Rugbywêreldbeker 2003

in Wikipedia, die vrye ensiklopedie
Jump to navigation Jump to search
Rugbywêreldbeker 2003
RugbyWorldCup.svg
Toernooibesonderhede
Gasheer Vlag van Australië Australië
Datums 10 Oktober – 22 November
Aantal nasies 20 (80 kwalifiseer)
Finale posisies
Kampioen Gold medal blank.svg Vlag van Engeland Engeland
Naaswenner Silver medal blank.svg Vlag van Australië Australië
Derde plek Bronze medal blank.svg Vlag van Nieu-Seeland Nieu-Seeland
Toernooistatistiek
Wedstryde 48
Bywoning 1 837 547 (gem. 38 282 per wedstryd)
Drieë 329 (gemiddeld 6.85 per wedstryd)
Meeste punte Vlag van Engeland Jonny Wilkinson (113)[1]
Meeste drieë Vlag van Nieu-Seeland Doug Howlett
Vlag van Nieu-Seeland Mils Muliaina (7 drieë elk)[2]
1999
2007

Die Rugbywêreldbeker 2003 het vanaf 10 Oktober tot en met 22 November 2003 in Australië plaasgevind. Dit was die vyfde rugbywêreldbeker wat deur die Internasionale Rugbyraad (IRR) aangebied is en die derde in die Suidelike Halfrond. Australië het saam met Nieu-Seeland die eerste Rugbywêreldbeker 1987 gehuisves.

Die Webb Ellis-beker waarom meegeding is

20 nasionale rugbyspanne het aan die Rugbywêreldbeker 2003 deelgeneem, waartydens 48 wedstryde beslis is. Die spanne is in vier poele van vyf spanne elk verdeel, waarvan elke span een keer teen al die ander spanne van die poel gespeel het. Die boonste twee spanne van elke poel het hierna vir die kwarteindrondte gekwalifiseer. Die spanne wat tot die kwarteindrondte gevorder het, het outomaties vir die volgende Rugbywêreldbeker 2007 in Frankryk gekwalifiseer.

Engeland wen die trofee nadat hulle die verdedigende kampioen Australië met 20–17 in die eindstryd op Telstra-stadion in Sydney klop en sodoende hulle eerste wêreldtitel inpalm; Engeland het daarmee die eerste nasionale rugbyspan van die Noordelike Halfrond geword om die toernooi te wen. Daarbenewens is dit ná sokker in 1966 die tweede wêreldbekertrofee in een van Engeland se gewildste sportsoorte wat die onderskeidelike nasionale span kon inpalm; in 2019 sal nog die krieketwêreldbekertitel volg. Nieu-Seeland eindig in die derde en Frankryk in die vierde plek. Suid-Afrika is in die kwarteindrondte deur Nieu-Seeland met 9–29 uitgeskakel. Die nasionale rugbyspan van Georgië het vir die eerste keer aan 'n rugbywêreldbekertoernooi deelgeneem.

Toewysing[wysig | wysig bron]

Die Sydneyhawebrug tydens die Rugbywêreldbeker 2003

Die Rugbywêreldbeker 2003 is oorspronklik aan beide Australië en Nieu-Seeland toegeken. Ná 'n kontraktuele dispuut oor grondtekenregte tussen die Nieu-Seelandse Rugbyunie en die IRR is Australië die alleenlike gasheerreg vir die Rugbywêreldbeker 2003 toegewys.[3] Nieu-Seeland sou oorspronklik 23 van die 48 wedstryde huisves, maar Nieu-Seeland se aandring op die wysiging van die bepalings rakende stadionadvertensies was onaanvaarbaar vir die IRR.[4]

Deelnemende spanne[wysig | wysig bron]

Die volgende 20 spanne het vir die Rugbywêreldbeker 2003 gekwalifiseer. Die agt spanne wat tydens die Rugbywêreldbeker 1999 tot die kwarteindrondte gevorder het, waaronder die gasheer Australië, het outomaties vir die Rugbywêreldbeker 2003 gekwalifiseer. Om die oorblywende twaalf plekke het tydens die kwalifiseringsrondte 80 nasionale rugbyspanne meegeding. Georgië, wat Spanje vervang het, is die enigste verandering in die 20-span-lys van die Rugbywêreldbeker 1999.

Span Kwalifiseringmetode Verskynings by eindstryde Laaste verskyning Vorige beste prestasie Poel
Vlag van Argentinië Argentinië Outomaties Vyfde 1999 Kwarteindrondte (1999) A
Vlag van Australië Australië Vyfde 1999 Kampioen (1991, 1999) A
Vlag van Engeland Engeland Vyfde 1999 Naaswenner (1991) C
Vlag van Frankryk Frankryk Vyfde 1999 Naaswenner (1987, 1999) B
Vlag van Nieu-Seeland Nieu-Seeland Vyfde 1999 Kampioen (1987) D
Vlag van Skotland Skotland Vyfde 1999 Vierde plek (1991) B
Vlag van Suid-Afrika Suid-Afrika Derde 1999 Kampioen (1995) C
Vlag van Wallis Wallis Vyfde 1999 Derde plek (1987) D
Vlag van Fidji Fidji Kwalifiseringsrondte Vierde 1999 Kwarteindrondte (1987) B
Vlag van Georgië Georgië Eerste Debuut C
Ierse Rugbyvoetbalunie-vlag  Ierland Vyfde 1999 Kwarteindrondte (1987, 1991, 1995) A
Vlag van Italië Italië Vyfde 1999 Poelfase (1987, 1991, 1995, 1999) D
Vlag van Japan Japan Vyfde 1999 Poelfase (1987, 1991, 1995, 1999) B
Vlag van Kanada Kanada Vyfde 1999 Kwarteindrondte (1991) D
Vlag van Namibië Namibië Tweede 1999 Poelfase (1999) A
Vlag van Roemenië Roemenië Vyfde 1999 Poelfase (1987, 1991, 1995, 1999) A
Vlag van Samoa Samoa Vierde 1999 Kwarteindrondte (1991, 1995) C
Vlag van Tonga Tonga Vierde 1999 Poelfase (1987, 1995, 1999) D
Vlag van Uruguay Uruguay Tweede 1999 Poelfase (1999) C
Vlag van Verenigde State van Amerika Verenigde State Vierde 1999 Poelfase (1987, 1991, 1999) B

Stadions[wysig | wysig bron]

Die 48 wedstryde is op elf verskeie stadions dwarsdeur Australië aangebied, waarvan die meeste langs die ooskus.

Adelaide-ovaal, weliswaar 'n krieketstadion, is met die oog op die Rugbywêreldbeker 2003 opgeknap en twee pawiljoene is bygevoeg. Die koste van AU$ 20 miljoen is deur die Suid-Australiese Krieketvereniging gedra. Langpark in Brisbane is nuut opgerig en op rugbywedstryde gespesialiseer. Die boukoste het op sowat AU$ 280 miljoen beloop en dié stadion is enkele dae voor die begin van die toernooi ingewy. Die Central Coast-stadion in Gosford is in Februarie 2000 ingewy en die boukoste het op sowat AU$ 30 miljoen beloop.

Sydney se wedstryde is in twee stadions aangebied. Die Aussiestadion het tydens die die Olimpiese Somerspele 2000 se sokkertoernooi as hoofstadion gedien. Das Telstrastadion in die Olimpiese Park in Sydney was die Olimpiese Stadion tydens die Olimpiese Spele. Die boukoste het op sowat AU$ 600 miljoen beloop; die stadion is die tweede grootste in Australië, net ná die Melbourne-krieketveld. Die Telstra Dome in Melbourne is die enigste stadion met 'n sondak.

Sydney Melbourne Brisbane
ANZ-stadion Sydney Voetbalstadion Docklands-stadion Langpark
33°50′50″S 151°3′48″O / 33.84722°S 151.06333°O / -33.84722; 151.06333 (ANZ-stadion) 33°53′21″S 151°13′31″O / 33.88917°S 151.22528°O / -33.88917; 151.22528 (Sydney Voetbalstadion) 37°48′59″S 144°56′51″O / 37.81639°S 144.94750°O / -37.81639; 144.94750 (Docklands-stadion) 27°27′53″S 153°0′34″O / 27.46472°S 153.00944°O / -27.46472; 153.00944 (Langpark)
Kapasiteit: 83 500 Kapasiteit: 42 500 Kapasiteit: 56 347 Kapasiteit: 52 500
Sydney-Galaxy-homebush.jpg Sydney Football Stadium during NSW Waratahs vs Melbourne Rebels game April 21, 2012.jpg Docklands Stadium.jpg Suncorpstadium071006a.JPG
Perth Adelaide
Subiaco Ovaal Adelaide Ovaal
31°56′40″S 115°49′48″O / 31.94444°S 115.83000°O / -31.94444; 115.83000 (Subiaco Ovaal) 34°54′56″S 138°35′46″O / 34.91556°S 138.59611°O / -34.91556; 138.59611 (Adelaide Ovaal)
Kapasiteit: 42 922 Kapasiteit: 33 597
Subiaco Oval.jpg AdelOval07.jpg
Townsville Canberra
Willows Sportkompleks Canberrastadion
19°18′58″S 146°42′43″O / 19.31611°S 146.71194°O / -19.31611; 146.71194 (Willows Sportkompleks) 35°15′0″S 149°6′10″O / 35.25000°S 149.10278°O / -35.25000; 149.10278 (Canberrastadion)
Kapasiteit: 26 500 Kapasiteit: 25 011
14-05-2005-dairy farmers at dusk.JPG BruceStadium19032005.JPG
Gosford Launceston Wollongong
Central Coast-stadion Yorkpark Wollongong Showground
33°25′42″S 151°20′17″O / 33.42833°S 151.33806°O / -33.42833; 151.33806 (Central Coast-stadion) 41°25′33″S 147°08′20″O / 41.42583°S 147.13889°O / -41.42583; 147.13889 (Yorkpark) 34°25′40″S 150°54′9″O / 34.42778°S 150.90250°O / -34.42778; 150.90250 (Wollongong Showground)
Kapasiteit: 20 059 Kapasiteit: 19 891 Kapasiteit: 18 484
Bluetongue CC Stadium.jpg Hawthorn v Western Bulldogs - 31st May 2008 181.jpg WIN Stadium2.jpg

Formaat[wysig | wysig bron]

Openingseremonie van die Rugbywêreldbeker 2003
Openingseremonie – "James Cook bereik Australië"
Openingseremonie – van die deelnemende rugbyspanne se vlae"

Die Rugbywêreldbeker 2003 is oor 42 dae tussen 20 verskillende nasies oor 48 wedstryde gespeel. Dit het op 10 Oktober 2003 op die Aussiestadion in Sydney met ’n wedstryd tussen die gasheer, Australië, en Argentinië afgeskop. Die toernooi het geëindig by dieselfde stadion op 22 November met die eindstryd tussen Australië en Engeland, waartydens die Rose die Webb Ellis-beker ingepalm het.

Poele[wysig | wysig bron]

Poel A Poel B Poel C Poel D

Vlag van Australië Australië
Ierse Rugbyvoetbalunie-vlag  Ierland
Vlag van Argentinië Argentinië
Vlag van Namibië Namibië
Vlag van Roemenië Roemenië

Vlag van Frankryk Frankryk
Vlag van Verenigde State van Amerika Verenigde State
Vlag van Japan Japan
Vlag van Fidji Fidji
Vlag van Skotland Skotland

Vlag van Suid-Afrika Suid-Afrika
Vlag van Engeland Engeland
Vlag van Samoa Samoa
Vlag van Georgië Georgië
Vlag van Uruguay Uruguay

Vlag van Nieu-Seeland Nieu-Seeland
Vlag van Wallis Wallis
Vlag van Italië Italië
Vlag van Kanada Kanada
Vlag van Tonga Tonga

Poelfase[wysig | wysig bron]

Anders as tydens die Rugbywêreldbeker 1999 is die 20 deelnemende nasionale rugbyspanne in vier poele van vyf spanne elk verdeel; elke span het een wedstryd teen elk van die ander spanne in dieselfde poel gespeel, dus het elke span vier wedstryde in die poelfase beslis. Vier punte is vir 'n oorwinning toegeken, twee vir 'n gelykop en geen punte vir 'n nederlaag.

Klassifisering binne elke poel was gegrond op die volgende puntestelsel:

  • Vier wedstrydpunte vir 'n oorwinning;
  • Twee vir 'n gelykop;
  • geen vir 'n nederlaag;
  • Een bonuspunt vir die druk van vier of meer drieë, of 'n nederlaag met sewe punte of minder.[5]

Bonuspunte wat bydra tot spanne se kumulatiewe wedstrydpuntetelling is in elkeen van die volgende omstandighede (een wedstrydpunt vir elke geval) toegeken:

  • 'n span druk vier of meer drieë (ongeag van die wedstryduitslag);
  • 'n span verloor met sewe ('n verdoelde drie) of minder.[5]

Aan die einde van die poelfase is die spanne gerangskik van die eerste na die vyfde posisie, gegrond op versamelde wedstrydpunte, met die twee top spanne wat na die kwarteindrondte deurdring het.

Uitklopfase[wysig | wysig bron]

Van die begin van dié fase af het die toernooi ’n uitklopformaat aangeneem wat uit agt wedstryde bestaan het: vier kwarteindstryde, twee halfeindstryde, ’n derdeplekwedstryd en die eindstryd.

Die wenner en naaswenner van elk van die poele het ná die uitklopfase deurgedring. Poelwenners het teen naaswenners in ander poele in die kwarteindstryde gespeel, byvoorbeeld: die wenner van Poel A het teen die naaswenner van Poel B en die wenner van Poel B teen die naaswenner van Poel A gespeel.

Elke wedstryd in die uitklopfase móés in ’n oorwinning vir een van die spanne eindig. Indien daar ná tagtig minute van gewone spel ’n gelykopuitslag was, is daar verder gespeel om te bepaal wie die wenner is. Aanvanklik is daar twee periodes van ekstra tyd gespeel; die spanne het dan 10 minute aan ’n kant gespeel. Indien daar dan steeds geen wenner was nie is daar vir tien minute gespeel in ’n uitklop-formaat, waar die eerste span wat daarin geslaag het om punte aan te teken, gewen het. Indien daar steeds nie ’n wenner was ná 110 minute nie is die wenner bepaal deur ’n stelskopkompetisie.[5]

2003-effek op 2007-kwalifisering[wysig | wysig bron]

Die spanne wat tot die kwarteindrondte gevorder het, het outomaties vir die volgende Rugbywêreldbeker 2007 in Frankryk gekwalifiseer.

Wedstryde[wysig | wysig bron]

Poelwedstryde[wysig | wysig bron]

Poel A[wysig | wysig bron]

Die openingswedstryd tussen Argentinië en Australië op die Aussiestadion in Sydney
Span Wed Wen Gel Ver PV PT BP Pte
Vlag van Australië Australië 4 4 0 0 273 32 2 18
Ierse Rugbyvoetbalunie-vlag  Ierland 4 3 0 1 141 56 3 15
Vlag van Argentinië Argentinië 4 2 0 2 140 57 3 11
Vlag van Roemenië Roemenië 4 1 0 3 65 192 1 5
Vlag van Namibië Namibië 4 0 0 4 28 310 0 0
  • Dit is die grootste oorwinning in die rugbywêreldbekertoernooi se geskiedenis.

Poel B[wysig | wysig bron]

Span Wed Wen Gel Ver PV PT BP Pte
Vlag van Frankryk Frankryk 4 4 0 0 204 70 4 20
Vlag van Skotland Skotland 4 3 0 1 102 97 2 14
Vlag van Fidji Fidji 4 2 0 2 98 114 2 10
Vlag van Verenigde State van Amerika Verenigde State 4 1 0 3 86 125 2 6
Vlag van Japan Japan 4 0 0 4 79 163 0 0
  • Andrew Miller se skepdoel van 52 meter is die langste in die Rugbywêreldbekertoernooi se geskiedenis.

Poel C[wysig | wysig bron]

Wedstryd van 24 Oktober, Suid-Afrika verslaan Georgië met 46–19
Span Wed Wen Gel Ver PV PT BP Pte
Vlag van Engeland Engeland 4 4 0 0 255 47 3 19
Vlag van Suid-Afrika Suid-Afrika 4 3 0 1 184 60 3 15
Vlag van Samoa Samoa 4 2 0 2 138 117 2 10
Vlag van Uruguay Uruguay 4 1 0 3 56 255 0 4
Vlag van Georgië Georgië 4 0 0 4 46 200 0 0

Poel D[wysig | wysig bron]

Span Wed Wen Gel Ver PV PT BP Pte
Vlag van Nieu-Seeland Nieu-Seeland 4 4 0 0 282 57 4 20
Vlag van Wallis Wallis 4 3 0 1 132 98 2 14
Vlag van Italië Italië 4 2 0 2 77 123 0 8
Vlag van Kanada Kanada 4 1 0 3 54 135 1 5
Vlag van Tonga Tonga 4 0 0 4 46 178 1 1

Uitklopwedstryde[wysig | wysig bron]

Die Engelse nasionale rugbyspan nadat hulle in 2003 as die wêreldkampioen gekroon is
Vieringe op die Londense Trafalgarplein
Kwarteindrondte Halfeindrondte Eindstryd
                   
8 November – Melbourne        
 Vlag van Nieu-Seeland Nieu-Seeland  29
15 November – Sydney
 Vlag van Suid-Afrika Suid-Afrika  9  
 Vlag van Nieu-Seeland Nieu-Seeland  10
8 November – Brisbane
   Vlag van Australië Australië  22  
 Vlag van Australië Australië  33
22 November – Sydney
 Vlag van Skotland Skotland  16  
 Vlag van Australië Australië  17
9 November – Melbourne
   Vlag van Engeland Engeland  20
 Vlag van Frankryk Frankryk  43
16 November – Sydney
 Ierse Rugbyvoetbalunie-vlag  Ierland  21  
 Vlag van Frankryk Frankryk  7 derde plek
9 November – Brisbane
   Vlag van Engeland Engeland  24   20 November – Sydney
 Vlag van Engeland Engeland  28
   Vlag van Nieu-Seeland Nieu-Seeland  40
 Vlag van Wallis Wallis  17  
 Vlag van Frankryk Frankryk  13

Kwarteindrondte[wysig | wysig bron]

Halfeindrondte[wysig | wysig bron]

Klein finale (vir die derde plek)[wysig | wysig bron]

Eindstryd[wysig | wysig bron]


Rugbywêreldkampioen 2003
Vlag van Engeland Engeland

Finale puntestand[wysig | wysig bron]

Hierdie tabel toon die finale puntestand van al die 20 deelnemende nasionale rugbyspanne ná die Rugbywêreldbeker 2003.[6]

Rang Span Poel Wed Wen Gel Ver Pte Drieë Doelskoppe Strafdoele Skepdoele
1 Vlag van Engeland Engeland C 7 7 0 0 327 36 27 23 8
2 Vlag van Australië Australië A 7 6 0 1 345 43 32 21 1
3 Vlag van Nieu-Seeland Nieu-Seeland D 7 6 0 1 361 52 40 6 1
4 Vlag van Frankryk Frankryk B 7 5 0 2 267 29 22 22 4
In die kwarteindrondte uitgeskakel
5 Vlag van Suid-Afrika Suid-Afrika C 5 3 0 2 193 27 17 7 1
6 Ierse Rugbyvoetbalunie-vlag  Ierland A 5 3 0 2 162 20 16 9 1
7 Vlag van Wallis Wallis D 5 3 0 2 149 17 14 11 1
8 Vlag van Skotland Skotland B 5 3 0 2 118 12 8 13 1
In die poelfase uitgeskakel
9 Vlag van Argentinië Argentinië A 4 2 0 2 140 18 13 6 2
10 Vlag van Samoa Samoa C 4 2 0 2 138 18 12 8 0
11 Vlag van Fidji Fidji B 4 2 0 2 98 10 6 12 0
12 Vlag van Italië Italië D 4 2 0 2 77 5 5 14 0
13 Vlag van Verenigde State van Amerika Verenigde State B 4 1 0 3 86 9 7 9 0
14 Vlag van Roemenië Roemenië A 4 1 0 3 65 8 5 5 0
15 Vlag van Uruguay Uruguay C 4 1 0 3 56 6 4 6 0
16 Vlag van Kanada Kanada D 4 1 0 3 54 4 2 9 1
17 Vlag van Japan Japan B 4 0 0 4 79 6 5 12 1
18 Vlag van Tonga Tonga D 4 0 0 4 46 7 4 1 0
19 Vlag van Georgië Georgië C 4 0 0 4 46 1 1 12 1
20 Vlag van Namibië Namibië A 4 0 0 4 28 4 4 0 0
Totaal 48 2828 329 244 206 23

Sien ook[wysig | wysig bron]

Verwysings[wysig | wysig bron]

  1. (en) "Rugby Union – IRB Rugby World Cup – Most individual points in a tournament". ESPNscrum. Besoek op 21 September 2019. 
  2. (en) "Rugby Union – IRB Rugby World Cup – Most individual tries in a tournament". ESPNscrum. Besoek op 21 September 2019. 
  3. (en) "New Zealand loses Cup status". BBC. 8 Maart 2002. Besoek op 21 September 2019. 
  4. (en) "NZ loses Rugby World Cup". BBC. 18 April 2002. Besoek op 21 September 2019. 
  5. 5,0 5,1 5,2 (en) "Tournament Rules". rugbyworldcup.com. Besoek op 14 Augustus 2007. 
  6. (en) "Rugby Union – Statsguru – Test matches – Team records". ESPNscrum. Besoek op 21 September 2019. 

Verdere leesstof[wysig | wysig bron]

  • (en) Davies, Gerald (2004). The History of the Rugby World Cup. Sanctuary Publishing Ltd. ISBN 1-86074-602-0. 
  • (en) Farr-Jones, Nick (2003). Story of the Rugby World Cup. Australian Post Corporation. ISBN 0-642-36811-2. 
  • (en) Peatey, Lance (2011). In Pursuit of Bill: A Complete History of the Rugby World Cup. New Holland Publishers. ISBN 978-1-74257-191-1. 

Eksterne skakels[wysig | wysig bron]

Rugbywêreldbeker Rugbyball2.jpg

Australië en Nieu-Seeland 1987Engeland 1991Suid-Afrika 1995Wallis 1999Australië 2003Frankryk 2007Nieu-Seeland 2011Engeland 2015Japan 2019Frankryk 2023