Japannese nasionale rugbyspan

in Wikipedia, die vrye ensiklopedie
Jump to navigation Jump to search
Japan
Kenteken van die Japannese nasionale rugbyspan.svg
Unie Japannese Rugbyvoetbalunie (JRFU)
Bynaam(e) Kersiebloeisels, Sakura, Dapper Bloeisels
Embleem die Sakura
Stadion Chichibunomiya Rugbystadion, Tokio
Kapasiteit 27 188
Afrigter(s) Vlag van Nieu-SeelandVlag van Japan Jamie Joseph (sedert 2016)
Kaptein(s) Michael Leitch
Spankleure


Alt. kleure

Statistiek
Meeste toetse Hitoshi Ono (98)[1]
Meeste toetspunte Ayumu Goromaru (711)[2]
Meeste drieë Daisuke Ohata (69)[3]
Eerste internasionale wedstryd
Vlag van Japan Japan 9–8 Kanada Vlag van Kanada
(Osaka, Japan; 31 Januarie 1932)
Grootste oorwinning
Vlag van Japan Japan 155–3 Taiwan Vlag van Republiek van China
(Tokio, Japan; 6 Julie 2002)
Grootste nederlaag
Vlag van Nieu-Seeland Nieu-Seeland 145–17 Japan Vlag van Japan
(Bloemfontein, Suid-Afrika; 4 Junie 1995)
Wêreldbeker
Verskynings 9/9 (Eerste in 1987)
Beste uitslag Kwarteindrondte in 2019
Unie webwerf
www.rugby-japan.jp

Die Japannese nasionale rugbyspan (Japannees: ラグビー日本代表, Ragubī Nihon Daihyō; ook bekend as Kersiebloeisels, Sakura of die Dapper Bloeisels) is die nasionale rugbyspan van Japan en verteenwoordig dié land tydens internasionale wedstryde (toetswedstryde). Hulle word as die beste rugbyspan in Asië beskou en sedert Mei 2020 deur Wêreldrugby as ’n vlak een-span erken.[4] Rugby word in Japan deur die Japannese Rugbyvoetbalunie (Engels: Japan Rugby Football Union, JRFU; Japannees: 日本ラグビーフットボール協会, Nihon ragubī futtobōru kyōkai), wat in 1926 gestig is, geadministreer.[5] Japan het tot dusver aan elke rugbywêreldbekertoernooi deelgeneem en in 2019 op eie bodem vir die eerste keer die kwarteindrondte gehaal.

Japannese rugby dateer terug na 1866, toe dit deur Britse matrose in die verdragshawens gespeel is. Die eerste plaaslike universiteitsspanne is in 1899 gestig en Japan het sy eerste toetswedstryd in 1932 teen Kanada gespeel. Die span neem aan die jaarlikse Stille Oseaan Nasiesbeker deel, saam met Fidji, Kanada, Samoa, Tonga en die Verenigde State. Tot in 2017 het Japan ook aan die Asiatiese Rugbykampioenskap deelgeneem en dié toernooi 25 keer gewen, by verre meer as enige ander span; net vyf keer het Suid-Korea met die titel weggestap. Twee voormalige Japannese rugbyspelers is in Wêreldrugby se Heldesaal opgeneem. Japan is tans (Julie 2021) tiende op Wêreldrugby se wêreldranglys gelys.[6]

Beheerliggaam[wysig | wysig bron]

Die beheerliggaam vir rugby in Japan is die Japannese Rugbyvoetbalunie (JRFU). Die JRFU is op 30 November 1926 gestig[7] en het in 1987 by die Internasionale Rugbyraad (IRR, nou Wêreldrugby) aangesluit.[8] Daarmee het die JRFU gelyktydig ’n setel by die wêreldbeheerligaam se uitvoerende raad ingeneem.[9][10] Daarbenewens het die JRFU in 1968 ’n stigtingslid van die Asiatiese Rugbyvoetbalunie (Engels: Rugby Football Union, ARFU; nou Asian Rugby) geword.[11]

Die Top League, waaraan 16 professionele spanne deelneem, is die belangrikste rugbyliga in Japan. Dit is in 2003 ten einde van die Japannese rugby se verdere ontwikkeling gestig. Sedertdien is die meeste spelers van die Japannese nasionale span uit dié liga afkomstig. Van 2016 tot 2020 het met die Sunwolves ’n Japannese span deelgeneem aan die Superrugbytoernooi, die Suidelike Halfrond se internasionale rugbyliga.

Naas die amptelike nasionale span roep die Japannese Rugbyvoetbalunie ook ander keurspanne byeen. Junior Japan is die tweede nasionale span van Japan. Sedert 2013 neem hulle aan die Wêreldrugby Pasifiekuitdaging deel, saam met die tweede spanne uit Fidji, Samoa en Tonga. Die Japan Sevens is die Japannese sewesrugbyspan en hulle neem aan internasionale toernooie soos Wêreldrugby se Sewesreeks, Sewesrugbywêreldbeker en Olimpiese Somerspele deel. Nes ander rugbynasies beskik Japan oor ’n o/20-nasionale span wat aan die Wêreldrugby o/20-kampioenskap deelneem.[12] Kinders en jongmense word reeds op skool aan rugby bekend gestel en na gelang van hul belangstelling en talent begin hul met hul afrigting.

Geskiedenis[wysig | wysig bron]

Invoering en vestiging van rugby[wysig | wysig bron]

Afbeelding van ’n rugbywedstryd in Japan in Harpers Magazine in 1874
Ginnosuke Tanaka, een van Japannese rugby se baanbrekers
Prins Chichibu, die jonger broer van keiser Hirohito, was ’n ywerige sportman en het gehelp om rugby in Japan te bevorder

Die voorheen in Japan wydverspreide balspel Kemari, wat op die Chinese Cuju gebaseer was,[13] het sekere ooreenkomste met die huidige sokker en in ’n mindere mate met rugby gehad. Die eerste verwysing dateer uit die jaar 644 tydens die Asuka-tydperk. Gedurende die 13de eeu het ’n stel reëls gevestig. Die doelwit van die speel was om ’n uit hertleer gemaakte bal so lank as moontlik in die lug te hou, waarby die spelers saamgewerk het.[14]

Soos baie ander Westerse gewoontes het ook die rugbysport na Japan gekom, nadat in 1854 die Verenigde State en Europese magte se Geweerbootbeleid die selfopgelegde isolasie van Japan beëindig het. In 1866 is met die Jokohama Voetbalklub die eerste rugbyklub gestig.[15] Die reëlkommissie het uit gegradueerdes van die Rugby-skool, die Radley-kollege en die Winchester-kollege bestaan. Die bemanning van verskillende skepe wat in Jokohama voor anker geleë het, het hoofsaaklik teen mekaar gespeel, waarvoor hulle die terrein van die Britse garnisoen in die Yamate-distrik ingespan het.[16] In 1874 is die eerste amptelik gedokumenteerde wedstryd gespeel. In ander verdragshawens soos Kobe is ook rugbywedstryde tussen langtermyn-buitelandse inwoners en besoekende seevaarders en garnisoene gespeel, maar Japannese deelname was skaars.[17]

1899 word as die jaar van Japanners se eerste bekende deelname aan rugbywedstryde beskou. Die in Jokohama gebore letterkundeprofessor Edward Bramwell Clarke het saam met Ginnosuke Tanaka – albei gegradueerdes van die Universiteit van Cambridge – die sportsoort aan sy studente by die Kei-universiteit bekend gestel, sodat hulle iets nuttigs in hul vrye tyd kon doen en nie „deur lekker rondsit die mooi herfsweer“ mors nie.[17] Vanaf Keio het rugby vinnig na ander universiteite versprei, wat almal tot vandag toe as vestings beskou word. Die rugbysport het op die hoogtepunt van die Anglo-Japannese alliansie spoedig gegroei; gedurende die 1920’s was daar amper 1 500 rugbyklubs en meer as 60 000 geregistreerde spelers. Ondanks hierdie indrukwekkende syfers was die Japannese rugby veral vir geografiese redes grootliks geïsoleer.[18] Organisatories het die land ook agter geraak met internasionale verwikkelinge. Die nasionale beheerliggaam Japannese Rugbyvoetbalunie is eers op 30 November 1926 gestig.[11] Nogtans is die beheerliggaam vanaf sy stigting deur die keiserlike gesin, waaronder veral prins Chichibu, ondersteun. Hy het hom aktief vir die verspreiding van rugby beywer en was van 1947 tot en met sy dood erepresident van die beheerliggaam.[19]

Die nasionale span se eerste jare[wysig | wysig bron]

Vier jaar ná sy stigting het die beheerliggaam die eerste nasionale span saamgestel wat in September 1930 ’n aantal wedstryde teen klubs en keurspanne in die Kanadese provinsie Brits-Columbië gespeel het. Skaars een en ’n halwe jaar later het die Kanadese teenbesoek as deel van ’n regeringsbefondsde handelsafvaardiging gevolg. Op 31 Januarie 1932 is in Higashiōsaka die eerste amptelike toetswedstryd gespeel en het in ’n naelskraapse 9–8-oorwinning vir Japan geëindig. Elf dae later het die gasheer in Tokio met 38–5 geseëvier.[20] Die Kanadese het hul nederlae toegeskryf aan ’n „oormatige vermaak, te veel wedstryde in ’n kort tydperk en die geïnspireerde speelstyl van die Japanners voor die hoë adel“.[21][22] Vir die volgende meer as drie en ’n halwe dekades sou dit die enigste Japannese toetswedstryde wees. In 1934 en 1936 het keurspanne van Australiese en Nieu-Seelandse universiteite die eilandstaat besoek.

Ná die uitbreek van die Pasifiese Oorlog het die fascistiese regime ten spyte van die voortgesette ondersteuning deur die keiserlike gesin ’n toenemend vyandelike houding jeens rugby ingeneem en dit as baie vreemd en „onjapannees“ beskou. Vervolgens is dit in tokyu herdoop, wat as „vegbal“ vertaal kan woord. Ondanks die oorlog se ontberinge kon die speelbedryf tot in 1943 aangaan, voordat militêre beheer van die speelvelde en die gebrek aan beskikbare spelers hul tol geëis het. Die rugbysport het tydens die naoorloogse tydperk, ten spyte van massiewe skade aan die infrastruktuur en die dood van baie spelers, spoedig herstel.[23] Aan die einde van 1945 het die staal- en masjineriemaatskappy Kobe Steel van sy werknemers aangemoedig om rugby te speel en sodoende ’n presedent geskep vir die groot toewyding van Japannese maatskappye aan die rugbysport.[24]

In 1952 het die internasionale speelbedryf weer begin, nadat vername universiteitsspanne na Japan begin reis het, waaronder die Engelse universiteite Oxford en Cambridge. Ander lande se nasionale spanne het egter steeds weggeskram van die lang reis, waardeur die Japanners in 1958 met die Junior All Blacks (die tweede Nieu-Seelandse span) se besoek tevrede moes wees.[25] Dié situasie het tot in die 1960’s aangehou. Die eerste Japannese oorsese toer ná meer as drie dekades was in 1963 na Brits-Columbië. Die belangrikste sukses gedurende hierdie tydperk, wat deur universiteitsspanne gekenmerk is, was op 3 Junie 1968 ’n 23–19-wegoorwinning oor die Junior All Blacks in Wellington, wat ook ’n opskudding in die Britse media veroorsaak het.[26]

Leidende posisie in Asië[wysig | wysig bron]

Op inisiatief van die Japannese Rugbyvoetbalunie is in 1968 die vastelandse beheerliggaam Asiatiese Rugbyvoetbalunie (Engels: Asian Rugby Football Union, ARFU; nou Asian Rugby) gestig om die rugbysport in Asië te bevorder. Hulle het ook gehoop dat ’n meer mededingende omgewing die geografiese isolasie ten opsigte van ander groot rugbynasie sou kon breek. In Maart 1969 was Japan gasheer van die eerste Asiatiese Rugbykampioenskap. Met oorwinnings in hul eerste vier toetswedstryde sedert 1932 het hulle die toernooi oorheers en die titel gewen.[27] Gedurende die eerste sewe toernooie tot in 1980 het Japan onoorwonne gebly en hul toenemende verskyning op internasionale vlak het tot ’n toenemende belangstelling van ander nasionale spanne gelei om teen Japan te speel (hoewel die meeste van hierdie wedstryde nie as toetswedstryde erken is nie). Onder andere het Japan in September 1971 Engeland vir twee wedstryde verwelkom en albei net naelskraap verloor. Volgens die invloedryke rugbyborg Shigeru „Shiggy“ Konno was die Japanners se kleiner liggaamsgrootte ’n probleem; andersins was dit glo ook ’n voordeel, aangesien dit „makliker is om die bal op te tel, dieper in ’n skrum in te gaan en oor die algemeen vinniger te beweeg. Dit is ons krag en ons moet dit uitspeel.“[28]

Gedurende herfs 1973 het die Japanners vir elf wedstryde na Europa getoer. Ná nieamptelike wedstryde teen Wallis en die Engelse o/23-span het op 27 Oktober 1973 in Bordeaux die eerste toetswedstryd teen ’n vername Europese span gevolg, waarby die Japanners deur Frankryk met 30–18 geklop is.[29] In Augustus 1975 het Japan tydens sy Australiese toer in sy eerste twee wedstryde teen die Wallabies gespeel, wat ook as toetswedstryde erken is.[30] Die wedstryde in 1975 tuis teen Wallis, asook in 1976 weg en in 1977 tuis teen Skotland het nie hierdie status geniet nie. Op 13 Mei 1979 was die Japanners in Higashiōsaka op die punt van ’n sensasie, nadat hulle teen Engeland net voor die eindfluitjie voorgeloop het, maar toe met 21–19 verslaan is.[31] Gedurende die 1980’s het die nasionale span gesukkel en hul leidende posisie in Asië tydelik kwytgeraak. Tydens die Asiatiese Rugbykampioenskappe in 1982, 1986, 1988 en 1990 is hulle in die eindstryd deur Suid-Korea verslaan. ’n Aantal vriendskaplike wedstryde sonder toetsstatus teen alle destydse Vyfnasies-spanne het almal in nederlae geëindig. Nogtans was die Japanners in sekere van hierdie wedstryde in staat om mee te ding; onder andere is hulle op 22 Oktober 1983 in Cardiff deur Wallis net naelskraap met 29–24 verslaan.[32] Die Trans-Pasifiese ontmoetings het ook toegeneem: In April 1982 het hulle ná 50 jaar weer teen Kanada te staan gekom en drie jaar later het die eerste wedstryd teen die Verenigde State gevolg.

In Mei 1985 het die Internasionale Rugbyraad (IRR, nou Wêreldrugby) op die invoering van die Rugbywêreldbekertoernooi besluit, wat aanvanklik net ’n eksklusiewe toernooi vir die destydse IRR-lede sou wees. Op druk deur die Franse Rugbyfederasie het die IRR ingestem om ook ander nasionale spanne toe te laat.[33] Vervolgens het die Japannese Rugbyvoetbalunie voor die eerste toernooi by die IRR aangesluit en die nasionale span is vir die Rugbywêreldbeker 1987 in Australië en Nieu-Seeland uitgenooi. In die poelfase was hulle sonder enige kans en is ná nederlae teen die Verenigde State, Engeland en Australië in die laaste plek uit die toernooi geskakel.[34] In 1989 het tydens die Skotse Japantoer een van die mees opspraakwekkende suksesse in die amateurtydperk plaasgevind. In die finale wedstryd tussen albei nasionale spanne op 28 Mei 1989 in Tokio het die gasheer met 28–24 ’n verrassende oorwinning aangeteken. Die Skotte was sonder nege van hul sleutelspelers, wat destyds saam met die Britse en Ierse Leeus op toer in Australië was, hul nederlaag word nogtans as een van die mees vernederende nederlaag in hul rugbygeskiedenis beskou. Vir die Japanners was dit die laaste wedstryd teen ’n „rugbymag“ waarvan toetsstatus geweier is.[35]

Geleidelike professionalisering[wysig | wysig bron]

Vir ’n lank tydperk was die Japanners stoere ondersteuners van amateurisme in die rugbysport, veral weens die sterk verbintenis met die universiteitsport. In 1978 en veral aan die begin van die 1990’s het ’n aantal maatskappye begin om van hul werkspanne met oorsese spelers op te knap. Hulle het die nuwe spelers doelbewus as voorbeelde ingespan om jong Japanners vir die sport te wen. Buitelandse afrigters het nuwe metodes en taktieke ingevoer wat die speelgehalte positief beïnvloed het.[36] Maar daarmee het ook beskuldigings van „skynamateurisme“ gepaard gegaan. Die Australiese nasionale speler Ian Williams, wat vyf jaar vir Kobe Steel se span gespeel het, het in 1994 geraam dat sowat honderd buitelanders by werkspanne gespeel het. Hulle het glo die dubbele salaris van ’n gewone werknemer ontvang en net ’n halwe dosyn het oor „regte werk“ beskik. Toe die IRR in 1995 op internasionale vlak die tydperk van professionele tydperk van die rugbyspel ingelui het, het Shigeru Konno in ’n memorandum aan die wêreldbeheerliggaam geskryf, dat hy onseker is „dat ons instruksies [rakende professionaliteit] tot dusver gevolg is.“ Die tradisionaliste in die Japannese Rugbyvoetbalunie kon die ontwikkeling net enkele jare teenstaan en die maatskappye se toenemende invloed het in 2003 eindelik tot die invoering van die professionele Top League gelei.[37]

Volgens die wêreldbeheerliggaam se bepalinge is in die rugbysport, om vir die nasionale span te speel, nie die burgerskap van die land verpligtend nie. In 1986 het die Japannese Rugbyvoetbalunie hierdie bepaling begin gebruik, toe hulle die twee Tongaanse spelers Hopoi Taione en Nofomuli Taumoefolau vir die Japannese nasionale span genomineer het. Sedertdien draf vir die nasionale span buitelandse spelers uit, waarvan baie later die Japannese burgerskap aanvaar.[38] In 1990 het Japan aan die rugbywêreldbekerkwalifisering deelgeneem en met oorwinnings teen Tonga en Suid-Korea, asook ’n nederlaag teen Wes-Samoa, vir die toernooi gekwalifiseer. Aan die begin van 1991 het ’n teleurstellende Noord-Amerikaanse toer met drie nederlae gevolg. Tydens die daaropvolgende Rugbywêreldbeker 1991 in die destydse Vyfnasies het Japan ná duidelike nederlae teen Skotland en Ierland, asook ’n uitstekende 52–8-oorwinning teen Zimbabwe in die derde poelplek geëindig.[39]

In 1992 het die Japanners ná agt jaar weer die Asiatiese Rugbykampioenskap gewen. In Mei 1993 het die eerste toetswedstryde teen Argentinië gevolg en in Oktober dieselfde jaar tydens ’n kort toer die eerste toetswedstryd teen Wallis. Met hul oorwinning tydens die Asiatiese Rugbykampioenskap 1994 het hulle vir die Rugbywêreldbeker 1995 gekwalifiseer. Ná ’n oortuigende 34–21-tuisoorwinning in hul eerste toetswedstryd teen Roemenië het die hoofafrigter Seiji Hirao gemeen, dat sy span tydens die Rugbywêreldbeker 1995 in Suid-Afrika in staat sou wees om tydens die poelfase „met baie toewyding alle verwagtinge te oortref en twee oorwinnings te behaal“.[40] Die toernooi het egter heeltemal teleurstellend verloop. Ná ’n 10–57-nederlaag teen Wallis en ’n 28–50-nederlaag teen Ierland kon hulle die laaste plek nie meer vermy nie. In hul laaste poelwedstryd is die Japanners deur die Nieu-Seelandse All Blacks met 145–17 afgeransel.[41] Daarmee het hulle die ergste nederlaag gely wat ’n nasionale span tydens ’n rugbywêreldbekertoernooi ooit teëgekom het. Die Nieu-Seelander Kevin Schuler, wat later in Japan as speler en afrigter werksaam was, het gemeen: „Natuurlik wou ons aan die All Blacks-naam voldoen, en ons het voorbereid en op wag die wedstryd teen Japan betree. Die Japannese spelers het ons gerespekteer asof ons gode was. Ons het met hierdie houding aan die wedstryd deelgeneem, en daarom was die verskil in punte só groot. Ek dink egter daar is nie so ’n groot verskil in krag nie.“[40]

Die Asiatiese Rugbykampioenskappe het weereens met Japannese oorwinnings geëindig, terwyl hulle in die eindstryd van die Asiatiese Spele in 1998 in Bangkok deur Suid-Korea verslaan is. In 1999 het Japan vir die eerste keer die Pasifiese Rugbykampioenskap gewen. Dié toernooi het as ’n voorbereiding op die Rugbywêreldbeker 1999 in die destydse Vyfnasies gedien. Na die span is destyds soms as Cherry Blacks verwys, aangesien hulle vyf Nieu-Seelanders ingespan het; daarbenewens was Andrew McCormick die eerste spankaptein met ’n buitelandse herkoms. Sy tak was om die kollektiewe spangees, wat as ’n hindernis beskou is, te beëindig en sy spanmaats tot leierskapverantwoordelikheid en individuele besluite aan te moedig. Die Japanners het egter nie daarin geslag om aan die hoë verwagtinge te voldoen nie.[42] Hulle is in alle drie hul poelwedstryde deur Samoa, Wallis en Argentinië verslaan, hoewel die nederlae minder duidelik was as vier jaar voorheen.[43] Hirao het sy span na die Asiatiese Rugbykampioenskapstitel in 2000 geneem en aan die einde van die jaar afgetree. Hy is deur Shōgo Mukai opgevolg.[44]

Mukai se strategie het staat gemaak op vinnige aanvalle en ’n vloeiende speelstyl, wat meer geskik is vir die Japanners se liggaamsbou. Die beslissende maatstaf vir die keuse van buitelandse versterkingspelers was nie hul uitstaande individuele vaardighede nie, maar die vermoë, om die deur die afrigter voorafbepaalde konsep uit te voer.[45] Hul teenstanders het daarop gereageer deur Japan se swakhede in standaardsituasies soos skrum of lynstaan konsekwent uit te buit. Verfolgens het hulle in die daaropvolgende drie jaar net twee oorwinnings oor nie-Asiatiese spanne aangeteken. Tydens die rugbywêreldbekerkwalifisering het die Japanners op 5 Julie 2002 die hoogste oorwinning in hul geskiedenis aangeteken, nadat hulle die Republiek China met 155–3 verneder het.[46] Tydens beide die Asiatiese Spele in 2002 en die Asiatiese Rugbykampioenskap dieselfde jaar is hulle in die eindstryd deur Suid-Korea verslaan. Tydens die Rugbywêreldbeker 2003 in Australië was Japan teen die heeltemal sterker spanne Skotland en Frankryk deels in staat om tred te hou, maar hulle is nogtans verslaan. Die wedstryde teen Fidji en die Verenigde State het ook in nederlae geëindig, waardeur Japan weer as laaste in hul groep uit die toernooi geskakel is.[47][48]

Aanhoudende stagnasie[wysig | wysig bron]

Japan teen Tonga op Honjo-stadion in Kitakyushu, 4 Junie 2006
Die voormalige Japannese eerste minister Yoshirō Mori dien sedert 2005 as president van die Japannese Rugbyvoetbalunie
Australië teen Japan tydens die Rugbywêreldbeker 2007 in Frankryk
Japan teen Australië A op Level-5-stadion in Fukuoka, 8 Junie 2008
John Kirwan saam met die Japannese rugbyspeler Takashi Kikutani tydens ’n perskonferensie gedurende die Rugbywêreldbeker 2011 in Nieu-Seeland

Ná Mukai se aftrede is in Maart 2004 Mitsutake Hagimoto as nuwe hoofafrigter benoem. Nadat sy voorganger vir die keuring van baie nie-Japanners gekritiseer is, wou hy wegdoen met buitelandse versterkingsspelers en meer op opkomende spelers staat maak. Dié konsep het aanvanklik vrugte afgewerp, nadat hulle Kanada en Rusland verslaan en nog ’n Asiatiese Rugbykampioenskapstitel ingepalm het, waarmee hulle in dié toernooi ’n onoorwonne tydperk van 13 jaar ingelui het. Daarteenoor was die uitslae tydens die 2004 eindjaarrugbytoetsreeks in November rampspoedig: Japan het met 8–100 teen Skotland, met 10–25 teen Roemenië en met 0–98 teen Wallis verloor. Sowel vir die Skotte[49] as vir die Walliesers was dit hul hoogste oorwinnings in hul rugbygeskiedenis.[50] Hierdie in alle belange teleurstellende Europese tour het Hagimoto tot heroorweging gedwing, waarvolgens hy weer buitelanders vir die nasionale span gekeur het. Tydens die 2005 midjaarrugbytoetsreeks het hulle egter weer erge nederlae teen Uruguay, Argentinië en Ierland gely. In die algeheel was Hagimotos se wenrekord die ergste nog. Hy is afgedank en in Julie 2005 deur sy assistent, die Fransman Jean-Pierre Élissalde, vervang.[51]

Élissalde was die eerste buitelandse hoofafrigter nog en hy het ’n goeie begin met vier opeenvolgende oorwinnings gehad, waardeur die Japanners ’n verdere Asiatiese Rugbykampioenskapstitel ingepalm het. In hul eerste ontmoeting met Georgië op 14 Mei 2006, wat Japan met 32–7 gewen het, het Daisuke Ōhata ’n nuwe wêreldrekord vir die meeste drieë in toetswedstryde aangeteken; hy het altesaam 65 drieë gedruk, een meer as die vorige rekordhouer David Campese.[52] Daarop het vier duidelike nederlae teen Tonga, Italië, Samoa en Fidji gevolg, wat die Japannese span se gebreke ontbloot het. Die beheerliggaam het Élissalde in Julie 2006 sy vertroue uitgespreek, maar hom drie maande later nogtans afgedank: Hy het die pos van sportbestuurder by die Franse klub Aviron Bayonnais aanvaar, sonder om die Japannese Rugbyvoetbalunie in te lig. Die spanbestuurder Osamu Ōta het toe die voorlopige afrigter geword.[53] Met hom het Japan weereens vir die rugbywêreldbekertoernooi gekwalifiseer. Ōta het ook daarvoor gesorg, dat die Japannese Rugbyvoetbalunie op 25 Oktober 2006 die aansluiting van die rugbyster John Kirwan kon aankondig (dié Nieu-Seelander het voorheen saam met Ōta by NEC Green Rockets gespeel.[54]

Aan die begin van 2007 het Kirwan die nuwe hoofafrigter geword. Hy was van voorneme om ’n Japannese rugbyspel in die „gees van die Samoerai“ te ontwikkel. Daarmee sou veral die span se reputasie herstel word, wat sedert die Rugbywêreldbeker 1995 in die openbaar agteruitgegaan en die verdere ontwikkeling van die rugbysport belemmer het.[55] In April 2007 het die nuus by NHK oor die span se oefenkamp berig, wat aan ’n groeiende belangstelling toegeskryf is. Die eerste toetswedstryd onder Kirwan het in ’n duidelike 82–0-oorwinning teen Suid-Korea geëindig. Tydens die groepfase van die Rugbywêreldbeker 2007 in Frankryk het hy op die derde plek gemik, waarmee hulle hul regstreekse kwalifisering vir die volgende toernooi kon inpalm. Vervolgens sou die sleutelspelers teen die „groot“ spanne gespaar word. As gevolg van hierdie strategie het die Japanners teen die Wallabies duidelik met 3–91 en teen die Walliesers met 18–72 verloor. Hulle is deur Fidji naelskraap met 35–31 verslaan, waardeur hulle hul doelwit nie meer kon bereik nie. Hul laaste groepwedstryd teen Kanada het met 12–12 gelykop geëindig. Nietemin het hulle ná 14 rugbywêreldbekerwedstryde ’n nederlaag vermy en vir die eerste keer nie in die laaste plek geëindig nie.[56]

Hoewel hulle hul minimumdoelwit nie bereik het nie, het die Japannese Rugbyvoetbalunie met Kirwan voortgegaan en die kort voorbereidingstyd en die beserings van sekere spelers aangevoer. In 2008 het Japan die Asiatiese Rugbykampioenskap op ’n oortuigende manier beklink. Hulle het dié sukses in die volgende twee jaar herhaal. Die toekenning van die Rugbywêreldbeker 2019 in Julie 2009 aan Japan het tot groot entoesiasme gelei en aan die Japannese rugbysport ’n langtermyn-toekomsperspektief besorg.[57] In 2011 het die Japanners tydens hul sesde deelname aan die Pasifiese Nasiesbeker dié toernooi gewen. Tonga het met ewe veel leerpunte die beter punteverskil gehad, maar Japan het as gevolg van die regstreekse ontmoeting met die titel weggestap.[58] Ondanks hierdie belowende beginposisie het die Rugbywêreldbeker 2011 in Nieu-Seeland teleurstellend verloop en hulle het die derde plek tydens die groepfase weereens misgeloop. Terwyl hulle in die eerste groepwedstryd teen Frankryk af en toe tred kon hou, is hulle deur Nieu-Seeland met 83–7 verslaan. Hulle is deur Tonga met 18–31 verslaan en die die wedstryd teen Kanada het met 23–23 gelykop geëindig.[59] Kirwan is ná die uitskakeling gekritiseer en hy het sy afdanking aangekondig.[60] Hoewel die nasionale span tydens die rugbywêreldbekertoernooi weer geen oorwinning aangeteken het nie, is Kirwan se wenrekord in die algeheel positief.

Aan die einde van Desember 2011 het die Japannese Rugbyvoetbalunie Eddie Jones as nuwe hoofafrigter aangestel. Die Australiër met ’n Japannese herkoms was in 1996 hulpafrigter van die nasionale span en hy het voorheen vir drie jaar die klub Suntory Sungoliath afgerig. Hy was van voorneme om Japan se worsteling met standaardsituasies te beëindig, aangesien dit die enigste manier is hoe Japan met sterker nasionale spanne kan meeding.[61] Tydens die Asiatiese Rugbykampioenskap 2012 het Jones op tien nuwelinge staat gemaak, nogtans het Japan die toernooi oorheers en sy 20ste titel ingepalm. Tydens die 106–3-oorwinning teen die Verenigde Arabiese Emirate op 5 Mai het die 18-jaarige Yoshikazu Fujita met ses drieë ’n nuwe Asiatiese rekord vir die meeste drieë in ’n toetswedstryd aangeteken.[62] Tydens die Asiatiese Rugbykampioenskap 2013 was alle teenstanders weereens sonder enige kans. Tydens die 2013 midjaarrugbytoetsreeks het Japan die Walliesers vir twee toetswedstryde verwelkom. Terwyl hulle die eerste naelskraap met 18–22 verloor het, het hulle die tweede op 15 Junie met 23–8 gewen. Dit was Japan se eerste oorwinning teen dié span.[63]

Op 16 Oktober 2013 is Jones met ’n vermoedelike beroerte in die hospitaal opgeneem, maar hy is twee dae later ontslaan.[64][65] Hy het Japan se wedstryde tydens die 2013 eindjaarrugbytoetsreeks misgeloop en tydens sy herstel het sy Australiese assistent Scott Wisemantel vir hom ingestaan.[66] Met Jones terug in sy pos het Japan die Asiatiese Rugbykampioenskap 2014 oorheers en in dieselfde jaar sy tweede titel tydens die Pasifiese Nasiesbeker gewen. Daarbenewens het hulle tydens die 2014 midjaarrugbytoetsreeks vir die eerste keer Italië geklop. Met hierdie tiende opeenvolgende toetswedstrydoorwinning was Japan vir die eerste keer onder die tien beste spanne op die wêreldranglys.[67]

Aansluiting by die wêreldklas[wysig | wysig bron]

Japan ná hul oorwinning tydens die Asiatiese Rugbykampioenskap 2016

Japan se titeloorwinning tydens die Asiatiese Rugbykampioenskap 2015 was nooit in gevaar nie. Die finale wedstryd teen Hongkong moes ná enkele minute afgelas en as ’n 0–0-gelykop geag word, nadat sterk reën die speelveld oorstroom het.[68] Met hul vierde plek tydens die daaropvolgende Pasifiese Nasiesbeker 2015 het die Japanners nie aan hul hoë verwagtinge voldoen nie. Nogtans het hulle tydens die opwarmingswedstryde vir die rugbywêreldbekertoernooi twee duidelike oorwinnings teen Uruguay en ’n naelskraapse oorwinning teen Georgië aangeteken. Vervolgens was die publiek se verwagtinge voor die begin van die Rugbywêreldbeker 2015 in Engeland beskeie.[69] Heeltemal onverwags en teenstrydig met alle voorspellings het die Japanners in hul eerste groepwedstryd in Brighton die groot gunsteling Suid-Afrika met 34–32 geklop. Dié sukses deur die as hopeloos geklassifiseerde buitestaander word as een van die grootste verrassings in die rugbygeskiedenis beskou.[70][71][72][73][74] ’n Aantal rugbydeskundiges het dit met yshokkie se „wonderwerk op ys“ vergelyk.[75] Weens die kort hersteltydperk het die Japanners net vir een halftyd met die Skotte tred gehou en is met 45–10 verslaan. Aansluitend het hulle Samoa met 26–5 en die Verenigde State met 28–18 verslaan.[76][77] Ondanks drie oorwinnings het Japan die kwarteindrondte misgeloop; daarmee is vir die eerste keer ’n span uitgeskakel wat drie wedstryde tydens die groepfase gewen het.[78]

Ná die rugbywêreldbekertoernooi het Jones op eie versoek bedank. Die Japannese Rugbyvoetbalunie het in Januarie 2016 die Nieu-Seelander Jamie Joseph as nuwe hoofafrigter aangestel, maar hy was nog tot in Augustus gebonde aan sy kontrak by die Highlanders in Dunedin. Totdat hy die pos kon oorneem was Ryūji Nakatake en Mark Hammett tussentydse afrigters.[79] Sowel in 2016 as in 2017 het die Japanners die Asiatiese Rugbykampioenskap onoorwonne gewen. Tydens die 2017 eindjaarrugbytoetsreeks het hulle nog ’n verrassende sukses aangeteken, nadat hulle teen die Franse weg met 23–23-gelykop gespeel het.[80] Die Asiatiese Rugbykampioenskappe in 2018 en 2019 het as rugbywêreldbekerkwalifisering gedien; aangesien die Japanners as gasheer reeds vir die toernooi gekwalifiseer was, het hulle nie daaraan deelgeneem nie. In 2018 het hulle onder andere tuisoorwinnings oor Italië en Georgië aangeteken. In die daaropvolgende jaar het hulle die Pasifiese Nasiesbeker 2019 gewen, nadat hulle Fidji, Tonga en die Verenigde State verslaan het. In voorbereiding op die rugbywêreldbekertoernooi op eie bodem het hulle twee weke voorheen Suid-Afrika verwelkom en hulle is duidelik met 41–7 verslaan.[81]

Die Rugbywêreldbeker 2019, die eerste in Asië en buite die „tradisionele“ rugbynasies, het alle verwagtinge oortref. Dit het ’n ware oplewing in die gasheerland veroorsaak, wat die beheerliggaam wil gebruik om die gewildheid van rugby op ’n langtermynbasis te verseker en ’n breë spelerpoel te skep.[82] Die Japannese nasionale span se sukses het hierin ’n groot rol gespeel. Ná die verwagte 30–10-oorwinning in die openingswedstryd teen Rusland het hulle ’n verrassing aangeteken en Ierland in die tweede wedstryd met 19–12 verslaan. Die manier, hoe hulle die wêreldranglyseerstes oorheers het, het selfs deskundiges verras.[83][84][85] Ná die verwagte 38–19-sukses teen Samoa was daar tydelik vrese, dat die laaste groepwedstryd teen Skotland in Jokohama weens die tifoon Hagibis nie kon plaasvind nie. Dié wedstryd het egter soos beplan voortgegaan en in ’n 28–21-sukses vir die Japanners geëindig, wat vir die eerste keer onoorwonne tot die uitklopfase gevorder het.[86][87] In die kwarteindstryd is hulle deur die latere wêreldkampioen Suid-Afrika met 26–3 verslaan.[88][89][90] As gevolg van hierdie sukses het Wêreldrugby in Mei 2020 besluit om Japan as eerste Asiatiese land in die eerste sterkteklas (vlak een) op te neem. Hiermee gepaard gaan meer toetswedstryde teen die ander gevestigde rugbylande.[91]

As gevolg van die reisbeperkings tydens die wêreldwye Covid-19-pandemie het die Japannese span in 2020 nie in ’n enkele wedstryd gespeel nie. Tydens die Britse en Ierse Leeus se Suid-Afrika-toer in 2021 het hulle vir die eerste keer teen die Britse en Ierse Leeus – die keurspan van die beste spelers uit Engeland, Ierland, Skotland en Wallis – te staan gekom en is met 28–10 verslaan.[92]

Kleure, embleem en bynaam[wysig | wysig bron]

Japannese en Walliese ondersteuners tydens die Rugbywêreldbeker 2007
Japan in hul trui vir die Rugbywêreldbeker 2019 in Japan

Japan speel tradisioneel in wit en rooi gestreepte truie (met ’n wit kraag en boeie) met ’n geborduurde Sakura (’n Japannese kersiebloeisel) op die bors, saam met ’n wit kortbroek en wit sokkies met rooi spatsels. Tussen 2003 en 2011 was die hemp hoofsaaklik wit met twee parallele wit hoepels op die bors met ’n wit aksent, soms saam met swart of donkerblou sokkies en broeke.

Op Donderdag, 4 Julie 2019, het die Japannese Rugbyvoetbalunie die span se trui vir die Rugbywêreldbeker 2019 bekendgemaak, die hemp vertoon ’n samoeraihelmmotief (Kabuto) wat die tradisie van Japan se vegtergees voorstel. Die kombinasie van Samoerai en Sakura (kersiebloom) is lankal in die Japannese kultuur bekend.[93] Die wegtrui bestaan gewoonlik uit ’n donkerblou hemp, wit of donkerblou broeke en donkerblou sokkies, soms met ’n wit kraag of panele, of swart aksente. Sedert die 1960’s is die truiverskaffer Canterbury. Tans tree Lipovitan D (voorkant) en Toshiba (agterkant) as die trui se borge op. Tussen 1997 en 2000 was die hempborg Epson.

Die Sakura-kenteken van die beheerliggaam en die nasionale span toon drie kersiebloeisels in volle blom. Met die stigting van die nasionale span in 1930 het die kenteken ’n knop, ’n blom wat oopgaan en ’n blom wat heeltemal oop is getoon. In 1952 was al drie Sakuras in volle blom. Wanneer en hoe hierdie verandering geïmplementeer is, kan nie meer bepaal word nie. Wat wel bekend is, is dat die oorspronklike ontwerp van die sportgoedhandelaar Ishi Fukui (1892–1993) kom. Sy het vanaf 1922 in Kioto ’n winkel bestuur, waar sy onder andere ingevoerde rugby-items verkoop het, en sy was bevriend met verskillende spelers en afrigters, waarvolgens sy in latere jare „rugby-ouma“ genoem is.[94]

Die nasionale span het in Japan oor dekades heen geen werklike bynaam gehad nie, terwyl hulle in die buiteland soms Sakuras of Cherry Blossoms („kersiebloeisels“) genoem is. Tydens die Rugbywêreldbeker 2003 was die Engelse joernalis Richard Freeman van Japan se buitengewoon sterk verdedigingsprestasie teen Skotland baie beïndruk, waarvolgens hy in artikels vir The Japan Times na hulle as Brave Blossoms („dapper blomme“) verwys het. Die Japannese Rugbyvoetbalunie het aanvanklik nie daarvan gehou nie, maar ná die oorwinning teen Suid-Afrika in 2015 het hulle van mening verander en die bynaam aktief begin bemark.[95] In Japannees word die Engelse term onveranderd gebruik, maar in die Katakana-skrif ブレイブ・ブロッサムズ geskryf, waarvan die uitspraak Bureibu burossamuzu afgelei is.

Tuisstadion[wysig | wysig bron]

Die Chichibunomiya Rugbystadion in Tokio, Japan se tradisionele tuisstadion

Japan se tradisionele tuisstadion vir rugby is die Chichibunomiya Rugbystadion in Tokio, waar ook die Japannese Rugbyvoetbalunie se hoofkantoor gesetel is. Dié stadion is in 1947 opgerig en in 1953 na die oorlede Prins Chichibu, die jonger broer van die destydse Tennō Hirohito, genoem om sy groot ondersteuning vir rugby in Japan te herdenk. Hier is meer as die helfte van alle tuiswedstryde van die nasionale span aangebied. Vanaf 2016 het dit saam met die Nasionale Stadion, Singapoer, as tuiste vir Japan se Superrugbyspan, die Sunwolves, gedien. Die Chichibunomiya Rugbystadion is nie tydens die Rugbywêreldbeker 2019 ingespan nie en sal ná die Olimpiese Somerspele 2020 in Tokio afgebreek en deur ’n bofbalstadion vervang word.[96] Gelyktydig sal die naburige Meiji-jingū Yakyūjō ook afgebreek en met ’n nuwe rugbystadion vervang word.[97]

Die naasmeeste toetswedstryde het op die Kintetsu-Hanazono-rugbystadion in Higashiōsaka, ’n voorstad van Osaka, plaasgevind. Dit is die Kintetsu Liners se tuisstadion en het ’n kapasiteit van 30 000. In 1932 is hier die eerste toetswedstryd teen Kanada aangebied. Sedert die middel-1990’s let die Japannese Rugbyvoetbalunie daarop, dat wedstryde ook in ander streke aangebied word, waarvoor veral sokkerstadions ingespan word.

Rugbywêreldbekerstadions[wysig | wysig bron]

Die Olimpiese Stadion in Tokio, kern van die Japannese bod, was nie betyds klaar vir die Rugbywêreldbeker 2019 nie
Die Internasionale Stadion Jokohama was die hoofstadion van die Rugbywêreldbeker 2019 en het onder andere die eindstryd tussen Engeland en Suid-Afrika aangebied

Tydens ’n spesiale vergadering van die Internasionale Rugbyraad op 28 Julie 2009 in Dublin is die Rugbywêreldbeker 2019 aan Japan toegeken, terwyl die Rugbywêreldbeker 2015 aan Engeland toegewys is.[98][99] Japan het voorheen ook aangebied om die Rugbywêreldbeker 2011 te huisves, maar dié toernooi is aan Nieu-Seeland toegewys.[100] Die Internasionale Rugbyraad was destyds van mening dat Japan nie volle stadions kan waarborg nie.[101]

Beide Hongkong en Singapoer het aangebied om van die wedstryde te huisves en het deel gevorm van die Japannese Rugbyvoetbalunie se oorspronklike suksesvolle gasheerbod,[102] maar albei was nie deel van die 14 plekke wat die organiseerders op 5 November 2014 amptelik as gasheerstede aangekondig het nie.[99]

Die kernpunt van die Japannese bod was die Olimpiese Stadion in Tokio, wat met die oog op die Olimpiese Somerspele 2020 deur Zaha Hadid ontwerp is. Met ’n beplande kapasiteit van 80 000 sou dit die grootste stadion wees; dit was ook as plek vir die eindstryd en ander belangrike wedstryde beplan. Weens ’n massiewe koste-oorskryding het die destydse eerste minister Shinzō Abe op 17 Julie 2015 aangekondig dat dié projek geskrap en ’n nuwe aansoek ingedien sal word. As gevolg van hierdie vertraging was die nuwe Olimpiese Stadion nie vir die Rugbywêreldbeker 2019 beskikbaar nie.[103] Op 28 September 2015 het Wêreldrugby ’n ooreenkoms met die reëlingskomitee oor ’n nuwe stadionkonsep bekend gemaak. Die belangrikste stadion was nou die Internasionale Stadion Jokohama, met die Ajinomoto-stadion, in ’n voorstad van Tokio, Chōfu, wat ook ingespan is.[104]

Die twaalf Japannese rugbystadions wat tydens die Rugbywêreldbeker 2019 ingespan is, was soos volg: Die Ajinomoto-stadion in Chōfu, Internasionale Stadion Jokohama, Shizuoka-stadion in Fukuroi, Higashi Osaka Hanazono Rugbystadion in Higashiosaka, Level-5-stadion in Fukuoka, Toyota-stadion in Toyota, Sapporo Dome in Sapporo, Ōita Bank Dome in Ōita, Umakana Yokana-stadion in Kumamoto, Noevir Stadion Kobe in Kobe, Kumagaya Atletiekstadion in Kumagaya en Kamaishi Recovery Memorial Stadion in Kamaishi.[105]

Toetswedstryde[wysig | wysig bron]

Japan se plek op Wêreldrugby se ranglys van 10 Oktober 2003 tot op hede

Japan het 200 van sy 329 toetswedstryde gewen, ’n wenrekord van 60,79%. Japan se statistieke in toetswedstryde teen alle lande, in alfabetiese volgorde, is soos volg (korrek in Julie 2021):[106]

Teen Gespeel Gewen Verloor Gelykop % Gewen
GCC Flag.svg Arabië 3 3 0 0 100
Vlag van Argentinië Argentinië 6 1 0 5 16,67
Vlag van Australië Australië 5 0 0 5 0,00
British and Irish Lions flag.svg Britse en Ierse Leeus 1 0 0 1 0,00
Vlag van Republiek van China Republiek van China 17 17 0 0 100
Vlag van Engeland Engeland 2 0 0 2 0,00
Vlag van Fidji Fidji 18 4 0 14 22,22
Vlag van Frankryk Frankryk 4 0 1 3 0,00
Vlag van Georgië Georgië 6 5 0 1 83,33
Vlag van Hongkong Hongkong 36 31 1 4 86,11
Ierse Rugbyvoetbalunie-vlag  Ierland 9 1 0 8 11,11
Vlag van Italië Italië 8 2 0 6 25,00
Vlag van Kanada Kanada 25 15 2 8 60,00
Vlag van Kasakstan Kasakstan 6 6 0 0 100
Vlag van Maleisië Maleisië 6 6 0 0 100
Vlag van Nieu-Seeland Nieu-Seeland 4 0 0 4 0,00
Vlag van Nederland Nederland 1 0 0 1 0,00
Vlag van Filippyne Filippyne 2 2 0 0 100
Vlag van Roemenië Roemenië 6 5 0 1 83,33
Vlag van Rusland Rusland 7 6 0 1 85,71
Vlag van Samoa Samoa 17 5 0 12 29,41
Vlag van Skotland Skotland 7 1 0 6 14,29
Vlag van Zimbabwe Zimbabwe 1 1 0 0 100
Vlag van Singapoer Singapoer 8 8 0 0 100
Vlag van Spanje Spanje 3 3 0 0 100
Vlag van Sri Lanka Sri Lanka 10 10 0 0 100
Vlag van Suid-Afrika Suid-Afrika 3 1 0 2 33,33
Vlag van Suid-Korea Korea 41 33 1 7 80,49
Vlag van Thailand Thailand 9 9 0 0 100
Vlag van Tonga Tonga 18 9 0 9 50,00
Vlag van Uruguay Uruguay 3 2 0 1 66,67
Vlag van Wallis Wallis 10 1 0 9 10,00
Vlag van Verenigde Arabiese Emirate Verenigde Arabiese Emirate 3 3 0 0 100
Vlag van Verenigde State van Amerika Verenigde State 24 10 1 13 41,67
Algeheel 329 200 6 123 60,79

Baie wedstryde van die nasionale span het nie oor amptelike toetswedstrydstatus beskik nie. Gedurende die eerste dekades was dit veral wedstryde teen Britse, Australiese en Nieu-Seelandse universiteitsspanne. Vanaf die 1970’n het ook wedstryde teen tradisionele nasionale rugbyspanne gevolg.

Rekorde[wysig | wysig bron]

Wêreldbekerrekord[wysig | wysig bron]

Openingswedstryd van die Rugbywêreldbeker 2019 teen Rusland in Chōfu

Japan het tot dusver aan elke rugbywêreldbekertoernooi deelgeneem. Met net een oorwinning teen Zimbabwe tydens die Rugbywêreldbeker 1991 en elk een gelykop teen Kanada tydens die rugbywêreldbekertoernooie in 2007 en 2011 was hul wenrekord tot die Rugbywêreldbeker 2015 egter beskeie. In 2015 het Japan Suid-Afrika verrassend met 34–32 verslaan (hul eerste oorwinning sedert 1991), waarop oorwinnings teen Samoa en die Verenigde State gevolg het. Japan was gasheer van die Rugbywêreldbeker 2019. Die nasionale span het die groepfase ná vier oorwinnings in die eerste plek afgesluit en hulle is in die kwarteindstryd deur die latere kampioen Suid-Afrika uit die toernooi geskakel.

Jaar Uitslag
1987 Poelfase
1991 Poelfase
1995 Poelfase
1999 Poelfase
2003 Poelfase
2007 Poelfase
2011 Poelfase
2015 Poelfase
2019 Kwarteindrondte
2023 gekwalifiseer

Asiatiese Rugbykampioenskappe[wysig | wysig bron]

Die Japannese nasionale rugbyspan het van 1969 tot 2017 aan die Asiatiese Rugbykampioenskap deelgeneem en in hierdie tydperk 25 titels gewen, saam met vyf tweede plekke. Japan het tydens Asiatiese Rugbykampioenskappe elke keer in die eindstryd verskyn. Japan het weens sy regstreekse rugbywêreldbekerkwalifisering nie aan die Asiatiese Rugbykampioenskap 2018 deelgeneem nie, wat toe as kwalifisering vir die Rugbywêreldbeker 2019 kon dien.

  • Toernooititels (25): 1969, 1970, 1972, 1974, 1976, 1978, 1980, 1984, 1992, 1994, 1996, 1998, 2000, 2004, 2006–07, 2008, 2009, 2010, 2011, 2012, 2013, 2014, 2015, 2016, 2017

Pasifiese Rugbykampioenskappe[wysig | wysig bron]

Japan word gereeld vir die Pasifiese Nasiebeker uitgenooi, die jaarlikse toernooi tussen die drie Pasifiese rugbynasies Fidji, Samoa en Tonga. Japan het al met drie toernooititels weggestap.

  • Toernooititels (3): 2011, 2014, 2019

Die vorige toernooi Stille Oseaanrand Rugbykampioenskap het die Japanners een keer gewen:

  • Toernooititel (1): 1999

Asiatiese Spele[wysig | wysig bron]

Tydens die Asiatiese Spele is in 1998 en 2002 rugbytoernooie aangebied (sedertdien word sewesrugby ingespan). Tydens albei toernooie het Japan met die silwermedalje weggestap.

Spelers[wysig | wysig bron]

Spelerkeuring[wysig | wysig bron]

Japan beskou homself gewoonlik as ’n staat met ’n baie homogene bevolking; sowat 98% van die bevolking is etniese Japanners. Die nasionale rugbyspan vorm ’n opvallende kontras hiermee en dien as ’n simbool van ’n andersins skaars bestaande diversiteit. Tydens die Rugbywêreldbeker 2019 was die helfte van die span óf etniese nie-Japanners óf van ’n gemengde herkoms (Hafu). 16 van die 31 spanmaats was afkomstig van Nieu-Seeland, Samoa, Suid-Afrika, Suid-Korea of Tonga. Volgens Wêreldrugby se reëls hoef nasionale spelers nie die nasionale burgerskap van die land, wat hulle verteenwoordig, hê nie. Een ouer of grootouer gebore in die betrokke land[107] of permanente verblyf vir vyf jaar is voldoende (tot einde 2020 was dit drie jaar).[108]

In reaksie op die teleurstellende Rugbywêreldbeker 1987 het die Japannese Rugbyvoetbalunie veral die voorspan se posisies met buitelandse spelers begin versterk. Hiermee sou veral die Japanners se fisiese nadeel tydens skrums kompenseer word. Op die ander kant sou die gehalte van die inheemse spelers verhoog word, waardeur hulle met die heeltemal groter medespelers tred kon hou.[109] Vir ’n lang tyd was hierdie strategie onsuksesvol, aangesien inheemse en buitelandse spelers deur verskillende speelstyle gevorm is. Daarbenewens het die probleem bestaan dat buitelanders ’n duidelike voordeel in sekere posisies gehad het.[110] Eers vanaf die laat 2000’s kon stadigaan ’n balans gevind word, waardeur hulle by die wêreldbestes aangesluit het.

Huidige span[wysig | wysig bron]

Die volgende spelers het die Japannese span tydens die Rugbywêreldbeker 2019 gevorm:[111]

Agterspelers (backs)

Speler Posisie Klub Toetswedstryde
Yutaka Nagare Skrumskakel Suntory Sungoliath 44
Kaito Shigeno Skrumskakel Toyota Verblitz 9
Fumiaki Tanaka Skrumskakel Canon Eagles 70
Rikiya Matsuda Losskakel Panasonic Wild Knights 19
Yū Tamura Losskakel Canon Eagles 57
Timothy Lafaele Senter Kubota Spears 17
Ryōto Nakamura Senter Suntory Sungoliath 18
Will Tupou Senter Coca-Cola Red Sparks 9
Kenki Fukuoka Vleuel Panasonic Wild Knights 33
Lomano Lemeki Vleuel Honda Heat 11
Ataata Moeakiola Vleuel Kobelco Steelers 3
Kōtarō Matsushima Heelagter Suntory Sungoliath 33
Ryōhei Yamanaka Heelagter Kobelco Steelers 13

Voorspelers (forwards)

Speler Posisie Klub Toetswedstryde
Takuya Kitade Haker Suntory Sungoliath 0
Atsushi Sakate Haker Panasonic Wild Knights 16
Shōta Horie Haker Panasonic Wild Knights 61
Keita Inagaki Stut Panasonic Wild Knights 28
Koo Ji-won Stut Honda Heat 7
Yūsuke Kizu Stut Toyota Verblitz 3
Isileli Nakajima Stut Kobelco Steelers 2
Asaeli Ai Valu Stut Panasonic Wild Knights 8
Uwe Helu Slot Yamaha Jubilo 13
James Moore Slot Munakata Sanix Blues 2
Luke Thompson Slot Kintetsu Liners 66
Wimpie van der Walt Slot NTT DoCoMo Red Hurricanes 12
Kazuki Himeno Losvoorspeler Toyota Verblitz 12
Michael Leitch Kaptein Losvoorspeler Toshiba Brave Lupus 62
Pieter Labuschagné Losvoorspeler Kubota Spears 2
Amanaki Mafi Losvoorspeler NTT Communications Shining Arcs 24
Yoshitaka Tokunaga Losvoorspeler Toshiba Brave Lupus 11
Hendrik Tui Losvoorspeler Suntory Sungoliath 44

Bekende spelers[wysig | wysig bron]

Daisuke Ōhata (2015)

Twee voormalige Japannese spelers is vir hul uitstekende prestasies in Wêreldrugby se Heldesaal opgeneem:[112]

Speler Posisie Inskrywing
Yoshihiro Sakata Vleuel 2012
Daisuke Ōhata Vleuel, Senter 2016

Daarbenewens is Shigeru „Shiggy“ Konno (vir dekades se bevordering van rugby in Japan) ingeskryf.[113]

Spelerstatistieke[wysig | wysig bron]

Yukio Motoki (2013)
Fumiaki Tanaka (2014)
Michael Leitch (2014)

Vervolgens die belangrikste statistieke van Japan se spelers. Die spelers wat met * gekenmerk is, is nog aktief en kan hul statistieke verbeter.

(Korrek teen Julie 2021)

Meeste toetswedstryde[114]
Rang Naam Tydperk Toetswedstryde
01 Hitoshi Ōno 2004–2016 98
02 Hirotoki Onozawa 2001–2013 81
03 Yukio Motoki 1991–2005 79
04 Kensuke Hatakeyama 2008–2016 78
05 Fumiaki Tanaka * 2008–2019 75
06 Luke Thompson * 2007–2019 71
07 Michael Leitch * 2008–2021 70
08 Takashi Kikutani 2005–2014 68
09 Shōta Horie * 2009–2019 66
10 Yū Tamura * 2012–2021 65
Meeste toetswedstryde as kaptein[115]
Rang Naam Tydperk Toetswedstryde
01 Takuro Miuchi 2002–2008 45
02 Michael Leitch * 2014–2021 35
03 Takashi Kikutani 2008–2013 34
04 Toshiaki Hirose 2012–2013 18
05 Andrew McCormick 1998–1999 16
06 Masahiro Kunda 1993–1998 15
07 Yukio Motoki 1996–1997 13
08 Seiji Hirao 1989–1991 12
09 Toshiyuki Hayashi 1986–1987 10
10 Akira Yokoi 1970–1974 10
Meeste aangetekende punte[116]
Rang Naam Tydperk Punte
01 Ayumu Goromaru 2005–2015 711
02 Keiji Hirose 1994–2005 422
03 Tōru Kurihara 2000–2003 347
04 Daisuke Ōhata 1996–2006 345
05 Yū Tamura 2012–2021 289
06 James Arlidge 2007–2011 286
07 Hirotoki Onozawa 2001–2013 275
08 Shaun Webb 2008–2011 198
09 Ryan Nicholas 2008–2012 193
10 Takashi Kikutani 2005–2014 160
Meeste gedrukte drieë[117]
Rang Naam Tydperk Drieë
01 Daisuke Ōhata 1996–2006 69
02 Hirotoki Onozawa 2001–2013 55
03 Takashi Kikutani 2005–2014 32
04 Terunori Masuho 1991–2001 29
05 Yoshikazu Fujita 2012–2017 26
06 Kenki Fukuoka * 2013–2019 25
07 Koliniasi Holani 2008–2016 22
08 Kotaro Matsushima * 2014–2021 22
09 Alisi Tupuailei 2009–2011 21
10 Tōru Kurihara 2000–2003 20

Afrigters[wysig | wysig bron]

Eddie Jones (2009)
Jamie Joseph (2018)

In 1930 het die Japannese Rugbyvoetbalunie met Shigeru Kayama die eerste hoofafrigter benoem. Sedert 2016 dien die Nieu-Seelander Jamie Joseph as hoofafrigter.

Naam Tydperk
Vlag van Japan Shigeru Kayama 1930–1934
Vlag van Japan Chūji Kitajima 1936, 1956
Vlag van Japan Takenosuke Okumura 1952–1953
Vlag van Japan Kozo Nishino 1958
Vlag van Japan Tomoo Chiba 1959
Vlag van Japan Masao Wada 1959
Vlag van Japan Yasujiro Kasai 1963
Vlag van Japan Tetsunosuke Ōnishi 1966–1971
Vlag van Japan Hitoshi Oka 1972, 1975, 1985–1986
Vlag van Japan Hisashi Yokoi 1972, 1976, 1978–1979
Vlag van Japan Ryō Saitō 1974, 1976–1978, 1980–1981
Vlag van Japan Hiroshi Hibino 1976, 1982–1984, 1987–1988
Vlag van Japan Katsumi Miyaji 1978, 1984, 1987
Vlag van Japan Ryōzō Imazato 1979
Vlag van Japan Iwao Yamamoto 1980, 1982, 1996
Vlag van Japan Hiroaki Shukuzawa 1989–1991
Vlag van Japan Osamu Koyabu 1992–1995
Vlag van Japan Seiji Hirao 1995–2000
Vlag van Japan Shōgo Mukai 2001–2003
Vlag van Japan Mitsutake Hagimoto 2004–2005
Vlag van Frankryk Jean-Pierre Élissalde 2005–2006
Vlag van Japan Osamu Ōta 2006
Vlag van Nieu-Seeland John Kirwan 2007–2011
Vlag van Australië Eddie Jones 2012–2015
Vlag van Australië Scott Wisemantel 2013
Vlag van Japan Ryūji Nakatake April/Mei 2016
Vlag van Nieu-Seeland Mark Hammett Junie 2016
Vlag van Nieu-SeelandVlag van Japan Jamie Joseph sedert 2016

Verwysings[wysig | wysig bron]

  1. (en) "Most matches". ESPNscrum. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 18 Mei 2020. Besoek op 18 Julie 2021.
  2. (en) "Most points". ESPNscrum. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 18 Mei 2020. Besoek op 18 Julie 2021.
  3. (en) "Most tries". ESPNscrum. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 18 Mei 2020. Besoek op 18 Julie 2021.
  4. (en) "Japan set to become a Tier 1 Nation". Ultimate Rugby. 4 Mei 2020. Besoek op 18 Julie 2021.
  5. (en) John R. Jones; Maurice Golesworthy (1976). Encyclopedia of Rugby Union Football. Londen: Robert Hale. p. 69. ISBN 0-7091-5394-5.AS1-onderhoud: meer as een naam: authors list (link)
  6. (en) "World Rugby Rankings". Wêreldrugby. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 12 Mei 2020. Besoek op 18 Julie 2021.
  7. (en) John R. Jones; Maurice Golesworthy (1976). Encyclopedia of Rugby Union Football. Londen: Robert Hale. p. 69. ISBN 0-7091-5394-5.AS1-onderhoud: meer as een naam: authors list (link)
  8. (en) "Member Unions". Wêreldrugby. Besoek op 18 Julie 2021.
  9. (en) Huw Richards (2007). A Game for Hooligans: The History of Rugby Union. Edinburgh: Mainstream. p. 212. ISBN 978-1-84596-255-5.
  10. (en) Richard Bath (1997). Complete Book of Rugby. Seven Oaks. p. 69. ISBN 1-86200-013-1.
  11. 11,0 11,1 (en) "Japan Rugby Football Union". Asian Rugby. Besoek op 18 Julie 2021.
  12. (en) "World Rugby U20 Championship". Wêreldrugby. Besoek op 18 Julie 2021.
  13. (en) Richard Witzig (2006). The Global Art of Soccer. New Orleans: Cusiboy Publishing. p. 5. ISBN 978-0-9776688-0-9.
  14. (en) Allen Guttmann, Lee-Austin Thompson (2001). Japanese sports: a history. Honolulu: University of Hawaii Press. pp. 26–27. ISBN 978-0-8248-2464-8.
  15. (en) Becky Grey (1 Oktober 2019). "Rugby World Cup: One man's search into Japan's mysterious rugby past". BBC. Besoek op 18 Julie 2021.
  16. (en) Mike Galbraith (15 Maart 2014). "1866 and all that: the untold early history of rugby in Japan". The Japan Times. Besoek op 18 Julie 2021.
  17. 17,0 17,1 (en) Huw Richards (2007). A Game for Hooligans: The History of Rugby Union. Edinburgh: Mainstream. p. 99. ISBN 978-1-84596-255-5.
  18. (en) Richard Bath (1997). Complete Book of Rugby. Seven Oaks. p. 70. ISBN 1-86200-013-1.
  19. (en) Huw Richards (2007). A Game for Hooligans: The History of Rugby Union. Edinburgh: Mainstream. p. 130. ISBN 978-1-84596-255-5.
  20. (en) Keith Young (2015). "Japan". Complete Rugby Union Compendium. Edinburg: Arena Sport. ISBN 978-1-909715-34-9.
  21. (en) Huw Richards (2007). A Game for Hooligans: The History of Rugby Union. Edinburgh: Mainstream. p. 143. ISBN 978-1-84596-255-5.
  22. (en) Ian Kennedy (31 Oktober 2010). "Canadian rugby pioneer Pinkham dies". The Globe and Mail. Besoek op 18 Julie 2021.
  23. (en) Huw Richards (2007). A Game for Hooligans: The History of Rugby Union. Edinburgh: Mainstream. p. 150. ISBN 978-1-84596-255-5.
  24. (en) "Japan's rugby story: Past, present and future". Planet Rugby. 23 Augustus 2019. Besoek op 18 Julie 2021.
  25. (en) Huw Richards (2007). A Game for Hooligans: The History of Rugby Union. Edinburgh: Mainstream. p. 165. ISBN 978-1-84596-255-5.
  26. (en) "Japanese defeat N.Z. Under-23s". The Herald. 4 Junie 1968. Besoek op 18 Julie 2021.
  27. (en) "Asian Rugby Championship". rugbyarchive.net. 3 November 2016. Besoek op 18 Julie 2021.
  28. (en) Huw Richards (2007). A Game for Hooligans: The History of Rugby Union. Edinburgh: Mainstream. p. 204. ISBN 978-1-84596-255-5.
  29. (en) Vivian Jenkins (1974). Rothmans Rugby Yearbook 1974–75. Queen Anne Press. pp. 27–32. ISBN 0-362-00173-1.
  30. (en) Vivian Jenkins (1976). Rothmans Rugby Yearbook 1976–77. Queen Anne Press. pp. 40–43. ISBN 0-362-00281-9.
  31. (en) Vivian Jenkins (1980). Rothmans Rugby Yearbook 1980–81. Queen Anne Press. pp. 39–43. ISBN 0-362-02018-3.
  32. (en) Stephen Jones, red. (1984). Rothmans Rugby Yearbook 1984–85. Queen Anne Press. pp. 47–51. ISBN 0-356-10448-6.
  33. (en) "1987 Rugby World Cup: The long road to the cup". New Zealand History. Besoek op 18 Julie 2021.
  34. (en) "Rugby World Cup 1987: Overview". rugbyworldcup.com. 2019. Besoek op 18 Julie 2021.
  35. (en) Richard Bath (13 Oktober 2019). "Scotland's 28-24 loss to Japan in 1989 still ranks as one of the most humiliating days in Scottish rugby history". The Daily Telegraph. Besoek op 18 Julie 2021.
  36. (en) Hiroshi Sakata (2004). "The influence of foreign players on the transformation of Japanese rugby over the last three decades". Universiteit van Canterbury. pp. 47–48. Besoek op 18 Julie 2021.
  37. (en) Huw Richards (2007). A Game for Hooligans: The History of Rugby Union. Edinburgh: Mainstream. p. 237. ISBN 978-1-84596-255-5.
  38. (en) Hiroshi Sakata (2004). "The influence of foreign players on the transformation of Japanese rugby over the last three decades". Universiteit van Canterbury. p. 104. Besoek op 18 Julie 2021.
  39. (en) "Rugby World Cup 1991: Overview". rugbyworldcup.com. 2019. Besoek op 18 Julie 2021.
  40. 40,0 40,1 (ja) "過去のワールドカップ - 第3回大会". Japannese Rugbyvoetbalunie. 4 Augustus 2015. Besoek op 18 Julie 2021.
  41. (en) "Rugby World Cup 1995: Overview". rugbyworldcup.com. 2019. Besoek op 18 Julie 2021.
  42. (en) Hiroshi Sakata (2004). "The influence of foreign players on the transformation of Japanese rugby over the last three decades". Universiteit van Canterbury. pp. 113–116. Besoek op 18 Julie 2021.
  43. (en) "Rugby World Cup 1999: Overview". rugbyworldcup.com. 2019. Besoek op 18 Julie 2021.
  44. (en) "Mukai named new Japan rugby coach". The Japan Times. 30 Desember 2000. Besoek op 18 Julie 2021.
  45. (en) Hiroshi Sakata (2004). "The influence of foreign players on the transformation of Japanese rugby over the last three decades". Universiteit van Canterbury. p. 117. Besoek op 18 Julie 2021.
  46. (en) Richard Freeman (7 Julie 2002). "Japan humbles Taiwan in qualifier, matches record with 155–3 victory". The Japan Times. Besoek op 18 Julie 2021.
  47. (en) Richard Freeman (8 Oktober 2003). "Carrying Asian hopes". The Japan Times. Besoek op 18 Julie 2021.
  48. (en) "Rugby World Cup 2003: Overview". rugbyworldcup.com. 2019. Besoek op 18 Julie 2021.
  49. (en) "Scotland 100–8 Japan". BBC. 13 November 2004. Besoek op 18 Julie 2021.
  50. (en) "Wales 98–0 Japan". BBC. 26 November 2004. Besoek op 18 Julie 2021.
  51. (en) "Elissalde takes charge of Japan". ESPNscrum. 21 Julie 2005. Besoek op 18 Julie 2021.
  52. (en) "Ohata sets record in Georgia win". The Japan Times. 15 Mei 2006. Besoek op 18 Julie 2021.
  53. (en) "Elissalde sacked as Japan coach". BBC. 27 September 2006. Besoek op 18 Julie 2021.
  54. (en) "Kirwan named new Japan coach". ESPNscrum. 27 September 2006. Besoek op 18 Julie 2021.
  55. (en) Alvin Sallay (19 November 2006). "Cultivating Cherry Blossoms". South China Morning Post. Besoek op 18 Julie 2021.
  56. (en) "Rugby World Cup 2007: Overview". rugbyworldcup.com. 2019. Besoek op 18 Julie 2021.
  57. (en) "England will host 2015 World Cup". BBC. 28 Julie 2009. Besoek op 18 Julie 2021.
  58. (en) "2011: Japan claim first PNC crown". Wêreldrugby. Besoek op 18 Julie 2021.
  59. (en) "Rugby World Cup 2011: Overview". rugbyworldcup.com. 2019. Besoek op 18 Julie 2021.
  60. (en) "Kirwan to step down as Japan coach". ESPNscrum. 13 Oktober 2011. Besoek op 18 Julie 2021.
  61. (en) "Eddie Jones appointed coach of Japan". The Sydney Morning Herald. 26 Desember 2011. Besoek op 18 Julie 2021.
  62. (en) "Fujita in line for historic debut". Japannese Rugbyvoetbalunie. 2 Mei 2012. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 10 Julie 2012. Besoek op 18 Julie 2021.
  63. (en) "Japan record historic first win over Wales". BBC. 15 Junie 2013. Besoek op 18 Julie 2021.
  64. (en) "Eddie Jones hospitalised after Japan rugby coach suffers suspected stroke". ABC. 16 Oktober 2013. Besoek op 18 Julie 2021.
  65. (en) "Eddie Jones released from intensive care after stroke but will miss Japan's Test with All Blacks". The Daily Telegraph. 18 Oktober 2013. Besoek op 18 Julie 2021.
  66. (fr) "Scott Wisemantel entraîneur par intérim du Japon". Japon Rugby. 18 Oktober 2013. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 15 Desember 2019. Besoek op 19 Desember 2019.
  67. (ja) "日本代表のスクラムが強くなった理由 - 世界ランクは過去最高の10位に". Yahoo Sports. 14 Junie 2014. Besoek op 18 Julie 2021.
  68. (en) "Japan Men 2015 Asia Rugby Champions". Asian Rugby. 25 Mei 2015. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 23 September 2015. Besoek op 18 Julie 2021.
  69. (en) Andrew Daniel (18 September 2015). "Rugby World Cup 2015: South Africa vs Japan Prediction". The Rugby Blog. Besoek op 18 Julie 2021.
  70. (de) "Japan bejubelt Sensation". Der Spiegel. 19 September 2015. Besoek op 18 Julie 2021.
  71. (en) "Rugby World Cup 2015: South Africa 32–34 Japan". BBC. 19 September 2020. Besoek op 18 Julie 2021.
  72. (en) "Japan beat South Africa". The Guardian. 19 September 2015. Besoek op 18 Julie 2021.
  73. (en) "Rugby World Cup: Japan's Shocking Upset Commands Attention". The New York Times. 21 September 2015. Besoek op 18 Julie 2021.
  74. (en) "Japan pull off greatest shock in World Cup history". ESPNscrum. 19 September 2015. Besoek op 18 Julie 2021.
  75. (en) "Rugby World Cup 2015: Japan's win over South Africa 'a miracle'". BBC. 20 September 2015. Besoek op 18 Julie 2021.
  76. (en) "Rugby World Cup 2015: Japan beat USA in final pool game". BBC. 11 Oktober 2015. Besoek op 18 Julie 2021.
  77. (en) "Rugby World Cup 2015: Overview". rugbyworldcup.com. 2019. Besoek op 18 Julie 2021.
  78. (en) Paul Rees (11 Oktober 2015). "Japan sign off with third win of the tournament by beating the USA". The Guardian. Besoek op 18 Julie 2021.
  79. (en) "Highlanders' Jamie Joseph confirmed as Japan coach after Super Rugby 2016 season". The Sydney Morning Herald. 21 Januarie 2016. Besoek op 18 Julie 2021.
  80. (en) "Agony as missed kick leads to Japan draw in France". The Sydney Morning Herald. 26 November 2017. Besoek op 18 Julie 2021.
  81. (en) "Japan 7-41 South Africa: Makazole Mapimpi scores hat-trick in World Cup warm-up". BBC. 9 Junie 2019. Besoek op 18 Julie 2021.
  82. (en) Justin McCurry (31 Oktober 2019). "Rugby mania has gripped Japan. Will it continue after the World Cup?". The Guardian. Besoek op 18 Julie 2021.
  83. (en) "Japan 19–12 Ireland: Shock victory 'will ignite Rugby World Cup'". BBC. 28 September 2019. Besoek op 18 Julie 2021.
  84. (en) Justin McCurry; Jamie Doward (28 September 2019). "High fives and Guinness as Japan celebrates latest rugby shock". The Guardian. Besoek op 18 Julie 2021.AS1-onderhoud: meer as een naam: authors list (link)
  85. (en) Tom Cary; Ali Stokes (28 September 2019). "Sensation of Shizuoka: Japan shock Ireland with another historic Rugby World Cup upset". The Telegraph. Besoek op 18 Julie 2021.AS1-onderhoud: meer as een naam: authors list (link)
  86. (en) "Japan 28–21 Scotland: Gregor Townsend's side out of Rugby World Cup". BBC. 13 Oktober 2019. Besoek op 18 Julie 2021.
  87. (en) Robert Kitson (13 Oktober 2019). "Japan hang on to reach Rugby World Cup last eight and send Scotland out". The Guardian. Besoek op 18 Julie 2021.
  88. (en) "South Africa 26–3 Japan: Springboks through to Rugby World Cup semi-finals". BBC. 20 Oktober 2019. Besoek op 18 Julie 2021.
  89. (en) "Springboks 'push the right buttons' to end Japan's party". Rugby World Cup. 20 Oktober 2019. Besoek op 18 Julie 2021.
  90. (en) "Joyous fans roar Japan to thrilling win and place in the knockouts". Rugby World Cup. 13 Oktober 2019. Besoek op 18 Julie 2021.
  91. (en) "Japan set to become a Tier 1 Nation". Ultimate Rugby. 4 Mei 2020. Besoek op 18 Julie 2021.
  92. (en) "The British & Irish Lions v Japan". Britse en Ierse Leeus. 26 Junie 2021. Besoek op 18 Julie 2021.
  93. (en) "Rugby: Japan's World Cup jersey with samurai helmet motif unveiled". Kyodo News. 4 Julie 2019. Besoek op 18 Julie 2021.
  94. (en) ""Rugby Grandma": Designer behind Japan team's cherry blossom emblem". Kyodo News. 20 September 2019. Besoek op 18 Julie 2021.
  95. (en) "How Cherry Blossoms became Brave Blossoms – against Scotland". rugbyworldcup.com. 13 Oktober 2019. Besoek op 18 Julie 2021.
  96. (en) "Tokyo to rebuild iconic Jingu, Chichibunomiya stadiums". Tokio, Japan: The Japan Times. 2 April 2015. Besoek op 18 Julie 2021.
  97. (en) "Tokyo to rebuild iconic Jingu, Chichibunomiya stadiums". The Japan Times. 2 April 2015. Besoek op 18 Julie 2021.
  98. (en) "England to host 2015 Rugby World Cup with Japan chosen for 2019". The Telegraph. 28 Julie 2009. Besoek op 18 Julie 2021.
  99. 99,0 99,1 (en) "England will host 2015 World Cup". BBC. 28 Julie 2009. Besoek op 18 Julie 2021.
  100. (en) "New Zealand handed 2011 World Cup". BBC. 17 November 2005. Besoek op 18 Julie 2021.
  101. (en) "Japan frustrated by 2011 decision". BBC. 17 November 2005. Besoek op 18 Julie 2021.
  102. (en) "World Rugby to meet Japan's 2019 World Cup organisers over stadium scrapping". stuff.co.nz. 30 Julie 2015. Besoek op 18 Julie 2021.
  103. (en) "Japan rips up 2020 Olympic stadium plan". Yahoo!. 15 Julie 2015. Besoek op 18 Julie 2021.
  104. (en) "World Rugby approves revised Japan 2019 hosting roadmap". rugbyworldcup.com. 28 September 2015. Besoek op 18 Julie 2021.
  105. (en) "RWC 2019 Match Venues". rugbyworldcup.com. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 7 Mei 2020. Besoek op 18 Julie 2021.
  106. (en) "International Rugby Union Statistics – Japan". ESPNscrum. Besoek op 18 Julie 2021.
  107. (en) Pallavi Aiyar (2 November 2019). "The multiracialism of the Brave Blossoms". The Hindu. Besoek op 18 Julie 2021.
  108. (en) "World Rugby raises international eligibility period from three to five years". BBC. 10 Mei 2017. Besoek op 18 Julie 2021.
  109. (en) Hiroshi Sakata (2004). "The influence of foreign players on the transformation of Japanese rugby over the last three decades". Universiteit van Canterbury. pp. 105–106. Besoek op 18 Julie 2021.
  110. (en) Hiroshi Sakata (2004). "The influence of foreign players on the transformation of Japanese rugby over the last three decades". Universiteit van Canterbury. pp. 109–110. Besoek op 18 Julie 2021.
  111. (en) "Thompson set for fourth Rugby World Cup". Rugby World Cup. 29 Augustus 2019. Besoek op 18 Julie 2021.
  112. (en) "Inductees". Wêreldrugby. Besoek op 18 Julie 2021.
  113. (en) "Shiggy Konno". World Rugby Hall of Fame. Besoek op 18 Julie 2021.
  114. (en) "Total matches played (descending)". ESPNscrum. Besoek op 18 Julie 2021.
  115. (en) "Total matches played as captain (descending)". ESPNscrum. Besoek op 18 Julie 2021.
  116. (en) "Total points scored (descending)". ESPNscrum. Besoek op 18 Julie 2021.
  117. (en) "Total tries scored (descending)". ESPNscrum. Besoek op 18 Julie 2021.

Verdere leesstof[wysig | wysig bron]

Eksterne skakels[wysig | wysig bron]