afgeweer. By die Mareth-linie, 20 tot 27 Maart, toe Montgomery hewige frontale opposisie ondervind het as wat hy voorspel het, het hy sy grootste poging omgeskakel in 'n buitensporige binnenshuise kapsel, gerugsteun deur die laagvlieënde RAF-vegvliegtuig-steun. Vir sy rol in Noord-Afrika word die Legioen van Meriete deur die Amerikaanse regering bekroon in die rang van hoofkommandant.

Sicilië[wysig | wysig bron]

Die volgende groot Geallieerde aanval was die Geallieerde inval in Sicilië (Operasie Husky). Montgomery beskou die aanvanklike planne vir die Geallieerde inval, wat in beginsel ooreengekom is deur generaal Dwight D. Eisenhower, die Allerhoogste geallieerde bevelvoerder van die Middellandse See, en generaal Alexander, die 15de bevelvoerder van die leërgroep, onuitvoerbaar was weens die verspreiding van inspanning. Hy het daarin geslaag om die planne te herskep om die Geallieerde magte te konsentreer, terwyl luitenant-generaal George S. Patton, die Amerikaanse Sewende Leër, in die Golf van Gela (aan die linkerflank van die Agt leër, wat rondom Syracuse in die suidooste van Sicilië beland) eerder as naby Palermo in die weste en noorde van Sicilië.

Die spanning tussen die geallieerde lande het toegeneem namate die Amerikaanse bevelvoerders, Patton en Omar Bradley (destyds die bevelvoerder van die US II Corps onder Patton) die stryd aangesê het oor wat hulle beskou het as Montgomery se houding en roemlikheid. Alhoewel al drie as drie van die grootste soldate van hul tyd beskou is, was hulle vanweë hul mededingendheid bekend vir 'gekibbel soos drie skoolmeisies' danksy hul 'katterigheid', 'gekerm teenoor hul meerderes' en 'houding'.

Italiaanse veldtog[wysig | wysig bron]

Gedurende laat 1943 het Montgomery voortgegaan om die Agtste Leër te beveel tydens die landing op die vasteland van Italië self, begin met Operasie Baytown. In samewerking met die Anglo-Amerikaanse landings op Salerno (naby Napels) deur luitenant-generaal Mark Clark se Amerikaanse vyfde leër en seevaart-landings deur Britse valskermsoldate in die hak van Italië (waaronder die sleutelhawe van Taranto, waar hulle sonder weerstand direk in die hawe vertrek het), Montgomery het die Agtste leër tot in Italië toe gelei. Montgomery het 'n afsku gehad aan die gebrek aan koördinasie, die verspreiding van moeite, die strategiese verwarring en die gebrek aan opportunisme wat hy in die Geallieerde poging in Italië gesien het, en hy was bly om die "ontbyt van die hond" op 23 Desember 1943 te verlaat.

Normandië[wysig | wysig bron]

Montgomery het in Januarie 1944 na Brittanje teruggekeer. Hy is opdrag gegee om die 21ste weermaggroep te beveel wat bestaan ​​het uit alle Geallieerde grondmagte wat aan Operasie Overlord deelgeneem het, naam vir die Geallieerde inval in Normandië. Die algehele leiding is opgedra aan die opperbevelhebber van die Geallieerde Ekspedisiemagte, Amerikaanse generaal Dwight D. Eisenhower. Beide Churchill en Eisenhower het Montgomery in die verlede moeilik gevind om mee te werk en wou hê dat die posisie na die meer betroubare generaal Sir Harold Alexander sou gaan.

Maar die beskermheer van Montgomery, generaal Sir Alan Brooke, het ten sterkste aangevoer dat Montgomery 'n veel beter generaal as Alexander en verseker sy aanstelling. Sonder Brooke se steun sou Montgomery in Italië gebly het. By die St Paul's Skool op 7 April en 15 Mei het Montgomery sy strategie vir die inval aangebied. Hy het 'n negentig dae lange stryd in die vooruitsig gestel, met al die magte wat die Seine bereik het. Die veldtog sou draai op 'n Geallieerde Caen in die ooste van die Normandië-brughoof, met 'n relatiewe statiese Britse en Kanadese leërs wat 'n skouer sou vorm om Duitse teenaanvalle te lok en te verslaan, en die Amerikaanse leërs wat die Cotentin-skiereiland sou verplaas en gryp Bretagne, suid en dan oos aan die regterkant en vorm 'n snert.

Gedurende die tien weke van die Slag van Normandië het ongunstige herfstweer die Normandië-landingsareas ontwrig. Montgomery se aanvanklike plan was dat die Anglo-Kanadese troepe onder sy bevel onmiddellik van hul strandkoppies aan die kus van Calvados in die rigting van Caen sou uitbreek met die doel om die stad op D-dag of twee dae later in te neem. Montgomery het probeer om Caen in te neem met die 3de infanterie-afdeling, die 50ste (Noord-Britse) infanteriedivisie en die 3de Kanadese afdeling, maar is van 6 tot 8 Junie gestop deur die 21ste Panzer-divisie en die 12de SS Panzer-afdeling Hitlerjugend, wat die voortslepende Anglo-Kanadese troepe erg getref het hard. Rommel het hierdie sukses opgevolg deur die 2de Panzer-afdeling aan Caen te bestel, terwyl veldmaarskalk Gerd von Rundstedt gevra het en toestemming van Hitler gekry het om ook die elite 1ste Waffen SS-afdeling Leibstandarte Adolf Hitler en die 2de Waffen SS-afdeling Das Reich na Caen te laat stuur. Montgomery moes dus die gesig staar wat Stephen Badsey die 'mees formidabele' van al die Duitse afdelings in Frankryk noem.

Die 12de Waffen SS-afdeling Hitlerjugend, soos die naam dit aandui, is geheel en al afkomstig van die meer fanatiese elemente van die Hitler-jeug en onder bevel van die genadelose SS-Brigadeführer Kurt Meyer, alias "Panzer Meyer". Die versuim om Caen onmiddellik in te neem, was die oorsaak van 'n geweldige historiografiese geskil met bitter nasionalistiese ondertone. In die breë bestaan ​​daar 'n 'Britse skool' wat die na-oorlogse bewering van Montgomery aanvaar dat hy nooit van plan was om Caen tegelyk te neem nie, en dat die Anglo-Kanadese bedrywighede rondom Caen 'n "hou-operasie" was wat bedoel was om die grootste deel van die Duitse dwing na die Caen-sektor om die Amerikaners in staat te stel om die 'uitbreek-operasie' op die linkerflank van die Duitse posisies op te stel, wat alles deel was van Montgomery se "Meesterplan" wat hy lank voor die Normandië-veldtog bedink het.

In teenstelling hiermee het die 'Amerikaanse skool' aangevoer dat Montgomery se aanvanklike 'meesterplan' was dat die 21ste weermaggroep Caen dadelik sou inneem, en sy tenk-afdelings in die vlaktes suid van Caen sou skuif om 'n wegbreek te bied wat die 21ste weermaggroep sou lei die vlaktes van Noord-Frankryk en vandaar na Antwerpen en uiteindelik die Ruhr. Briewe wat Eisenhower ten tyde van die geveg geskryf het, maak dit duidelik dat Eisenhower van Montgomery verwag het "die vroeë verowering van die belangrike fokuspunt van Caen". Later, toe hierdie plan duidelik misluk het, het Eisenhower geskryf dat Montgomery die plan "ontwikkel" het om die Amerikaanse magte te laat kom om die uitbraak te bereik.

Terwyl die veldtog gevorder het, het Montgomery sy aanvanklike plan vir die inval verander en die strategie voortgesit om Duitse teenaanvalle in die gebied noord van Caen eerder as in die suide aan te trek en te hou, sodat die Amerikaanse Eerste Leër in die weste Cherbourg kon inneem. In 'n memorandum wat Montgomery se bedrywighede uiteensit wat geskryf is deur Eisenhower se stafhoof, generaal Walter Bedell Smith, wat einde Junie 1944 met Montgomery ontmoet het, sê niks van Montgomery wat 'n "hou-operasie" in die Caen-sektor onderneem nie, en praat eerder daarvan dat hy 'n 'breakout' in die die vlaktes suid van die Seine.

Op 12 Junie het Montgomery die 7de Pantserdivisie beveel in 'n aanval teen die Panzer Lehr-afdeling wat aanvanklik goeie vordering gemaak het, maar geëindig het toe die Panzer Lehr deur die 2de Panzer-afdeling aangesluit het. Op 14 Junie by Villers Bocage het die Britte binne ongeveer vyf minute twintig Cromwell-tenks verloor aan vyf Tiger-tenks onder leiding van die SS Obersturmführer Michael Wittmann. Ondanks die terugslag in Villers Bocage, was Montgomery steeds optimisties, aangesien die Geallieerdes meer troepe en voorrade aan land as wat hulle in die geveg verloor het, en hoewel die Duitse linies besig was om te vaar, het die Wehrmacht en Waffen SS aansienlike uitputting ondervind.

Sir Arthur Tedder, lugmagskalk, het gekla dat dit onmoontlik is om vegvliegtuie na Frankryk te verskuif totdat Montgomery 'n paar vliegvelde ingeneem het, iets wat hy beweer dat Montgomery nie in staat was om te doen nie. Die eerste V-1-aanvalle op Londen, wat op 13 Junie begin het, het die druk op White op Montgomery verhoog om sy voorsprong te bespoedig. Op 18 Junie beveel Montgomery dat Bradley Cherbourg moet inneem terwyl die Britte teen 23 Junie Caen sou inneem.

In Operasie Epsom het die Britse VII-korps onder bevel van Sir Richard O'Connor probeer om Caen uit die weste uit te lok deur die skeidslyn tussen die Panzer Lehr en die 12de SS te breek om die strategiese heuwel 112 te neem. Epsom het goed begin met O'Connor aanvalsmag, die Britse 15de Skotse afdeling deurbreek en met die 11de Pantserdivisie die teenaanvalle van die 12de SS-afdeling stopgesit. Generaal Friedrich Dollmann van die 7de leër moes die pas aangekome II SS-korps verbind om die Britse offensief te stop.

Dollmann, uit vrees dat Epsom 'n sukses sou wees, het selfmoord gepleeg en is vervang deur SS Oberstegruppenführer Paul Hausser. O'Connor het ten koste van ongeveer 4.000 man 'n opvallende afstand van 8,0 km diep en 3,2 km breed gewen, maar die Duitsers in 'n onbetwisbare langtermynposisie geplaas. Die Geallieerdes het 'n sterk krisisgevoel gehad, aangesien die Geallieerdes slegs ongeveer 24 kilometer na die binneland gevorder het, in 'n tyd toe hul planne daarop aangedring het om Rennes, Alençon en St. Malo reeds in te neem.

Na Epsom moes Montgomery generaal Harry Crerar vertel dat die aktivering van die Eerste Kanadese leër sou moes wag, aangesien daar tans ruimte in die Caen-sektor was net vir die pas aangekome XII-korps onder luitenant-generaal Neil Ritchie, wat 'n mate van spanning veroorsaak het met Crerar, wat gretig was om in die veld te kom. Epsom het verdere Duitse magte in Caen gedwing, maar in Junie en die eerste helfte van Julie was Rommel, Rundstedt en Hitler besig met die beplanning van 'n groot offensief om die Britte die see in te dryf; dit is nooit van stapel gestuur nie en sou die toewyding van 'n groot aantal Duitse troepe tot die Caen-sektor vereis het.

Dit was slegs na 'n paar mislukte pogings om in die Caen-sektor uit te breek dat Montgomery, wat hy later sy 'meesterplan' genoem het om die grootste deel van die Duitse magte in besit te neem, die grootste deel van die Duitse magte te laat bedink en sodoende die Amerikaners te laat uitbreek. Die Kanadese historici Terry Copp en Robert Vogel het oor die geskil tussen die 'Amerikaanse skool' en 'Britse skool' geskryf nadat hulle in Junie 1944 verskeie terugslae gehad het:

Montgomery het getrek wat die onbetwisbaar korrekte gevolgtrekking uit hierdie gebeure was. As die Britte en Kanadese deur 'n reeks beperkte aanvalle die grootste deel van die Duitse gepantserde afdelings aan hul front kon hou, sou hulle die Duitsers sou kon verdwyn en die voorwaardes kon skep vir 'n Amerikaanse wegbreek aan die regterkant.

Dit is wat Montgomery in sy riglyn van 30 Junie voorgestel het, en as hy en sy bewonderaars die rekord vir homself kon laat praat, sou daar min debat gevoer word oor die uitvoering van die eerste fases van die Normandië-veldtog. In plaas daarvan dring Montgomery daarop aan dat hierdie richtlijn 'n konsekwente deel vorm van 'n meesterplan wat hy lank voor die inval bedink het. Vreemd genoeg is hierdie opvatting 'Monty' 'n goeie diens vir enige rigiede beplanning voordat die Duitse reaksie bekend was, sou inderdaad 'n slegte generaalskap gewees het.

Hulle het dit gemaak deur stormweer en die terrein van die bocage, moes Montgomery sorg dat Rommel op die Britte in die ooste fokus, eerder as op die Amerikaners in die weste, wat die Cotentin-skiereiland en Bretagne moes inneem voordat die Duitsers deur 'n algemene swaai in die ooste vasgevang kon word. Montgomery het aan generaal Sir Miles Dempsey, die bevelvoerder van die 2de Britse leër, gesê: "Gaan slaan deur die Duitse mag, veral die wapenrusting, op jouself te trek - om die weg vir Brad te vergemaklik." Die Duitsers het 12 afdelings ontplooi, waarvan ses Panzer-afdelings teen die Britte was terwyl hulle 8 afdelings ontplooi het, waarvan 3 Panzer-afdelings teen die Amerikaners was.

Teen die middel van Julie is Caen nie ingeneem nie, want Rommel het voortgegaan om die voorkoming van die uitbreek van Britse magte te prioritiseer eerder as dat die Amerikaners die westelike gebiede ingeneem het. Dit was in die breë soos Montgomery beplan het, hoewel nie met dieselfde spoed as wat hy in St Paul's uiteengesit het nie, hoewel die Amerikaanse historikus Carlo D'Este daarop gewys het dat die situasie in Normandië 'baie anders' is as wat in die St. Paul se konferensie, aangesien slegs een van die vier doelwitte wat in Mei uiteengesit is, teen 10 Julie bereik is. Op 7 Julie begin Montgomery met Operasie Charnwood met 'n tapyt-offensief wat 'n groot deel van die Franse platteland en die stad Caen tot 'n woestyn gemaak het.

Die Britte en Kanadese kon daarin slaag om na die noorde van Caen te vorder voor die Duitsers wat die puinhope tot hul voordeel gebruik het en die aanval stopgesit het. Op 10 Julie beveel Montgomery Bradley om Avranches te neem, waarna die 3de Amerikaanse weermag geaktiveer sou word om in die rigting van Le Mans en Alençon te ry. Op 14 Julie 1944 het Montgomery aan sy beskermheer Brooke geskryf en gesê dat hy op 'n 'regte skouspel' gekies het aan die oostelike flanke, en om 'n korps van drie gepantserde afdelings in die oop land oor die Caen-Falaise-pad te verloor ... "Die moontlikhede is groot: met sewehonderd tenks wat suidoos van Caen los is, en die pantservoertuie wat werk ver vooruit kan enigiets gebeur."

Die Franse verset het in Junie 1944 Plan Violet van stapel gestuur om die telefoonstelsel van Frankryk stelselmatig te vernietig, wat die Duitsers gedwing het om hul radio's meer en meer te gebruik om te kommunikeer, en aangesien die kodeerders van Bletchley Park baie van die Duitse kodes verbreek het, Montgomery het - via Ultra-intelligensie - 'n goeie idee gehad van die Duitse situasie. Montgomery het dus geweet die Duitse weermaggroep B het 96 400 man verloor terwyl hy 5 200 vervangings ontvang het, en die Panzer Lehr-afdeling, was slegs 40 tenks. Montgomery het later geskryf dat hy weet dat hy die Normandië-veldtog op hierdie punt gewen het, aangesien die Duitsers byna geen reserwes gehad het nie, terwyl hy drie gepantserde afdelings in die reservaat gehad het.

'n Amerikaanse uitbraak is bewerkstellig met Operasie Cobra en die omringing van Duitse magte in die Falaise-sak ten koste van Britse verliese met die afwykende Operasie Goodwood. Op die vroeë oggend van 18 Julie 1944 het Operasie Goodwood begin met die Britse swaar bomwerpers wat met die aanval van matte begin het wat die oorblywende dinge van Caen en die omliggende platteland verder verwoes het. 'N Britse tenkbeman van die Guards Pantserdivisie het later onthou:

"Teen 0500 uur het 'n verre donder in die lug al die slaperige tenkbemanne uit hul komberse gebring. 1000 Lancasters het in groepe van drie of vier teen 3000 uit die see gevlieg. Voet (910 m). Voor hulle het die padvinders hul vlamme verstrooi en kort voor lank het die eerste bomme laat val ".

'n Duitse tenkwa van die 21ste Panzer-afdeling aan die einde van die bombardement het onthou: "Ons het klein kolletjies gesien wat hulself van die vliegtuie losgemaak het, so baie van hulle dat die gekke gedagte by ons opgekom het: is dit pamflette? ... Onder die donderweer van die ontploffings kon ons die gewonde geskree en die kranksinnige gehuil van mans wat mal geword het, hoor. Die Britse bombardement het die Duitse frontlinie-eenhede sleg geslaan; bv tenks is op die dakke van Franse plaashuise gegooi."

Aanvanklik het die drie Britse gepantserde afdelings wat opgedra is om die offensief te lei, die 7de, 11de en die wagte, vinnig gevorder en het vinnig die Borguebus-rant nader, wat teen die middaguur die landskap suid van Caen oorheers. As die Britte die Borguebus-rant sou kon inneem, sou die pad na die vlaktes van Noord-Frankryk wyd oop wees, en moontlik kan Parys ingeneem word, wat die wreedheid waarmee die Duitsers die Borguebus-rant verdedig, verklaar. Een Duitse offisier, luitenant Baron von Rosen, het onthou dat 'n Luftwaffe-offisier wat 'n battery van vier 88 mm-gewere beveel het om teen die Britse tenks te veg, moes motiveer dat hy sy handwapen teen sy kop moes hou "en hom gevra of hy doodgemaak wil word. dadelik of kry 'n hoë versiering.

Die goed ingegrawe 88 mm-gewere, om die Borguebus-rif, het die Britse Sherman-tenks begin tol, en die platteland was spoedig besaai met tientalle brandende Shermans. Een Britse offisier het met kommer gesê: "Ek sien rookpale en tenks opborrel met vlamme wat uit hul torings voortborrel. Ek sien hoe mense soos fakkels uitbrand, op die grond rol om die vlamme te probeer verdwyn." Ondanks Montgomery se opdragte om aan te dring, het heftige Duitse teenaanvalle die Britse aanval stopgesit."

Die doelstellings van Operasie Goodwood is almal bereik behalwe die volledige vangs van die Bourgebusrif, wat gedeeltelik aangepak is. Die operasie was 'n strategiese sukses van die Geallieerdes in die vestiging van die laaste Duitse reservate in Normandië na die Caen-sektor weg van die Amerikaanse sektor, wat die Amerikaanse uitbreek in Operasie Cobra baie help. Aan die einde van Goodwood op 25 Julie 1944 het die Kanadese Caen uiteindelik Caen ingeneem terwyl die Britse tenks die vlaktes suid van Caen bereik het, wat Montgomery die 'skarnier' gegee het wat hy gesoek het, terwyl die Duitsers gedwing is om die laaste van hul reservate te raadpleeg om die Anglo-Kanadese offensief te stop. Ultra-ontsyferings het aangedui dat die Duitsers wat Bradley nou in die gesig staar, ernstig te sterk was met Operasie Cobra wat sou begin. Tydens Operasie Goodwood het die Britte 400 tenks uitgeslaan met baie wat teruggekeer het om weer in diens te kom. Die ongevalle was 5 500 met 11 km grond wat verkry is. Bradley het Montgomery se plan erken om die Duitse wapenrusting vas te pen en Amerikaanse magte toe te laat om uit te breek:

Die Britse en Kanadese leërs sou die vyandelike reservate verdoof en hulle na hul voorkant op die uiterste oostelike rand van die Geallieerde strandhoof trek. Terwyl Monty die vyand by Caen getwiet het, moes die Amerikaners dus breek op die lang pad na Parys. Toe daar rekening gehou word met nasionale trots, het hierdie Britse lokmissie opofferend geword, want terwyl ons om die buitekant vertrap het, moes die Britte op die plek sit en die Duitsers vaspen. Tog het dit strategies ingetrek in 'n logiese verdeling van arbeid, want dit was teenoor Caen dat die vyandelike reservate sou wedloop sodra die alarm afgaan.

Die langdurige geskil oor wat Montgomery se "meesterplan" in Normandië was, het daartoe gelei dat historici baie verskil oor die doel van Goodwood. Die Britse joernalis Mark Urban het geskryf dat die doel van Goodwood was om Duitse troepe na hul linkerflank te trek om die Amerikaners op die regterflank te laat wegbreek, met die argument dat Montgomery vir sy soldate moes lieg oor die doel van Goodwood as die gemiddelde Britse soldaat. sou nie verstaan ​​het waarom hulle gevra word om 'n afleiding te skep om die Amerikaners die geleentheid te gee om die operasie met Operasie Cobra op te stel nie.

In teenstelling hiermee het die Amerikaanse historikus Stephen Power aangevoer dat Goodwood bedoel was om die 'breakout' aanstootlik te wees en nie 'n "holding operation" nie, en geskryf het: "Dit is onrealisties om te beweer dat 'n operasie die gebruik van 4500 geallieerde vliegtuie, 700 artillerie-stukke en meer as 8000 pantservoertuie en vragmotors en wat die Britte meer as 5 500 ongevalle gekos het, is bedink en tereggestel vir so 'n beperkte doelstelling.

"Power het opgemerk dat Goodwood en Cobra veronderstel was om op dieselfde dag, 18 Julie 1944, in werking te tree, maar Cobra is gekanselleer weens swaar reën in die Amerikaanse sektor, en het aangevoer dat albei operasies bedoel was om uitbreekoperasies te wees om die Duitse leërs in Normandië vas te vang. Die Amerikaanse militêre skrywer Drew Middleton het geskryf dat daar geen twyfel is dat Montgomery wou hê dat Goodwood 'n 'skild' vir Bradley sou bied nie, maar dat Montgomery terselfdertyd duidelik gehoop het op die Duitse aandag van die Amerikaanse sektor.

Die Britse historikus John Keegan het daarop gewys dat Montgomery verskillende stellings voor Goodwood gemaak het oor die doel van die operasie. Keegan het geskryf dat Montgomery besig was met wat hy 'n 'verskansing van sy weddenskappe' genoem het toe hy sy planne vir Goodwood opgestel het, met 'n plan vir 'n "uitbreek as die front in duie stort, indien nie, 'n goeie dokumentêre bewys dat hy alles in die eerste plek bedoel het plek was 'n slagting". Bradley het weereens die plan van Montgomery bevestig en dat die vaslegging van Caen slegs toevallig tot sy missie was, nie krities nie. Die Amerikaanse tydskrif LIFE het Bradley in 1951 aangehaal:

Terwyl Collins sy VII Corps-vlag oor Cherbourg gehys het, spandeer Montgomery sy reputasie in 'n bitter beleg teen die ou universiteitsstad Caen. Drie weke lank het hy sy troepe teen die panzer-afdelings opgejaag wat hy doelbewus na die stad getrek het as deel van ons Geallieerde strategie vir afleiding in die Normandië-veldtog. Alhoewel Caen 'n belangrike kruispad bevat wat Montgomery uiteindelik sou benodig, was die verowering van die stad vir die oomblik slegs toevallig tot sy missie. Die grootste taak van Monty was om Duitse troepe na die Britse front te lok om Cherbourg makliker te beveilig en in posisie te kom vir die wegbreek.

Terwyl hierdie afleiding van Monty's briljant bewerkstellig is, het hy hom nogtans oopgehou vir kritiek deur die belangrikheid van sy stoot tot Caen te beklemtoon. As hy homself bloot tot die inperking beperk het sonder om Caen 'n simbool daarvan te maak, sou hy met sukses gekrediteer word in plaas daarvan dat hy, soos hy was, van mislukking aangekla is.

Met Goodwood wat die Wehrmacht na die Britse sektor getrek het, het die Eerste Amerikaanse leër 'n twee-tot-een numeriese meerderwaardigheid geniet, met generaal Omar Bradley wat Montgomery se raad aanvaar het om die offensief te begin deur op een punt te konsentreer in plaas van 'n "breë front" soos Eisenhower sou hê verkies.

Operasie Goodwood het Montgomery amper sy werk gekos, omdat Eisenhower hom ernstig oorweeg het om hom af te sit en net verkies het om dit nie te doen nie, want die gewilde "Monty" sou op 'n kritieke oomblik in die oorlog so 'n politieke terugslag in Brittanje teen die Amerikaners veroorsaak het gevolglike stamme in die Atlantiese alliansie is nie die moeite werd geag nie. Montgomery het sy tevredenheid uitgespreek oor die resultate van Goodwood toe hy die operasie afgestel het. Eisenhower was onder die indruk dat Goodwood 'n uitbreekoperasie sou wees. Daar was 'n verkeerde kommunikasie tussen die twee mans, of Eisenhower het nie die strategie verstaan ​​nie.

Alan Brooke, hoof van die Britse Imperiële Algemene Personeel, het geskryf: "Ek weet niks van strategie nie en is baie ongeskik vir die pos van opperbevelhebber. Dit is geen wonder dat Monty se werklike hoë vermoë nie altyd verwesenlik word nie." Bradley het Montgomery se voornemens ten volle begryp. Albei mans sou nie die regte bedoelings van hul strategie aan die pers prysgee nie. Baie Amerikaanse offisiere het gevind dat Montgomery 'n moeilike man is om mee te werk, en nadat Goodwood Eisenhower onder druk geplaas het om Montgomery af te vuur. Alhoewel die Eisenhower – Montgomery-geskil soms in nasionalistiese terme as 'n Anglo-Amerikaanse stryd uitgebeeld word, was dit die Britse lugmaarskalk Arthur Tedder wat Eisenhower die sterkste na Goodwood gedruk het om Montgomery af te vuur.

'n Amerikaanse offisier het in sy dagboek geskryf dat Tedder Eisenhower kom besoek het om "sy huidige gunsteling onderwerp, die afdanking van Monty, na te streef." Met Tedder wat die veldtog 'sak Monty' gelei het, het dit die Amerikaanse vyande van Montgomery aangemoedig om Eisenhower te druk om Montgomery af te vuur. Brooke was voldoende bekommerd oor die 'sak Monty' -veldtog om Montgomery by sy Taktiese Hoofkwartiere (TH) in Frankryk te besoek en soos hy in sy dagboek geskryf het; "het gewaarsku teen 'n neiging in die premier om te luister na voorstelle wat Monty vir veiligheid gespeel het en nie bereid was om risiko's te neem nie".

Brooke het Montgomery aangeraai om Churchill na Normandië te nooi en het aangevoer dat as die "sak Monty" -veldtog die premier gewen het, sy loopbaan sou verbygaan, omdat die steun van Churchill Eisenhower die politieke "dekking" sou gee om Montgomery af te skiet. Op 20 Julie het Montgomery Eisenhower ontmoet en op 21 Julie Churchill by die TH in Frankryk. Een van die personeellede van Montgomery het agterna geskryf dat dit "algemene kennis van TH is dat Churchill Monty gekom het om te ontslaan". Op die vergaderings Eisenhower – Montgomery en Churchill – Montgomery is geen aantekeninge gemaak nie, maar Montgomery kon albei mans oorreed om hom nie af te vuur nie.

Met die sukses van Cobra, wat kort daarna gevolg is deur die derde Amerikaanse leër onder die generaal George S. Patton te ontketen, het Eisenhower aan Montgomery geskryf: "Ek is verheug dat u basiese plan skitterend begin het om met Bradley se aanvanklike sukses te ontvou". Die sukses van Cobra is aangehelp deur Operasie Lente toe die II Kanadese Korps onder generaal Guy Simonds (die enigste Kanadese generaal wie se vaardigheid Montgomery eerbiedig het) 'n offensief suid van Caen begin het wat weinig vooruitgang gegee het, maar wat die Duitsers as die belangrikste aanstoot beskou het. Nadat die derde Amerikaanse leër opdaag, is Bradley bevorder om die nuwe 12de weermaggroep wat bestaan ​​uit die 1ste en 3de Amerikaanse leërs aan te stel.

Na die Amerikaanse uitbraak het die Slag van Falaise Gap gevolg, terwyl die Britse, Kanadese en Poolse soldate van die 21ste weermaggroep onder bevel van Montgomery suid gevorder het, terwyl die Amerikaanse en Franse soldate van Bradley se 12de weermaggroep noord gevorder het om die Duitse leërgroep B te omring. Nadat Montgomery in Augustus 1944 'n groot slag van vernietiging genoem het, het Montgomery gevoer. Montgomery het sy offensief in die Sweeds Normandiese-streek begin met Operasie Bluecoat met Sir Richard O'Connor se korps en die XXX Corps van Gerard Bucknall op pad suid. 'n Ontevrede Montgomery het Bucknall ontslaan omdat hy onvoldoende aggressief was en hom deur generaal Brian Horrocks vervang. Terselfdertyd beveel Montgomery Patton - waarvan die Derde leër veronderstel was om na Brittanje te gaan - om Nantes, wat binnekort ingeneem is, te vang.

Hitler het te lank gewag om sy soldate te beveel om na Normandië terug te trek, wat Montgomery laat skryf het: "Hy het geweier om die enigste gesonde militêre koers in die gesig te staar. As gevolg hiervan het die Geallieerdes die vyand ongelukkige mans en materiale veroorsaak." Met die wete via Ultra dat Hitler op 6 Augustus 1944 nie van Normandië, Montgomery, wou terugtrek nie, het hy 'n omhulseloperasie teen leërgroep B beveel — met die Eerste Kanadese leër onder Harry Crerar om na Falaise, die Tweede Britse leër onder Miles Dempsey, na vorder in die rigting van Argentan, en die Derde Amerikaanse leër onder George S. Patton om na Alençon te gaan.

Op 11 Augustus het Montgomery sy plan verander, met die Kanadese om Falaise te neem en die Amerikaners by die Argentyn te ontmoet. Die Eerste Kanadese leër het op 7 Augustus twee operasies, Operation Totalize, van stapel gestuur, wat binne vier dae slegs 9 kilometer (vier km) gevorder het te midde van heftige Duitse verset, en Operation Tractable op 14 Augustus, wat Falaise uiteindelik op 17 Augustus ingeneem het. In die lig van die trae Kanadese vooruitgang, het Patton toestemming gevra om Falaise in te neem, maar is op 13 Augustus deur Bradley geweier, wat baie kontroversie veroorsaak het met baie geskiedkundiges wat beweer het dat Bradley nie aggressie het nie en dat Montgomery Bradley moes geweier het.

Die sogenaamde "Falaisiese Gaping" is op 22 Augustus 1944 gesluit, maar verskeie Amerikaanse generaals, veral Patton, het Montgomery daarvan beskuldig dat hy onvoldoende aggressief was om dit te sluit, ongeveer 60,000 Duitse soldate is in Normandië vasgevang, maar voor 22 Augustus, ongeveer 20,000 Duitsers het deur die 'Falaisiese Gaping' ontsnap om nog 'n dag te veg. Ongeveer 10 000 Duitsers is dood in die Slag van die Falaisiese Gaping, wat daartoe gelei het dat 'n verdwaasde Eisenhower, wat op 24 Augustus na die slagveld gekyk het, met afgryse gesê het dat dit onmoontlik was om te loop sonder om op lyke te trap.

Die suksesvolle afsluiting van die Normandië-veldtog het begin met die debat tussen die "Amerikaanse skool" en die "Britse skool", aangesien sowel Amerikaanse as Britse generaals begin het om aansprake te lewer oor wie die verantwoordelikste was vir hierdie oorwinning. Brooke het ter verdediging van sy protégé Montgomery geskryf: "Ike weet niks van strategie nie en is 'nogal' nie geskik vir die pos van opperbevelhebber nie. Dit is geen wonder dat Monty se werklike hoë vermoë nie altyd verwesenlik word nie. Veral nie as 'nasionale' brille verdraai nie. die perspektief van die strategiese landskap. Oor Montgomery se optrede met die Normandië-veldtog, skryf Badsey:

Te veel besprekings oor Normandië het gesentreer op die kontroversiële besluite van die Geallieerde bevelvoerders. Dit was blykbaar nie goed genoeg om so 'n volledige en skouspelagtige oorwinning te behaal oor 'n vyand wat die grootste deel van Europa verower het nie, tensy dit perfek gedoen is. Die grootste skuld hiervoor lê by Montgomery, wat dwaas genoeg was om aan te dring dat dit perfek gedoen is, dat Normandië - en al sy ander gevegte - dienooreenkomstig geveg is volgens 'n presiese meesterplan wat vooraf opgestel is, waarvandaan hy nooit afgewyk het nie. Dit sê baie van sy persoonlikheid dat Montgomery gevind het dat ander met hom saamstem, ondanks die oorweldigende getuienis. Sy hantering van die Slag van Normandië was van hoogstaande orde, en as die persoon wat die skuld sou ontvang het omdat hy die stryd verloor het, verdien hy die krediet daarvoor.

Voordeel tot die Ryn[wysig | wysig bron]

Generaal Eisenhower het op 1 September die kommando van die grondmagte oorgeneem terwyl hy as opperbevelhebber voortgesit is, terwyl Montgomery die 21ste weermaggroep, wat hoofsaaklik uit Britse en Kanadese eenhede bestaan, voortgesit het. Montgomery het hierdie verandering bitterlik getreur, hoewel daar voor die D-dag-inval ooreengekom is. Die Britse joernalis Mark Urban skryf dat Montgomery nie in staat was om te begryp dat die meerderheid van die 2,2 miljoen geallieerde soldate wat teen die Westelike front teen Duitsland veg, nou Amerikaans was nie (die verhouding 3: 1) dat dit polities onaanvaarbaar is vir die Amerikaanse openbare mening om het Montgomery nog as bevelvoerder van die landmag bly soos: "Die politiek sal hom nie toelaat om opdragte aan groot leërs van Amerikaners te gee bloot omdat hy volgens hom beter was as hul generaals nie."

Winston Churchill het Montgomery as vergoeding bevorder tot veldmaarskalk. In September 1944 beveel Montgomery Crerar en sy Eerste Kanadese leër om die Franse hawens op die Engelse kanaal te neem, naamlik Calais, Boulogne en Dunkirk. Op 4 September word Antwerpen, die derde grootste hawe in Europa, deur Horrocks gevange geneem, met die hawe meestal ongeskonde. Die Witte Brigade (Wit Brigade) van die Belgiese verset het die hawe van Antwerpen gevange geneem voordat die Duitsers die hawe kon vernietig. Antwerpen was 'n diep binnelandse hawe wat via die Scheldt met die Noordsee verbind is. Die Scheldt was breed genoeg en het diep genoeg ingegrawe om die skepe van die oseaan te laat deurgaan.

Op 3 September 1944 beveel Hitler die 15de Duitse leër, wat in die Pas de Calais-streek gestasioneer was en noordwaarts na die Lae Lande terugtrek om die monding van die Scheldtrivier te hou om die geallieerdes die gebruik van Antwerpen te ontneem. Danksy ULTRA was Montgomery teen 5 September bewus van Hitler se bevel. Vanaf dieselfde dag het SHAEF se bevelvoerder, admiraal Sir Bertram Ramsay, Montgomery aangemoedig om die monding van die Schedlt sy grootste prioriteit te maak, met die argument dat solank die mond van die Scheldt in Duitse hande was, was dit onmoontlik vir die Royal Navy om die myne in die rivier skoon te maak, en terwyl die Scheldt ontgin is, was die hawe van Antwerpen nutteloos. Alleen onder die senior bevelvoerders het slegs Ramsay die opening van Antwerpen as deurslaggewend gesien.

Op 6 September 1944 het Montgomery aan Crerar gesê dat "ek wil Boulogne sleg af hê" en dat die stad ingeneem moet word, ongeag die koste. Op hierdie punt was hawens soos Cherbourg te ver van die voorste linie af, wat die Geallieerdes groot logistieke probleme veroorsaak het. Met die bevryding van die stad Le Havre, wat aan John Crocker se I Corps opgedra is, is die belangrikheid van hawens nader aan Duitsland beklemtoon. Om Le Havre, twee infanterie-afdelings, twee tenkbrigades, die meeste van die artillerie van die Tweede Britse leër, die spesiale gepantserde toerusting van Percy Hobart se 79ste pantserafdeling, die slagskip HMS Warsepas en die monitor HMS Erebus te neem.

Op 10 September 1944 het Bom Bevel 4 719 ton bomme op Le Havre laat val, wat die voorspel was vir Operasie Astonia, die aanval op Le Havre deur Crocker se mans, wat twee dae later geneem is. Die Kanadese historikus Terry Copp het geskryf dat die toewyding van soveel vuurkrag en mans om slegs een Franse stad in te neem, "buitensporig" mag lyk, maar op hierdie punt het die Geallieerdes dringend hawens nader aan die voorste linie nodig om hul vooruitgang te handhaaf.

Op 9 September het Montgomery aan Brooke geskryf dat 'een goeie hawe in Pas de Calais' voldoende sou wees om in al die logistieke behoeftes van die 21ste weermaggroep te voorsien, maar slegs die voorsieningsbehoeftes van dieselfde formasie. Terselfdertyd het Montgomery opgemerk dat 'een goeie hawe in Pas de Calais' onvoldoende sou wees vir die Amerikaanse leërs in Frankryk, wat dus Eisenhower gedwing het, om geen ander rede as logistiek nie, om Montgomery se planne vir 'n inval in Noord-Duitsland te bevoordeel die 21ste weermaggroep, alhoewel as Antwerpen geopen sou word, al die geallieerde leërs kon voorsien word.

Montgomery het beveel dat Crerar Calais, Boulogne en Dunkirk moet inneem en die Scheldt moes opruim, 'n taak wat Crerar verklaar het, was onmoontlik, omdat hy nie genoeg troepe gehad het om albei operasies tegelyk uit te voer nie. Montgomery het Crerar se versoek geweier om die Britse XII-korps onder Neil Ritchie op te stel om die Scheldt te help opruim, terwyl Montgomery verklaar dat hy XII-korps nodig het vir Operasie Market Garden. Montgomery kon daarop aandring dat Eisenhower in September 1944 sy strategie van 'n enkele stoot na die Ruhr met Operasie Market Garden moes aanpak.

Op 22 September 1944 neem generaal Guy Simonds se II Kanadese Korps Boulogne in, gevolg deur Calais op 1 Oktober 1944 in te neem. Montgomery was baie ongeduldig met Simonds en het gekla dat dit slegs twee dae van Crocker's I Corps geneem het om Le Havre te neem terwyl dit Simonds geneem het twee weke om Boulogne en Calais te neem, maar Simonds merk op dat daar in Le Havre drie afdelings en twee brigades in diens geneem is, terwyl by Boulogne en Calais slegs twee brigades gestuur is om albei stede in te neem.

Nadat die Duitse verdedigers 'n poging aangewend het om die Leopold-kanaal deur die 4de Kanadese afdeling te bestorm, het Simonds opdrag gegee om verdere pogings om die rivier Scheldt te ontruim totdat sy missie om die Franse hawens op die Engelse kanaal te vang, voltooi was; Dit het die Duitse 15de leër voldoende tyd toegelaat om in sy nuwe huis op die Scheldt in te grawe. Die enigste hawe wat nie deur die Kanadese gevang is nie, was Dunkirk, aangesien Montgomery op 15 September die 2de Kanadese afdeling beveel het om sy flank in Antwerpen as voorspel te hou vir 'n voorskot op die Scheldt.

Operasie Market Garden[wysig | wysig bron]

Montgomery se plan vir Operasie Market Garden (17-25 September 1944) was om die Siegfried Line te verflens en die Ryn oor te steek en sodoende die toneel te stel vir latere offensiewe in die Ruhr-streek. Die 21ste weermaggroep sou noord van België aanval, 97 km deur Nederland, oor die Ryn en noord van Arnhem aan die oorkant van die Ryn konsolideer. Die riskante plan het vereis dat drie afdelings met lugvervoer talle ongeskonde brûe langs 'n enkele baan moes vaslê waarop 'n hele korps moes aanval en die belangrikste toevoerroete moes gebruik. Die aanval het nie sy doelstellings bereik nie.

In die nasleep van Market Garden het Montgomery sy eerste prioriteit gehou deur die Arnhem te laat blyk, met die argument dat die 2de Britse leër moontlik steeds die breë oop vlaktes van Noord-Duitsland sou kon deurbreek en dat hy die Ruhr sou kon inneem einde Oktober. Intussen het die Eerste Kanadese leër, wat die taak gekry het om die monding van die rivier Scheldt skoon te maak, ondanks die feit dat die Kanadese in die woorde van Copp en Vogel '... om byna twee weke lank aan te hou veg in 'n geveg waaroor almal saamstem, wat slegs met hulp van addisionele afdelings gewen kon word.

Vir sy deel het veldmaarskalk Gerd von Rundstedt, die Duitse bevelvoerder van die Westelike Front, generaal Gustav-Adolf von Zangen, die bevelvoerder van die 15de leër, beveel dat: "Die poging van die vyand om die West Scheldt te beset ten einde die vrye gebruik te bekom van die hawe van Antwerpen tot die uiterste moet verset word ”(klem in die oorspronklike). Rundstedt het met Hitler aangevoer dat, solank die Geallieerdes nie die hawe van Antwerpen kon gebruik nie, die Geallieerdes die logistieke kapasiteit vir 'n inval in Duitsland sou ontbreek.

Montgomery is weggetrek van die Eerste Kanadese leër (nou tydelik beveel deur Simonds aangesien Crerar siek was), die Britse 51ste Hoogland-afdeling, die 1ste Poolse afdeling, die Britse 49ste (westelike ry-afdeling) en die 2de Kanadese Pantserbrigade en het al hierdie formasies gestuur om te help die 2de Britse leër hou die Arnhem opvallend. Dit wil egter voorkom asof Simonds die Scheldt-veldtog as 'n toets van sy vermoë beskou het, en hy het gevoel dat hy die Scheldt met slegs drie Kanadese afdelings, naamlik die 2de, die 3de en die vierde, kon ontruim, alhoewel hy die hele vyftiental moes aangaan. Weermag, wat sterk versterkte posisies beklee het in 'n landskap wat die verdediging bevoordeel het.

Simonds het nooit gekla oor die gebrek aan lugondersteuning (wat deur die bewolkte Oktoberweer vererger is, ammunisie tekort of onvoldoende troepe nie, omdat hierdie probleme 'n uitdaging is om hom te oorkom, eerder as 'n klag. Soos dit was, het Simonds in Oktober 1944 net stadig gevorder tydens die gevegte in die Slag van die Scheldt, hoewel hy deur Copp geprys is vir verbeeldingryke en aggressiewe leierskap wat daarin geslaag het om baie te bereik, ondanks al die kanse teen hom. Montgomery het min gehad respek vir die Kanadese generaals wat hy as middelmatig van die hand gewys het, behalwe vir Simonds, wat hy deurentyd geprys het as die enigste "eersteklas" generaal van Kanada in die hele oorlog.

Admiraal Ramsay, wat blykbaar 'n baie meer uitgesproke en magtige kampioen van die Kanadese was as hul eie generaals, het op 9 Oktober van Eisenhower geëis in 'n vergadering dat hy Montgomery beveel om die eerste Kanadese leër te ondersteun in die Scheldt teen sy nommer. een prioriteit of pak hom af. Ramsay het in 'n baie sterk taal aan Eisenhower aangevoer dat die Geallieerdes slegs Duitsland sou kon binneval as Antwerpen geopen sou word, en dat die drie Kanadese afdelings wat in die Scheldt geveg het, 'n tekort aan ammunisie en artillerievate gehad het omdat Montgomery die Arnhem sy eerste prioriteit gemaak het, dan sou Antwerpen nie binnekort oopgemaak word nie.

Selfs Brooke het in sy dagboek geskryf: "Ek voel dat die strategie van Monty vir 'n keer verkeerd is. In plaas daarvan om die voorskot na Arnhem uit te voer, moes hy Antwerpen seker gemaak het. "Op 9 Oktober 1944 stuur Eisenhower, op aandrang van Ramsay, aan Montgomery 'n kabel wat die "hoogste belang van Antwerpen beklemtoon", dat "die Kanadese weermag nie tot November kan aanval nie, tensy onmiddellik voldoende ammunisie voorsien word", en gewaarsku dat die Geallieerdes na Duitsland tot einde November heeltemal sou stop, tensy Antwerpen teen Oktober geopen is. Montgomery het geantwoord deur Ramsay te beskuldig dat hy 'wilde verklarings' gemaak het, wat nie deur die feite ondersteun word nie, en ontken dat die Kanadese ammunisie moes rantsoen, en beweer dat hy sou binnekort die Ruhr opneem en sodoende die Scheldt-veldtog 'n syskou maak. Montgomery het verder 'n memo uitgereik met die titel 'Opmerkings oor die bevel in Wes-Europa' waarin hy geëis het dat hy weer 'n bevelvoerder van die landmagte word.

Dit het daartoe gelei dat 'n verwoede Eisenhower aan Montgomery gesê het dat die vraag nie die opdragreëling was nie, maar eerder sy (Montgomery) se vermoë en bereidwilligheid om opdragte te gehoorsaam. Eisenhower het Montgomery verder gesê dat hy óf opdragte moet nakom om die mond van die Scheldt onmiddellik te verwyder, óf hy sal ontslaan word.

'N Verontwaardigde Montgomery het op 15 Oktober 1944 aan Eisenhower gesê dat hy nou die skoonmaak van die Scheldt as sy "topprioriteit" gemaak het, en dat die ammunisie-tekorte in die Eerste Kanadese leër, 'n probleem wat hy ontken het selfs vyf dae tevore bestaan ​​het, nou die verskaffing van die Kanadese was voortaan sy eerste bekommernis. Simonds, nou versterk met Britse troepe en Royal Marines, het die Scheldt skoongemaak deur die eiland Walcheren, die laaste van die Duitse "vestings" op die Scheldt op 8 November 1944 te neem. Met die Scheldt in geallieerde hande het die Royal Navy-myneveërs die Duitse myne in die rivier, en Antwerpen is uiteindelik op 28 November 1944 oopgestel vir skeepvaart.

Die Duitsers, wat die belang van Antwerpen weerspieël, het die winter van 1944–45 die V-1-vliegbomme en V-2-vuurpyle daarop afgevuur in 'n poging om die hawe te sluit, en die Duitse offensief in Desember 1944 in die Ardennes het as uiteindelike doelstelling die verowering van Antwerpen gehad. Urban het geskryf dat Montgomery se "ernstige mislukking" in die hele oorlog nie die goed gepubliseerde Slag van Arnhem was nie, maar dat hy nie belangstelling gehad het om Antwerpen oop te maak nie, want daarsonder sou die hele Geallieerde vooruitgang van die Noordsee na die Switserse Alpe vasgeval het. die herfs van 1944 om logistieke redes.

Slag van die Bulge[wysig | wysig bron]

Op 16 Desember 1944, aan die begin van die Battle of the Bulge, was Montgomery se 21ste weermaggroep aan die noordelike flank van die geallieerde lyne. Die Amerikaanse 12de weermaggroep van Omar Bradley was na die suide van Montgomery, met die Amerikaanse negende leër van William Simpson langs die 21ste weermaggroep, die Amerikaanse eerste leër van Courtney Hodges, wat die Ardennes en die Amerikaanse derde leër van George S. Patton verder suid gehou het.

SHAEF was van mening dat die Wehrmacht nie meer in staat was om 'n groot offensief te loods nie, en dat geen offensief deur so 'n ruige terrein soos die Ardennes-woud geloods kon word nie. As gevolg hiervan, is die gebied gehou deur die herinstelling en nuut aangekom Amerikaanse formasies. Die Wehrmacht was van plan om dit te benut deur 'n verrassingsaanval deur die Ardennes-woud te maak, terwyl slegte weer die geallieerde lugmag op die grond gesit het en die Geallieerde leërs in twee verdeel het. Hulle sou dan noordwaarts draai om die hawe van Antwerpen weer in te neem. As die aanval daarin sou slaag om Antwerpen te vang, sou die hele 21ste weermaggroep, tesame met die Amerikaanse negende weermag en die grootste deel van die Amerikaanse eerste leër, vasgevang word sonder voorrade agter Duitse lyne.

Die aanval het aanvanklik vinnig gevorder en die Amerikaanse 12de weermaggroep in twee verdeel, met die hele Amerikaanse negende weermag en die grootste deel van die Amerikaanse eerste leër op die noordelike skouer van die Duitse 'bult'.

Die 12de leër van die weermaggroep, Bradley, was in Luxemburg, suid van die bult, geleë, wat die bevel van die Amerikaanse troepe noord van die bult problematies gemaak het. Aangesien Montgomery die naaste bevelvoerder van die weermaggroep op die grond was, het Dwight D. Eisenhower op 20 Desember tydelik die bevel van die Amerikaanse negende weermag en die Amerikaanse eerste leër aan Montgomery se 21ste weermaggroep oorgedra. Bradley het op nasionalistiese gronde heftige besware teen hierdie oordrag gemaak, maar is deur Eisenhower van die hand gewys.

Met die Britse en Amerikaanse magte onder die bevel van Montgomery wat die noordelike flank van die Duitse aanranding gehou het, het generaal Patton se Derde leër, wat 140 km na die suide was, noordwaarts gedraai en sy weg geveg deur die ernstige weer en Duitse opposisie om te verlig die beleërde Amerikaanse magte in Bastogne. Vier dae nadat Montgomery die bevel oor die noordelike flank beveel het, het die slegte weer opgeklaar en die USAAF en RAF hervat, wat die Duitse troepe en voertuie swaar ongevalle toegedien het. Ses dae nadat Montgomery die bevel oor die noordelike flank aangestel het, het die 3de leër van generaal Patton die beleërde Amerikaanse magte in Bastogne verlig. Die Wehrmacht het die offensief nie kon verder gaan nie, en sonder petrol opraak.

Montgomery skryf daarna van sy optrede:

Die eerste ding om te doen was om die geveg aan die noordelike flank as een geheel te sien, om te verseker dat die belangrike gebiede veilig gehou word, en om reserwes vir teenaanval te skep. Ek het hierdie maatreëls aangepak: ek het Britse troepe onder bevel van die negende leër geplaas om saam met Amerikaanse soldate te veg en het die leër laat deelneem aan die eerste weermagfront. Ek het Britse troepe geplaas as reserwes agter die Eerste en Negende leërs totdat Amerikaanse reserwes geskep kon word.

Daarna het hy met 'n Britse skrywer gepraat terwyl hy self 'n gevangene in Brittanje was, die voormalige Duitse bevelvoerder van die 5de Panzer-weermag, en Hasso von Manteuffel het oor Montgomery se leierskap tydens die slag van die Bult met byna dieselfde woorde gepraat:

Die operasies van die Amerikaanse eerste leër het ontwikkel tot 'n reeks individuele hou-aksies. Montgomery se bydrae tot die herstel van die situasie was dat hy 'n reeks geïsoleerde aksies omskep het in 'n samehangende geveg wat geveg is volgens 'n duidelike en definitiewe plan. Dit was sy weiering om voortydige en stukkende teenaanvalle aan te pak, wat die Amerikaners in staat gestel het om hul reserwes in te samel en die Duitse pogings om hul deurbraak uit te brei, frustreer.

Ambrose het egter in 1997 geskryf dat "Monty in bevel van die noordelike flank geen invloed op die geveg gehad het nie".

Die bevel van die Amerikaanse eerste leër het op 17 Januarie 1945 na die Amerikaanse 12de weermaggroep teruggekeer, terwyl die bevel van die Amerikaanse negende weermag by die 21ste weermaggroep gebly het vir die komende operasies om die Ryn oor te steek.

Die oorkruising van die Ryn[wysig | wysig bron]

In Februarie 1945 het die 21ste weermaggroep van Montgomery na die Ryn gevorder in operasies Veritable en Grenade. Dit het die Ryn oorgesteek op 24 Maart 1945, in Operasie Plunder, wat plaasgevind het twee weke nadat die Eerste Amerikaanse leër die Ryn oorgesteek het nadat hy die Ludendorff-brug tydens die Slag van Remagen gevange geneem het.

Die 21ste weermaggroep se rivierkruising is gevolg deur die omringing van die Ruhr-sak. Tydens hierdie geveg vorm die Amerikaanse negende weermag, wat na die Slag om die Bul, deel van die 21ste weermaggroep gebly het, die noordelike arm van die omhulsel van die Duitse leërgroep B, met die Amerikaanse eerste leër die suidelike arm. Die twee leërs het op 1 April 1945 mekaar verbind en 370,000 Duitse troepe omring. Op 4 April 1945 het die Amerikaanse negende weermag na die 12de weermaggroep van Omar Bradley teruggekeer.

Teen die einde van die oorlog het die oorblywende formasies van die groep 21ste leër, Eerste Kanadese leër en die Britse tweede leër, die noordelike deel van Nederland bevry en 'n groot deel van Noordwes-Duitsland gevange geneem, Hamburg en Rostock beset en die Deense skiereiland verseël.

Op 4 Mei 1945, op Lüneburg-heide, het Montgomery die oorgawe van Duitse magte in Noordwes-Duitsland, Denemarke en Nederland aanvaar.

Beleid vir die bewaring van ongevalle[wysig | wysig bron]

Die Britse opperbevel was nie net besig om die oorlog te wen deur Duitsland te verslaan nie, maar ook om te verseker dat hulle na die oorlog steeds as 'n ernstige mag beskou word om die wêreldbeleid te beïnvloed. Die lyding van swaar verliese in Normandië sal Brittanje se keiserlike invloed op die naoorlogse wêreld en veral die naoorlogse Europa verminder. Baie van Montgomery se botsings met Eisenhower was gebaseer op sy vasberadenheid om die oorlog te voer "op die geskikste bane vir Brittanje".

Hoe minder die afdelings wat deur die Britte aan die einde van die oorlog aan die stryd ervaar is, hoe kleiner die invloed van Brittanje in Europa sou wees, vergeleke met die opkomende supermoondhede van die VSA en die USSR. Montgomery was dus in 'n dilemma vasgevang - daar moes gesien word dat die Britse leër ten minste die helfte van die gewig by die bevryding van Europa moes trek, maar sonder om die swaar ongevalle te dra wat so 'n rol onvermydelik sou lewer. Die 21ste weermaggroep het skaars genoeg kragte gehad om so 'n militêre prominensie te bewerkstellig, en die oorblywende afdelings moes spaarsamig bestee word.

Brittanje het nie die hulpbronne in 1944 gehad om die verpletterde verdeeldheid te herbou nie en dit was noodsaaklik dat Montgomery die lewensvatbaarheid van die Britse leër moes beskerm, sodat Brittanje steeds 'n belangrike rol kon speel in die finale oorwinning. Daar is aan die Oorlogkantoor gesê dat "Montgomery baie versigtig moet wees vir wat hy op sy oostelike flank doen, want op daardie flank is die enigste Britse leër wat in hierdie deel van die wêreld oor is." Die konteks van Britse ongevalle en die tekort aan versterkings het Montgomery tot 'n oormatige omsigtigheid gelei. Demsey het op 13 Junie geskryf dat Caen slegs deur 'n "dat ons nie die mans of die ammunisie daarvoor gehad het nie".

Montgomery se oplossing vir die dilemma was om te probeer om bevelvoerder van alle landmagte te bly tot die einde van die oorlog, sodat enige oorwinning behaal - hoewel dit hoofsaaklik deur Amerikaanse formasies behaal is - deels tot hom en dus ook Brittanje sou toeval. Hy sou ook kon verseker dat Britse eenhede sommige van die uitputtingsaksies gespaar word, maar die belangrikste sou wees as die laaste houe geslaan is. Toe die strategie misluk, het hy Eisenhower oorreed om soms Amerikaanse formasies onder die beheer van die 21ste weermaggroep te plaas om sodoende sy hulpbronne te versterk, terwyl hy steeds die uiterlike voorkoms van 'n suksesvolle Britse poging behou het.

Montgomery was aanvanklik bereid om die Tweede (Britse) leër hard aan te dring om die belangrike strategiese stad Caen in te neem, en het gevolglik groot verliese gely. In die oorspronklike Overlord-plan was Montgomery vasbeslote om so vinnig as moontlik verby Caen na Falaise te stoot. Na die swaar ongevalle wat Caen gevange geneem het, het hy egter van plan verander.

Gebrek aan takt[wysig | wysig bron]

Montgomery was berug vir sy gebrek aan takt en diplomasie. Selfs sy "beskermheer", die hoof van die keiserlike algemene staf, lord Alan Brooke, noem dit gereeld in sy oorlogsdagboeke: "hy kan onverwante foute begaan in gebrek aan takt" en "ek moes hom oor die kole haal vir sy gewone gebrek aan takt en egoïstiese siening wat hom verhinder het om ander se gevoelens te respekteer".

Een voorval wat dit illustreer, het plaasgevind tydens die Noord-Afrikaanse veldtog toe Montgomery op Walter Bedell Smith wed dat hy Sfax teen die middel van April 1943 kon gevange neem. Smith het grappig geantwoord dat as Montgomery dit sou doen, hy hom 'n Flying Fortress, kompleet met bemanning, sou gee. Smith het dadelik daarvan vergeet, maar Montgomery het dit nie gedoen nie, en toe Sfax op 10 April geneem is, het hy 'n boodskap aan Smith gestuur waarin hy sê dat hy sy guns wen. Smith het dit probeer lag, maar Montgomery het niks daarvan nie en het op sy vliegtuig aangedring. Dit was so hoog soos Eisenhower, wat met sy bekende vaardigheid in diplomasie verseker het dat Montgomery sy Flying Fortress gehaal het, hoewel dit baie goed sou wees in slegte gevoelens. Selfs Brooke het gedink dat dit onnoselheid vererger.

Terwyl Brooke, Sir Andrew Cunningham en Sir Charles Portal in Augustus 1945 hul moontlike opvolgers as Hoof van Personeel bespreek het, het hulle tot die gevolgtrekking gekom dat Montgomery baie effektief sou wees as CIGS vanuit die weermag se oogpunt, maar dat hy ook baie ongewild was met 'n groot deel van die weermag. Desondanks was Cunningham en Portal sterk ten gunste daarvan dat Montgomery ná sy uittrede Brooke sou opvolg. Eerste minister, Winston Churchill, is volgens hom 'n getroue vriend, sê Montgomery: "In nederlaag, onverbeterlik; in oorwinning, ondraaglik."

Latere lewe[wysig | wysig bron]

Loopbaan[wysig | wysig bron]

Na die oorlog word Montgomery die opperbevelhebber van die Britse leër van die Ryn (BAOR), die naam aan die Britse besettingsmagte, en was hy die Britse lid van die Geallieerde Beheerraad. Montgomery was ook president van Portsmouth Football Club tussen 1944 en 1961. Hy is in 1946 tot 1ste Viscount Montgomery van Alamein ingelyf. Hy was hoof van die Imperiale Algemene Personeel van 1946 tot 1948, waarna hy Alan Brooke opgevolg het.

Terwyl Montgomery in 1947 in Afrika getoer het, het hy in 'n geheime verslag aan die regering van Clement Attlee in 1948 'n 'meesterplan' voorgestel om die grondstowwe van Afrika te ontgin en sodoende die verlies aan Britse invloed in Asië teë te werk. Montgomery het rassistiese sienings teenoor Afrikane gehad, en beskryf hulle as 'totale wreedaards' wat nie hul eie lande kon ontwikkel nie. Hy het skaars met sy mede-hoofde gepraat, en hy was veral bot met Sir Arthur Tedder, wat toe hoof van die lugpersoneel (CAS) was. Toe Montgomery se ampstermyn verstryk, het premier Attlee vir Sir William Slim as sy opvolger aangestel met die rang van veldmaarskalk; toe Montgomery protesteer dat hy sy protégé, generaal Sir John Crocker, voormalige bevelvoerder van 1 Corps, in die Noordwes-Europa-veldtog van 1944–45 gesê het dat die taak syne sou wees, word gesê dat Attlee "Under him" gesê het.

Hy is toe aangestel as voorsitter van die opperbevelhebberskomitee van die Westerse Unie Beskermingsorganisasie. Deel 3 van Nigel Hamilton se Life of Montgomery van Alamein gee 'n uiteensetting van die geknettery tussen Montgomery en sy landmaghoof, Franse generaal Jean de Lattre de Tassigny, wat skeuring deur die hoofkwartier van die Unie veroorsaak het. Hy was dus bly om Eisenhower se adjunk te word in die skepping van die Europese magte van die Noord-Atlantiese Verdragsorganisasie in 1951. Hy sou voortgaan om onder Eisenhower se opvolgers, generaals Matthew Ridgway en Al Gruenther, te dien tot sy aftrede, amper 71 jaar oud, in 1958. Sy moeder Maud, Lady Montgomery, is in 1949 op New Park in Moville in Inishowen oorlede; sy is begrawe langs haar man in die 'kerkhof' agter die St. Columb's Kerk, die klein kerkie van Ierland langs New Park, met uitsig op Lough Foyle. Montgomery het nie die begrafnis bygewoon nie en beweer dat hy "te besig" was.

Hy was van 1951 tot 1966 voorsitter van die beheerliggaam van die St. John's Skool in Leatherhead, Surrey, en 'n vrygewige ondersteuner. Montgomery was 'n erelid van die Winkle Klub, 'n liefdadigheidsorganisasie in Hastings, East Sussex, en stel Winston Churchill in 1955 aan die klub voor.

Sienings[wysig | wysig bron]

Montgomery se memoires (1958) het baie van sy oorlogstryde in hewige terme gekritiseer, waaronder Eisenhower. Hy is gedreig met regstappe deur veldmaarskalk Auchinleck omdat hy voorgehou het dat Auchinleck van plan was om hom van die Alamein-posisie te onttrek as hy weer aangeval word, en hy moes 'n radio-uitsending gee (20 November 1958) waarin hy sy dank uitgespreek het teenoor Auchinleck vir die stabilisering van die front aan die Eerste Slag van Alamein.

Die sagteband-uitgawe van sy memoires uit 1960 bevat 'n aantekening van die uitgewer wat daarop wys dat die leser volgens Montgomery se teks redelikerwys sou aanneem dat Auchinleck van plan was om terug te trek in die Nyl-delta of verder en daarop te wys dat dit Auchinleck se bedoeling was om 'n offensief te loods sodra die Agtste leër 'uitgerus en hergroepeer' is. Montgomery is van sy ere-burgerskap in Montgomery, Alabama, ontneem en deur 'n Italiaanse offisier tot 'n tweegeveg uitgedaag.

Hy het twee keer die Israeliese generaal Moshe Dayan ontmoet. Na 'n eerste vergadering in die vroeë vyftigerjare, ontmoet Montgomery Dayan weer in die 1960's om die Viëtnamoorlog, wat Dayan bestudeer het, te bespreek. Montgomery was hewig krities oor die Amerikaanse strategie in Viëtnam, wat behels die ontplooiing van 'n groot aantal gevegstroepe, aggressiewe bomaanvalle en die ontworteling van die hele bevolking van die dorp en hulle tot strategiese gehuggies te dwing. Montgomery het gesê dat die Amerikaners se belangrikste probleem was dat hulle geen duidelike doelstelling het nie, en dat plaaslike bevelvoerders militêre beleid kon stel. Na afloop van hul vergadering het Montgomery Dayan gevra om die Amerikaners in sy naam te sê dat hulle 'kranksinnig' is. By sy aftrede het hy apartheid in die openbaar gesteun ná 'n besoek aan Suid-Afrika in 1962, en ná 'n besoek aan China homself onder die indruk gebring deur die Chinese leierskap.

Hy was uitgesproke teen die wettiging van homoseksualiteit in die Verenigde Koninkryk en aangevoer dat die Wet op Seksuele Misdrywe 1967 'n "handves vir buggery was" en dat "hierdie soort dinge deur die Franse geduld kan word, maar ons is Brits - dank die Here".

Tydens 'n besoek aan die slagvelde van Alamein in Mei 1967 het hy die hooggeplaaste offisiere van die Egiptiese leër stiptelik gesê dat hulle enige oorlog met Israel sou verloor, 'n waarskuwing wat slegs enkele weke later in die Sesdaagse Oorlog geregverdig is.

Dood[wysig | wysig bron]

Montgomery is in 1976 aan 'n onbekende oorsaak oorlede in sy huis Isington Mill in Isington, in die distrik Hampshire, op 88-jarige ouderdom. Na 'n begrafnis in die St George's Kapel, Windsor, is sy liggaam in Holy Church se kerkhof, in Binsted, Hampshire, begrawe. Sy Garter-vaandel, wat gedurende sy leeftyd in die St. George-kapel in Windsor gehang het, is nou te sien in St Mary's, Warwick.

Nalatenskap[wysig | wysig bron]

Montgomery se portret deur Frank O. Salisbury (1945) hang in die National Portrait Gallery. 'n Standbeeld van Montgomery deur Oscar Nemon staan ​​buite die Ministerie van Verdediging in Whitehall, langs die van veldmaarskalke Lord Slim en Lord Alanbrooke. Montgomery het sy naam gegee aan die Franse gemeente Colleville-Montgomery in Normandië. Die Imperiale Oorlogsmuseum bevat 'n verskeidenheid materiaal rakende Montgomery in sy versamelings.

Dit behels onder meer die Montgomery's Grant-kommandotenk (wat in die atrium in die Londense tak in die museum te sien is), sy bevelwaens soos gebruik in Noordwes-Europa (te sien in IWM Duxford), en sy dokumente word deur die Departement van Dokumente van die Museum gehou. Die museum hou 'n permanente uitstalling oor Montgomery, getiteld Monty: Master of the Battlefield. Die wêreldkampioen Field Marshal Montgomery Pipe Band uit Noord-Ierland is na hom vernoem.

Die Rolls-Royce-personeelmotor van Montgomery is te sien in die Koninklike Logistieke Korps Museum, Deepcut, Surrey. Die Montgomery-skemerkelkie is 'n Martini gemeng in 'n verhouding van 15 dele gin tot 1 deel vermouth, en gewild onder Ernest Hemingway in Harry's Bar in Venesië. Die drankie is opvallend vernoem na Montgomery se vermeende weiering om tot die geveg oor te gaan, tensy sy numeriese voordeel ten minste vyftien teen een was, en dit verskyn in Hemingway se roman Across the River en in the Trees van 1950. Ironies genoeg kon Montgomery self, na ernstige interne beserings wat hy in die Eerste Wêreldoorlog opgedoen het, nie rook of drink nie.

Eerbewyse en toekennings[wysig | wysig bron]

  • Viscountcy as Montgomery van Alamein (VK, Januarie 1946)
  • Knight of the Most Noble Order of the Kouseband (VK, 1946)
  • Knight Grand Cross of the Honourable Order of the Bath (VK, 1945) KCB - 11 November 1942, CB - 11 Julie 1940
  • Metgesel van die Distinguished Service Order (VK, 1914)
  • In Despatches genoem (VK, 17 Februarie 1915, 4 Januarie 1917, 11 Desember 1917, 20 Mei 1918, 20 Desember 1918, 5 Julie 1919, 15 Julie 1939, 24 Junie 1943,13 Januarie 1944)
  • Uitnemende diensmedalje (VS, 1947)
  • Hoofbevelvoerder van die Legioen van Meriete (VS, 10 Augustus 1943)
  • Lid van die Orde van die Oorwinning (USSR, 21 Junie 1945)
  • 1ste klas van die Orde van Suvorov (USSR, 16 Januarie 1947)
  • Croix de Guerre (Frankryk, 1919)
  • Ridder van die Orde van die Olifant (Denemarke, 2 Augustus 1945)
  • Grootbevelvoerder van die Orde van George I (Griekeland, 20 Junie 1944)
  • Silwerkruis (V-klas) van die Virtuti Militari (Pole, 31 Oktober 1944)
  • Groot Kruis van die Militêre Orde van die Wit Leeu (Tsjeggo-Slowakye, 1947)

Verwysings[wysig | wysig bron]

  1. Various Authors (1969). Illustrated Story of World War II. The Reader's Digest Association. p. 284. ISBN 978-0-89577-029-5.

Bronne[wysig | wysig bron]

  • Alanbrooke, Field Marshal Lord (2001). Danchev, Alex; Todman, Daniel (eds.). War Diaries 1939–1945. Phoenix Press. ISBN 978-1-84212-526-7.
  • Badsey, Stephen (1990). Normandy 1944 Allied Landings and Breakout. London. ISBN 978-0-85045-921-0.
  • Bernage, Georges (2000). The Panzers and the Battle of Normandy, June 5th–July 20th, 1944. Editions Heimdal. ISBN 978-2840481355
  • Buckley, J. (2014) [2013]. Monty's Men: The British Army and the Liberation of Europe (pbk. ed.). London: Yale University Press. ISBN 978-0-300-20534-3.
  • Baxter, Colin (1999). Field Marshal Bernard Law Montgomery, 1887–1976: A Selected Bibliography. Greenwood Press. ISBN 978-0313291197.
  • Caddick-Adams, Peter (2001). Monty and Rommel: Parallel Lives. Preface Publishing. ISBN 978-1-84809-152-8.
  • Carafano, James Joy (2008). After D-Day: Operation Cobra and the Normandy Breakout. Stackpole. ISBN 978-0811734875.
  • Copp, Terry (Fall 1981). "'No Lack of Rational Speed': First Canadian Army Operations, September 1944". Journal of Canadian Studies. 16.
  • Copp, Terry; Vogel, Robert (1983). Maple Leaf Route: Caen. Alma. ISBN 978-0-919907-01-0.
  • Copp, Terry; Vogel, Robert (1984). Maple Leaf Route: Antwerp. Alma. ISBN 978-0-919907-03-4.
  • Copp, Terry; Vogel, Robert (1985). Maple Leaf Route: Scheldt. Alma. ISBN 978-0-919907-04-1.
  • Corrigan, Gordon (2010). The Second World War: A Military History. Atlantic Books. ISBN 978-1-84354-894-2.
  • Barnett, Correlli (1960). The Desert Generals. London: Cassell. ISBN 978-0-304-35280-7.
  • Baxter, Colin (1999). Field Marshal Bernard Law Montgomery, 1887–1976: A Selected Bibliography. Greenwood Press. ISBN 978-0-313-29119-7.
  • Brereton, Lewis (2011). The Brereton Diaries: The War in the Air in the Pacific, Middle East and Europe, 3 October 1941 – 8 May 1945. Morrow. ISBN 978-1-258-20290-3.
  • Brighton, Terry (2009). Masters of Battle: Monty, Patton and Rommel at War. Penguin. ISBN 978-0-14-102985-6.
  • Bungay, Stephen (2002). Alamein. Auram. ISBN 978-1-85410-929-3.
  • D'Este, Carlo (1983). Decision in Normandy: The Unwritten Story of Montgomery and the Allied Campaign. London: William Collins Sons. ISBN 978-0-00-217056-7.
  • Churchill, Winston (1986). The Second World War, Volume 4: The Hinge of Fate. ISBN 978-0-14-144175-7.
  • de Guingand, Francis (1947). Operation Victory. London: Hodder and Stoughton.
  • Dixon, Norman (1976). On the Psychology of Military Incompetence. Pimlico. ISBN 978-0-7126-5889-8.
  • English, John (2014). Surrender Invites Death: Fighting the Waffen SS in Normandy. Stackpole Books. ISBN 978-0-8117-0763-3.
  • Feldmann, Daniel; Mas, Cédric (2014). Montgomery. Paris: éditions Economica (in French). ISBN 978-2-717-86699-5.
  • Fraser, David (1988). And We Shall Shock Them: The British Army in World War II. Sceptre. ISBN 978-0-340-42637-1.
  • Lehrman, Lewis (2016). Churchill, Roosevelt & Company: Studies in Character and Statecraft. Stackpole Books. ISBN 978-0811718981.
  • Hamilton, Nigel (2001). The Full Monty: Montgomery of Alamein 1887–1942. London: Allen Lane. ISBN 978-0-7139-9334-9.
  • Hamilton, Nigel (1981). Monty: The Making of a General. London: Hamish Hamilton Ltd. ISBN 978-0-241-10583-2.
  • Hamilton, Nigel (1984). Monty: Master of the Battlefield. London: Hamish Hamilton Ltd. ISBN 978-0-241-11104-8.
  • Hamilton, Nigel (1986). Monty: The Field-Marshal 1944–1976. London: Hamish Hamilton Ltd. ISBN 978-0-241-11838-2.
  • Hamilton, Nigel (2002). The Full Monty: Montgomery of Alamein, 1887–1942 v. 1. London: Penguin Books. ISBN 978-0-14-028375-4.
  • Harrison, Mark (2004). Medicine and Victory: British Military Medicine in the Second World War. Oxford University Press. ISBN 978-0-19-926859-7.
  • Hart, Stephen (2007). Colossal Cracks: Montgomery's 21st Army Group in Northwest Europe, 1944–45. Stackpole Books. ISBN 978-0-8117-3383-0.
  • Hastings, Max (2004). Armageddon: The Battle for Germany, 1944–1945. Knopf. ISBN 978-0-375-41433-6.
  • Heathcote, Tony (1999). The British Field Marshals 1736–1997. Barnsley, UK: Pen & Sword. ISBN 978-0-85052-696-7.
  • Jordan, Jonathan W. (2011). Brothers Rivals Victors: Eisenhower, Patton, Bradley, and the Partnership That Drove the Allied Conquest in Europe. NAL. ISBN 978-0-451-23212-0.
  • Keegan, John (1994). Six Armies in Normandy. Penguin. ISBN 978-0-14-023542-5.
  • Lattimer, Jon (2002). Alamein. John Murray. ISBN 978-0-674-01376-6.
  • McKee, Alexander (1984). Caen: Anvil of Victory. ISBN 978-0-333-38313-1.
  • Mead, Richard (2007). Churchill's Lions: A biographical guide to the key British generals of World War II. Stroud, UK: Spellmount. ISBN 978-1-86227-431-0.
  • Moorehead, Alan (1973). Montgomery. London: White Lion Publishers. ISBN 978-0-85617-357-8.
  • Neillands, Robin (2005). The Battle for the Rhine 1944. Overlook Press. ISBN 978-1-59020-028-5.
  • Playfair, Major-General I.S.O.; Flynn, Captain F.C. (R.N.); Molony, Brigadier C.J.C. & Gleave, Group Captain T.P. (2004c) [1st. pub. HMSO:1960]. Butler, Sir James (ed.). The Mediterranean and Middle East, Vol. III: British Fortunes reach their Lowest Ebb (September 1941 to September 1942). History of the Second World War, United Kingdom Military Series. Uckfield, UK: Naval & Military Press. ISBN 978-1-84574-067-2.
  • Playfair, Major-General I.S.O.; Flynn, Captain F.C. (R.N.); Molony, Brigadier C.J.C. & Gleave, Group Captain T.P. (2004d) [1st. pub. HMSO:1966].Butler, Sir James (ed.). The Mediterranean and Middle East, Volume IV: The Destruction of the Axis Forces in Africa. History of the Second World War, United Kingdom Military Series. Uckfield, UK: Naval & Military Press. ISBN 978-1-84574-068-9.
  • Powers, Stephen (July 1992). The Battle of Normandy: The Lingering Controversy . The Journal of Military History.
  • Ryan, Cornelius (1974). A Bridge Too Far. Hodder. ISBN 978-0-684-80330-2.
  • Schultz, James (1998). A framework for military decision making under risks. Thesis. Air University, Maxwell Airforce Base, Alabama.
  • Shirer, William L. (2003). The Rise and Fall of the Third Reich: A History of Nazi Germany. Gallery Books. ISBN 978-0831774042.
  • Speer, Albert (1970). Inside the Third Reich. Macmillan. ISBN 978-1299610132.
  • Urban, Mark (2005). Generals Ten British Commanders Who Shaped The World. London: Faber & Faber. ISBN 978-0-571-23249-9.
  • Weinberg, Gerhard (2004). A World In Arms. Cambridge: Cambridge University Press. ISBN 978-0-521-61826-7.

Primêre bronne[wysig | wysig bron]

  • Alanbrooke, Field Marshal Lord (2001). Danchev, Alex; Todman, Daniel (eds.). War Diaries 1939–1945. London: Phoenix Press. ISBN 978-1-84212-526-7.
  • Brett-James, Anthony (1984). Conversations with Montgomery. Irwin. ISBN 978-0-7183-0531-4.
  • Eisenhower, Dwight D. (1948). Crusade in Europe. London: William Heinemann. ISBN 978-0-306-70768-1. OCLC 219971286.
  • Montgomery, Bernard Law (2000) [1972]. A Concise History of Warfare. Wordsworth Military Library. Ware, Herts, UK: Wordsworth Editions. ISBN 978-1-84022-223-4.
  • Montgomery, Bernard Law (1958). The Memoirs of Field Marshal Montgomery. Cleveland: The World Publishing Company.
  • Montgomery, Bernard Law (1961). The Path to Leadership. London: Collins. ISBN 978-81-8158-128-0. OCLC 464095648.
  • Montgomery, Bernard (2008). Brooks, Stephen (ed.). Montgomery and the Battle of Normandy: A Selection from the Diaries, Correspondence and Other Papers of Field Marshal the Viscount Montgomery of Alamein, January to August 1944. Army Records Society series, 27. Stroud, UK: Sutton Publishing. ISBN 978-0-7509-5123-4.
  • Zetterling, Niklas (2000). Normandy 1944: German Military Organization, Combat Power and Organizational Effectiveness. Fedorowicz (J.J.), Canada. ISBN 978-0921991564.

Eksterne skakels[wysig | wysig bron]