Roemeense nasionale rugbyspan

in Wikipedia, die vrye ensiklopedie
Jump to navigation Jump to search
Roemenië
Kenteken van die Roemeense nasionale rugbyspan.png
Unie Roemeense Rugbyfederasie
Bynaam(e) Stejarii (“die Eike”)
Embleem Eikeblaar
Stadion Stadionul Arcul de Triumf
Kapasiteit 8 207
Afrigter(s) Vlag van Engeland Andy Robinson (sedert 2019)
Kaptein(s) Mihai Macovei
Spankleure


Alt. kleure

Statistiek
Meeste toetse Florin Vlaicu (128)[1]
Meeste toetspunte Florin Vlaicu (1024)[2]
Meeste drieë Cătălin Fercu (33)[3]
Eerste internasionale wedstryd
Vlag van Roemenië Roemenië 0–21 Verenigde State Vlag van Verenigde State van Amerika
(Parys, Frankryk; 1 Julie 1919)
Grootste oorwinning
Vlag van Bulgarye Bulgarye 0–100 Roemenië Vlag van Roemenië
(Boergas, Bulgarye; 21 September 1976)
Grootste nederlaag
Vlag van Engeland Engeland 134–0 Roemenië Vlag van Roemenië
(Londen, Engeland; 17 November 2001)
Wêreldbeker
Verskynings 8/9 (Eerste in 1987)
Beste uitslag Een oorwinning in 1987, 1991, 1999, 2003, 2007 en 2015
Unie webwerf
www.rugbyromania.ro

Die Roemeense nasionale rugbyspan (Roemeens: Echipa națională de rugby a României) is die nasionale rugbyspan van Roemenië en verteenwoordig dié land tydens internasionale wedstryde (toetswedstryde). Dié span se bynaam is Stejarii (“die eike”). Rugby word in Roemenië geadministreer deur die Roemeense Rugbyfederasie (Federația Română de Rugby, FRR) wat in 1931 gestig is. Roemenië word deur Wêreldrugby as ’n vlak twee-span erken. Daarmee behoort Roemenië aan die beste Europese rugbyspanne naas die Sesnasies. Die Roemeense rugbyspan is tans (Maart 2022) 17de op Wêreldrugby se wêreldranglys gelys.[4]

Roemenië het in 1919 sy eerste toetswedstryd teen die Verenigde State gespeel. Roemenië was nes Italië oor dekades heen een van die sterkste Europese spanne buite die destydse Vyfnasies. Hulle het tydens die Europese Nasiesbeker tien titels ingepalm, 20-keer as naaswenner en 15-keer op die derde plek geëindig. Gedurende hul bloeitydperk in die 1980’s het hulle herhaaldelik daarin geslaag om groot rugbynasies soos Frankryk, Wallis en Skotland te klop. Ná die omverwerping van die Kommunistiese Ceaușescu-diktatuur is die span van sy vrygewige finansiële befondsing ontneem en het ’n swak fase betree wat tot vandag toe aanhou.

Die Roemeense span speel tradisioneel in geel truie met blou broeke en rooi sokkies. Sy belangrikste internasionale verskyning het Roemenië tydens die vierjaarlikse rugbywêreldbekertoernooi wat sedert 1987 gehou word. Sedert die Rugbywêreldbeker in 1987 ingevoer is, het die span aan amper alle toernooie deelgeneem en net die Rugbywêreldbeker 2019 misgeloop.

Beheerliggaam[wysig | wysig bron]

Die beheerliggaam vir rugby in Roemenië is die Roemeense Rugbyfederasie (Federația Română de Rugby, FRR). Die FIR is in 1931 gestig[5] en het in 1987 by die Internasionale Rugbyraad (IRR, nou Wêreldrugby) aangesluit.[6]

Die hoogste rugbyliga in Roemenië is die professionele SuperLiga, waaraan ses spanne deelneem. As gevolg van die land se swak ekonomiese toestand verkies baie spelers egter ’n loopbaan by een van die Wes-Europese klubs (veral in Frankryk). Naas die amptelike nasionale span roep die FRR ook ander keurspanne byeen. Nes ander rugbynasies beskik Roemenië oor ’n o/20-nasionale span wat aan die Europese en Wêreldrugby o/20-kampioenskap deelneem.[7] Kinders en jongmense word reeds op skool aan rugby bekend gestel en na gelang van hul belangstelling en talent begin hul met hul afrigting.

Geskiedenis[wysig | wysig bron]

Invoering en vestiging van rugby[wysig | wysig bron]

Roemenië teen Frankryk tydens die Inter-Geallieerde Spele in 1919 op die Stade Olympique Yves-du-Manoir, Frankryk

Die Roemeense rugbygeskiedenis het in 1913 begin, toe studente tydens ’n buitelandse semester in Parys dié sport leer ken en met rugbyballe in hul bagasie na hul tuiste teruggekeer het. Die rugbyspel het in Boekarest gevestig waar dit deur studente en lede van die opkomende Bourgeoisie uitgeoefen is. In 1913 is met Stadiul Român die eerste klub gestig, waarop vinnig ander gevolg het, maar aanvanklik net in die hoofstad.[8] Dié klubs het vanaf 1914 lede geword van die sportbeheerliggaam Federatiunea Societatilor de Sport din Romania, wat twee jaar vroeër gestig is en ook sportsoorte soos tennis, fietsry en sokker bestuur het. Die eerste klubs in provinsiale stede het in 1919 in Lupeni en Petroșani ontstaan.[5]

In 1919 is Roemenië ook as een van die Eerste Wêreldoorlog se seëvierende magte vir die Inter-Geallieerde Spele in Parys genooi. Die FSSR het ’n nasionale span uit diegene by die weermag saamgestel, wat die beste talent vir dié spel getoon het en reeds lede van een van die bestaande klubs was.[9] Hul eerste internasionale wedstryd op 23 Junie het in ’n 5–48-nederlaag teen ’n nieamptelike span van die gasheer geëindig. Drie dae later het teen die Verenigde State ’n 0–21-nederlaag gevolg. In teenstelling met die wedstryd teen Frankryk is dit as ’n toetswedstryd erken en word derhalwe as die eerste amptelike internasionale wedstryd van Roemenië beskou.[10] ’n Jaar later sou Roemenië aan die Olimpiese Somerspele 1920 se rugbytoernooi deelneem, maar hulle moes hulself onttrek, aangesien die Nasionale Olimpiese Komitee nie oor genoeg finansiële middele beskik het om hoegenaamd atlete na Antwerpen te stuur nie. Aan die Olimpiese Somerspele 1924 het hulle wél deelgeneem. Die Roemeense span het ná ’n vierdaagse treinrit uitgeput, sonder kos en met min finansiële middele in Parys aangekom. Hulle is deur Frankryk met 61–3 en die Verenigde State met 39–0 geklop. Ondanks dié duidelike nederlae het die Roemene die bronsmedalje gewen, aangesien net drie spanne aan dié toernooi deelgeneem het.[11][12]

Gedurende die daaropvolgende jare het Roemenië min aan internasionale wedstryde deelgeneem, hul eerste oorwinning was in 1927 teen Tsjeggo-Slowakye. In 1931 het die FSSR se rugbykommissie afgestig en die beheerliggaam Roemeense Rugbyfederasie (Federația Română de Rugby, FRR) gestig wat tot vandag toe bestaan.[5] In Januarie 1934 was die FRR een van die stigtingslede van die vastelandse beheerliggaam Fédération internationale de rugby amateur (FIRA) wat onder Franse leiding as mededinger tot die destydse eksklusiewe, Angel-Saksies oorheersde Internasionale Rugbyraad (IRR, nou Wêreldrugby) gestig is.[13] In 1936 het Roemenië aan die eerste FIRA-kampioenskap in Berlyn deelgeneem wat as nieamptelike Europese Nasiesbeker beskou is en hulle het die klein finale om die derde plek teen Italië naelskraap met 7–8 verloor.[14] In April 1937 het die eerste tuiswedstryd teen Italië in ’n puntelose gelykop geëindig. ’n Halwe jaar later is Roemenië tydens die FIRA-kampioenskap 1937 in Parys weer in die klein finale om die derde plek verslaan, dié keer deur Duitsland.[15] In 1938 het Boekarest die derde FIRA-kampioenskap aangebied en Roemenië het onder drie deelnemers in die laaste plek geëindig.[16] In 1939, 1940 en 1942 het hulle in internasionale wedstryde teen Italië gespeel, maar die Tweede Wêreldoorlog het die internasionale speelbedryf vir ’n aantal jare gekniehalter; die nasionale kampioenskap kon ononderbroke voortgaan.

Simbool van kommunistiese propaganda[wysig | wysig bron]

Ná die Kommunistiese magsoorname was die Roemeense rugby se toekoms aanvanklik onseker, aangesien sommige Kommuniste dit as ’n sportsoort van die onlangs afgesette “Bourgeoisie” beskou het. Die staat het rugby nie net geduld nie, maar dit ook direk befonds. Een rede was glo, dat Gheorghe Gheorghiu-Dej, die Roemeense Werkersparty se voorsitter, voorheen by Boekarest se Grivița-werkswinkel van die Roemeense staatsspoorweg gewerk het, wat oor ’n suksesvolle rugbywerkspan beskik het.[17] Die regering se waardering blyk ook uit die feit dat die minister van buitelandse sake Grigore Preoteasa gelyktydig as die FRR se president gedien het.[18] In 1954 is die eerste sportiewe kontakte oor die Ystergordyn heen aangeknoop, toe die Walliese klub Swansea RFC ’n toer deur Roemenië onderneem het.[19] ’n Jaar later het die die Roemeense nasionale span se teenbesoek plaasgevind, hulle het teen Walliese en Engelse klubs te staan gekom en ’n gebalanseerde wenrekord aangeteken.[20]

Alex Penciu word as een van die beste rugbyspelers gedurende die 1960’s beskou

Gedurende die Koue Oorlog en veral nadat Nicolae Ceaușescu in 1965 bewind oorgeneem het, het die Kommunistiese diktatuur rugby en ander sportsoorte vir die internasionale wedywering met die Westerse Kapitalistiese “klasvyand” ingespan. Elke internasionale sukses het volgens die propaganda die beweerde meerderwaardigheid van die Kommunistiese regering en sy ideologie direk bewys. Alle finansiële hulpbronne is aangewend vir die afrigting en toerusting van die nasionale span.[21] Die noodwendige opleidingswerk is aanvanklik veral deur Franse afrigters gedoen, voordat dié werk later deur inheemse s’n oorgeneem is. Die meeste topspelers is deur die leër of polisie in diens geneem, waarvolgens hulle veral vir Steaua Bukarest of Dinamo Bukarest uitgedraf het (derhalwe het albei spanne die kampioenskap oorheers). As sogenoemde staatsamateurs het hulle amper uitsluitlik mededingende sport uitgeoefen en in goed toegeruste fasiliteite geoefen. Hierdie infrastruktuur en finansiële ondersteuning het baie talente vir die nasionale span opgelewer.[22]

Toe die nasionale span in 1949 weer begin speel het, het hulle aanvanklik veral teen die Sosialistiese Broerstate in Oos-Europa te staan gekom en hulle oorheers. Die tuiswedstryd op 19 Mei 1957 teen Frankryk op Boekarest se Stadionul 23 August was histories op twee maniere: Die eerste ontmoeting tussen albei spanne in twee dekades het met ’n naelskraapse 15–18-nederlaag vir die gasheer geëindig, nadat hulle teen halftyd voorgeloop en die oorwinning in die laaste minuut uit die hand gegee het. Die buitelandse pers het ook berig dat ’n gehoor van 100 000 dié wedstryd bygewoon het – dit was ’n nuwe wêreldrekord vir ’n rugbywedstryd, wat eers tydens ’n wedstryd tussen Australië en Nieu-Seeland in 2000 oorgesteek is.[17] In 1958 het politieke suiweringe in die Roemeense rugbysport plaasgevind, waartydens ’n aantal topspelers deur die outoriteite as “politiek agterdogtig” bestempel, uit die leidende klubs ontslaan en van die nasionale span verban is. Dit het die nasionale span se sterkte egter nie beïnvloed nie – in Oos-Europa is hul oorheersing nie aangetas nie – maar dit het daartoe gelei dat beplande wedstryde teen Britse spanne afgelas en vir meer as ’n dekade uitgestel is.[23] Die Italianers en Franse het die enigste Wes-Europese spanne gebly wat gereeld teen Roemenië gespeel het. Op 5 Junie 1960 is in Boekarest ’n noemenswaardige prestasie behaal, toe Frankryk, wat enkele maande voorheen die Vyfnasies-toernooi 1960 gewen het, met 11–5 geklop is.[24]

Nadat hulle aansluitend ’n verdere nederlaag en twee gelykopslae gely het, het die Franse in November 1964 eindelik daarin geslaag om die Roemene se wenreeks van 20 wedstryde te beëindig. Vanaf 1965 het Roemenië aan die FIRA se jaarlikse Nasiesbeker deelgeneem en weens sy destydse vaardigheidsvlak aan die hoogste van twee afdelings deelgeneem. Ná ’n derde en twee verdere tweede plekke in die eerste drie toernooie het die Roemene die FIRA-nasiesbeker 1967/68 beklink, dit was hul erste Europese titel. Die fondasie is in Desember 1968 gelê met ’n taai 15–14-tuisoorwinning teen Frankryk, wat die Vyfnasies-toernooi 1968 met ’n Grand Slam gewen het.[25]

Goue tydperk van Roemeense rugby[wysig | wysig bron]

Gedurende die eerste helfte van die 1970’s het die Roemene vyf agtereenvolgende keer die tweede plek by die FIRA se Europese beker beklee, elke keer naas Frankryk. In Augustus en September 1973 het hulle hul eerste toer buite Europa aangepak, toe hulle ses wedstryde in Argentinië gespeel het; albei toetswedstryde teen die Poemas het in nederlae geëindig.[26] Tydens die FIRA se Europese beker 1974/75 het Roemenië die verdedigende kampioen Frankryk verslaan en sy tweede Europese titel ingepalm. Dié prestasie het tot ’n groter belangstelling deur die Westerse rugbynasies gelei. In Augustus 1975 het die nasionale span deur Nieu-Seeland getoer, waar hulle in wedstryde teen plaaslike keurspanne vier oorwinnings aangeteken en drie nederlae gely het. ’n Ontmoeting met die All Blacks was nie op die program nie, maar Roemenië het teen die tweede span Junior All Blacks ’n noemenswaardige 10–10-gelykop behaal.[27] Die derde Europese titeloorwinning het tydens die FIRA se Europese beker 1976/77 met oorwinnings in alle wedstryde gevolg. Byvoorbeeld het hulle Frankryk met 15–12 geklop en Italië met 69–0 verneder.[28]

Die Roemene het hulle uiteindelik as sterkste Europese span buite die Vyfnasies en die IRR gevestig, toe hulle meer wedstryde teen spanne van die Britse Eilande begin speel het. Sowel in 1979 asook in 1980 het hulle in nieamptelike internasionale wedstryde redelik goed meegeding, toe hulle deur Wallis naelskraap met 13–12 geklop is en teen Ierland met 13–13 gelykop gespeel het. Tydens die FIRA se Europese beker 1980/81 het die Roemene opnuut onoorwonne gebly (insluitende ’n 15–0-tuisoorwinning teen Frankryk). In Oktober 1981 het die All Blacks Roemenië besoek. Die gaste het hul tot op hede enigste toetswedstryd in Oos-Europa met 14–6 gewen, maar die Skotse skeidsregter het twee drieë deur die Roemene nie erken nie en hulle van ’n moontlike oorwinning ontneem.[29] Tydens die FIRA se Europese beker 1982/83 het Roemenië weereens onoorwonne gebly en sy vyfde Europese titel ingepalm. Vanaf 1983 het die Tuisnasies se beheerliggame elke wedstryd teen Roemenië as ’n toetswedstryd erken. Wallis het in November 1983 Roemenië besoek en ’n onverwags duidelike 6–24-nederlaag gely. Skotland, wat die Vyfnasies-toernooi 1984 met ’n Grand Slam gewen het, het nie baie beter gevaar nie en hulle is in Mei 1984 in Boekarest met 28–22 geklop. Daar was toenemende oproepe dat die Roemeense span by die Vyfnasies-toernooi ingesluit moet word. Dit is egter verhoed deur die onoorbrugbare politieke verskille en die staatsamateurs, waarna in tradisionele rugbykringe neerhalend as shamateurs (van sham = bedrog) verwys is.[30] Tydens ’n kort toer aan die begin van Januarie 1985 het Roemenië op die Londense Twickenham-stadion vir die eerste keer teen Engeland te staan gekom en naelskraap met 15–22 verloor.[31]

Suksesse tydens die FIRA se Europese beker het in die tweede helfte van die 1980’s begin afneem, nadat nie net die Franse nie, maar ook in ’n toenemende mate Italië en die Sowjetunie in sterk mededingers ontwikkel het. Die bevoorregte nasionale span het oorwegend deur die destydse uiterste tekorte gespaar gebly, maar hul vertonings het baie inkonsekwent begin word. Byvoorbeeld is hulle op 1 November 1986 in hul eerste wegtoetswedstryd deur Ierland met 0–60 verneder. Dit was die destyds duidelikste oorwinning in ’n toetswedstryd nog.[32] In 1987 was Roemenië een van die 16 nasies wat deur die IRR uitgenooi is om aan die eerste rugbywêreldbekertoernooi in 1987 in Australië en Nieu-Seeland deel te neem. Daarmee gepaard gegaan het die Roemeense beheerliggaam se aansluiting by die voorheen redelik eksklusiewe IRR. Teen Zimbabwe het Roemenië ’n 21–20-oorwinning aangeteken, die ander twee groepwedstryde teen Frankryk en Skotland is met 12–55 en met 28–55 verloor. Daarmee het Roemenië die kwarteindrondte misgeloop en hulle is reeds in die poelfase uitgeskakel.[33] In November 1988 het hulle hul eerste wegoorwinning teen ’n Vyfnasies-span aangeteken, toe Roemenië Wallis in Cardiff met 15–9 geklop het.[34]

Afgly na tweede vlak[wysig | wysig bron]

Die Ceaușescu-diktatuur se gewelddadige omverwerping in Desember 1989 het ingrypende gevolge gehad. Gedurende die Roemeense Rewolusie se onrus is ses nasionale spelers dood, onder andere die voormalige kaptein Florică Murariu.[35] Veral danksy die vrygewige ondersteuning het rugby as die derde mees gewilde sportsoort ná sokker en handbal gevestig, met meer as ’n 12 000 gelisensieerde spelers in 110 klubs. Ná die Rewolusie het die staat se vrygewige finansiële ondersteuning as gevolg van die politieke omwentelinge grootliks weggeval. Die jeug het in ’n toenemende mate ook belangstelling in rugby verloor, aangesien nou baie ander vryetydaktiwiteite bestaan het, wat in die Kommunistiese tydperk nie moontlik was nie.[8]

Onder die heeltemal veranderde toestande het die nasionale span aanvanklik suksesvol gebly. In Mei 1990 het hulle Italië weg met 16–9 geklop, ’n maand later Frankryk met 12–6, die titeloorwinning tydens die FIRA se Europese beker 1989/90 het hulle net weens hul swakker punteverskil misgeloop.[36] In Augustus 1991 is Skotland tuis met 18–12 geklop. Tydens die daaropvolgende Rugbywêreldbeker 1991, wat in die destydse Vyfnasies aangebied is, het Roemenië twee nederlae gely, ’n 3–30 teen Frankryk en ’n 11–19 teen Kanada. Die aansluitende 17–15-oorwinning teen Fidji was nie meer van belang nie.[37] Terwyl die nasionale rugby-infrastruktuur weens die tekort aan geld verval het, het Roemenië meer en meer gesukkel om met mededingers tred te hou. Suksesse teen as sterker geagte spanne het minder begin word; ’n uitsondering was ’n 26–12-tuisoorwinning teen Italië in Mei 1994. ’n Jaar later het hulle met oorwinnings teen Duitsland en Rusland vir die rugbywêreldbekertoernooi gekwalifiseer. Tydens die Rugbywêreldbeker 1995 in Suid-Afrika het Roemenië nie ’n oorwinning aangeteken nie. Hulle het weer teen Kanada te staan gekom, maar ook teen die gasheer Suid-Afrika en Australië. Teen Suid-Afrika het die Roemene verbasend die beste kanse op ’n oorwinning gehad, maar hulle is deur die latere wêreldkampioen eindelik met 21–8 geklop.[38]

Toe die IRR in Augustus 1995 al die beperkinge rakende die spelers se betaling opgehef en daarmee die professionele tydperk van die rugbyspel ingelui het, het dit nog ’n groter kwaliteitsverskil teenoor die leidende rugbynasies tot gevolg gehad. Aangesien die finansieel swak beheerliggaam weens die gebreek aan geskikte borge geen eie eersteklasliga van stapel kon stuur nie, het baie spelers na buitelandse klubs oorgeskakel, veral in Frankryk. Twaalf jaar later was meer as 300 Roemene by Franse klubs betrokke, tot by die vyfde liga. Die inheemse liga, as ’t ware sonder toeskouers en amper behoeftig, was eenvoudig te onaantreklik om talente te kon behou. Aan die ander kant was die beheerliggaam byna nie meer in staat om vir die nasionale span ’n genoegsame omgewing te skep nie.[21] Alin Petrache, die span se kaptein rondom die draai van die millenium, het in ’n onderhoud in 2003 die situasie soos volg beskryf: “Toe die res van die rugbywêreld soos amateurs opgetree het, was ons professioneel. Sedert rugby se professionalisering het ons volledig amateuragtig geword.”[30]

In 1995 en 1997 het Roemenië saam met Argentinië, Frankryk en Italië aan die Coupe Latine deelgeneem. Dié rugbytoernooi het net min belangstelling gekweek en die betrokke beheerliggame het dit na net twee seisoene nie meer aangebied nie; die Roemene het al hul wedstryde duidelik verloor en albei keer in die laaste plek geëindig.[39] Ook in 1997 het Frankryk en Italië hulle aan die Europese beker onttrek, aangesien die klasverskil teenoor die ander deelnemende spanne te groot geword het. Die wegval van albei hoofmededingers het veral vir Roemenië met ’n groot aansienverlies gepaard gegaan, aangesien dit ’n uiteindelik teiken was dat die nasionale span vir die “groot” rugbynasies nie meer ’n noemenswaardige teenstander was nie en vervolgens met baie minder moontlikhede gesit het om teen hulle getoets te word. ’n Toer na Argentinië gedurende somer 1998 (die laaste volgens die tradisionele manier) het teleurstellend verloop: Die Roemene het teen plaaslike spanne net twee gelykopuitslae aangeteken en al die ander wedstryde verloor; in die toetswedstryd is hulle deur die Poemas met 68–22 geklop.[40] Daarteenoor was die rugbywêreldbekerkwalifisering met deels duidelike oorwinnings teen België, Nederland, Pole, Oekraïne en Georgië meer suksesvol; hul enigste nederlaag was, soos verwag, teen Ierland.[41] Tydens die Rugbywêreldbeker 1999, wat weer in die destydse Vyfnasies aangebied is, het die Roemene weereens net een oorwinning aangeteken, toe hulle die Verenigde State naelskraap met 27–25 geklop het; teen Australië (met 9–57) en Ierland (met 14–44) was hulle sonder enige kans.[42]

Die onttrekking van beide Frankryk en Italië het by die FIRA tot ’n fundamentele hervorming van die Europese beker gelei. Dié toernooi is in Europese Nasiesbeker hernoem en het nou alle Europese nasionale spanne buite die Sesnasies-toernooi behels. Roemenië het van die begin af in die hoogste afdeling gespeel, die eerste toernooi oorheers en met die eerste titeloorwinning sedert 1983 weggestap (hul sesde algehele).[43] Dat dié sukses nie vanselfsprekend was nie, het die daaropvolgende jare met die opkomende Georgiese mededinger gewys. Reeds tydens die Europese Nasiesbeker 2001 het hulle hul eerste nederlaag teen dié span gely, wat aan die Georgiërs hul eerste titeloorwinning besorg het. November 2001 was ’n goeie voorbeeld van hoe ver die Roemene se prestasievlak agter dié van die leidende rugbynasies geval het. Die nasionale span het weg teen Engeland met 0–134 verloor, tot op hede die ergste nederlaag in die beheerliggaam se geskiedenis. Dié uitslag was deels te danke aan die feit dat die beste Roemeense spelers geweier het om hoegenaamd te speel, omrede hulle andersins vir die tydperk van die Novemberwedstryde baie min betaling van hul Franse klubs sou ontvang het.[44]

’n Kort hoopvolle tydperk[wysig | wysig bron]

Roemenië teen Ierland op Landsdowne Road, Dublin, Ierland, 26 November 2005
Skotland 44–6 Roemenië, 11 November 2006 op Murrayfield, Edinburg, Skotland

In reaksie op hierdie nederlaag het die Roemeense beheerliggaam ’n fundamentele hervorming aangepak om die nasionale span se afgly in totale onbelangrikheid te verhoed; ook dié land se leidende klubs het ’n aansienlike professionalisering ondergaan. Die beheerliggaam se nuwe president Octavian Morariu het by sy Franse eweknie vir hulp aangeklop. Die Franse Rugbyfederasie het toe die suksesvolle juniorafrigter Bernard Charreyre beskikbaar gestel en hom ook betaal.[45] Tydens die Europese Nasiesbeker 2001/02 het die Roemene ná oorwinnings teen alle vyf teenstanders hul sewende Europese bekertitel ingepalm. Hulle het die beslissende wedstryd in April 2002 met ’n 31–23-wegoorwinning in die Georgiese hoofstad Tbilisi gewen; in dié wedstryd het albei spanne vir die eerste keer ook om die nuwe Antim-beker gespeel.[46] Gedurende herfs is ’n rugbywêreldbekerkwalifiseringstoernooi aangebied, waartydens die drie deelnemers om twee plekke vir die daaropvolgende rugbywêreldbekertoernooi gespeel het. Roemenië is deur Italië met 25–17 geklop, maar danksy hul 67–6-oorwinning teen Spanje het hulle sonder moeite die tweede plek behaal.[47] Tydens die Rugbywêreldbeker 2003 in Australië het Roemenië sy eerste drie groepwedstryde teen Ierland (met 17–45), die gasheer (met 8–90) en Argentinië (met 3–50) verloor; hul enigste oorwinning was teen Namibië (met 37–7).[48]

Die beheerliggaam se leiers was met die nasionale span se vertoning nie tevrede nie en hulle het nog voor die laaste wedstryd teen Namibië aangekondig om Charreyre se kontrak nie te verleng nie. Die behaalde vooruitgang is onmisverkenbaar, maar die vertoning tydens die rugbywêreldbekertoernooi het nie aan die verwagtinge voldoen nie.[49] Op Charreyre het in die daaropvolgende vier jaar drie verdere Franse as nasionale afrigters gevolg. Aan die begin van die Europese Nasiesbeker 2003/04 is Roemenië deur Portugal verras en het met 15–16 in Lissabon verloor. Gedurende die terugrondte het die Roemene daarin geslaag om vir ’n rukkie die eerste plek te beklee, maar hulle is in die voorlaaste wedstryd deur die Russe met 33–24 geklop. Die Roemeense beheerliggaam het aansluitend beweer dat twaalf spelers tydens hul verblyf in Krasnodar deur die opsetlike bymenging van kalmeermiddels in hul kos beïnvloed is. Portugal het verrassend met die titel weggestap, terwyl Roemenië met die tweede plek tevrede moes wees.[50] Tydens die 2004 midjaarrugbytoetsreeks het hulle ’n noemenswaardige prestasie behaal, toe hulle Italië tuis met 25–24 geklop het. Wêreldrugby het Roemenië in dieselfde jaar as ’n tweede-vlak-span geag, waarmee ’n beter finansiële ondersteuning gepaard gegaan het. In 2005 het die span aan die laaste Super Powers Cup deelgeneem, maar hulle is deur beide Japan en die Verenigde State geklop, waarvolgens hulle in die laaste plek geëindig het.[51]

Die Europese Nasiesbeker 2004–2006 het gelyktydig as die rugbywêreldbekerkwalifisering se eerste deel gedien. Met agt oorwinnings en twee nederlae oor ’n tydperk van ietwat meer as 18 maande het Roemenië sy agste Europese bekertitel ingepalm, danksy ’n beter punteverskil teenoor die ernstige mededinger Georgië.[52] Die rugbywêreldbekerkwalifisering se tweede deel het in Oktober 2006 uit ’n klein rondtetoernooi bestaan. Roemenië het Georgië tuis met 20–8 en Spanje weg met 43–20 geklop, waarvolgens hulle regstreeks vir die hooftoernooi gekwalifiseer het.[53] In Junie 2007 het Roemenië vir die eerste keer die nuwe Nasiesbeker aangebied en die vierde plek van ses deelnemers behaal. Tydens die Rugbywêreldbeker 2007 in Frankryk het duidelik geword dat ten spyte van hul positiewe benadering die verskil teenoor die leidende rugbynasies nie kleiner geword het nie. Terwyl Roemenië in die eerste groepwedstryd teen Italië goed tred kon hou, het teen Skotland ’n duidelike 0–42-nederlaag gevolg. Hulle het hul enigste oorwinning teen Portugal (met 14–10) aangeteken en in hul laaste wedstryd het hulle teen Nieu-Seeland met 8–85 verloor. Daarmee het hulle hul klein doel (die derde groepplek en sodoende die regstreekse kwalifisering vir die volgende hooftoernooi) nie behaal nie.[54]

Aanhoudende stagnasie[wysig | wysig bron]

Roemenië teen Spanje in Madrid, 2008
Die Roemeense nasionale rugbyspan vier hul oorwinning oor die Verenigde State met die Pershing-trofee 2016

Die ná die rugbywêreldbekertoernooi as hoofafrigter aangestelde Nieu-Seelander Ellis Meachen is reeds in Maart 2009 weer ontslaan, nadat Roemenië tydens die Europese Nasiesbeker 2008/10 ná twee twee nederlae teen Rusland en een verdere teen Georgië net die vierde plek, buite die range vir ’n rugbywêreldbekerkwalifisering, behaal het.[55] Toe sy Franse plaasvervanger Serge Lairle in Mei 2010 ’n verlening van sy kontrak teen ’n minder salaris verwerp het, het die beheerliggaam Romeo Gontineac as nuwe hoofafrigter aangestel; hy is deur die voormalige Nieu-Seelandse nasionale speler Steve McDowall bygestaan.[56] In 2010 het Roemenië tydens die Europese Nasiesbeker onoorwonne gebly en sy negende Europese bekertitel ingepalm. Met hul swak 2009-resultate het hulle in die tweejaarse Europese rugbywêreldbekerkwalifisering net die derde plek behaal. Aangesien net die eerste twee plekke regstreeks gekwalifiseer het, moes Roemenië in twee bykomende kerkwalifiseringsrondtes speel. In die Europese relegasie was Oekraïne geen ernstige hindernis nie en is met ’n algehele telling van 94–10 geklop, waarop ’n interkontinentale relegasie in twee fases gevolg het. Hulle het eers Tunisië met 56–13 verslaan en Uruguay in die twee beslissende wedstryde ontmoet. Roemenië het weg met 21–21 gelykop gespeel en met ’n 39–12-tuisoorwinning die laaste plek bespreek.[57] Die aansluitende Rugbywêreldbeker 2011 in Nieu-Seeland het met vier nederlae teen Skotland (met 24–34), Argentinië (met 8–43), Engeland (met 3–67) en Georgië (met 9–25) egter baie teleurstellend verloop.[58]

Die vorige nasionale speler Haralambie Dumitraș het ná die rugbywêreldbekertoernooi as hoofafrigter oorgeneem. Onder sy leiding het die span tydens die Europese Nasiesbeker 2010/12 agtergebly, aangesien hulle Georgië nie meer kon inhaal nie en eindelik met groot afstand die tweede plek beklee het. In Junie 2012 het Roemenië tydens sy sesde deelname aan die Nasiesbeker onoorwonne gebly en dié toernooi vir die eerste keer gewen.[59] Ná die 2012 eindjaarrugbytoetsreeks het die beheerliggaam Dumitraș met Lynn Howells vervang. Maar ook die ervare Wallieser het aanvanklik nie daarin geslaag om Georgië se groeiende oorheersing tydens die Europese Nasiesbekertoernooie te beëindig nie. Van 2013 tot 2016 het die Roemene vier agtereenvolgende keer na hul grootste mededingers die tweede plek beklee. Daarteenoor het hulle in die Nasiesbeker in 2013 en 2016 twee toernooititels ingepalm. Die Europese Nasiesbeker in 2013 en 2014 het saam as Europese rugbywêreldbekerkwalifisering gedien; Roemenië het ná Georgië die gesamentlik tweede plek beklee en regstreeks vir die rugbywêreldbekertoernooi gekwalifiseer.[60] Tydens die Rugbywêreldbeker 2015 in Engeland het hulle eers teen Frankryk met 11–38 en Ierland met 10–44 verloor. Teen Kanada het die Roemene net voor halftyd met 0–15 agternageloop, maar hulle kon dié wedstryd draai en met 17–15 wen; dit was die hoogste suksesvolle inhaling in die rugbywêreldbekergeskiedenis tot dusver.[61] In die laaste wedstryd is hulle deur Italië met 32–22 geklop.[62]

In Junie 2016 het Roemenië die Nasiesbeker vir die derde keer gewen, gelyktydig het hulle vir die laaste keer as dié toernooi se gasheer opgetree en ook daaraan deelgeneem. Die beheerliggaam het daarmee ’n strategieverandering geïmplementeer, waarvolgens die nasionale span in die toekoms meer teen spanne van die Amerikaanse vasteland te staan sou kom.[63] Vervolgens het Roemenië in November 2016 tuisoorwinnings teen die Verenigde State, Kanada en Uruguay aangeteken, en in Junie 2017 wegoorwinnings teen Kanada en Brasilië. Tydens Rugby Europa se Internasionale Kampioenskap 2016/17 (die Europese Nasiesbeker is intussen hervorm en hernoem) is Roemenië in die eerste wedstryd deur Duitsland geklop, maar hulle het die laaste beslissende wedstryd tuis teen Georgië met 8–7 gewen en die tiende Europese bekertitel ingepalm. Aangesien albei lande gelyk op punte was, was die direkte ontmoeting se uitslag beslissend. Onmiddelik na die einde van die wedstryd het onder beide die beamptes en toeskouers verwarring geheers, aangesien Rugby Europa se veraantwoordelikes die wenbeker eers aan Georgië wou oorhandig, voordat hulle hul fout besef en die Roemene as Europese kampioen gekroon het.[64]

’n Kontroverse en sy gevolge[wysig | wysig bron]

’n Kontroverse het Rugby Europa se Kampioenskap 2018 oorskadu, wat saam met die voorjaar se toernooi ook as rugbywêreldbekerkwalifisering gedien het. Aanvanklik het Roemenië met sy tweede plek glo regstreeks die hooftoernooi bereik, maar dan het Wêreldrugby op 18 Maart 2018 ’n latere ondersoek van die wedstryd België–Spanje aangekondig, waartydens ’n Roemeense skeidsregter ’n aantal omstrede besluite gedoen het. Gedurende die ondersoeke het die Kommissie van Ondersoek wat deur Wêreldrugby saamgestel is, dit agtergekom dat België, Roemenië en Spanje elk in verskeie wedstryde spelers ingespan het, wat volgens die regulasies nie geskik was nie.[65] In Roemenië se geval was dit die Tongaanse speler Sione Fakaʻosilea, wat in 2014 ’n kontrak met ’n Roemeense klub gesluit en nooit vir Tonga uitgedraf het nie, maar wél vir die Tongaanse nasionale sewesrugbyspan (waarvan die beheerliggaam glo geen kennis gedra het nie). Aangesien albei weergawes onder die toesig van Wêreldrugby is, was die reël waarvolgens buitelandse spelers met ’n verblyf van meer as drie jaar ingespan mag word, nie van toepassing nie.[66] Op 15 Mei is al drie spanne deur Wêreldrugby met puntaftrekking beboet, waarvolgens Roemenië na die laaste plek gegly en die Rugbywêreldbeker 2019 misgeloop het. Roemenië is by dié toernooi deur Rusland vervang, terwyl Duitsland pleks van Spanje aan die volgende kwalifiseringsrondte kon deelneem.[67] ’n Onafhanklike appèlliggaam het dié uitspraak drie weke later bevestig.[68]

Lynn Howells, wat sy kontrak na ses jaar beëindig het, is deur die Franse Thomas Lièvremont as nuwe hoofafrigter opgevolg. Die beheerliggaam het hom in November 2018 egter ná net drie wedstryde ontslaan[69] en deur die Engelse Andy Robinson vervang.[70] Maar ook hy kon nie keer dat Roemenië in vergelyking met die ander Europese rugbynasies verder agterraak nie. Sowel in 2018 asook in 2019 het die Roemene in Rugby Europa se Kampioenskap net die derde plek agter Georgië en Spanje beklee, in 2021 wél die tweede plek (al was dit ver agter Georgië). Die Howells-tydperk se optimistiese gees is blykbaar verby, veral omdat die vooruitsigte vir die toekoms nie baie rooskleurig is nie. Die aantal professionele Roemeense spelers in die buiteland neem geleidelik af en ook die nasionale jeugspanne van alle ouderdomme was lanklaas mededingend. Buitendien is daar ’n aansienlike onbelangstelling onder die Roemeense bevolking in sport: Volgens ’n Eurostat-opname in 2014 beklee Roemenië die laaste plek van alle EU-lande in terme van die proporsie mense wat sport uitoefen in vergelyking met die totale bevolking, en dit op ’n groot afstand; die waarde van bywoning van sportbyeenkomste is ook van die laagste in Europa.[71]

Tydens die kwalifisering vir die Rugbywêreldbeker 2023 het Spanje met sy tweede plek glo regstreeks die hooftoernooi bereik, nadat hulle in die oor twee jaar besliste Europese kwalifisering ná Georgië en voor Roemenië in die tweede plek geëindig het. Ná ’n ondersoek in die geskiktheid van spelers deur die wêreldbeheerliggaam Wêreldrugby is Spanje egter vir twee wedstryde vyf punte elk afgetrek, waardeur hulle na die vierde plek gegly het en die Rugbywêreldbeker 2023 sal misloop. Spanje is by dié toernooi deur Roemenië vervang, terwyl Portugal pleks van Roemenië aan die volgende kwalifiseringsrondte mag deelneem.[72][73] Tydens die hooftoernooi in Frankryk sal hulle in hul groep teen Ierland, die verdedigende kampioen Suid-Afrika, Skotland, asook die wenner van die uitspeelwedstryd tussen Asië en die Stille Oseaan te staan kom.

Kleure, embleem en bynaam[wysig | wysig bron]

Roemenië speel tradisioneel in ’n geel trui met blou broeke en rooi sokkies met wit strepe. Hul alternatiewe trui is wit met blou en rooi kleuraksente, wit broeke en wit sokkies.

Die Roemeense span se huidige truiverskaffer is die Italiaanse sportuitruster Macron[74] en die truiborg is die Britse sportwedkantoor Stanleybet. Die beheerliggaam se kenteken verskyn op die regterbors, die truiverskaffer se kenteken links en die borgkenteken in die middel.

Die beheerliggaam Roemeense Rugbyfederasie se kenteken toon ’n as eikeblaar gestiliseerde rugbybal in blou met die belettering Rugby România langsaan. Die nasionale span se bynaam is Stejarii (“die eike“).

Tuisstadion[wysig | wysig bron]

Die Stadionul Arcul de Triumf in Boekarest

Roemenië se tuisstadion is die Stadionul Arcul de Triumf (“Triomfboogstadion”) in Boekarest, wat in Julie 2021 ingewy en ’n kapasiteit van 8 200 het. Dit is op die plek van die gelyknamige voorganger wat in 1913 ingewy en in 2018 afgebreek is. Die stadion word deur die Roemeense Rugbyfederasie besit met hul hoofkantoor in die stadion.[75]

Die Stadionul Arcul de Triumf is in 2007 vir die eerste keer deur die nasionale span ingespan. Voorheen is die meeste tuiswedstryde van 1951 af op die Dinamo-stadion aangebied, enkele belangrike wedstryde met ’n groot gehoorbelangstelling op die Stadionul 23 August. Buite die hoofstad word tuiswedstryde soms ook in ander stede aangebied; van wie die meeste in Constanța.

Toetswedstryde[wysig | wysig bron]

Roemenië se plek op Wêreldrugby se ranglys vanaf 10 Oktober 2003 tot op hede

Roemenië het 260 van sy 446 toetswedstryde gewen, ’n wenrekord van 58,30%. Roemenië se statistieke in toetswedstryde teen alle lande, in alfabetiese volgorde, is soos volg (korrek in Januarie 2022):[76]

Teen Gespeel Gewen Verloor Gelykop % Gewen
Vlag van Argentinië Argentinië 9 0 9 0 0,00
Vlag van Australië Australië 3 0 3 0 0,00
Vlag van België België 7 7 0 0 100
Vlag van Brasilië Brasilië 2 2 0 0 100
Vlag van Bulgarye Bulgarye 2 2 0 0 100
Vlag van Chili Chili 1 1 0 0 100
Vlag van Oos-Duitsland Duitse Demokratiese Republiek 13 12 0 1 92,31
Vlag van Duitsland Duitsland 21 15 6 0 71,43
Vlag van Engeland Engeland 5 0 5 0 0,00
Vlag van Fidji Fidji 3 1 2 0 33,33
Vlag van Frankryk Frankryk 51 8 41 2 15,69
Vlag van Georgië Georgië 26 9 16 1 34,62
Ierse Rugbyvoetbalunie-vlag  Ierland 9 0 9 0 0,00
Vlag van Italië Italië 42 16 23 3 38,10
Vlag van Japan Japan 6 1 5 0 16,37
Vlag van Kanada Kanada 8 6 2 0 75,00
Vlag van Marokko Marokko 9 8 1 0 88,89
Vlag van Namibië Namibië 6 5 1 0 83,33
Vlag van Nederland Nederland 9 9 0 0 100
Vlag van Nieu-Seeland Nieu-Seeland 2 0 2 0 0,00
Vlag van Oekraïne Oekraïne 7 7 0 0 100
Vlag van Pole Pole 17 16 1 0 94,12
Vlag van Portugal Portugal 27 23 4 0 85,19
Vlag van Rusland Rusland 27 18 8 1 66,67
Vlag van Samoa Samoa 2 2 0 0 100
Vlag van Skotland Skotland 12 2 10 0 16,67
Vlag van Sowjetunie Sowjetunie 15 12 3 0 80,00
Vlag van Spanje Spanje 40 35 5 0 87,50
Vlag van Suid-Afrika Suid-Afrika 1 0 1 0 0,00
Vlag van Tsjeggië Tsjeggië 6 6 0 0 100
Vlag van Tsjeggo-Slowakye Tsjeggo-Slowakye 16 15 0 1 93,75
Vlag van Tonga Tonga 4 2 2 0 50,00
Vlag van Tunisië Tunisië 5 4 1 0 80,00
Vlag van Uruguay Uruguay 10 8 1 1 80,00
Vlag van Verenigde State van Amerika Verenigde State 9 2 7 0 22,22
Vlag van Wallis Wallis 10 2 8 0 20,00
Vlag van Zimbabwe Zimbabwe 4 4 0 0 100
Algeheel 446 260 10 176 58,30

Wêreldbekerrekord[wysig | wysig bron]

Roemenië het tot dusver aan amper elke rugbywêreldbekertoernooi deelgeneem, met uitsondering van die Rugbywêreldbeker 2019 in Japan. Hul beste prestasie tot dusver was een oorwinning elk in 1987, 1991, 1999, 2003, 2007 en 2015.

Jaar Uitslag
1987 Poelfase
1991 Poelfase
1995 Poelfase
1999 Poelfase
2003 Poelfase
2007 Poelfase
2011 Poelfase
2015 Poelfase
2019 Geen deelname
2023 N.v.t.

Olimpiese Spele[wysig | wysig bron]

Roemenië het een keer aan Olimpiese rugbytoernooie deelgeneem. Tydens die Olimpiese Somerspele 1924 se rugbytoernooi het hulle albei wedstryde teen Frankryk en die Verenigde State verloor, waarmee hulle die bronsmedalje ingepalm het.

Europese Nasiesbeker[wysig | wysig bron]

Die Roemeense nasionale span neem sedert 1935 aan die Europese Nasiesbeker deel en hulle het sedertdien tien toernooie gewen.

  • Titeloorwinnings (10): 1968/69, 1974/75, 1976/77, 1980/81, 1982/83, 2000, 2002, 2006, 2010, 2017

Nasiesbeker[wysig | wysig bron]

Roemenië het van 2007 tot 2016 aan die jaarlikse Nasiesbeker deelgeneem. Hulle het vier toernooie beklink.

  • Titeloorwinnings (4): 2012, 2013, 2015, 2016

Ander wedstryde[wysig | wysig bron]

Roemenië ding sedert 2014 met die Verenigde State om die Pershingbeker mee

Gedurende die amateurtydperk het Roemenië deels maandelange oorsese toere onderneem, waartydens hulle teen ander nasionale spanne, plaaslike saamgestelde spanne en klubspanne gespeel het. Eweneens het hulle ander nasionale spanne in Roemenië gehuisves. Teen die jaar 2000 het die oorsese toere volgens die ou tradisie tot ’n einde gekom, aangesien die professionalisering van die rugbyspel te min tyd vir toere oorlaat. Vandag is toetswedstryde teen die spanne van die Suidelike Halfrond gedurende twee tydstippe van die jaar moontlik. Gedurende die Juniemaand se midjaarrugbytoetsreeks vertrek Roemenië in die Suidelike Halfrond, terwyl gedurende die Novembermaand se eindjaarrugbytoetsreeks Roemenië as gasheer optree. As deel daarvan ding Roemenië sedert 2002 met Georgië om die Antim-beker mee (genoem na die in Georgië gebore Roemeense metropolis Antim Ivireanul), sedert 2014 met die Verenigde State om die Pershing-beker (genoem na die Amerikaanse generaal John J. Pershing wat in 1919 die Inter-Geallieerde Spele gereël het, waartydens Roemenië sy eerste toetswedstryd gespeel het) en sedert 2021 met Rusland om die Kiseleff-beker (genoem na die Russiese prins Pawel Kiseljof, wat in 1829 die eerste grondwet vir die twee prinsdome Moldawië en Walachye opgestel het).

Spelers[wysig | wysig bron]

Huidige span[wysig | wysig bron]

Die volgende spelers het die Roemeense span tydens die 2021 midjaarrugbytoetsreeks gevorm:[77]

Agterspelers

Speler Posisie Klub Toetswedstryde
Julien Bartoli Skrumskakel Hyères 0
Gabriel Rupanu Skrumskakel SCM Rugby Timișoara 4
Florin Surugiu Skrumskakel CSA Steaua Bukarest 89
Tudor Boldor Losskakel CSA Steaua Bukarest 9
Dan Groza Losskakel CUS Torino Rugby 0
Daniel Plai Losskakel CSA Steaua Bukarest 17
Alexandru Bucur Senter CSM Știința Baia Mare 6
Taylor Gontineac Senter Rouen Normandie Rugby 4
Vlăduț Popa Senter CSA Steaua Bukarest 16
Ionuț Dumitru Vleuel CSA Steaua Bukarest 47
Cosmin Iliuță Vleuel CSA Steaua Bukarest 0
Nicolas Onuțu Vleuel CS Vienne 15
Robert Neagu Vleuel CSA Steaua Bukarest 7
Marius Simionescu Vleuel CS Dinamo București 14
Sioeli Lama Heelagter CSA Steaua Bukarest 0
Ionel Melinte Heelagter Hyères 15
Paul Popoaia Heelagter CSM Știința Baia Mare 3

Voorspelers

Speler Posisie Klub Toetswedstryde
Florin Bărdașu Haker CSA Steaua Bukarest 5
Eugen Căpățână Haker SCM Rugby Timișoara 53
Ovidiu Cojocaru Haker CSM Știința Baia Mare 16
Iulian Hartig Haker CSM Știința Baia Mare 4
Ionel Badiu Stut Valence Romans 25
Vasile Bălan Stut CSA Steaua Bukarest 2
Costel Burțilă Stut Hyères 5
Alex Gordaș Stut Stade Niçois 24
Domițian Mureșan Stut CSM Știința Baia Mare 0
Laurențiu Nica Stut CSM Știința Baia Mare 0
Alexandru Savin Stut CSA Steaua Bukarest 12
Alexandru Țăruș Stut Rouen Normandie Rugby 39
Marius Antonescu Slot US Bressane 40
Johannes van Heerden Slot CS Dinamo București 47
Marius Iftimiciuc Slot CA Périgueux 3
Adrian Moțoc Slot Stade Aurillacois 15
Luigi Ostoni Slot Bayonne Espoirs 0
Florian Roșu Slot CSM Știința Baia Mare 1
Cristi Boboc Losvoorspeler ACS Tomitanii Constanța 3
Cristi Chirică Losvoorspeler SC Appaméen 18
Răzvan Ilișescu Losvoorspeler SC Mazamet 3
Mihai Macovei Losvoorspeler US Colomiers 89
Vlad Neculau Losvoorspeler SCM Rugby Timișoara 5
Andrei Gorcioaia Kaptein Losvoorspeler Hyères 35
Kamil Sobota Losvoorspeler CSA Steaua Bukarest 2
Damian Strătilă Losvoorspeler CSA Steaua Bukarest 0

Bekende spelers[wysig | wysig bron]

Tot dusver is nog geen Roemeense speler in Wêreldrugby se Heldesaal opgeneem nie. Die Olimpiese 1924-span is wél in dié Heldesaal ingeskryf.[11]

Spelerstatistieke[wysig | wysig bron]

Sorin Socol (2010)
Valentin Calafeteanu (2015)
Mihai Macovei (2015)

Vervolgens die belangrikste statistieke van Roemenië se spelers. Die spelers wat met * gekenmerk is, is nog aktief en kan hul statistieke verbeter.

(Korrek teen Maart 2022)

Meeste toetswedstryde[78]
Rang Naam Tydperk Toetswedstryde
01 Florin Vlaicu * 2006–2021 128
02 Cătălin Fercu * 2005–2021 109
03 Valentin Calafeteanu 2004–2019 100
04 Florin Surugiu * 2008–2022 097
05 Mihai Macovei * 2006–2022 096
06 Cristian Petre 2001–2012 092
07 Minya Gál 2005–2015 088
08 Valentin Popârlan * 2007–2021 077
09 Romeo Gontineac 1995–2008 076
10 Adrian Lungu 1980–1995 076
Meeste toetswedstryde as kaptein[79]
Rang Naam Tydperk Toetswedstryde
01 Mihai Macovei * 2012–2022 65
02 Sorin Socol 2001–2011 36
03 Stelian Burcea 2009–2018 19
04 Mircea Paraschiv 1980–1987 18
05 Haralambie Dumitraș 1989–1993 14
06 Romeo Gontineac 1999–2003 14
07 Tiberiu Brînză 1994–1997 13
08 Marius Tincu 2007–2012 11
09 Costica Mersoiu 2007–2008 10
10 Alin Petrache 1999–2004 07
Meeste punte aangeteken[80]
Rang Naam Tydperk Punte
01 Florin Vlaicu * 2006–2021 1019
02 Dănuț Dumbravă 2002–2015 0389
03 Petre Mitu 1996–2009 0339
04 Ionuț Tofan 1997–2007 0316
05 Valentin Calafeteanu 2004–2019 0233
06 Neculai Nichitean 1990–1997 0201
07 Cătălin Fercu * 2005–2021 0171
08 Gelu Ignat 1986–1992 0148
09 Gabriel Brezoianu 1996–2007 0142
10 Ionel Melinte * 2018–2022 0137
Meeste drieë gedruk[81]
Rang Naam Tydperk Drieë
01 Cătălin Fercu * 2005–2021 33
02 Gabriel Brezoianu 1996–2007 28
03 Mihai Macovei * 2006–2022 21
04 Ionut Dumitru * 2013–2022 17
05 Ovidiu Toniţa 2000–2016 15
06 Petre Mitu 1996–2009 14
07 Cristian Săuan 1999–2007 14
08 Marius Tincu 2002–2012 14
09 Florin Vlaicu * 2006–2021 14
10 Vier spelers met 13 drieë elk

Afrigters[wysig | wysig bron]

Thomas Lièvremont (2009)
Haralambie Dumitraș (2015)

Sedert 2019 dien die Engelse Kingsley Jones as Roemeense hoofafrigter.[82]

Naam Tydperk
Vlag van Frankryk Bernard Charreyre 2002–2003
Vlag van Frankryk Philippe Sauton 2003–2004
Vlag van Frankryk Daniel Santamans en
Vlag van Frankryk Robert Antonin
2004–2007
Vlag van Roemenië Marin Moț 2007–2008
Vlag van Frankryk Serge Laïrle 2009–2010
Vlag van Roemenië Romeo Gontineac 2010–2011
Vlag van Roemenië Haralambie Dumitraș 2011–2012
Vlag van Wallis Lynn Howells 2012–2018
Vlag van Frankryk Thomas Lièvremont 2018
Vlag van Roemenië Marius Tincu (voorlopig) 2019
Vlag van Engeland Andy Robinson sedert 2019

Verwysings[wysig | wysig bron]

  1. (en) "Most matches". ESPNscrum. Besoek op 21 Maart 2022.
  2. (en) "Most points". ESPNscrum. Besoek op 21 Maart 2022.
  3. (en) "Most tries". ESPNscrum. Besoek op 21 Maart 2022.
  4. (en) "World Rugby Rankings". Wêreldrugby. Besoek op 21 Maart 2022.
  5. 5,0 5,1 5,2 (ro) "Istoric Rugby în Romania". Roemeense Rugbyfederasie. Besoek op 21 Maart 2022.
  6. (en) "Member Unions". Wêreldrugby. Besoek op 21 Maart 2022.
  7. (en) "World Rugby U20 Championship". Wêreldrugby. Besoek op 21 Maart 2022.
  8. 8,0 8,1 (en) Richard Bath (1997). The Complete Book of Rugby. Seven Oaks Ltd. pp. 73–74. ISBN 1-86200-013-1.
  9. (en) Albert R. Mann (1919). "The inter-allied games, Paris, 22nd June to 6th July, 1919". Cornell University Library. Besoek op 21 Maart 2022.
  10. (en) "Inter-Allied Games". rugbyarchive.net. 2021. Besoek op 21 Maart 2022.
  11. 11,0 11,1 (en) "1924 Romanian Olympic Team". Wêreldrugby. Besoek op 21 Maart 2022.
  12. (en) "Olympic Games Paris 1924". rugbyarchive.net. 2021. Besoek op 21 Maart 2022.
  13. (en) "Historical Rugby Milestones 1930s". Rugby Football History. Besoek op 21 Maart 2022.
  14. (en) "European Cup 1936". rugbyarchive.net. 2021. Besoek op 21 Maart 2022.
  15. (en) "European Cup 1937". rugbyarchive.net. 2021. Besoek op 21 Maart 2022.
  16. (en) "European Cup 1938". rugbyarchive.net. 2021. Besoek op 21 Maart 2022.
  17. 17,0 17,1 (ro) "Record mondial de spectatori pe „23 August"". Adevărul. 30 Augustus 2011. Besoek op 21 Maart 2022.
  18. (en) Mihaela Sitariu (22 November 2013). "British-Romanian Relations during the Cold War" (PDF, 1,6 MB). Universiteit van Wes-Ontario. p. 108. Besoek op 21 Maart 2022.
  19. (en) "The historic Romanian Tour of 1954". Swansea RFC. 2021. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 21 Januarie 2022. Besoek op 21 Maart 2022.
  20. (en) "1955 Rumania tour to England and Wales". rugbyarchive.net. 2021. Besoek op 21 Maart 2022.
  21. 21,0 21,1 (en) Andy Bull (25 September 2007). "Rugby's forgotten fairytale". The Guardian. Besoek op 21 Maart 2022.
  22. (fr) David Reyrat (23 September 2015). "Ceausescu, Tournoi bis, «Chênes» des Carpates: ce qu'il faut savoir sur la Roumanie". Le Figaro. Besoek op 21 Maart 2022.
  23. (ro) Chris Tau (6 Mei 2020). "Rugby: România – deținătoarea necunoscută a unui record mondial". Radio France Internationale Romania. Besoek op 21 Maart 2022.
  24. (ro) "60 de ani de la prima victorie in fata unei natiuni majore a rugbyului mondial, 11–5 cu Franta, pe Stadionul 23 August". Roemeense Rugbyfederasie. 6 Mei 2020. Besoek op 21 Maart 2022.
  25. (en) "FIRA Nations Cup 1968/69". rugbyarchive.net. 2021. Besoek op 21 Maart 2022.
  26. (en) "1973 Romania Tour to Argentina". rugbyarchive.net. 2021. Besoek op 21 Maart 2022.
  27. (en) "1975 Romania tour to New Zealand". rugbyarchive.net. 2021. Besoek op 21 Maart 2022.
  28. (en) "FIRA Trophy 1976/77". rugbyarchive.net. 2021. Besoek op 21 Maart 2022.
  29. (en) "Rugby: Romanian world cup team retain fighting spirit". The New Zealand Herald. 20 September 2011. Besoek op 21 Maart 2022.
  30. 30,0 30,1 (en) Garry Doyle (26 September 2015). "Rugby World Cup: The rise and ruin of Romania". The Irish Post. Besoek op 21 Maart 2022.
  31. (en) Richard Seeckts (5 Januarie 1985). "The game that kickstarted an England revival". ESPNscrum. Besoek op 21 Maart 2022.
  32. (en) Ireland 60 Romania 0 – November 1st 1986 – BBC News report op YouTube
  33. (en) "Rugby World Cup 1987: Overview". rugbyworldcup.com. 2019. Besoek op 21 Maart 2022.
  34. (en) Ben James (14 Desember 2018). "Welsh rugby's most humiliating day as embarrassing defeat drives Jonathan 'Jiffy' Davies and other top stars up north". Wales Online. Besoek op 21 Maart 2022.
  35. (ro) Petru Clej (21 Desember 2018). "Rugby: Radu Durbac, Florică Murariu morți ne-elucidate de 29 de ani". Radio France Internationale Romania. Besoek op 21 Maart 2022.
  36. (en) "FIRA Trophy 1989/90". rugbyarchive.net. 2021. Besoek op 21 Maart 2022.
  37. (en) "Rugby World Cup 1991: Overview". rugbyworldcup.com. 2019. Besoek op 21 Maart 2022.
  38. (en) "Rugby World Cup 1995: Overview". rugbyworldcup.com. 2019. Besoek op 21 Maart 2022.
  39. (en) "Latin Cup". rugbyarchive.net. 2021. Besoek op 21 Maart 2022.
  40. (en) "1998 Romania tour to Argentina". rugbyarchive.net. 2021. Besoek op 21 Maart 2022.
  41. (en) "1999 Rugby World Cup – European qualifiers". rugbyarchive.net. 2021. Besoek op 21 Maart 2022.
  42. (en) "Rugby World Cup 1999: Overview". rugbyworldcup.com. 2019. Besoek op 21 Maart 2022.
  43. (en) "European Nations Cup 2000 – Division 1". rugbyarchive.net. 2021. Besoek op 21 Maart 2022.
  44. (en) Vic Marks (18 November 2001). "England show no mercy". The Guardian. Besoek op 21 Maart 2022.
  45. (en) Gerry Thornley (9 Oktober 2003). "Romania aim to continue revolution". The Irish Times. Besoek op 21 Maart 2022.
  46. (en) Giorgi Dolidse (6 Februarie 2009). "Rugby Tropies: A History". Bleacher Report. Besoek op 21 Maart 2022.
  47. (en) "Rugby World Cup 2003 – European qualifiers". rugbyarchive.net. 2021. Besoek op 21 Maart 2022.
  48. (en) "Rugby World Cup 2003: Overview". rugbyworldcup.com. 2019. Besoek op 21 Maart 2022.
  49. (ro) "Charreyre inapoi in Franta". Ziua. 29 Oktober 2003. Besoek op 21 Maart 2022.
  50. (en) "Planet Rugby". The Irish Times. 29 Maart 2004. Besoek op 21 Maart 2022.
  51. (en) "Emperors Cup 2005". rugbyarchive.net. 2021. Besoek op 21 Maart 2022.
  52. (en) "European Nations Cup 2004–06 – Division 1". rugbyarchive.net. 2021. Besoek op 21 Maart 2022.
  53. (en) "Rugby World Cup 2007 – European qualifiers". rugbyarchive.net. 2021. Besoek op 21 Maart 2022.
  54. (en) "Rugby World Cup 2007: Overview". rugbyworldcup.com. 2019. Besoek op 21 Maart 2022.
  55. (fr) "Roumanie : Meachen remercié". Rugbyrama. 16 Maart 2009. Besoek op 21 Maart 2022.
  56. (ro) "Antrenor neo-zeelandez pentru nationala de rugby". onlinesport.ro. 19 Mei 2010. Besoek op 21 Maart 2022.
  57. (en) "Rugby World Cup 2011 – Qualifiers repechage". rugbyarchive.net. 2021. Besoek op 21 Maart 2022.
  58. (en) "Rugby World Cup 2011: Overview". rugbyworldcup.com. 2019. Besoek op 21 Maart 2022.
  59. (en) "Nations Cup 2012". rugbyarchive.net. 2021. Besoek op 21 Maart 2022.
  60. (en) "European Nations Cup 2012–14 – Division 1A". rugbyarchive.net. 2021. Besoek op 21 Maart 2022.
  61. (en) Owen Phillips (6 Oktober 2015). "Rugby World Cup 2015: Canada 15–17 Romania". BBC. Besoek op 21 Maart 2022.
  62. (en) "Rugby World Cup 2015: Overview". rugbyworldcup.com. 2019. Besoek op 21 Maart 2022.
  63. (en) "Namibia, Russia and Spain to Play in Uruguay in June 2017". Americas Rugby News. 17 Desember 2016. Besoek op 21 Maart 2022.
  64. (en) "Romania v Georgia: 'Oscars fail' at Rugby Europe Championship 2017". Georgian Journal. 20 Februarie 2017. Besoek op 21 Maart 2022.
  65. (en) "Further Repercussions Arise from European RWC Qualifiers". Americas Rugby News. 31 Maart 2018. Besoek op 21 Maart 2022.
  66. (en) "Serious Questions asked of Romanian player eligibility". Americas Rugby News. 26 Maart 2018. Besoek op 21 Maart 2022.
  67. (en) "Russia into Rugby World Cup as Romania are punished". Raidió Teilifís Éireann. 16 Mei 2018. Besoek op 21 Maart 2022.
  68. (en) "Romania, Spain lose appeals, won't compete in 2019 Rugby World Cup". The Japan Times. 7 Junie 2018. Besoek op 21 Maart 2022.
  69. (fr) "Thomas Lièvremont n'est plus le sélectionneur de la Roumanie". L’Équipe. 7 Desember 2018. Besoek op 21 Maart 2022.
  70. (en) "Romania name Andy Robinson as new head coach". The Offside Line. 23 September 2019. Besoek op 21 Maart 2022.
  71. (en) "Can Romanian rugby recover again from a horrible 2018?". Tier 2 Rugby. 14 Desember 2018. Besoek op 21 Maart 2022.
  72. (en) "Spain stripped of Rugby World Cup place for second time after using ineligible player". BBC. 28 April 2022. Besoek op 29 April 2022.
  73. (en) "Independent Judicial Committee decision: Rugby World Cup 2023 European qualifying". Wêreldrugby. 28 April 2022. Besoek op 29 April 2022.
  74. (en) "Macron replaces Errea as Romanian Rugby Union kit supplier". Sportbusiness. 4 Februarie 2021. Besoek op 21 Maart 2022.
  75. (ro) "Viorica Dancila: Investitiile la stadionul Steaua vor fi de 301,7 milioane de lei, iar la stadionul Arcul de Triumf de 126,4 milioane de lei". Hot News. 7 Maart 2018. Besoek op 21 Maart 2022.
  76. (en) "International Rugby Union Statistics – Romania". ESPNscrum. Besoek op 21 Maart 2022.
  77. (ro) "40 de Stejari pentru meciurile test World Rugby din luna iulie . Vezi lotul!". Roemeense Rugbyfederasie. 15 Junie 2021. Besoek op 21 Maart 2022.
  78. (en) "Total matches played (descending)". ESPNscrum. Besoek op 21 Maart 2022.
  79. (en) "Total matches played as captain (descending)". ESPNscrum. Besoek op 21 Maart 2022.
  80. (en) "Total points scored (descending)". ESPNscrum. Besoek op 21 Maart 2022.
  81. (en) "Total tries scored (descending)". ESPNscrum. Besoek op 21 Maart 2022.
  82. (ro) "40 de Stejari pentru meciurile test World Rugby din luna iulie . Vezi lotul!". Roemeense Rugbyfederasie. 15 Junie 2021. Besoek op 21 Maart 2022.

Verdere leesstof[wysig | wysig bron]

  • (en) Richard Bath (1997). The Complete Book of Rugby. Seven Oaks Ltd. ISBN 1-86200-013-1.

Eksterne skakels[wysig | wysig bron]