Rugbywêreldbeker 2011

in Wikipedia, die vrye ensiklopedie
Jump to navigation Jump to search
Rugbywêreldbeker 2011
Webb Ellis Cup 2011 RWC.jpg
Toernooibesonderhede
Gasheer Vlag van Nieu-Seeland Nieu-Seeland
Datums 9 September – 23 Oktober
Aantal nasies 20 (91 kwalifiseer)
Finale posisies
Kampioen Gold medal blank.svg Vlag van Nieu-Seeland Nieu-Seeland
Naaswenner Silver medal blank.svg Vlag van Frankryk Frankryk
Derde plek Bronze medal blank.svg Vlag van Australië Australië
Toernooistatistiek
Wedstryde 48
Bywoning 1 477 294 (gem. 30 777 per wedstryd)
Drieë 324 (gemiddeld 6.75 per wedstryd)
Meeste punte Vlag van Suid-Afrika Morné Steyn (62)[1]
Meeste drieë Vlag van Engeland Chris Ashton (6)
Vlag van Frankryk Vincent Clerc (6)[2]
2007
2015

Die Rugbywêreldbeker 2011 het vanaf 9 September tot en met 23 Oktober 2011 in Nieu-Seeland plaasgevind. Dit was die sewende rugbywêreldbeker wat deur die Internasionale Rugbyraad (IRR) aangebied is en die vierde in die Suidelike Halfrond. Nieu-Seeland het saam met Australië die eerste Rugbywêreldbeker 1987 gehuisves.

Die Webb Ellis-beker waarom meegeding is

20 nasionale rugbyspanne het meegeding in 48 wedstryde versprei oor 44 dae om die Webb Ellis-beker in te palm en as die wêreldkampioen gekroon te word. Suid-Afrika was die verdedigende kampioen nadat hulle die Rugbywêreldbeker 2007 in Frankryk gewen het. Suid-Afrika is egter in die kwarteindrondte deur Australië uitgeskakel en Nieu-Seeland wen die toernooi deur Frankryk met 8–7 in die eindstryd op Edenpark in Auckland te klop. Dit is die derde keer wat die gasheer die rugbywêreldbekertoernooi kon wen, ná Nieu-Seeland in 1987 en Suid-Afrika in 1995. Australië eindig in die derde en Wallis in die vierde plek.

Die toernooi was die grootste sportgebeurtenis wat nog in Nieu-Seeland aangebied is,[3] groter as die Rugbywêreldbeker 1987, Statebondspele 1990, Krieketwêreldbeker 1992, America's Cup 2003 en die toer van die Britse en Ierse Leeus na Nieu-Seeland in 2005.[4] Die organiseerders het 95 000 oorsese besoekers verwag wat na Nieu-Seeland vir die aangeleentheid sou reis.[5]

Wedstryde het op 9 September 2011 begin en is oor sewe weke geskeduleer. Die eindstryd het op Sondag, 23 Oktober 2011 op Edenpark in Auckland plaasgevind. Die dag is gekies omdat dit op ’n lang naweek in Nieu-Seeland geval het (24 Oktober is werkersdag in Nieu-Seeland). Daar is ’n 10-ure verskil in tyd tussen Nieu-Seeland en Suid-Afrika, gevolglik is alle wedstryde vroegoggend in Suid-Afrika gebeeldsend.

Toewysing[wysig | wysig bron]

Drie nasies het aangebied om die Rugbywêreldbeker 2011 te huisves — Nieu-Seeland, Japan, en Suid-Afrika.[6]

Nieu-Seeland het saam met Australië die eerste Rugbywêreldbeker in 1987 aangebied en is saam met Australië as medegasheer van die Rugbywêreldbeker 2003 aangewys, maar 'n meningsverskil oor regte vir grondtekens het tot gevolg gehad dat Nieu-Seeland van sy gasheerregte ontneem en Australië as enigste gasheer aangewys is. Nieu-Seeland se bod vir 2011 het planne ingesluit om Edenpark en ander stadions uit te brei en sodoende die kommersiële lewensvatbaarheid van die bod te verhoog.

Japan wou die eerste Asiatiese nasie word om 'n rugbywêreldbekertoernooi aan te bied.[7] Japan het al oor die nodige infrastruktuur beskik, nadat dié land saam met Suid-Korea as gashere van die FIFA Sokker-Wêreldbekertoernooi in 2002 opgetree het.

Suid-Afrika het die Rugbywêreldbeker 1995 gehuisves. Die Suid-Afrikaanse bod vir 2011, gelei deur die voormalige Springbokkaptein Francois Pienaar, het 'n sterk ondersteuning deur die nasionale regering geniet. Intussen is die FIFA Sokker-Wêreldbekertoernooi in 2010 aan Suid-Afrika toegewys.[8]

Tydens die IRR-raadsvergadering op 17 November 2005 in Dublin is die Rugbywêreldbeker 2011 ná die IRR-inspeksies van elke gasheerland van die bode gedurende Junie en Julie 2005 aan Nieu-Seeland toegeken.[9]

Deelnemende spanne[wysig | wysig bron]

Twintig spanne het aan die Rugbywêreldbeker 2011 deelgeneem. Die volgende twaalf lande het outomaties gekwalifiseer omdat hulle in die top drie van hulle onderskeie poele tydens die Rugbywêreldbeker 2007 geëindig het:[10][11] Suid-Afrika, Engeland, Tonga, Australië, Fidji, Wallis, Nieu-Seeland, Skotland, Italië, Argentinië, Frankryk en Ierland. Die oorblywende agt spanne is ingesluit nadat hulle hul streekgebonde kwalifiserende kompetisies gewen het. Rusland is die enigste land wat sy debuut tydens die Rugbywêreldbeker 2011 gemaak het.

Span Kwalifiseringmetode Verskynings by eindstryde Laaste verskyning Vorige beste prestasie
Vlag van Argentinië Argentinië Outomaties Sewende 2007 Derde plek (2007)
Vlag van Australië Australië Outomaties Sewende 2007 Kampioen (1991, 1999)
Vlag van Engeland Engeland Outomaties Sewende 2007 Kampioen (2003)
Vlag van Fidji Fidji Outomaties Sesde 2007 Kwarteindrondte (1987, 2007)
Vlag van Frankryk Frankryk Outomaties Sewende 2007 Naaswenner (1987, 1999)
Vlag van Georgië Georgië Europa 1 Derde 2007 Poelfase (2003, 2007)
Ierse Rugbyvoetbalunie-vlag  Ierland Outomaties Sewende 2007 Kwarteindrondte (1987, 1991, 1995, 2003)
Vlag van Italië Italië Outomaties Sewende 2007 Poelfase (1987, 1991, 1995, 1999, 2003, 2007)
Vlag van Japan Japan Asië 1 Sewende 2007 Poelfase (1987, 1991, 1995, 1999, 2003, 2007)
Vlag van Kanada Kanada Amerikas 1 Sewende 2007 Kwarteindrondte (1991)
Vlag van Namibië Namibië Afrika 1 Vierde 2007 Poelfase (1999, 2003, 2007)
Vlag van Nieu-Seeland Nieu-Seeland Outomaties Sewende 2007 Kampioen (1987)
Vlag van Roemenië Roemenië Uitspeelwenner Sewende 2007 Poelfase (1987, 1991, 1995, 1999, 2003, 2007)
Vlag van Rusland Rusland Europa 2 Eerste Debuut
Vlag van Samoa Samoa Oseanië 1 Sesde 2007 Kwarteindrondte (1991, 1995)
Vlag van Skotland Skotland Outomaties Sewende 2007 Vierde plek (1991)
Vlag van Suid-Afrika Suid-Afrika Outomaties Vyfde 2007 Kampioen (1995, 2007)
Vlag van Tonga Tonga Outomaties Sesde 2007 Poelfase (1987, 1995, 1999, 2003, 2007)
Vlag van Verenigde State van Amerika Verenigde State Amerikas 2 Sesde 2007 Poelfase (1987, 1991, 1999, 2003, 2007)
Vlag van Wallis Wallis Outomaties Sewende 2007 Derde plek (1987)

Poele[wysig | wysig bron]

Poel A Poel B Poel C Poel D

Vlag van Nieu-Seeland Nieu-Seeland[12]
Vlag van Frankryk Frankryk[12]
Vlag van Tonga Tonga[12]
Vlag van Kanada Kanada
Vlag van Japan Japan

Vlag van Argentinië Argentinië[12]
Vlag van Engeland Engeland[12]
Vlag van Skotland Skotland[12]
Vlag van Georgië Georgië
Vlag van Roemenië Roemenië

Vlag van Australië Australië[12]
Ierse Rugbyvoetbalunie-vlag  Ierland[12]
Vlag van Italië Italië[12]
Vlag van Rusland Rusland
Vlag van Verenigde State van Amerika Verenigde State

Vlag van Suid-Afrika Suid-Afrika[12]
Vlag van Wallis Wallis[12]
Vlag van Fidji Fidji[12]
Vlag van Samoa Samoa
Vlag van Namibië Namibië

Stadions[wysig | wysig bron]

As gevolg van skade aan die Christchurch-stadion en die ander fasiliteite in Christchurch na die aardbewings in Februarie 2011 is op 16 Maart aangekondig dat die wedstryde wat daar gespeel sou word, geskuif is. Die twee kwarteindrondtes is na Auckland verskuif, terwyl die vyf poelwedstryde na ander stede verskuif is.[13]

Auckland, Noordeiland Wellington, Noordeiland Dunedin, Suideiland Auckland, Noordeiland
Edenpark Westpacstadion Otagostadion (voorheen Carisbrook) North Harbour-stadion
36°52′30″S 174°44′41″O / 36.87500°S 174.74472°O / -36.87500; 174.74472 (Edenparkstadion) 41°16′23″S 174°47′9″O / 41.27306°S 174.78583°O / -41.27306; 174.78583 (Westpacstadion) 45°52′9″S 170°31′28″O / 45.86917°S 170.52444°O / -45.86917; 170.52444 (Otagostadion) 36°43′37″S 174°42′6″O / 36.72694°S 174.70167°O / -36.72694; 174.70167 (North Harbour-stadion)
Kapasiteit: 60 000 Kapasiteit: 40 000 Kapasiteit: 30 000 Kapasiteit: 30 000
Eden Park cropped.jpg Westpac Trust stadium viewed from Wadestown.jpg Dunedin Forsyth Barr Stadium.JPG North Harbour Stadium East Side.jpg
Hamilton, Noordeiland Rotorua, Noordeiland
Waikatostadion Rotorua Int’l Stadion
37°46′52″S 175°16′6″O / 37.78111°S 175.26833°O / -37.78111; 175.26833 (Waikatostadion) 38°9′21″S 176°13′27″O / 38.15583°S 176.22417°O / -38.15583; 176.22417 (Rotorua Int’l Stadion)
Kapasiteit: 30 000 Kapasiteit: 26 000
Hamilton 03.jpg Rotorua looking south from Mt Ngongotaha.JPG
Nieu-Plymouth, Noordeiland Nelson, Suideiland
Yarrowstadion Trafalgarpark
39°4′13″S 174°3′54″O / 39.07028°S 174.06500°O / -39.07028; 174.06500 (Yarrowstadion) 41°16′1″S 173°16′59″O / 41.26694°S 173.28306°O / -41.26694; 173.28306 (Trafalgarpark)
Kapasiteit: 26 000 Uitgebrei na 18 000
YarrowStadium20101002.jpg Trafalgar Park.jpg
Invercargill, Suideiland Whangarei, Noordeiland Napier, Noordeiland Palmerston North, Noordeiland
Rugby Park-stadion Okarapark McLeanpark Arena Manawatu
46°25′1″S 168°21′46″O / 46.41694°S 168.36278°O / -46.41694; 168.36278 (Rugby Park-stadion) 35°43′56″S 174°19′44″O / 35.73222°S 174.32889°O / -35.73222; 174.32889 (Okarapark) 39°30′7″S 176°54′46″O / 39.50194°S 176.91278°O / -39.50194; 176.91278 (McLeanpark) 40°21′24″S 175°36′4″O / 40.35667°S 175.60111°O / -40.35667; 175.60111 (Arena Manawatu)
Kapasiteit: 17 000 Kapasiteit: 18 000 Uitgebrei na 15 000 Uitgebrei na 15 000
Rugby Park Invercargill.jpg Whangarei view from parahki.JPG Napier and bay.jpg Fmgstadium.JPG

Wedstrydamptenare[wysig | wysig bron]

’n Paneel van 10 skeidsregters en 11 lynregters is vir die poelstadium ingespan. Vir die uitkloprondte het die 10 skeidsregters as skeidsregters, lynregters en televisieskeidsregters opgetree.[14]

Skeidsregters[wysig | wysig bron]

Lynregters[wysig | wysig bron]

  • Matt Goddard Vlag van Australië
  • Graham Hughes Vlag van Engeland
  • Stuart Terheege Vlag van Engeland
  • Jérôme Garcès Vlag van Frankryk
  • Simon McDowell Vlag van Ierland
  • Carlo Damasco Vlag van Italië
  • Giulio De Santis Vlag van Italië
  • Vinny Munro Vlag van Nieu-Seeland
  • Chris Pollock Vlag van Nieu-Seeland
  • Shaun Veldsman Vlag van Suid-Afrika
  • Tim Hayes Vlag van Wallis

Formaat[wysig | wysig bron]

Stede in Nieu-Seeland waar wedstryde plaasvind het.
Maori-danser tydens die wedstryd tussen Suid-Afrika en Fidji

Die toernooi is oor 44 dae tussen 20 verskillende nasies, oor 48 wedstryde gespeel. Dit het op 9 September begin op Edenpark met ’n wedstryd tussen die gasheer, Nieu-Seeland, en Tonga. Die toernooi het geëindig by dieselfde stadion op 23 Oktober met die eindstryd waarin Nieu-Seeland teen Frankryk gespeel het om die wenner van die Webb Ellis-beker in 2011 te bepaal.

Poelfase[wysig | wysig bron]

Die 20 nasies wat vir die Rugbywêreldbeker 2011 gekwalifiseer het, is in vier poele verdeel. Die poele word verdeel van Poel A tot Poel D en elke poel bestaan uit vyf spanne. Elke poel het een semifinalis en een kwarteindfinalis (outomatiese kwalifiseerders) van die Rugbywêreldbeker 2007, met die ander drie plekke wat deur die kwalifiseringstelsel gevul is. Elke land speel een keer teen elke ander span in hulle poel: elke land het dus vier wedstryde in die poelfase speel.

Klassifikasie binne elke poel was gegrond op die volgende puntestelsel:

  • vier wedstrydpunte vir ’n oorwinning;
  • twee vir ’n gelykopuitslag;
  • geen vir ’n nederlaag.[15]

Bonuspunte wat bydra tot spanne se kumulatiewe wedstrydpuntetelling was toegeken in elkeen van die volgende omstandighede (een wedstrydpunt vir elke geval):

  • ’n span druk vier of meer drieë (ongeag van die wedstryduitslag);
  • ’n span verloor met sewe punte (’n verdoelde drie) of minder.[15]

Aan die einde van die poelfase was spanne gerangskik van die eerste na die vyfde posisie, gegrond op kumulatiewe wedstrydpunte, met die twee top spanne wat na die kwarteindstryd deurdring het.

Uitklopfase[wysig | wysig bron]

Van die begin van dié fase af neem die toernooi ’n uitklopformaat aan wat uit agt wedstryde bestaan: vier kwarteindstryde, twee halfeindstryde, ’n derde-plek-wedstryd en die eindstryd.

Die wenner en naaswenner van elk van die poele dring na die uitklopstadium deur. Poelwenners speel teen naaswenners in ander poele in die kwarteindstryde, byvoorbeeld: die wenner van Poel A speel teen die naaswenner van Poel B en die wenner van Poel B speel teen die naaswenner van Poel A.

Elke wedstryd in die uitklopfase móét in ’n oorwinning vir een van die spanne eindig. Indien daar na tagtig minute van gewone spel ’n gelykopuitslag is, word daar verder gespeel om te bepaal wie die wenner is. Aanvanklik word daar twee periodes van ekstra tyd gespeel; die spanne speel dan 10 minute aan ’n kant. Indien daar dan steeds geen wenner is nie word daar vir tien minute gespeel in ’n uitklop-formaat, waar die eerste span wat daarin slaag om punte aan te teken, wen. Indien daar steeds nie ’n wenner is na 110 minute nie word die wenner bepaal deur ’n stelskopkompetisie.[15]

2011-effek op 2015-kwalifisering[wysig | wysig bron]

Anders as tydens die Rugbywêreldbeker 2011 sal die top drie spanne in elke poel outomaties vir die Rugbywêreldbeker 2015 in Engeland kwalifiseer. Die vier semifinaliste sal gekeur word vir die 2015-toernooi.

Toernooiprogram en uitslae[wysig | wysig bron]

Elke poel is ’n rondomtalie van tien wedstryde waarin elke span een wedstryd teen elk van die ander spanne in dieselfde poel speel. Spanne kry vier punte vir ’n oorwinning, twee punte vir ’n gelykopuitslag en geen punte vir ’n verloor. ’n Span wat vier of meer drieë in een wedstryd druk, sal ’n bonuspunt kry, so ook ’n span wat met sewe punte of minder verloor.

Die twee spanne wat bo-aan elke poel eindig, sal na die kwarteindrondte deurdring. Die boonste drie spanne sal outomaties vir die Rugbywêreldbeker 2023 kwalifiseer.

Poelwedstryde[wysig | wysig bron]

Poel A[wysig | wysig bron]

Wedstryd van 2 Oktober, Nieu-Seeland verslaan Kanada met 79–15
Wedstryd van 17 September, Suid-Afrika verslaan Fidji met 49–3
Span Wed Wen Gel Ver PV PT +/− BP Pnt
Vlag van Nieu-Seeland Nieu-Seeland 4 4 0 0 240 49 +191 4 20
Vlag van Frankryk Frankryk 4 2 0 2 124 96 +28 3 11
Vlag van Tonga Tonga 4 2 0 2 80 98 -18 1 9
Vlag van Kanada Kanada 4 1 1 2 82 168 -86 0 6
Vlag van Japan Japan 4 0 1 3 69 184 -115 0 2
  • Nieu-Seeland se kaptein, Richie McCaw speel sy 100ste toetswedstryd op 24 September 2011 teen Frankryk. Hy is die eerste All Black wat die eer te beurt val.

Poel B[wysig | wysig bron]

Wedstryd van 10 September, Engeland verslaan Argentinië met 13–9
Span Wed Wen Gel Ver PV PT +/− BP Pnt
Vlag van Engeland Engeland 4 4 0 0 137 34 +103 2 18
Vlag van Argentinië Argentinië 4 3 0 1 90 40 +50 2 14
Vlag van Skotland Skotland 4 2 0 2 73 59 +14 3 11
Vlag van Georgië Georgië 4 1 0 3 48 90 -42 0 4
Vlag van Roemenië Roemenië 4 0 0 4 44 169 -125 0 0

Poel C[wysig | wysig bron]

Wedstryd van 23 September, Australië verslaan die Verenigde State met 67–5
Span Wed Wen Gel Ver PV PT +/− BP Pnt
Ierse Rugbyvoetbalunie-vlag  Ierland 4 4 0 0 135 34 +101 1 17
Vlag van Australië Australië 4 3 0 1 173 48 +125 3 15
Vlag van Italië Italië 4 2 0 2 92 95 -3 2 10
Vlag van Verenigde State van Amerika Verenigde State 4 1 0 3 38 122 -84 0 4
Vlag van Rusland Rusland 4 0 0 4 57 196 -139 1 1
  • Ierland sorg vir die eerste verrassing deur Australië op 17 September met ’n telling van 22–10 te wen.

Poel D[wysig | wysig bron]

Wedstryd van 30 September, Suid-Afrika verslaan Samoa met 13–5
Span Wed Wen Gel Ver PV PT +/− BP Pnt
Vlag van Suid-Afrika Suid-Afrika 4 4 0 0 166 24 +142 2 18
Vlag van Wallis Wallis 4 3 0 1 180 34 +146 3 15
Vlag van Samoa Samoa 4 2 0 2 91 49 +42 2 10
Vlag van Fidji Fidji 4 1 0 3 59 167 -108 1 5
Vlag van Namibië Namibië 4 0 0 4 44 266 -222 0 0
  • Op 22 September wen Suid-Afrika vir Namibië met 87–0. Dit is die meeste punte wat Suid-Afrika nog tydens ’n Wêreldbekerwedstryd kon aangeteken. Bryan Habana oortref ook Joost van der Westhuizen se Suid-Afrikaanse rekord vir meeste toetsdrieë in die 22ste minuut toe hy sy 39ste drie in die Groen-en-Goud gedruk het.[16]

Uitklopwedstryde[wysig | wysig bron]

Nieu-Seeland nadat hulle in 2011 as die wêreldkampioene gekroon is
Kwarteindrondte Halfeindrondte Finale
                   
8 Oktober om 7:00 – Wellington        
 Ierse Rugbyvoetbalunie-vlag  Ierland  10
15 Oktober om 10:00 – Auckland
 Vlag van Wallis Wallis  22  
 Vlag van Wallis Wallis  8
8 Oktober om 9:30 – Auckland
   Vlag van Frankryk Frankryk  9  
 Vlag van Engeland Engeland  12
23 Oktober om 10:00 – Auckland
 Vlag van Frankryk Frankryk  19  
 Vlag van Frankryk Frankryk  7
9 Oktober om 7:00 – Wellington
   Vlag van Nieu-Seeland Nieu-Seeland  8
 Vlag van Suid-Afrika Suid-Afrika  9
16 Oktober om 10:00 – Auckland
 Vlag van Australië Australië  11  
 Vlag van Australië Australië  6 derde plek
9 Oktober om 9:30 – Auckland
   Vlag van Nieu-Seeland Nieu-Seeland  20   21 Oktober om 9:30 – Auckland
 Vlag van Nieu-Seeland Nieu-Seeland  33
   Vlag van Wallis Wallis  18
 Vlag van Argentinië Argentinië  10  
 Vlag van Australië Australië  21

Kwarteindrondte[wysig | wysig bron]

Halfeindrondte[wysig | wysig bron]

Klein finale (vir die derde plek)[wysig | wysig bron]

Eindstryd[wysig | wysig bron]


Rugbywêreldkampioen 2011
Vlag van Nieu-Seeland Nieu-Seeland

Sien ook[wysig | wysig bron]

Verwysings[wysig | wysig bron]

  1. (en) "Rugby Union – IRB Rugby World Cup – Most individual points in a tournament". ESPNscrum. Besoek op 8 September 2019. 
  2. (en) "Rugby Union – IRB Rugby World Cup – Most individual tries in a tournament". ESPNscrum. Besoek op 8 September 2019. 
  3. (en) "Christchurch loses all RWC games". The New Zealand Herald. 16 Maart 2011. Besoek op 1 September 2011. 
  4. (en) "Rugby World Cup 2011". New Zealand Ministry of Foreign Affairs and Trade. Besoek op 1 September 2011. 
  5. (en) Hembry, Owen (20 Augustus 2011). "Here come the Cup fans". The New Zealand Herald. Besoek op 1 September 2011. 
  6. (en) "Three bids for 2011 World Cup". BBC. 13 Mei 2005. Besoek op 8 September 2019. 
  7. (en) "Japan frustrated by 2011 decision". BBC. 17 November 2005. Besoek op 8 September 2019. 
  8. (en) "South Africa eyes Cup bid". BBC. 17 Mei 2004. Besoek op 8 September 2019. 
  9. (en) "New Zealand handed 2011 World Cup". BBC. 17 November 2005. Besoek op 8 September 2019. 
  10. (en) "Qualifying changes for 2011 RWC". BBC. 10 Mei 2007. Besoek op 24 Augustus 2008. 
  11. (en) "RWC 2007 – Standings". irb.com. Besoek op 24 Augustus 2008. 
  12. 12,00 12,01 12,02 12,03 12,04 12,05 12,06 12,07 12,08 12,09 12,10 12,11 Outomatiese kwalifiseerder (kwarteindfinaliste in 2007).
  13. (en) "Rugby World Cup press release on Christchurch matches". Television New Zealand. 16 Maart 2011. Besoek op 16 Maart 2011. 
  14. (en) "RWC 2011 Selection" (PDF). irb.com. International Rugby Board. 8 April 2011. Besoek op 11 April 2011. 
  15. 15,0 15,1 15,2 (en) "Tournament Rules". rugbyworldcup.com. Besoek op 2012-02-22. 
  16. (af) Rugby-wêreldbeker Bokke slag Namibië, besoek op 22 September 2011

Verdere leesstof[wysig | wysig bron]

  • (en) Peatey, Lance (2011). In Pursuit of Bill: A Complete History of the Rugby World Cup. New Holland Publishers. ISBN 978-1-74257-191-1. 

Eksterne skakels[wysig | wysig bron]


Rugbywêreldbeker Rugbyball2.jpg

Australië en Nieu-Seeland 1987Engeland 1991Suid-Afrika 1995Wallis 1999Australië 2003Frankryk 2007Nieu-Seeland 2011Engeland 2015Japan 2019Frankryk 2023