Gaan na inhoud

Ivoriaanse nasionale rugbyspan

in Wikipedia, die vrye ensiklopedie
Ivoorkus
Unie Ivoriaanse Rugbyfederasie (FIR)
Bynaam(e) Les éléphants (“Die olifante”)
Embleem die Afrika-olifant
Stadion Stade Félix Houphouët-Boigny, Abidjan
Kapasiteit 50 000
Afrigter(s) André Adopo
Kaptein(s) Dov Kosse
Spankleure
Alt. kleure
Statistiek
Meeste toetse 5 spelers (8 elk)[1]
Meeste punte Athanase Dali (31)[2]
Meeste drieë Abubacar Camara (3)[3]
Eerste internasionale wedstryd
Vlag van Zimbabwe Zimbabwe 22–9 Ivoorkus Vlag van Ivoorkus
(Harare, Zimbabwe; 5 Mei 1990)
Grootste oorwinning
Vlag van Ivoorkus Ivoorkus 83–3 Mauritius Vlag van Mauritius
(Yamoussoukro, Ivoorkus; 26 Junie 2013)
Grootste nederlaag
Vlag van Ivoorkus Ivoorkus 0–89 Skotland Vlag van Skotland
(Rustenburg, Suid-Afrika; 26 Mei 1995)
Wêreldbeker
Verskynings 1/11 (Eerste in 1995)
Beste uitslag Laaste in groep 1995

Die Ivoriaanse nasionale rugbyspan (Frans: Équipe de Côte d'Ivoire de rugby à XV) is die nasionale rugbyspan wat Ivoorkus (Côte d’Ivoire) in internasionale wedstryde (toetswedstryde) verteenwoordig. Hulle dra die bynaam Les Éléphants (“die olifante”), genoem na die Afrika-olifant (Loxodonta africana), Ivoorkus se wapendier. Rugby word in Ivoorkus geadministreer deur die Ivoriaanse Rugbyfederasie (Fédération ivoirienne de rugby, FIR) wat in 1961 gestig is. Ivoorkus word deur Wêreldrugby as ’n vlak drie-span erken. Die Ivoriaanse rugbyspan is tans (Julie 2025) 67ste op Wêreldrugby se wêreldranglys gelys.[4] Saam met Kenia en Zimbabwe is Ivoorkus tradisioneel een van die sterker nasionale Afrikarugbyspanne na die Suid-Afrikaanse Springbokke en die Namibiese Welwitschias.

Rugby in Ivoorkus dateer uit die Franse koloniale tydperk en word sedertdien sterk deur die voormalige koloniale mag beïnvloed. Ivoorkus het in 1990 sy eerste toetswedstryd teen Zimbabwe gespeel. Die span het tydens die Afrikabeker nog geen titel ingepalm nie en een keer in die vierde plek geëindig. Hulle kon vir een rugbywêreldbekertoernooi kwalifiseer, maar hulle het tydens die 1995-toernooi al hul groepwedstryde verloor. Die Ivoriaanse span speel tradisioneel in oranje truie met wit broeke en groen sokkies – wat aan die kleure van die vlag van Ivoorkus ontleen is.

Beheerliggaam

[wysig | wysig bron]
Die hoofartikel vir hierdie afdeling is: Ivoriaanse Rugbyfederasie.

Die beheerliggaam vir rugby in Ivoorkus is die Ivoriaanse Rugbyfederasie (Frans: Fédération ivoirienne de rugby, FIR). Die Ivoriaanse Rugbyfederasie is in 1961 gestig en het in 1988 ’n volle lid van die Internasionale Rugbyvoetbalraad (IRVR; nou Wêreldrugby) geword.[5] Daarbenewens was die Ivoriaanse Rugbyfederasie ’n stigtingslid van die kontinentale beheerliggaam Konfederasie van Afrikarugby (Engels: Confederation of African Rugby; Frans: Confédération Africaine de Rugby; nou Rugby Afrika) wat in 1986 in Tunis deur agt beheerliggame gestig is.[6]

Die nasionale rugbykampioenskap in Ivoorkus (Championnat National de Rugby a XV) word in twee afdelings tussen altesaam 20 spanne met promosie en relegasie beslis. Die eerste afdeling Ivoorse Rugbyliga (Ligue ivoire rugby, LIR) word tussen agt spanne beslis en die tweede afdeling Rugbyskool (École de rugby) tussen twaalf spanne.[7] Die meeste spelers van die Ivoriaanse nasionale span is uit dié liga afkomstig. Van die ander spelers is veral op professionele vlak in Frankryk aktief.

Naas die amptelike nasionale span roep die Ivoriaanse Rugbyfederasie ook ander keurspanne byeen. Net soos ander rugbylande beskik Ivoorkus oor ’n o/20-nasionale span wat aan die Wêreldrugby o/20-kampioenskap deelneem.[8] Kinders en jongmense word reeds op skool aan rugby bekend gestel en na gelang van hul belangstelling en talent begin hulle met hul afrigting.

Geskiedenis

[wysig | wysig bron]

Invoering en vestiging van rugby

[wysig | wysig bron]

Rugby is tydens die Franse koloniale tydperk na Ivoorkus saamgebring. Die eerste gedokumenteerde wedstryd is net ná die einde van die Tweede Wêreldoorlog beslis en in 1946 deur Mme André Benois tussen setlaars gereël. Vir die wedstryd is ’n geïmproviseerde bal, gemaak uit die buis van ’n motorband, gebruik.[9] Franse skoolmeesters, wat in die land gewerk het, het die sport verder ontwikkel.[10] As ’n voormalige Franse kolonie is die ontwikkeling van die spel veral deur Frankryk beïnvloed en talle spelers soos Max Brito het daar gespeel. Hoewel die Ivooriaanse rugby se oorspronge dateer uit die 1960’s en vroeër, het dié sport eers in die 1980’s ’n aansienlike ontwikkeling ondergaan, nadat die Franse amptenaar Jean-François Turon die sport by die Universiteit van Abidjan gevestig het. Hierby is hy ondersteun deur François Dali, wie as “vader van Ivooriaanse rugby” beskou word; sy seun Athanase Dali was in die 1990’s kaptein van die nasionale span.[11]

Die Ivoriaanse Rugbyfederasie (Fédération Ivoirienne de Rugby, FIR) is in 1961 gestig.[5][6] In 1978 het hulle by die Fédération internationale de rugby amateur (FIRA; nou Rugby Europa) aangesluit en was ’n lid tot in 1999, toe die vastelandse beheerliggaam hom op Europa toegespits het.[12] In Januarie 1986 was Ivoorkus in Tunis een van die stigtingslede van die Konfederasie van Afrikarugby (Engels: Confederation of African Rugby; Frans: Confédération Africaine de Rugby; nou Rugby Afrika). Die ander stigtingslede was die beheerliggame van Kenia, Madagaskar, Marokko, Senegal, Seychelle, Tanzanië en Tunisië.[13][14] In dieselfde jaar het Ivoriaanse verteenwoordigers aan die Internasionale Rugbyvoetbalraad (IRVR; nou Wêreldrugby) se eeufees deelgeneem.[15] In 1985 het die IRVR, wat destyds baie eksklusief was en slegs agt lede gehad het, op die invoering van die rugbywêreldbekertoernooi besluit. Vir die eerste Rugbywêreldbeker 1987 het die IRVR nege spanne vir deelname genooi, maar Ivoorkus het geen uitnodiging ontvang nie.[16] In 1988 het die Ivoriaanse Rugbyfederasie by die IRVR aangesluit.[5] Tydens die Rugbywêreldbeker 1991-kwalifisering het Ivoorkus sy eerste toetswedstryd gespeel teen Zimbabwe, maar met 9–22 verloor.[11] Nadat hulle ook in die ander twee wedstryde deur Tunisië en Marokko geklop is, het hulle die toernooi misgeloop.[17]

Eerste rugbywêreldbekerdeelname

[wysig | wysig bron]

Tydens die Rugbywêreldbeker 1995-Afrikakwalifisering se eerste rondte kon die Ivoriane beide Tunisië (met 19–16) en Marokko (met 15–3) klop, waarmee hulle die tweede rondte gehaal het. Daar het die span met ’n nederlaag teen Marokko (met 9–17) asook oorwinnings oor Namibië (met 13–12) en Zimbabwe (met 17–10) weggestap. Die gunsteling Namibië het vir die wedstryd teen Ivoorkus sleutelspelers laat rus en die prys daarvoor betaal. Ná twee oorwinnings het Ivoorkus vir die eerste keer die hooftoernooi gehaal.[18] Daarmee was hulle die eerste Franstalige Afrikaland en ook die eerste buite die Suid-Afrikaanse invloedsfeer wat vir dié toernooi kon kwalifiseer.[19] Aangesien die span in teenstelling met dié van Suider-Afrika geheel en al uit “swart” spelers bestaan het, is dit as ’n positiewe teken vir rugby in Afrika geag.[11] Die hoofafrigter Claude Ezoua het aangevoer, dat hulle aan die wêreld wou wys dat rugby in Afrika uit meer bestaan as slegs Suid-Afrika. Alhoewel die helfte van die Ivoriaanse span by Franse klubs gespeel het, was 25 van die 26 spelers Ivoriane, waarvan die meeste uit Abidjan se hawedistrik. Net so was agt van die tien Ivoriaanse rugbyklubs in die hawe en voormalige hoofstad gesetel.[10]

Tydens die Rugbywêreldbeker 1995 is die Ivoriane in Groep D saam met Skotland, Frankryk en Tonga geloot. In hul eerste wedstryd het hulle te staan gekom teen die Skotte onder hul kaptein Gavin Hastings, wat vier drieë kon druk, twee strafskoppe aangeteken en nege van die 13 Skotse drieë verdoel het. Daarmee het hy ook die destyds meeste punte deur ’n enkele speler in ’n wêreldbekerwedstryd aangeteken. Die 0–89-nederlaag is ook die ergste in die Ivoriaanse beheerliggaam se geskiedenis.[20] Dié nederlaag het die groeiende gap tussen die vorste rugbylande met hul meer en meer intensief opgeleide spelers en die spanne wat fisies of weens ’n gebrek aan hulpbronne terugval.[21]

In die tweede wedstryd het hulle te staan gekom teen Frankryk, dié land, waar die meeste spelers van die Ivoriaanse nasionale span gespeel het, waaronder hul kaptein Djakaria Sanoko vir die tweede span van Biarritz Olympique.[22] Les Éléphants het verrassend goed meegeding en kon ondanks die nederlaag twee drieë druk teen die latere semifinalis, eers Abubacar Camara in die eerste helfte met die eerste drie in die beheerliggaam se geskiedenis tydens ’n wêreldbekerwedstryd en later die vleuel Aboubacar Soulama in die tweede helfte. Ivoorkus is uiteindelik met 54–18 geklop.[23]

In hul laaste groepwedstryd het die Ivoriane Tonga ontmoet. Die Tongaanse het met 29–11 geseëvier en daarmee Ivoorkus ná drie nederlae in drie wedstryde uit die toernooi geskakel.[24] ’n Tragiese ongeluk van die Ivoriaanse speler Max Brito het die wedstryd oorskadu: In die derde speelminuut het hy ná ’n duikslag op die grond geval, ’n aantal spelers het op hom beland en hy het bewusteloos bly lê.[11][21] Hy is dadelik na ’n hospitaal geneem waar sy lewe gered is. Hy het egter van die nek af verlam gebly en was sedertdien aan ’n rolstoel gekluister.[25] Brito is in Desember 2022 dood sonder dat hy van die ongeluk kon herstel.[26]

Misgelope toernooie

[wysig | wysig bron]
Die Ivoriaanse nasionale span op Stade Felix Houphouet-Boigny voor hul Rugbywêreldbeker 2011-kwalifisering teen Zambië op 21 Julie 2008

Ná Max Brito se ernstige ongeluk het byna ’n hele generasie ophou rugby speel, waarna die Ivoriaanse rugby aan die einde van die 1990’s in ’n krisis was. Die nasionale span het homself vir drie jaar aan alle internasionale toernooie onttrek en eers weer in September 1998 vir die Rugbywêreldbeker 1999-kwalifisering teruggekeer. Ivoorkus se prestasie was swak, toe hulle al hul drie wedstryde teen Namibië (met 10–22), Zimbabwe (met 0–32) en Marokko (met 3–6) tydens ’n toernooi in Casablanca, Marokko, verloor het.[27] Ná Ivoorkus se terugkeer op internasionale vlak het naas Kenia, Namibië en Zimbabwe ook Marokko en Tunisië ernstige mededingers geword in die Afrikabeker en die rugbywêreldbekerkwalifisering. Albei Noord-Afrikaanse spanne het ná die Europese Rugbykampioenskap se herstrukturering die vastelandse kampioenskap toegetree. Net soos in die geval van die Ivoriane het die rugby van die Marokkane en Tunisiërs georiënteer aan dié van die voormalige koloniale mag Frankryk. Ivoorkus het egter agtergebly in die vastelandse kampioenskap, nie net weens die herstrukturering van die internasionale spel nie, maar ook weens die professionalisering van rugby, aangesien die land nie oor ’n professionele liga beskik nie.

In 2000 is die eerste Afrikabeker beslis, maar Ivoorkus het nie aan dié toernooi deelgeneem nie.[28] Een jaar later het die Olifante aan die Afrikabeker 2001 deelgeneem, maar albei wedstryde teen Marokko verloor: met 11–18 tuis en met 18–20 weg. Hulle het teen Tunisië in ’n 11–11 gelykop weg gespeel en ’n 46–0-oorwinning tuis aangeteken. Met hul tweede plek in die groep het hulle die eindstryd misgeloop.[29] Tydens die Afrikabeker 2002 wat ook as Rugbywêreldbeker 2003-kwalifisering gedien het, is Ivoorkus ná twee nederlae teen Tunisië (met 8–13) en Marokko (met 21–23) uitgeskakel.[30]

Tydens die Afrikabeker 2003 het hulle ’n naelskraapse nederlaag teen Marokko (met 16–18) gely, terwyl die span die wedstryd teen Tunisië weens dié opponent se onttrekking gewen het.[31] Een jaar later het hulle ná oorwinnings oor Tunisië (met 8–3) en Kameroen (met 17–10), asook ’n nederlaag teen Marokko tweede in hul groep geëindig.[32] Tydens die Afrikabeker 2005 is die wedstryd teen Namibië weens die onttrekking van Ivoorkus as ’n nederlaag geag, terwyl hulle deur Madagaskar (met 30–10) verneder is.[33] In 2005 het hulle die Rugbywêreldbeker 2007-kwalifisering met twee oorwinnings oor Senegal (met 20–6) en Zimbabwe (met 33–3) belowend afgeskop. Die Afrikabeker 2006 was ook deel van die kwalifisering, maar hulle het gemengde resultate opgelewer teen Marokko – ’n 9–9-gelykop tuis en ’n 7–23-nederlaag weg – en Uganda – met ’n 7–32-nederlaag weg en ’n 18–7-oorwinning tuis – waarmee hulle uitgeskakel is.[34]

Die Afrikabeker 2007 het Ivoorkus ná naelskraapse oorwinnings oor Senegal (met 12–10) en Tunisië (met 22–19) en ’n naelskraapse nederlaag in die halfeinstryd teen Madagaskar (met 25–32) met nog ’n naelskraapse nederlaag in die uitspeelwedstryd teen Kenia (met 17–20) in die vierde plek afgesluit, hul beste prestasie in dié toernooi ooit.[35] Die Afrikabeker 2008/09 het as die Rugbywêreldbeker 2011-Afrikakwalifisering gedien en die span het ná oorwinnings oor Zambië (met 32–9) en Marokko (met 21–9) die halfeindstryd gehaal. Hulle het toe teen Namibië te staan gekom en in ’n 13–13-gelykop in Abidjan gespeel, maar met 14–54 in Windhoek vasgeval, en daarmee die toernooi weereens misgeloop.[36]

Tydens die Afrikabeker 2010 het hulle in die halfeindstryd ’n nederlaag teen Marokko (met 3–60) en in die uitspeelwedstryd ’n nederlaag teen Senegal gely (met 6–21).[37] In die daaropvolgende jaar het Ivoorkus weens finansiële beperkings hulself onttrek.[38] In 2012, gelyktydig die eerste rondte van die Rugbywêreldbeker 2015-Afrikakwalifisering, is Ivoorkus in die groepfase uitgeskakel, nadat hulle as naaswenner in ’n vyf-span-groep geëindig het. Elke span het slegs twee wedstryde elk gespeel, dus het Ivoorkus ondanks twee oorwinnings ná Botswana geëindig, wat ook albei sy wedstryde kon wen en die volgende rondte gehaal het.[39]

Die daaropvolgende toernooi het Ivoorkus sy groep gewen ná maklike oorwinnings oor Zambië (met 77–3) en Mauritius (met 83–3), asook ’n naelskraapse oorwinning oor Marokko (met 18–15).[40] In 2014 kon die span in die halfeindstryd Uganda klop (met 22–19) en het die afdelingeindstryd gehaal, waar hulle egter deur Tunisië verslaan is (met 26–6).[41] Een jaar later het hulle in die Afdeling 1B nederlae gely teen Uganda (met 11–40) en Madagaskar (met 26–30), voordat hulle ’n naelskraapse oorwinning oor Senegal kon behaal (met 22–19), waarmee die span nie na Afdeling 1A gepromoveer is nie.[42] Ook in 2015 is die beheerliggaam se finansiële bestuur as “ondeursigtig en misluk” beskou, waarvolgens die nasionale kampioenskap gestaak is. Gevolglik het Wêreldrugby sy subsidies aan die Ivoriaanse beheerliggaam opgeskort.[43]

In 2016 het die span sy afdeling tweede afgesluit ná Tunisië en daarmee in die Rugbywêreldbeker 2019-kwalifisering die daaropvolgende rondte gehaal, wat op 8 Julie 2017 in die Afrikasilwerbeker teen Marokko in Casablanca beslis is.[44] Daar het hulle egter met 3–8 vasgeval en kon sodoende nie tot die Goue beker vir die laaste rondte van die kwalifisering vorder nie.[45] Die Ivoriane het daarmee aangebly in die Silwerbeker wat hulle in 2018 met ’n oorwinning oor Senegal (met 25–21) en ’n nederlaag teen Algerië (met 13–23) in die tweede plek afgesluit het.[46] In 2020 het die beheerliggaam sy rugbyakademieprojek geloods wat geïnspireer is deur die Franse Rugbyfederasie se Nasionale Rugbysentrum en genoem is na Max Brito.[47]

Nadat die toernooi twee keer vanweë die wêreldwye Covid-19-pandemie gekanselleer is, het die Ivoriane wel deelgeneem aan die Afrikabeker 2021/22, wat by uitsteek oor twee jaar gestrek het. Die eerste rondte, wat in 2021 in Grand-Bassam beslis is, het met ’n verrassende oorwinning oor Namibië (met 24–13) en ’n naelskraapse nederlaag teen Madagaskar (met 19–24) afgeskop, waarmee die Ivoriane die uitklopfase gehaal het. Om epidemiologiese redes is dit in Julie 2022 in die Franse stede Marseille en Aix-en-Provence beslis. Hulle het egter in die kwarteindstryd teen Zimbabwe vasgeval (met 11–38) en sodoende ook versuim om vir die Rugbywêreldbeker 2023 te kwalifiseer.[48] Die span het die uitspelwedstryd om die vyfde plek gehaal, maar naelskraaps teen Uganda met 17–18 vasgeval.[49]

Tydens die Afrikabeker 2024 is die Ivoriane in die kwarteineindstryd deur Algeryne uitgeskakel met 12–32.[50] Die span het uiteindelik die uitspeelwedstryd om die sewende plek gehaal en Burkina Faso met 23–10 geklop.[51] Die Afrikabeker 2025 was deel van die Rugbywêreldbeker 2027-kwalifisering, maar Ivoorkus het weer in die kwarteindrondte teen Algerië vasgeval (met 6–41) en hulle is toe in die uitspeelwedstryd om die sewende plek deur die gasheer Uganda geklop ( met 37–17).[52]

Kleure, embleem en bynaam

[wysig | wysig bron]
Die Afrika-olifant, embleem van die Ivoriaanse nasionale rugbyspan

Ivoorkus speel tradisioneel in ’n oranje trui met wit broeke en groen sokkies, die kleure van die nasionale vlag. Hul alternatiewe trui is wit met oranje broeke en oranje sokkies.

Die huidige truiverskaffer is die Franse sportuitruster world flair en die truiborg is die Franse handelsmaatskappy Touton.[53] Die beheerliggaam se kenteken verskyn op die regterbors, die truiverskaffer se kenteken links en die borgkenteken in die middel.

Die Ivoriaanse Rugbyfederasie se kenteken toon ’n rugbyspeler met doelpale op die agtergrond en ’n Afrika-olifant, Ivoorkus se wapendier. Die nasionale span se bynaam is Les éléphants (“die olifante”).

Tuisstadion

[wysig | wysig bron]
Die veeldoelige Stade Félix Houphouët-Boigny in Abidjan, tuiste van die Ivoriaanse rugbyspan

Ivoorkus se tuisstadion is die Stade Félix Houphouët-Boigny in die hawestad Abidjan met ’n kapasiteit van sowat 50 000. Dit is in besit van die Ivoriaanse regering, wat dit aan die rugbyunie beskikbaar stel vir gebruik. Hier word amper al die nasionale span se tuiswedstryde, die meeste wedstryde tydens die nasionale rugbykampioenskap en ander rugbybyeenkomste aangebied. Die hoofgebruiker is die Ivoriaanse nasionale sokkerspan. Ná die aanbieding van die Afrikanasiesbeker 2024 is daar belowe om van die sokkerstadions ook vir rugby beskikbaar te stel.[54]

Toetswedstryde

[wysig | wysig bron]

Ivoorkus het 37 van sy 84 toetswedstryde gewen, ’n wenrekord van 44,05%. Ivoorkus se statistieke in toetswedstryde teen alle lande, in alfabetiese volgorde, is soos volg (korrek teen Julie 2025):[55]

Opponent Gespeel Gewen Verloor Gelykop % Gewen
Vlag van Algerië Algerië40400,00
Vlag van Botswana Botswana2200100,00
Vlag van Burkina Faso Burkina Faso3300100,00
Vlag van Frankryk Frankryk10100,00
Vlag van Ghana Ghana1100100,00
Vlag van Kameroen Kameroen1100100,00
Vlag van Kenia Kenia10100,00
Vlag van Madagaskar Madagaskar40400,00
Vlag van Mali Mali10100,00
Vlag van Marokko Marokko15311120,00
Vlag van Mauritius Mauritius1100100,00
Vlag van Namibië Namibië623133,33
Vlag van Nigerië Nigerië3300100,00
Vlag van Rwanda Rwanda1100100,00
Vlag van Senegal Senegal1165054,54
Vlag van Skotland Skotland10100,00
Vlag van Switserland Switserland20110,00
Vlag van Tonga Tonga10100,00
Vlag van Tunisië Tunisië1164154,54
Vlag van Uganda Uganda624033,33
Vlag van Zambië Zambië2200100,00
Vlag van Zimbabwe Zimbabwe523040,00
Algeheel843743444,05

Rekords

[wysig | wysig bron]

Wêreldbekerrekord

[wysig | wysig bron]

Ivoorkus het tot dusver vir een rugbywêreldbekertoernooi gekwalifiseer. Hulle is tydens die 1995-toernooi egter sonder ’n oorwinning in die groepfase uitgeskakel.

JaarUitslag
1987Nie genooi nie
1991Nie gekwalifiseer nie
1995Groepfase
1999Nie gekwalifiseer nie
2003Nie gekwalifiseer nie
2007Nie gekwalifiseer nie
2011Nie gekwalifiseer nie
2015Nie gekwalifiseer nie
2019Nie gekwalifiseer nie
2023Nie gekwalifiseer nie
2027Nie gekwalifiseer nie
2031N.v.t.

Afrikabeker

[wysig | wysig bron]

Ivoorkus neem sedert 2001 aan die jaarlikse Afrikabeker deel. Hulle het sedertdien nog nie ’n toernooi gewen nie en een keer in die vierde plek geëindig.

Ander toetswedstryde

[wysig | wysig bron]

Vanweë sy laat vestiging in 1990 het Ivoorkus gedurende die amateurtydperk min toere volgens die ou tradisie onderneem, aangesien dit teen die jaar 2000 tot ’n einde gekom het. Deesdae is toetswedstryde teen die spanne van die Noordelike Halfrond tweekeer per jaar moontlik. Gedurende Juniemaand se midjaarrugbytoetsreeks vertrek Europese spanne na Ivoorkus en gedurende Novembermaand se eindjaarrugbytoetsreeks reis die Ivoriane na Europa. In teenstelling met die meeste ander rugbylande speel Ivoorkus nie vir enige trofee teen sy opponente nie.

Spelers

[wysig | wysig bron]

Huidige span

[wysig | wysig bron]

Die volgende spelers het die Ivoriaanse span gevorm tydens die Afrikabeker 2021/22:[56]

Agterspelers (arrières)
SpelerPosisieKlub
Isaac CoulibalySkrumskakelUS Seynoise
Firmin DouhoSkrumskakelRC Yopougon
Alexandre PilatiSkrumskakelUS Dax
Ezer KosseLosskakelC’ Chartres Rugby
Alexandre LagardeLosskakelUS Tyrosse
Christian EbaSenterSociété omnisports de l’Armée
Yann LohoreSenterPalavas Lunel Rugby
Andy SereleSenterStade métropolitain
Ange TahoSenterOyonnax Rugby
Soualio BakayokoVleuelC’ Chartres Rugby
Issa BassonoVleuelTreichville Biafra Olympique
Anthony BazinVleuelCS Vienne
Fabien CoublucqVleuelUS Orthez
Ben Yacouba DembeleVleuelPessac
Oscar LasmeVleuelCS Vienne
James ZiéVleuelC’ Chartres Rugby
Benjamin MauriceHeelagterRC Yopougon
Yannis Dit RobagliaHeelagterRC Massy
Voorspelers (avants)
SpelerPosisieKlub
Mohamed BarroHakerTa Rugby Club Koumassi
Elias CoulibalyHakerStade Français
Ismaël MartinHakerUS Bressane
Welcome Bigger BladiStutSC Mazamet
Kevin BrouStutStade Dijonnais
Youssouf DossoStutAAS Sarcelles
Emmanuel GbapoStutAviron Gruissanais
Tiedie KonéStutTreichville Biafra Olympique
Marvin PivertStutCA Périgueux
Quentin PoupeauStutSaint-Médard RC
Christian SahinStutRC Le Mans
Hamed DiarraSlotUS Tours
Firmin DouéSlotRC Yopougon
Jean-Philippe GoriSlotRC Pays de Roquefort
Evrard Dion OulaiSlotRC Massy
Paul Diallo Dit PeresLosvoorspelerC’ Chartres Rugby
Ouambourou DossoLosvoorspelerStade Domontois
Mohamed FofanaLosvoorspelerAAS Sarcelles
Dov Kosse KapteinLosvoorspelerUA Gujan Mestras
Eric M’BraLosvoorspelerStade Pontellois
Bakary MeitéLosvoorspelerUS Carcassonne
Eugène N’ZiLosvoorspelerAviron Gruissanais
Louison N’ZokoLosvoorspelerWinners Stars Port Bouet

Bekende spelers

[wysig | wysig bron]

Tot dusver is geen voormalige Ivoriaanse speler in Wêreldrugby se Heldesaal opgeneem nie.

Spelerstatistieke

[wysig | wysig bron]

Vervolgens die belangrikste statistieke van Ivoorkus se spelers. Die spelers wat met * gekenmerk is, is nog aktief en kan hul statistieke verbeter.

(Korrek teen Julie 2025)

Meeste toetswedstryde[57]
RangNaamTydperkToetswedstryde
1Ernest Bley1993–19958
2Toussaint Djehi1993–19958
3Ismaila Lassissi1993–19958
4Lucien Niakou1993–19958
5Jean-Baptiste Sathiq1993–19958
6Aboubakar Camara1993–19957
7Athanase Dali1993–19957
8Amidou Koné1993–19957
9Alfred Okou1993–19957
10Ble Aka1993–19956
Meeste punte aangeteken[58]
RangNaamTydperkPunte
1Athanase Dali1993–199531
2Aboubakar Camara1993–199515
3Aboubacar Soulama1994–199513
4Victor Kouassi1993–19958
5Paulin Bouazo1993–19955
6G. Kouassi1993–19935
7Célestin N’Gabala1994–19955
8Lucien Niakou1993–19935
9Alfred Okou1993–19955
10Jean-Baptiste Sathiq1993–19955
Meeste drieë gedruk[59]
RangNaamTydperkDrieë
1Aboubakar Camara1993–19953
2Paulin Bouazo1993–19951
3Célestin N’Gabala1994–19951
4Lucien Niakou1993–19951
5Alfred Okou1993–19951
6Jean-Baptiste Sathiq1993–19951
7Aboubacar Soulama1994–19951
8S. Swatson1994–19941

Sien ook

[wysig | wysig bron]

Verwysings

[wysig | wysig bron]
  1. ↑ (en) "Most matches". ESPNscrum. Besoek op 20 Julie 2025.
  2. ↑ (en) "Most points". ESPNscrum. Besoek op 20 Julie 2025.
  3. ↑ (en) "Most tries". ESPNscrum. Besoek op 20 Julie 2025.
  4. ↑ (en) "Women's and Men's Rankings". Wêreldrugby. Besoek op 20 Julie 2025.
  5. 1 2 3 (en) "Ivory Coast". Wêreldrugby. Besoek op 20 Julie 2025.
  6. 1 2 (en) "Rugby Africa Unions". Rugby Afrika. 2020. Besoek op 20 Julie 2025.
  7. ↑ (fr) "Bilan moral de la saison sportive 2018–2019" (PDF). Ivoriaanse Rugbyfederasie. Geargiveer vanaf die oorspronklike (PDF) op 6 Desember 2024. Besoek op 6 Desember 2024.
  8. ↑ (en) "World Rugby U20 Championship". Wêreldrugby. Besoek op 20 Julie 2025.
  9. ↑ (en) Huw Richards (2007). A Game for Hooligans: The History of Rugby Union. Edinburg: Mainstream Publishing. p. 164. ISBN 978-1-84596-255-5.
  10. 1 2 (en) Huw Richards (2007). A Game for Hooligans: The History of Rugby Union. Edinburg: Mainstream Publishing. p. 237. ISBN 978-1-84596-255-5.
  11. 1 2 3 4 (en) Richard Bath (1997). The Complete Book of Rugby. Seven Oaks. p. 69. ISBN 1-86200-013-1.
  12. ↑ (en) "About us". Rugby Europa. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 17 Januarie 2021. Besoek op 17 Januarie 2021.
  13. ↑ (en) "History of the CAR". Rugby Afrika. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 7 Januarie 2009. Besoek op 7 Januarie 2009.
  14. ↑ (en) "About us". Rugby Afrika. Besoek op 5 Desember 2024.
  15. ↑ (en) Nigel Starmer-Smith (1986). Rugby – A Way of Life, An Illustrated History of Rugby. Lennard Books. p. 186. ISBN 0-7126-2662-X.
  16. ↑ (en) "1987 Rugby World Cup: The long road to the cup". New Zealand History. 2021. Besoek op 20 Julie 2025.
  17. ↑ (en) "1991 Rugby World Cup – African qualifiers". rugbyarchive.net. 2022. Besoek op 20 Julie 2025.
  18. ↑ (en) "1995 Rugby World Cup – African qualifiers". rugbyarchive.net. 2022. Besoek op 20 Julie 2025.
  19. ↑ (fr) David Kalfa (3 Julie 2015). "Vingt ans après, le rugby ivoirien n'a toujours pas transformé l'essai". Radio France Internationale. Besoek op 20 Julie 2025.
  20. ↑ (en) Alasdair Reid (26 Mei 2020). "Gavin Hastings: I broke world records, I just wasn't good at retaining them". The Times. Besoek op 20 Julie 2025.
  21. 1 2 (en) Huw Richards (2007). A Game for Hooligans: The History of Rugby Union. Edinburg: Mainstream Publishing. p. 241. ISBN 978-1-84596-255-5.
  22. ↑ (fr) Clément Suman (30 Maart 2020). "Du bonheur au drame, la seule et unique Coupe du monde de la Côte d'Ivoire [VIDÉO]". Le Rugbynistère. Besoek op 20 Julie 2025.[dooie skakel]
  23. ↑ (en) Tom Sansom (14 Julie 2023). ""Winless World Cups" – The 6 Sides To NEVER Win a Rugby World Cup Match". Ruck. Besoek op 20 Julie 2025.
  24. ↑ (en) "Rugby World Cup 1995: Overview". rugbyworldcup.com. 2019. Besoek op 20 Julie 2025.
  25. ↑ (en) "The tragic tale of Max Brito – the Ivorian player paralysed at the 1995 Rugby World Cup". The 42. 17 September 2015. Besoek op 20 Julie 2025.
  26. ↑ (en) "Max Brito, who was paralysed at the 1995 Rugby World Cup, has died". Rugbypass. 20 Desember 2022. Besoek op 20 Julie 2025.
  27. ↑ (en) "1999 Rugby World Cup – African qualifiers". rugbyarchive.net. 2022. Besoek op 20 Julie 2025.
  28. ↑ (en) "2000 Rugby Africa Cup". rugbyarchive.net. 2022. Besoek op 20 Julie 2025.
  29. ↑ (en) "2001 Rugby Africa Cup". rugbyarchive.net. 2022. Besoek op 20 Julie 2025.
  30. ↑ (en) "2003 Rugby World Cup – African qualifiers". rugbyarchive.net. 2022. Besoek op 20 Julie 2025.
  31. ↑ (en) "2003 Rugby Africa Cup". rugbyarchive.net. 2022. Besoek op 20 Julie 2025.
  32. ↑ (en) "2004 Rugby Africa Cup". rugbyarchive.net. 2022. Besoek op 20 Julie 2025.
  33. ↑ (en) "2005 Rugby Africa Cup". rugbyarchive.net. 2022. Besoek op 20 Julie 2025.
  34. ↑ (en) "2006 Rugby Africa Cup". rugbyarchive.net. 2022. Besoek op 20 Julie 2025.
  35. ↑ (en) "2007 Rugby Africa Cup". rugbyarchive.net. 2022. Besoek op 20 Julie 2025.
  36. ↑ (en) "2008/09 Rugby Africa Cup". rugbyarchive.net. 2022. Besoek op 20 Julie 2025.
  37. ↑ (en) "2010 Rugby Africa Cup". rugbyarchive.net. 2022. Besoek op 20 Julie 2025.
  38. ↑ (en) "2011 Africa Cup". rugbyarchive.net. 2022. Besoek op 20 Julie 2025.
  39. ↑ (en) "2012 Rugby Africa Cup". rugbyarchive.net. 2022. Besoek op 20 Julie 2025.
  40. ↑ (en) "2013 Rugby Africa Cup". rugbyarchive.net. 2022. Besoek op 20 Julie 2025.
  41. ↑ (en) "2014 Rugby Africa Cup". rugbyarchive.net. 2022. Besoek op 20 Julie 2025.
  42. ↑ (en) "2015 Rugby Africa Cup". rugbyarchive.net. 2022. Besoek op 20 Julie 2025.
  43. ↑ (fr) David Kalfa (3 Julie 2015). "Vingt ans après, le rugby ivoirien n'a toujours pas transformé l'essai". Radio France Internationale. Besoek op 5 Desember 2024.
  44. ↑ (en) "2016 Rugby Africa Cup". rugbyarchive.net. 2022. Besoek op 20 Julie 2025.
  45. ↑ (en) "2017 Rugby Africa Silver Cup". rugbyarchive.net. 2022. Besoek op 20 Julie 2025.
  46. ↑ (en) "2018 Rugby Africa Silver Cup". rugbyarchive.net. 2022. Besoek op 20 Julie 2025.
  47. ↑ (en) "How Ivory Coast is emulating success in a bid to create a new generation of rugby talent". Wêreldrugby. 5 Augustus 2020. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 16 Mei 2021. Besoek op 16 Mei 2021.
  48. ↑ (en) "Namibia win Rugby Africa Cup to secure place at Rugby World Cup 2023". rugbyworldcup.com. 10 Julie 2022. Besoek op 20 Julie 2025.
  49. ↑ (en) "2021/22 Rugby Africa Cup". rugbyarchive.net. 2022. Besoek op 20 Julie 2025.
  50. ↑ (en) "2024 Rugby Africa Cup". rugbyarchive.net. 2022. Besoek op 20 Julie 2025.
  51. ↑ (en) "Zimbabwe win Rugby Africa Men's Cup 2024". Wêreldrugby. 29 Julie 2024. Besoek op 20 Julie 2025.
  52. ↑ (en) "Zimbabwe hold on to book first Rugby World Cup spot since 1991". Wêreldrugby. 19 Julie 2025. Besoek op 20 Julie 2025.
  53. ↑ (en) "Sustainability Report 2023–24" (PDF). Touton. Besoek op 7 Desember 2024.
  54. ↑ (en) Jonathan Harding (28 Junie 2023). "Rugby in Africa: Much more than the Springboks". Deutsche Welle. Besoek op 18 Februarie 2025.
  55. ↑ (en) "International Rugby Union Statistics – Ivory Coast". ESPNscrum. Besoek op 20 Julie 2025.
  56. ↑ (fr) "Les 25 éléphants pour la RAC 2021". Ivoriaanse Rugbyfederasie. 1 Julie 2021. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 20 September 2021. Besoek op 20 September 2021.
  57. ↑ (en) "Total matches played (descending)". ESPNscrum. Besoek op 20 Julie 2025.
  58. ↑ (en) "Total points scored (descending)". ESPNscrum. Besoek op 20 Julie 2025.
  59. ↑ (en) "Total tries scored (descending)". ESPNscrum. Besoek op 20 Julie 2025.

Bronnelys

[wysig | wysig bron]
  • (en) Huw Richards (2007). A Game for Hooligans: The History of Rugby Union. Edinburg: Mainstream Publishing. ISBN 978-1-84596-255-5.
  • (en) Richard Bath (1997). The Complete Book of Rugby. Seven Oaks. ISBN 1-86200-013-1.

Eksterne skakels

[wysig | wysig bron]
Ontsluit van "https://af.wikipedia.org/w/index.php?title=Ivoriaanse_nasionale_rugbyspan&oldid=2903100"