Wallabies

in Wikipedia, die vrye ensiklopedie
Jump to navigation Jump to search
Australië
Wallabies.gif
Unie Australiese Rugbyunie
Bynaam(e) Wallabies
Embleem Wallaby
Afrigter(s) Vlag van Australië Michael Cheika
Kaptein(s) Michael Hooper
Spankleure


Alt. kleure

Statistiek
Meeste toetse George Gregan (139)
Meeste toetspunte Michael Lynagh (911)
Meeste drieë David Campese (64)
Eerste internasionale wedstryd
Flag of New South Wales.svg Nieu-Suid-Wallis (as Australië) 13–3 Britse Leeus Vlag van Verenigde Koninkryk
(24 Junie 1899)[1]
Grootste oorwinning
Vlag van Australië Australië 142–0 Namibië Vlag van Namibië
(25 Oktober 2003)
Grootste nederlaag
Vlag van Suid-Afrika Suid-Afrika 53–8 Australië Vlag van Australië
(30 Augustus 2008)
Wêreldbeker
Verskynings 9 (Eerste in 1987)
Beste uitslag Kampioen, 1991 en 1999
Unie webwerf
www.rugby.com.au/

Die Wallabies is Australië se nasionale rugbyspan. Rugby word in Australië deur die Australiese Rugbyunie (ARU) geadministreer. Die Australiese rugbyspan is tans (15 November 2019) sesde op Wêreldrugby se wêreldranglys gelys.[2]

Die Australiese nasionale rugbyspan in 2006

Die Wallabies speel jaarliks saam met die All Blacks van Nieu-Seeland, die Springbokke van Suid-Afrika en Argentinië in die Rugbykampioenskap, voorheen die Drienasiesreeks, waartydens hulle ook om die Bledisloebeker teen Nieu-Seeland en die Mandela Uitdaagplaat teen Suid-Afrika meeding. Die Wallabies het die Drienasiesreeks en die Rugbykampioenskap vier keer in die toernooi se 24 jaar bestaan gewen. Op 2 Julie 2007 het die span, ná 'n verrassende oorwinning oor die All Blacks in die Drienasies, die tweede plek op die IRR se wêredlranglys behaal.[3]

Die Wallabies het in al nege vorige Wêreldbekertoernooie deelgeneem en is tans die derde suksesvolste span in die geskiedenis van die toernooi, na die All Blacks en die Springbokke wat drie titels elk ingepalm het. Hulle het die toernooi reeds twee keer gewen, in 1991 teen Engeland,[4][5] en in 1999 teen Frankryk.[6] Daarbenewens het die Wallabies in ekstra tyd in die eindstryd van die 2003 teen Engeland en in 2015 teen Nieu-Seeland verloor.

Die span het vir die eerste keer in 1899 'n internasionale wedstryd gespeel, teen die Britse Leeus in Sydney. 17 voormalige Wallabies is in Wêreldrugby se Heldesaal opgeneem.

Geskiedenis[wysig | wysig bron]

Vroeë jare[wysig | wysig bron]

Die Australiese span van 1899
Die Australiese span van 1905
Die span wat in 1908–09 getoer het

Australië het sy eerste internasionale wedstryd in 1899 teen die besoekende Britse Leeus gespeel. Hierdie eerste toets in op die Sydney-krieketveld beslis en 13–3 deur Australië gewen, maar die Leeus sal die oorblywende drie toetse wen.[7] Die Australiese span vir die eerste wedstryd het uit ses spelers van Queensland en nege van Nieu-Suid-Wallis bestaan.[1] Die span het in die blou trui van Nieu-Suid-Wallis tydens hul spele in Sydney en die maroen van Queensland tydens hul spele in Brisbane uitgedraf, maar met 'n Australiese wapen pleks van die gebruiklike embleme van elke kolonie.[8]

Die eerste toets tussen Australië en Nieu-Seeland is op die Sydney-krieketveld in 1903 gespeel, en 22–3 deur Nieu-Seeland gewen.[9] Hierdie toer het die gewildheid van rugby in beide Sydney en Brisbane verbeter en daartoe bygedra om die bywoning van klubwedstryde te verhoog.[10]

In 1907 is die Nieu-Suid-Wallis Rugby League gevorm en die spelerster Dally Messenger het die rugbyunie ten gunste van Rugby League verlaat.[11] Gedurende die volgende jaar het die eerste Australiese rugbyspan vanaf Sydney na 'n toer op die Britse Eilande verlaat. Engelse koerante het aanvanklik na die span as rabbits ("hase") verwys.[12][13] Die Australiese rugbyspelers het dié bynaam as neerhalend beskou en met Wallabies vervang.[14]

In 1909, toe die nuwe "Noordelike Unie" se kode nog in sy kinderskoene in Australië was, is 'n wedstryd tussen die Kangaroos (die Australiese nasionale rugbyligaspan) en die Wallabies voor 'n skare van 20 000 gespeel, wat die rugbyligaspan 29–26 gewen het.[15]

Die Eerste Wêreldoorlog het 'n baie negatiewe effek op rugby in Australië gehad. Al die rugbytoernooie in Nieu-Suid-Wallis en Queensland is afgelas, nadat die deelstate se regerings besluit het dat dit onvanpas sou wees as daar sokker gespeel word, terwyl baie jong mans oorsee moes veg. Die sport rugby het byna tot stilstand gekom, nadat baie spelers by rugbyliga aangesluit het – wat tydens die oorlog nie tot stilstand gekom het nie.

In Queensland is reëlmatige toernooie nie voor 1929 weer aangebied nie, en vir die meeste deel van die 1920's is daar nie 'n amptelike Australiese span saamgestel nie, voordat die All Blacks in 1929 na Australië getoer het. Die Nieu-Suid-Walliese Waratahs is in 1920 op nuut gevorm, en het gedurende die dekade reëlmatig bly speel, insluitende reekse teen Nieu-Seeland en Suid-Afrika voor hul 1927–28-toer na die Britse Eilande, Frankryk en Kanada. Omdat die Waratahs destyds Australië se enigste verteenwoordigers was, is aan al hul internasionale wedstryde van hierdie tydperk terugwerkende Wallabies-status toegeken.[10]

Die krygsheld Edward "Weary" Dunlop het voor die Tweede Wêreldoorlog ook vir Australië gespeel. Hy het in die span gespeel wat vir die eerste keer die Bledisloebeker ingepalm het.[16]

Na-oorlogse tydperk: 1946 tot 1959[wysig | wysig bron]

Die Wallabies-kaptein Solomon as voorsitter van die Springbokke in 1953

Die eerste toets na die Tweede Wêreldoorlog is in 1946 op Carisbrook, Dunedin, tussen Australië en Nieu-Seeland beslis, en deur die All Blacks 31–8 gewen. Australië kon nie een wedstryd van die drie-wedstryde-toer wen nie; hulle is 20–0 deur die All Blacks Maori en die volgende week 14–10 deur die All Blacks geklop. Australië het in 1947–48 na die Verenigde Koninkryk, Ierland, Frankryk en Noord-Amerika begin toer. Die suksesvolle toer het 'n onoorwonne lopie gebly, totdat Australië in hul laaste wedstryd in Parys teen Frankryk verloor het. Van die opkomende spelers was Trevor Allan, Cyril Burke en Nicholas Shehadie.[17]

Na hul terugkoms van die suksesvolle Europese toer het Australië die All Blacks Maoris vir 'n reeks van drie toetse in 1949 gehuisves; albei spanne het een wedstryd elk gewen, met een gelykop. In September van daardie jaar het Australië twee keer teen die All Blacks in Nieu-Seeland gespeel, albei wedstryde gewen en die Bledisloebeker vir die eerste keer op Nieu-Seelandse bodem ingepalm. Die All Blacks se eerste span was destyds op toer in Suid-Afrika en die Australiese oorwinnings teen die tweede span word soms afgegradeer. In agting vir die destydse apartheidstelsel in Suid-Afrika het die NZRU nie Maori-spelers vir die toer saamgeneem nie. Baie van die All Blacks se gewone Māorispelers het vervolgens teen Australië uitgedraf, vervolgens kan die Nieu-Seelandse span wat teen Australië gespeel het as ewe goed as die All-Blacks-span in Suid-Afrika beskou word. Die Britse Leeus het in 1950 na Australië getoer en albei toetse teen die Wallabies gewen. Die volgende jaar het die All Blacks in 'n drie-toets-toer skoonskip met Australië afgereken. Australië het in Julie 1952 Fidji op die Sydney-krieketveld geklop, maar die tweede toets met twee punte verloor. Na die toetse teen Fidji het Australië daarin geslag om die All Blacks op Lancasterpark te klop, maar die tweede toets verloor.

Op hierdie toer het hulle ook 'n 8–8-gelykop teen Rhodesië in Kitwe aangeteken.

1960's[wysig | wysig bron]

Die eerste wedstryd van die nuwe dekade was die oorwinning oor Fidji op die Sydney-krieketveld gedurende 'n drie-toetsreeks in 1961. Hierop het 'n tweede oorwinning gevolg, maar Fidji kon in die derde toets 'n gelykop behaal. Australië het toe na Suid-Afrika getoer, waar hulle teen die Springbokke in Port Elizabeth en Johannesburg verloor het. Na hul terugkoms is die Wallabies deur Frankryk op die Sydney-krieketveld 15–8 geklop.

In 1962 het Australië vyf keer teen die All Blacks gespeel en behalwe vir 'n 9–9-gelykop op Athletic Park al die wedstryde verloor. Nadat hulle in 1963 Engeland 18–9 in Sydney kon klop, kon Australië die Springbokke in agtereenvolgende toetse in Suid-Afrika oorwin; sedert die Britse span van 1896 die eerste span wat daarin kon slag.

Minder toetse is gedurende die middel-1960's gespeel, en Australië het net een drie-toetsreeks teen die All Blacks in 1964 beslis. Hulle kon die derde toets wen nadat hulle die eerste twee verloor het. Die volgende jaar het Australië die Springbokke vir twee toetse gehuisves, onderskeidelik 18–11 en 12–8 gewen. Dit was hulle eerste reeksoorwinning oor Suid-Afrika nog en ook die eerste oor 'n rugbynasie sedert 1934.

Die Britse Eilande het die volgende jaar gekom en Australië 11–8 op die Sydney-krieketveld geklop, voordat hulle met die Wallabies 31–0 in Brisbane afreken. Australië vertrek in daardie Desember na Europa, waar hulle Wallis 14–11 en Skotland 11–5 kon klop. Die toer is in die volgende jaar voortgesit, waar Australië Engeland 23–11 oorwin, maar 15–8 teen Ierland en 20–14 teen Frankryk verloor. Australië het toe Ierland gehuisves, wat hulle in Sydney weer kon klop. Dit is opgevolg deur 'n 20-punte-verloor teen die All Blacks. Die volgende jaar het Australië met net een punt teen die All Blacks verloor, en Frankryk met dieselfde punteverskil in hul laaste oorwinning in dié dekade verslaan. Nadat hulle deur Ierland en Skotland tydens hul toer geklop is, het Australië Wallis gehuisves wat hulle ook verslaan het.

1970's[wysig | wysig bron]

'n Ierse lynstaan tydens hul tweede toets teen die Wallabies in Sydney, 1979

Australië het in 1970 teen Skotland gespeel en met 20 punte gewen. Die 1971-Suid-Afrikaanse toer na Australië het in die volgende seisoen plaasgevind. Proteste is dwarsdeur Australië aangeteken en in Queensland is 'n noodtoestand voor een toets aangekondig. Australië is in November van daardie jaar vir 'n toer na Frankryk; hulle kon Frankryk tydens die eerste wedstryd in Toulouse klop, maar het die tweede in Parys verloor. Frankryk het toe Australië in Junie 1972 vir 'n twee-toetsreeks besoek, waarvan hulle een gewen en die ander in 'n gelykop geëindig het. Australië het vervolgens 'n drie-toetsreeks teen die All Blacks in Nieu-Seeland gespeel, maar al drie verloor. Die Wallabies het tydens hul terugkoms in Suva aangedoen om teen Fidji te speel en hul enigste toets in daardie jaar gewen.

Die volgende jaar het Australië Tonga gehuisves, maar nadat die Wallabies hul eerste toets kon wen, het hulle die tweede in Ballymore 11–16 verloor. Australië het in November 1973 ook 'n kort toer na die Verenigde Koninkryk onderneem, waar hulle 24–0 teen Wallis en 20–3 teen Engeland verloor het. In 1974 het Australië die All Blacks vir 'n drie-toetsreeks gehuisves, waarvan die Wallabies twee verloor en 'n gelykop in Brisbane aangeteken het.

In 1975 kon Australië Engeland tydens 'n twee-toets-reeks tuis klop. Australië het daarna vir die eerste keer teen Japan; die Wallabies het hulle in die eerste wedstryd met 30 punte geklop en in die tweede met 50–25 gewen. Hulle het vervolgens vir wedstryde na Skotland en Wallis vertrek, waar hulle nie een drie in albei wedstryde kon aanteken nie. Die toer na die Verenigde Koninkryk en Ierland het in 1976 voortgeduur en Australië het teen Engeland op Twickenham verloor, maar was in staat om Ierland op Lansdowne te klop. Op pad huis toe het Australië een bykomende wedstryd gespeel — teen die Verenigde State in Los Angeles – en 24–12 gewen. In Junie daardie jaar het Australië Fidji vir 'n drie-toetsreeks gehuisves en al drie gewen. Australië het die jaar met hul toer na Europa afgesluit en twee toetse teen Frankryk gespeel, maar albei verloor. Die Wallabies het geen toetse in 1977 gespeel nie.

Wallis het in 1978 na Australië getoer, maar Australië het hulle 18–8 in Ballymore verslaan, en toe met twee punte op die Sydney-krieketveld verslaan. Dit is deur 'n drie-toetsreeks teen die All Blacks opgevolg. Alhoewel Nieu-Seeland die eerste twee kon wen, is hulle in die laaste toets deur Australië op Edenpark verslaan, nadat Greg Cornelsen vier drieë kon druk. Die volgende jaar het Ierland vir Australië besoek en die Wallabies in twee toetse verslaan. Vervolgens het Australië die All Blacks vir een toets op die Sydney-krieketveld gehuisves, wat Australië 12–6 kon wen. Australië het toe vir twee toetse na Argentinië vertrek. Nadat hulle 24–13 in die eerste toets verslaan is, kon Australië die dekade met 'n oorwinning afsluit en Argentinië 17–12 in Buenos Aires klop.

1980's[wysig | wysig bron]

Australië teen Argentinië op Vélez Sarsfield-stadion, 7 November 1987

In 1980 het Australië die Bledisloebeker vir 'n vierde keer ingepalm, nadat die Wallabies Nieu-Seeland 2–1 in 'n drie-toetsreeks in Australië kon verslaan. Dit was die begin van 'n suksesvolle tydperk vir Australië. In 1984 het Australië die Tuisnasies met 'n jong span en 'n nuwe afrigter, Alan Jones, besoek. Die Wallabies van 1984 het die eerste Australiese span geword wat 'n Grand Slam behaal het deur al die vier Tuisnasies te klop: Engeland, Ierland, Wallis en Skotland, asook 'n sterk Britse Barbarians-span. Dié toer het die opkoms van Australië as 'n gedugte krag in internasionale rugby gekenmerk. Baie rekorde is tydens die toer aangeteken; 100 punte is tydens die toer aangeteken — die meeste deur 'n besoekende span in die Verenigde Koninkryk en Ierland, die eerste oorstootdrie wat Wallis in Cardiff moes afstaan, en Mark Ella kon tydens elke wedstryd 'n drie druk – 'n prestasie wat tot dusver nog nie bereik is nie.

In 1986 het Australië vir 'n drie-toetsreeks om die Bledisloebeker na Nieu-Seeland getoer. Nieu-Seelandse rugby was in onrus nadat 'n nieamptelike span – die Cavaliers – wat die grootste deel van die All Blacks-spelers bevat het, na Suid-Afrika vertrek het. Na hul terugkeer is die All Blacks, wat saam met die Cavaliers getoer het, uit die span vir die eerste toets om die Bledisloebeker verban. Australië het toe die eerste wedstryd 13–12 gewen. Die verbanning is met die oog op die tweede toets op 23 Augustus op Carisbrook opgehef. Nieu-Seeland het die reeks geëwenaar nadat hulle die tweede wedstryd 13–12 gewen het. Die wedstryd is deur omstredenheid geteister nadat die Walliese skeidsregter Derek Bevan 'n Australiese drie deur die agsteman Steve Tuynman nie toegeken het nie. Die eindstryd is op 6 September 1986 op Edenpark beslis. Australië kon 'n volstoom Nieu-Seelandse span 22–9 klop en sodoende hul eerste reeksoorwinning op Nieu-Seelandse bodem inpalm.

Australië het met selfvertroue aan die eerste Rugbywêreldbeker in 1987 deelgeneem. Die Wallabies het egter tydens die halfeindstryd teen Frankryk op Sydney se Concord-ovaal met 30–26 verloor. Australië het toe die bronseindstryd teen Wallis verloor. Terwyl Australië se vertonings oor die drie jaar onder die afrigter Alan Jones van 'n hoë standard was, het Jones 'n polariserende effek op die span gehad, omdat baie spelers nie tevrede was met sy bestuurstyl nie. Mark Ella, wat na die 1984-seisoen homself onttrek het, het beweer dat hy moontlik nie sou uitgetree het nie as Jones nie afrigter was nie. Daar was veral ernstige afwykings tussen die afrigter Alan Jones en die invloedryke skrumskakel Nick Farr-Jones. Voor en tydens die Rugbywêreldbeker 1987 het Alan Jones sy aktiwiteite buite die afrigting van Australië, insluitende die radio-uitsaaiwese, uitgebrei. Na die rugbywêreldbekertoernooi is Jones van sy pos as afrigter verwyder en Bob Dwyer, wat Australië in 1982 en 1983 afgerig het, is in 1988 heraangestel.

In 1989 het die Britse en Ierse Leeus vir die eerste keer sedert 1966 na Australië getoer. Na hul oorwinning in die eerste toets het Australië die tweede en derde toetse verloor en sodoende die reeks 1–2 verloor. Bob Dwyer het 'n gebrek aan voorwaartse oorheersing as 'n belangrike faktor geïdentifiseer wat tot die verlore reeks bygedra het en die negentigerjare met die doel om hierdie faset van die Wallabies se speel te verbeter betree.

Gedurende die 1986 Bledisloebeker-oorwenning in Nieu-Seeland, die Rugbywêreldbeker in 1987 en die Rugbywêreldbeker 1991-oorwinning was John Moulton die Wallabies se spandokter.[18]

1990's[wysig | wysig bron]

David Campese (Wallabies) se trui, versier met handtekeninge, word in ’n Hongkongse kroeg ten toon gestel

Die span is hergroepeer en het die Rugbywêreldbeker 1991 met 'n nuwe selfvertroue betree. In die poelfase het die Wallabies Argentinië geklop, 38–3 met Wallis afgereken, en Samoa 9–3 in 'n natgereënde spel verslaan. Gedurende die kwarteindstryd teen Ireland was Australië nie in staat om van hulle ontslae te raak nie. Nadat letterlik sekondes op die klok oorgebly het, was Ierland met 18–15 voor, voordat Michael Lynagh in die hoek 'n drie kon druk om sodoende die Ierse harte te laat breek en tot die halfeindstryd teen Nieu-Seeland te vorder. In die eerste helfte was die Wallabies met 13–3 voor en het toe hul verdedigingsvermoë teen die All Blacks gewys. In die eindstryd op Twickenham het die Wallabies teen Engeland te staan gekom. Engeland het hul meestal vooruit gedomineerde spelplan in 'n meer vloeiende spel verander. Dit was egter nie suksesvol nie en Australië kon 'n 12–6-oorwinning behaal. David Campese is as die speler van die toernooi benoem, omdat hy ses drieë in 'n reeks van uitstekende vertonings kon druk. Oorwinningsparades is in Australië vir hul nasionale span gehou.

Die dekade was baie belangrik vir die skepping van die moderne speel. Australië se verdedigingsveldtog tydens die Rugbywêreldbeker 1995 in Suid-Afrika het met 'n verlore wedstryd teen die gasheer begin. Na die poelfase is Australië reeds in die kwarteindstryd deur Engeland na 'n skepdoel deur Rob Andrew uit die toernooi uitgeskakel. Dit was Australië se ergste vertoning tydens 'n wêreldbekertoernooi tot dieselfde uitslag tydens die Rugbywêreldbeker 2007, alweer teen Engeland. Beide die Drienasiesreeks en Super 12-toernooie is in daardie jaar gestig, en het in 1996 begin. Dit het die speel na die tydperk van professionalisme geneem. In reaksie op rugby se skuif na professionaliteit toe is die Rugbyunie Spelersvereniging (RUPA) in Oktober 1995 gestig om die belange van Australië se professionele rugbyspelers te beskerm.

Greg Smith was in 1996 en 1997 Australië se nasionale afrigter, waarin die Wallabies net twee van hul agt toetse vaan die Drienasiesreeks kon wen, albei teen Suid-Afrika in Australië, en rekordoorwinnings teen beide die All Blacks en Springbokke moes afstaan. Rod Macqueen is as Smith se opvolger aangestel en in 1998 kon Australië sy twee toetse teen die All Blacks wen en sodoende die Bledisloebeker inpalm. Hulle kon in 1999 die Bledisloe verdedig nadat hulle Nieu-Seeland met 'n rekordoorwenning van 28–7 in Sydney verslaan.

Tydens die Rugbywêreldbeker 1999 kon Australië sy poel wen en moes net 31 punte afstaan, voordat hulle die kwarteindstryd teen Wallis beslis het. Die Wallabies wen 24–9, voordat hulle in die halfeindstryd die verdedigende kampioen Suid-Afrika 27–21 kon klop. Die halfeindstryd is deur 'n onvergeetlike skepdoel in ekstra tyd van losskakel Stephen Larkham beslis (sy eerste skepdoel in 'n toetswedstryd). Australië kon die eindstryd teen Frankryk op die Millennium-stadion maklik 35–12 wen; die meeste punte is deur die heelagter stelskopper Matt Burke aangeteken. In 1999 het vyf Australiese spelers daarin geslag om hul tweede rugbywêreldbekertoernooi te wen: Phil Kearns, John Eales, Tim Horan, Jason Little en Dan Crowley. Australië was ook die eerste rugbyspan wat die Webb Ellis-beker vir 'n tweede keer omhoog kon hou.

2000's[wysig | wysig bron]

Openingswedstryd van die Rugbywêreldbeker 2003 tussen Argentinië en Australië op die Aussiestadion in Sydney
'n Lynstaan tussen Ierland en Australië in 2006

In 2000 kon Australië die Bledisloebeker behou en die Drienasiesreeks vir die eerste keer wen. Die Wallabies kon hierdie prestasie in 2001 herhaal en ook hul eerste reeksoorwinning nog teen die Britse en Ierse Leeus aanteken. Beide die afrigter MacQueen en kaptein John Eales het gou na hierdie mylpale afgetree. Hulle is deur die afrigter Eddie Jones en kaptein George Gregan opgevolg. Hierdie tydperk het ook die groot geld-kontrakte van topvlak rugby leaguespelers soos Mat Rogers, Wendell Sailor en Lote Tuqiri gesien — van wie almal Australië verteenwoordig het. Dit was in kontras met die vorige eeu, waartydens baie Rugbyunie-spelers met groot salarisse na rugby league gelok is.

Nadat die Wallabies die Drienasiesreeks in 2002 nie kon wen nie en die Bledisloebeker in 2003 moes afstaan, het Australië sy Rugbywêreldbeker 2003-veldtog op 'n sterk manier begin en Argentinië 24–8 geklop, gevolg deur twee sterk oorwinnings oor beide Namibië en Roemenië. Hulle het toe Ierland net-net 17–16 geklop en Skotland 33–16 in die kwarteindstryd. Die Wallabies het hul hoogste oorwinning oor Nieu-Seeland aangeteken deur hulle 22–10 in die halfeindstryd te verslaan, waarna George Gregan die Nieu-Seelanders met die woorde "Four more years boys, four more years" bespot het.[19] Die Wallabies het teen Engeland in 'n naelbyter-eindstryd gespeel en is uiteindelik geklop nadat Engeland se Jonny Wilkinson 'n skepdoel in ekstra tyd aangeteken het.

Tydens die tien-jaar herdenking van die professionalisering van rugby is in 2005 die Wallabies se span van die dekade bekend gestel. John Eales is deur 'n keuringspaneel van 30 as kaptein aangewys. Na afloop van die Europese toer in 2005 het mediakantore soos die Daily Telegraph 'n beroep vir die afdanking van beide Eddie Jones en George Gregan gedoen. Die voormalige afrigter Alan Jones het ook vir hul afdanking gevra. Die rekord van agt verlore wedstryde uit hul laaste nege toetse het daartoe gelei dat Jones deur die Australiese Rugbyunie afgedank is.

John Connolly is aan die begin van 2006 as die nuwe hoofafrigter van die Wallabies benoem. Australië kon albei toetse teen Engeland in 2006 wen, asook 'n daaropvolgende oorwinning oor Ierland. Australië het 'n 20-punte-verloor tydens hul eerste wedstryd van die Drienasiesreeks teen die All Blacks gely. Hulle het toe Suid-Afrika in Brisbane 49–0 verslaan. Die Wallabies het een van hul oorblywende vier wedstryde van die toernooi gewen. Nadat Australië tydens die Rugbywêreldbeker 2007 se kwarteindstryd deur Engeland geklop is, het Connolly sy bedanking as hoofafrigter aangekondig.

Robbie Deans is aan die begin van 2008 as die nuwe hoofafrigter van die Wallabies benoem, toe Australië met sy voorbereidings vir die 2008-Drienasiesreeks begin het. Na die aftrede van beide George Gregan en Stephen Larkham na die Rugbywêreldbeker 2007, het Deans die taak gehad om 'n span sonder van sy mees ervare spelers saam te stel. Die Wallabies het gemengde resultate tydens die 2008-Drienasiesreeks gehad,; hulle kon Nieu-Seeland in Sydney en Suid-Afrika twee keer klop, in beide Perth en Durban. Die Wallabies het egter hul grootste nederlaag in hul geskiedenis, 53–8 teen Suid-Afrika in Johannesburg, gely.

2009 was nie 'n goeie jaar vir die Wallabies nie. Aan die begin van dié jaar kon hulle die Barbarians 55–7 en toe Italië in albei toetse klop, en die middeljaartoetse met 'n 22–6-oorwinning oor Frankryk afsluit. Daarvandaan het dit afdraand afgeloop toe hulle die 2009-Drienasiesreeks as derde afgesluit het, na drie nederlae teen die All Blacks (22–16, 19–18 en 33–6) en twee nederlae teen die wêreldkampioen Suid-Afrika (29–17 en 32–25). Hul enigste oorwinning tydens die Drienasiesreeks was 'n 21–6 teen die Springbokke. Gedurende die internasionale herfstoetse van 2009 het hulle 32–19 teen Nieu-Seeland verloor, maar kon Engeland 18–9 tydens Jonny Wilkinson se terugkeer in die Engelse trui klop. Die Wallabies het doe 20–20-gelykop teen Ierland geëindig nadat Brian O'Driscoll se drie in die laaste minuut wat aan Ronan O'Gara 'n maklike verdoeling besorg het. Australië het aansluitend vir die eerste keer in 27 jaar teen Skotland verloor. Die eindtelling was 9–8, ondanks 'n telling van 3–3 teen halftyd. Die Wallabies kon net sewe van hul 14 wedstryde in 2009 wen, maar was nog steeds derde op die IRR se ranglys.

Wallabiestrui[wysig | wysig bron]

Die ou Australiese rugbytrui gedurende die 2000's

Die Wallabies speel in Australië se nasionale sportskleure groen en goud. Voor die bekendstelling van 'n nasionale trui het die Wallabies in die spankleure van die gasheerland gespeel.[20] Die Australiese wapen het dikwels die staatskenteken op die trui vervang, en 'n verskeidenheid van hierdie kleure is in 'n aantal wedstryde in die vroeë 1900's gebruik.[20]

In 1928 het die beheerliggame saamgestem "dat die Australiese verteenwoordigende amateurkleure groen en goud gebruik sal word".[20] In die volgende jaar het die All Blacks na Australië getoer, en die Wallabies se trui was smaraggroen met die Australiese wapen op; met groen sokkies met tralies aan die bokant.[20] Deur die 1930's het die trui amper dieselfde gebly, met klein veranderinge hier en daar.[20]

Die wegtrui is gewoonlik groen of wit, hoewel die Wallabies tydens die Rugbywêreldbeker 1995 se wedstryd teen Roemeense nasionale rugbyspan 'n groen en goud streeptrui, met groen breuke en sokkies gedra het.

Canterbury se ontwerp vir Australië se Rugbywêreldbeker 2007-trui met 'n geboë geelbruin paneel regoor die bors wat soos 'n bra lyk was omstrede.[21] Dit het die Sydney Morning Herald' se hoof-rugbykorrespondent 'n satiriese stuk in sy rubriek laat verskyn, waarin die trui met Kramer en Frank Costanza se bekende mansbra van Seinfeld vergelyk word.[22]

In 2010 het KooGa die klereborg geword.[23] Die eerste KooGa-trui vir die Wallabies is gebruik van 2010 tot die afsluiting van die 2012-seisoen; vir die 2012-seisoen is egter 'n ander sort breuke en sokkies ontwerp. KooGa het in 2013 'n nuwe uitrusting vir die reeks teen die Britse en Ierse Leeus bekendgestel. BLK Sport, voorheen die Australiese onderafdeling van KooGa, het die klereborg na hierdie toer geword, en die BLK-embleem het KooGa s'n op die trui vir die 2013-lentetoer vervang.

In Oktober 2013 het die ARU aangekondig dat Asics vanaf 2014 die klereborg sal word.

Tydens die derde 2017 Bledisloebekertoets het die Wallabies vir die eerste keer 'n trui met inheemse Aborigines-ontwerp gedra. Tydens die Rugbywêreldbeker 2019 het hulle in 'n soortgelyke trui uitgedraf.

Rekords[wysig | wysig bron]

Algehele rekord[wysig | wysig bron]

Australië se plek op Wêreldrugby se ranglys vanaf 10 Oktober 2003 tot hede

Australië het tot dusver 326 van hulle 641 toetswedstryde gewen, 'n wenrekord van 50,86%.[24]

Australië se toetsrekord teen alle lande: (Korrek op 15 November 2019)[24]

Teen Gespeel Gewen Verloor Gelykop % Gewen
Vlag van Argentinië Argentinië 32 25 6 1 79,68
Free Use British and Irish Lions flag.PNG Britse en Ierse Leeus 23 6 17 0 26,09
Vlag van Engeland Engeland 51 25 25 1 49,02
Vlag van Fidji Fidji 22 19 2 1 86,36
Vlag van Frankryk Frankryk 47 27 18 2 57,45
Vlag van Georgië Georgië 1 1 0 0 100
Ierse Rugbyvoetbalunie-vlag  Ierland 36 22 13 1 61,11
Vlag van Italië Italië 18 18 0 0 100
Vlag van Japan Japan 5 5 0 0 100
Vlag van Kanada Kanada 6 6 0 0 100
Vlag van Suid-Korea Korea 1 1 0 0 100
Vlag van Nieu-Seeland Māori All Blacks 16 8 6 2 50
Vlag van Namibië Namibië 1 1 0 0 100
Vlag van Nieu-Seeland Nieu-Seeland 166 44 115 7 26,51
Vlag van Nieu-Seeland Nieu-Seeland XV 24 6 18 0 25
Flag of rugby Pacific Islanders.svg Pasifiese Eilanders 1 1 0 0 100
Vlag van Roemenië Roemenië 3 3 0 0 100
Vlag van Rusland Rusland 1 1 0 0 100
Vlag van Samoa Samoa 6 5 1 0 83,33
Vlag van Skotland Skotland 32 21 11 0 65,63
Vlag van Spanje Spanje 1 1 0 0 100
Vlag van Suid-Afrika Suid-Afrika 88 37 48 3 42,05
Vlag van Suid-Afrika Suid-Afrika XV 3 0 3 0 0
Vlag van Tonga Tonga 4 3 1 0 75
Vlag van Uruguay Uruguay 2 2 0 0 100
Vlag van Verenigde State van Amerika Verenigde State 8 8 0 0 100
Vlag van Wallis Wallis 43 30 12 1 69,77
Totaal 641 326 296 19 50,86

Drienasies-rekord[wysig | wysig bron]

Nasie Wedstryde Punte Bonus-
punte
Tabel-
punte
Kampioen-
skappe
gespeel gewen gelykop verloor     vir         teen       verskil  
Vlag van Nieu-Seeland Nieu-Seeland 72 50 0 22 1936 1395 +541 32 232 10
Vlag van Australië Australië 72 29 1 42 1531 1721 –190 34 152 3
Vlag van Suid-Afrika Suid-Afrika 72 28 1 43 1480 1831 –351 24 138 3

Bygewerk op 8 Oktober 2018
Bron: espnscrum.com (besoek op 8 Oktober 2018)


Die Rugbykampioenskap (sedert 2012)[wysig | wysig bron]

Nasie Wedstryde Punte Bonus-
punte
Tabel-
punte
Kampioen-
skappe
gespeel gewen gelykop verloor     vir         teen         verskil    
Vlag van Nieu-Seeland Nieu-Seeland 42 36 2 4 1423 751 +672 26 174 6
Vlag van Suid-Afrika Suid-Afrika 42 19 4 19 1048 974 +74 19 103 1
Vlag van Australië Australië 42 19 3 20 952 1088 –136 9 91 1
Vlag van Argentinië Argentinië 42 5 1 36 766 1376 –610 11 33 0

Bygewerk op 30 Augustus 2019
Bron: espnscrum.com (besoek op 30 Augustus 2019)


Wêreldbekerrekord[wysig | wysig bron]

Jaar Uitslag
1987 Vierde plek
1991 Kampioen
1995 Kwarteindrondte
1999 Kampioen
2003 Naaswenner
2007 Kwarteindrondte
2011 Derde plek
2015 Naaswenner
2019 Kwarteindrondte
2023 N.v.t.

Verwysings[wysig | wysig bron]

  1. 1,0 1,1 (en) "The English Footballers. England v. Australia". The Sydney Morning Herald. 24 Junie 1899. Besoek op 24 Desember 2013.
  2. (en) "World Rugby Rankings". Wêreldrugby. Besoek op 15 November 2019.
  3. (en) "IRB World Rankings". irb.com. Besoek op 5 Julie 2007.
  4. (en) "1991: Wallabies pip England". BBC. 24 September 2003. Besoek op 3 November 2019.
  5. (en) "World Cup 1991". BBC. 18 November 2003. Besoek op 3 November 2019.
  6. (en) "1999: Aussies rule world again". BBC. 24 September 2003. Besoek op 3 November 2019.
  7. (en) "1899 – Australia". lionsrugby.com. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 25 Julie 2007. Besoek op 25 Julie 2007.
  8. (en) "History of the Australian Jersey". Australiese Rugbyunie. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 14 Oktober 2013. Besoek op 24 Desember 2013.
  9. (en) "The New Zealand Footballers: Match Against Australia". The Sydney Morning Herald. 17 Augustus 1903. p. 7. Besoek op 16 September 2015.
  10. 10,0 10,1 (en) "History". Australiese Rugby. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 3 Julie 2011. Besoek op 16 September 2015.
  11. (en) "Australian rugby". bbc.co.uk. Besoek op 5 Augustus 2006.
  12. (en) "Australian Rugby Union, Annual Report 2008" (PDF). Australiese Rugbyunie. 2008. p. 17. Geargiveer vanaf die oorspronklike (PDF) op 1 April 2015. Besoek op 24 Junie 2010.
  13. (en) Reason (1979), bl. 58.
  14. (en) Fagan, Sean. "Club Histories – New Speculations". Geargiveer vanaf die oorspronklike op 21 October 2006. Besoek op 25 Julie 2007.
  15. (en) "Kangaroos v. Wallabies". West Coast Times. Nieu-Seeland. 6 September 1909. p. 4. Besoek op 3 Desember 2009.
  16. (en) "278th All Black Game". rugbymuseum.co.nz. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 14 Junie 2011.
  17. (en) "Sir Nicholas Shehadie AC OBE". Australian Rugby Union. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 1 Februarie 2008. Besoek op 22 Mei 2007.
  18. (en) ARU PAYS TRIBUTE TO FORMER WALLABY DOCTOR, DR. JOHN MOULTON OAM, besoek op 19 Mei 2014
  19. (en) "All set for World Cup semis". worldcupweb.com. 14 November 2003. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 11 November 2006. Besoek op 15 November 2006.
  20. 20,0 20,1 20,2 20,3 20,4 (en) "History of the Australian Jersey". Australiese Rugbyunie. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 7 Augustus 2007. Besoek op 14 Augustus 2007.
  21. (en) "The Wallabies New World Cup Jersey...ouch..." rucksandrolls.com. 25 Junie 2007. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 27 Junie 2007. Besoek op 26 Julie 2007.
  22. (en) Growden, Greg (13 Julie 2007). "Just one big Boks of contradictions". rugbyheaven.smh.com.au. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 15 Julie 2007. Besoek op 26 Julie 2007.
  23. (en) "KooGa appointed apparel sponsor for Qantas Wallabies from 2010". Australian Rugby Union. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 30 Oktober 2009. Besoek op 28 November 2009.
  24. 24,0 24,1 (en) "Teams played by Australia". Rugbydata. Besoek op 15 November 2019.

Verdere leesstof[wysig | wysig bron]

  • (en) Fagan, Sean (2005). The Rugby Rebellion – The Divide of League and Union in Australasia. RL1908. ISBN 1-903659-25-6.
  • (en) Hickie, Thomas (1993). They Ran With the Ball – How Rugby Football Began in Australia. Longman Cheshire. ISBN 0-582-91062-5.
  • (en) Howitt, Bob (2005). SANZAR Saga – Ten Years of Super 12 and Tri-Nations Rugby. Harper Collins Publishers. ISBN 1-86950-566-2.
  • (en) Reason, John; Carwyn, James (1979). The World of Rugby – A History of Rugby Union Football. British Broadcasting Corporation. ISBN 0-563-16280-5.

Eksterne skakels[wysig | wysig bron]